Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

What We Know—Really—About Lesbian and Gay Parenting











158425534-people-demonstrate-for-the-legalisation-of-gay-marriage
A French family doing what the French are famous for.
Photo by Antoine Antoniol/Getty Images
Last week a new study was published, concluding that Dutch adolescents with lesbian moms “showed no significant differences” from their peers with opposite-sex parents. This week, another new study was published, concluding the opposite: “Emotional problems were over twice as prevalent … for children with same-sex parents than for children with opposite-sex parents.”
The new research is timely, because the Supreme Court will hear oral arguments on same-sex marriage this spring, and last time it looked at this issue, in 2013, questions arose about the impact of gay marriage on children. In those hearings, Justice Antonin Scalia stated that there was “considerable disagreement among sociologists as to what the consequences of raising a child in a single-sex family [are], whether that is harmful to the child or not.” Justice Anthony Kennedy, however, opted to focus on the “immediate” injury to the 40,000 children in California with same-sex parents. “The voice of those children is important in this case,” he said, “don’t you think?”
So what—really—does the research say about how gay parenting affects kids? And what, if anything, is the link between gay parenting and whether gays and lesbians deserve the right to marry?

In a project launched last month, a team I direct at Columbia Law School hascollected on one website the abstracts of all peer-reviewed studies that have addressed this question since 1980 so that anyone can examine the research directly, and not rely on talking heads or potential groupthink. Even when we might not agree with a study’s conclusions—with how a researcher interpreted the data—we still included it if it went through peer review and was relevant to the topic at hand. Peer review, of course, isn’t perfect, but it’s one of the best ways the world has to ensure that research conclusions are at least the product of good-faith efforts to get at the truth.
The Columbia project is the largest collection of peer-reviewed scholarship on gay parenting to date. What does it show? We found 71 studies concluding that kids with gay parents fare no worse than others and only four concluding that they had problems. But those four studies all suffered from the same gross limitation: The children with gay parents were lumped in with children of family breakup, a cohort known to face higher risks linked to the trauma of family dissolution.

Scalia’s sociological “disagreement” is entirely manufactured. As our collection makes clear, and as the American Sociological Association concluded in its 2013 brief to the Supreme Court, the consensus of serious scholars on the matter is overwhelming. And the handful of researchers purporting to show harms from gay parenting are not brave Galileo-like outliers speaking truth to groupthink; they are ideological opponents of gay equality who are part of an orchestrated campaign to influence the Supreme Court with scare stories and bogus scholarship. Its backers seek to discredit genuine research with deceptive talking points and to make sweeping anti-gay claims that their own flawed research simply does not support. Indeed, Scalia (no friend of gays himself, of course) appears to have fallen for their stunts hook, line, and sinker.

The scare stories and the research all share the same deceptive tactic of knowingly conflating children of gay parents with children of family breakup. It’s an easy, but reprehensible, thing to do: Even using the data of anti-gay researcher Mark Regnerus, a minuscule portion of children he classifies as having a gay parent were actually raised by a stable same-sex couple—less than 1 percent. The vast majority of gay parents have likely split up from their child’s other biological parent, and so the vast majority of children with a gay parent are children of divorce.

Yet the study published this week, written by Paul Sullins, a married Catholic priestand a fellow at a religious institute affiliated with anti-gay hate group the Family Research Council, draws a wholly irresponsible conclusion from his data: that “children in same-sex families are at 2.38 times the risk of emotional problems compared to children in opposite-sex families.” Without separating out split families from gay ones, this is simply not a claim his data support.
The latest string of scare stories is meant to put faces on the fake research. In amicus briefs, open letters, and blog posts, four adult children who have a gay parent but oppose gay marriage and who all have a history of anti-LGBT zealotry, are pleading with the courts to uphold gay marriage bans because their own personal histories show that, surely, anyone with a gay parent will suffer as they did. “Each child is conceived by a mother and a father to whom that child has a natural right,” writes Katy Faust, who has a gay mom but opposes gay marriage. “When a child is placed in a same-sex-headed household, she will miss out on at least one critical parental relationship and a vital dual-gender influence.”

This notion that an opposite-gender parental configuration has anything to do with child well-being is flatly contradicted by the research. But Faust’s argument, if we can call it that, has nothing to do with facts; her entire case rests on her own experience with a gay mom. And what that turns out to really be about is, no surprise, the collapse of her mother and father’s relationship. “My parents’ divorce has been the most traumatic event in my thirty-eight years of life,” she writes, adding that she would have given anything “to have my mom and my dad loving me under the same roof.” It’s a heartbreaking story, but one that has literally zero to do with gay parenting, and even less to do with same-sex marriage. After all, it was the dissolution of an opposite-sex marriage that shattered Katy Faust.

Faust’s story is being publicized by the Witherspoon Institute, a conservative religious group that helped steer and fund the National Organization for Marriage’s campaign, as exposed in court documents, to artificially “raise the costs of identifying with gay marriage” by linking it with pornography and a threat to children, and to fund a “media campaign to support the idea that children need mothers and fathers.” The effort sought to “commission polling and other studies to document consequences of gay marriage” and “identify and nurture a worldwide community of highly credentialed intellectuals and professional scholars, physicians, psychiatrists, social workers, and writers to credential our concerns” about gay marriage and parenting. Never mind what the actual research says; you can always hire people to “credential your concerns.”


As part of her effort to block gay marriage, Faust tries to discredit the scholarly consensus that gay parenting doesn’t harm kids by resorting to a popular canard favored by social conservatives: “The opposition will clamor on about studies where the researchers concluded that children in same-sex households allegedly fared” well or better than their peers, she writes. Those studies, she claims, are marred by “methodological problems,” and, anyway, their conclusions couldn’t possibly be true, because everyone knows that for gay couples to get kids, they must wrench them away from at least one of their “real” parents.
What critics are referring to when they speak of methodological “problems” or “flaws” are the small, non-random sampling pools known as “convenience samples” that are often used in gay parenting research. But using convenience samples is not a methodological flaw; it’s simply a distinct methodology, with assets and limitations. All research has limitations, none more so than the studies trumpeted by religious conservatives, which conflate having a gay parent with having endured family breakup. In fact, small, qualitative, and longitudinal studies have certain advantages over probability studies, and for that reason they are often favored by those conducting genuine child development research rather than politicized hit jobs: They can allow investigators to notice and analyze subtleties and texture in child development over time that large, statistical studies often miss.

Indeed the new Dutch study, which looks at only 67 subjects with a lesbian parent, actually uses a stronger sampling method than any of the studies claiming to find that gay parenting causes harm. Written by scholars at the University of Amsterdam andThe Williams Institute at UCLA School of Law, the study drew its data from the Dutch Longitudinal Lesbian Family Study, begun in 2000 to trace the experiences of children with same-sex-parents over time. It compared Dutch adolescents in planned lesbian families with adolescents in heterosexual-parent families and found no significant differences. What it did find was that where problem behavior occurred in those with lesbian moms, it was linked to homophobic stigmatization, something anti-gay researchers perpetrate relentlessly in the name of caring about kids.
One of the significant advantages of the new study, explains Nanette Gartrell, a co-author, is its use of a 1-1 “matched sample.” That means that the 67 children with lesbian moms were matched to 67 children with different-sex parents so that extraneous variables like age, parental education, and—most important—family stability don’t throw off the data. This is the only way to compare apples to apples, and is often impossible with large, random sampling methods, as Regnerus found when he artificially inflated his sampling pool in order to wring anything relevant out of his data.

In any event, not all gay parenting studies use the convenience sampling method. A 2010 study by Stanford researcher Michael Rosenfeld, for instance, used census data to examine the school advancement of 3,500 children with same-sex parents. When he matched the comparison set to control for parental background, he found no significant differences between gay and straight households. Another study, by Daniel Potter, drew on data that was both nationally representative and longitudinal. Using a sample of more than 20,000 children, it identified 158 children living in a same-sex parent household. When he controlled for family disruptions, those children showed no significant differences in school outcomes relative to their peers.








The inane retort of anti-gay conservatives was to actually take out the controls these researchers had put in place to make their comparisons valid and conclude that when you compare apples to oranges you find that, well, they are entirely different fruits! Failing to control for family instability, these researchers draw damning conclusions about children who happen to have a gay parent but who, in most cases, suffered the trauma of family breakupbefore they lived with same-sex parents. If you must blame something, your culprit here is not same-sex parenting or marriage but those vaunted opposite-sex marriages that social conservatives seem to want to force gay people into.
It’s true that the “no differences” research, like all research, has limits. But when you string together 71 scholarly studies from the last 35 years that all reach the same conclusion—having gay parents doesn’t harm kids—and compare them to four bad-faith efforts to discredit gay families, you’ll see for yourself what we know—really—about lesbian and gay parenting.

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2015

«Εάν ισχύσει το σύμφωνο συμβίωσης επιστρέφω στην Ελλάδα»

Κάποιοι μετανάστευσαν. Αλλοι παραμένουν στην Ελλάδα υπομένοντας τον κοινωνικό ρατσισμό και δεκάδες εμπόδια στην καθημερινότητά τους. Τώρα ελπίζουν στην επέκταση της ισχύος του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια για μια νέα ζωή

  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/02/2015 08:00 |

3. Φωτογραφία από τα παπούτσια των γαμπρών στο σύμφωνο συμβίωσης του Χάρη με τον Εντουαρντ. Η ελληνική παράδοση κάνει την εμφάνισή της. Οποιο όνομα φίλου ή φίλης σβηστεί από το παπούτσι, αυτός θα παντρευτεί πρώτος!


1. «Εγώ με τη φίλη μου έχουμε προσφύγει με ομαδική αγωγή κατά της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αν και είναι σουρεαλιστικό να διεκδικούμε τα αυτονόητα, τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, δυστυχώς στην Ελλάδα τού σήμερα αυτό πρέπει να κάνουμε» λέει η Χριστίνα Μαργέτη
3. Φωτογραφία από τα παπούτσια των γαμπρών στο σύμφωνο συμβίωσης του Χάρη με τον Εντουαρντ. Η ελληνική παράδοση κάνει την εμφάνισή της. Οποιο όνομα φίλου ή φίλης σβηστεί από το παπούτσι, αυτός θα παντρευτεί πρώτος!
      
Η Αριάδνη, 35 ετών, και η κατά τρία χρόνια νεότερη σύντροφός της Μαριάννα είναι ζευγάρι εδώ και δέκα χρόνια. Οταν αποφάσισαν να νομιμοποιήσουν τη σχέση τους και να αποκτήσουν παιδί απλώς μετανάστευσαν. «Τα μαζέψαμε και μετακομίσαμε στο Αμστερνταμ» λένε. Πίσω τους δεν άφησαν μόνο τα εμπόδια για τη νομική αναγνώριση της σχέσης τους, αλλά και τον κοινωνικό ρατσισμό που συχνά συνοδεύει ομόφυλα ζευγάρια: οι δύο γυναίκες είχαν μιλήσει ανοιχτά παλαιότερα για τη σχέση τους και έπεσαν θύματα ηλεκτρονικής κακοποίησης, γεγονός που αναστάτωσε για ένα διάστημα την καθημερινότητά τους.
Η εξαγγελία του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου για την επέκταση της ισχύος του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια οδηγεί στη συμμόρφωση της χώρας μας στις ευρωπαϊκές συνθήκες, δημιουργεί όμως νέα δεδομένα για χιλιάδες ανθρώπους που ζουν μαζί, αλλά νομικά η σχέση τους είναι ανύπαρκτη. Το σύμφωνο συμβίωσης αναμένεται να αντιμετωπίσει απλά καθημερινά ζητήματα - όπως τη δυνατότητα της ασφαλιστικής κάλυψης του ενός από τον άλλο, τη διευθέτηση ζητημάτων που αφορούν περιουσιακά στοιχεία τα οποία αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της συμβίωσης, την υποβολή κοινής φορολογικής δήλωσης, αλλά και ακόμη πιο απλά και αυτονόητα για όλους: τη δυνατότητα του ενός συντρόφου να ενημερώνεται για την υγεία του άλλου. Κάτι τέτοιο έως τώρα γίνεται μόνο για συγγενείς και νομικά τα ομόφυλα ζευγάρια δεν έχουν συγγένεια.



Λύση στο Λονδίνο. Ζευγάρι και μάλιστα πολύ αγαπημένο, όπως μου λένε και οι δύο, είναι ο 35χρονος Σταύρος Γιαννακόπουλος και ο 28χρονος Ιάσονας Δούσης.
«Το συζητούσαμε αρκετούς μήνες με τον Ιάσονα και τελικά αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε σύμφωνο συμβίωσης και να αποκτήσουμε και το δικό μας παιδί. Κάτι όμως που δεν μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα». Η λύση που βρήκαν οι δύο άνδρες ήταν να μετακομίσει πρώτα ο Ιάσονας στο Λονδίνο, να βρει σπίτι, δουλειά, και ακολούθως να αφήσει και ο Σταύρος τη δουλειά του στην Αθήνα και να τον ακολουθήσει.
«Και αυτό κάναμε. Εγώ είμαι στο Λονδίνο εδώ και μερικούς μήνες. Από την πρώτη εβδομάδα βρήκα εργασία και σε ποιοτικό περιβάλλον και με υψηλές απολαβές. Και αυτό που περιμένω είναι ο σύντροφός μου να έρθει να ζήσουμε μία φυσιολογική ζωή όπως όλα τα ζευγάρια εδώ» εξηγεί ο ίδιος. Ωστόσο, στα σχέδια και τις προσπάθειες του ζευγαριού βάζει νέα δεδομένα η αναμενόμενη νομοθετική πρωτοβουλία. «Εάν ισχύσει το σύμφωνο συμβίωσης στην Ελλάδα, δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα αφήσω όλα και να γυρίσω στην πατρίδα μου. Και θα είμαι πολύ πιο ευτυχισμένος από ό,τι είμαι εδώ. Αν δεν γίνει όμως θα περιμένω να μετακομίσει μαζί μου και ο Σταύρος», μου εξηγεί ο Ιάσονας.


Ζουν με τα προβλήματα. Κάποιοι άλλοι, όπως η Χριστίνα Μαργέτη, επιμένουν και ζουν στην Ελλάδα παρά τα προβλήματα που τους δημιουργεί η κατάσταση εδώ. «Εχω βιώσει μία πολύ άσχημη εμπειρία τα τελευταία τρία χρόνια. Ημουν άνεργη και δεν είχα δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Η σύντροφός μου εργαζόταν, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσε να με ασφαλίσει, όπως δικαιούνται να κάνουν με το έτερόν τους ήμισυ τουλάχιστον 10 εκατομμύρια Ελληνες. Ολα δηλαδή τα ετερόφυλα ζευγάρια που έχουν νομιμοποιήσει τη σχέση τους, είτε με σύμφωνο, είτε με γάμο. Και είμαι πολύ απογοητευμένη και θυμωμένη. Δεν είναι δυνατόν να γυρίζουμε τη χώρα 50 χρόνια πίσω και οικονομικά και κοινωνικά. Να πληρώνω τόσους φόρους που να μη μου μένουν χρήματα για φαγητό και να μην έχω θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα» λέει η κυρία Μαργέτη.  
Η ίδια μου εξηγεί ότι «δεν είναι απλό να πείσεις κάποιον ότι ανήκεις στην Ευρώπη, εάν οι πολιτικοί που κυβερνούν τη χώρα σου δεν σέβονται ούτε τους πολίτες, ούτε τους πολίτες με ιδιαιτερότητες, αλλά ούτε καν τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», λέει, αναφερόμενη στην καταδικαστική για την Ελλάδα απόφαση του Δικαστηρίου σε ό,τι αφορά τη νομοθεσία για το σύμφωνο συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια.


«Ενα βήμα εμπρός». Οπως μου εξηγεί ο αντιπρόεδρος της Ομοφυλοφιλικής και Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδας (ΟΛΚΕ) Θάνος Βλαχογιάννης, αυτό που εξήγγειλε ο υπουργός Δικαιοσύνης είναι επέκταση του θεσμού του συμφώνου συμβίωσης και στα ζευγάρια που αποτελούνται από άτομα του ίδιου φύλου. Πρόκειται για μία κοινωνική εξέλιξη της οποίας την ευθύνη έχει η πολιτεία, όσο και εάν ακόμη είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύουν ότι μια τέτοια πολιτική απειλεί την παραδοσιακή οικογένεια.
«Είναι ένα βήμα προς τα εμπρός για την κοινωνία. Οπως κάποτε χρειάστηκε να νομοθετηθεί το αυτονόητο δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν ή όπως έπαψε να αποτελεί στίγμα το να έχει γεννηθεί ένα παιδί εκτός γάμου. Με τον ίδιο τρόπο προχωράμε και τώρα στην αναγνώριση του δικαιώματος μιας μερίδας πολιτών να αναγνωρίζονται η συμβίωση και η οικογένειά τους από τον νόμο» σημειώνει  ο κ. Βλαχογιάννης.


Ωστόσο, όπως μου λέει ο ίδιος, ο κοινός στόχος της ολομέλειας της ομοφυλοφιλικής και τρανς κοινότητας (LGBT κοινότητα) στην Ελλάδα, όπως διαμορφώθηκε από το συμβούλιο που έγινε την Τρίτη, δεν είναι απλώς το σύμφωνο κοινής συμβίωσης. «Ζητάμε ισότητα στον γάμο. Και αυτό θα τεθεί στη συζήτηση που ελπίζουμε να έχουμε σύντομα με τον υπουργό Δικαιοσύνης. Η LGBT κοινότητα έχει υψηλές απαιτήσεις από την κυβέρνηση Τσίπρα, καθώς έχει δεσμευθεί για πολλά σχετικά. Εχουμε εκτιμήσει ιδιαίτερα επίσης ότι και ο ίδιος είχε επισκεφθεί το Athens Pride το 2008. Εξάλλου, υπάρχει και στις ιδρυτικές αρχές του ΣΥΡΙΖΑ η ισότητα στον γάμο και την τεκνοθεσία. Και εμείς ζητάμε ίσα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν ζητάμε κάποια εξαίρεση».


Το δεύτερο βήμα. Πάντως, ο γάμος δεν είναι στα άμεσα σχέδια της κυβέρνησης, καθώς σύμφωνα τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλική Κατριβάνου, η πρόταση αφορούσε σε νόμο για ένα διευρυμένο σύμφωνο συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια, το οποίο θα περιλαμβάνει φορολογικά, κληρονομικά, εργασιακά δικαιώματα κ.ά. «Το παγωμένο σχέδιο νόμου παγώνει συγχρόνως τις προσδοκίες και τις ζωές τόσων χιλιάδων συνανθρώπων μας, πρέπει να γίνει νόμος» ανέφερε η κυρία Κατριβάνου.


«Το νομικό κενό φρενάρει την επιστροφή μας στην Ελλάδα»
Κάποιοι που βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό, ακόμη και να θέλουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα δεν τους το επιτρέπουν οι συνθήκες. «Προχωρήσαμε σε σύμφωνο συμβίωσης με τον σύντροφό μου, τον Εντουαρτ, με τον οποίο συζούμε στο Λονδίνο τα τελευταία 18 χρόνια. Εγώ είμαι 50 ετών και αυτός 65. Πρόσφατα μάλιστα πήρε σύνταξη και αποφασίσαμε να μετακομίσουμε στην Ελλάδα. Πώς όμως θα έρθει ένας άνθρωπος σε αυτή την ηλικία σε μία χώρα που έχει τόσο μεγάλο νομικό κενό για τη σχέση του και όλα τα υπόλοιπα δικαιώματα που είναι ανθρωπίνως αυτονόητα εδώ στο Λονδίνο; Οπότε δυστυχώς θα παραμείνουμε να πληρώνουμε φόρους στο βρετανικό κράτος, αλλά και να απολαμβάνουμε μία ζωή φυσιολογική, χωρίς ρατσισμό, χωρίς διακρίσεις, οι οποίες ξεκινούν από πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες και επεκτείνονται φυσικά και στους πολίτες», μου λέει ο Χάρης Τσακίρης.


Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015

«Το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλους είναι... γάμος με χαμηλά λιπαρά»


Ηταν Ιούνιος του 2008 όταν δύο ζευγάρια παντρεύτηκαν στην Τήλο, στο δημαρχείο του νησιού, προκαλώντας όχι μόνο πανελλήνιο αλλά και παγκόσμιο ενδιαφέρον.
Οχι άδικα. Ηταν τα πρώτα ομόφυλα ζευγάρια που περνούσαν βέρες στην Ελλάδα, διεκδικώντας έτσι ένα δικαίωμα που η χώρα τούς αρνείται. Τώρα, επτά χρόνια μετά, ο Δημήτρης, ο Θέμης, η Ευαγγελία και η Ολγα ετοιμάζονται για την επόμενη δικαστική τους μάχη, αυτήν τη φορά στον Αρειο Πάγο, μετά τις δυσμενείς γι' αυτούς αποφάσεις από το Πρωτοδικείο και το Εφετείο. Μπορεί οι ζωές τους να έχουν αλλάξει αλλά δεν εγκαταλείπουν τον αγώνα. Στις 16 Μαρτίου αναμένεται να εκδικαστεί η υπόθεση του γάμου των γυναικών και στις 11 Μαΐου αυτή των ανδρών.
Στο μεταξύ, η νέα ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να επεκτείνει το Σύμφωνο Συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια. Οπως διαβεβαίωσε το «Εθνος της Κυριακής» ο υπουργός Ν. Παρασκευόπουλος, η επέκταση του Συμφώνου θα είναι από τις πρώτες νομοθετικές ρυθμίσεις του και θα προωθηθεί άμεσα. Δεν αποκλείεται μάλιστα σε δεύτερο χρόνο να γίνουν βελτιώσεις στη σημερινή νομοθεσία για τα δικαιώματα των συντρόφων, μια και το ισχύον πλαίσιο διαφοροποιεί σημαντικά τους συζύγους από τους συντρόφους, σε ζητήματα συνταξιοδοτικά, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, κληρονομικά, φορολογικά. Οι όποιες αλλαγές θα απασχολήσουν την αρμόδια νομοπαρασκευαστική επιτροπή που θα εξετάσει το θέμα κι εφόσον επέλθουν θα αφορούν όλους (ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια). Για την εξαίρεση των ομόφυλων ζευγαριών από το Σύμφωνο Συμβίωσης η χώρα μας μετρά ήδη μια καταδίκη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, από τον Νοέμβριο του 2013, για την οποία το κράτος έχει υποχρεωθεί να καταβάλει χρηματική αποζημίωση στα τέσσερα ζευγάρια που προσέφυγαν.
Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να συμμορφωθεί με την απόφαση αυτή και ήδη έχει καθυστερήσει αρκετά από το χρονικό σημείο της «Ευρωκαταδίκης». Από πέρυσι τον Ιούλιο, άλλωστε, εκκρεμεί στο ίδιο δικαστήριο δεύτερη προσφυγή, αυτήν τη φορά 162 ομόφυλων ζευγαριών, για τον συνεχιζόμενο αποκλεισμό τους από το Σύμφωνο, μια μορφή νομικής αναγνώρισης της εκτός γάμου σχέσης που σχεδόν ανακαλύφθηκε για τα ομόφυλα ζευγάρια πριν από χρόνια. Τα ζευγάρια της Τήλου, πάντως, ξεκαθαρίζουν πως ακόμη κι αν θεσπιστεί το Σύμφωνο θα συνεχίσουν τον δικαστικό αγώνα τους για αναγνώριση των γάμων τους, με στόχο την πλήρη ισότητα. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν αναγνωρίζουν τη χρησιμότητα του Συμφώνου. «Η κυβερνητική εξαγγελία για επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης και στους ομόφυλους αποτελεί θετικό βήμα για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής νομοθεσίας. Είναι όμως ένα ημιτελές μέτρο. Η αποκατάσταση της αρχής της ισότητας όλων των πολιτών, χωρίς διακρίσεις, επιβάλλει την άμεση και χωρίς χρονοτριβή θεσμοθέτηση και του γάμου των ομοφύλων», δηλώνει ο δικηγόρος των ζευγαριών, Βασίλης Χειρδάρης.


Μετανάστευση λόγω κρίσης
Μπορεί ο γάμος να μην άλλαξε και πολλά στη ζωή τους μια και συζούσαν από πριν, η κρίση όμως άλλαξε. Τους έδειξε τον δρόμο της μετανάστευσης, όπως σε τόσους άλλους Ελληνες. Δεν κατάφερε όμως να λυγίσει τον κοινό αγώνα τους, που συνεχίζεται επτά ολόκληρα χρόνια μετά τις βέρες.
Ο Δημήτρης Τσαμπρούνης και ο Θεμιστοκλής Κατσαγιάννης, που παντρεύτηκαν στην Τήλο τον Ιούνιο του 2008, ετοιμάζονται για την επόμενη δικαστική μάχη τους που θα δοθεί στον Αρειο Πάγο. Στο μεταξύ ο μεν Δημήτρης διδάσκει σε ΤΕΙ του Μονάχου, όπου αναγκάστηκε να μεταναστεύσει πριν από τρία χρόνια λόγω της κρίσης, ενώ ο Θέμης πήγε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο και βρήκε δουλειά εκεί. Πώς ήταν αυτά τα επτά χρόνια γάμου; «Θυελλώδη» απαντά ο Δημήτρης από το παγωμένο Μόναχο. «Οταν ζεις τόσο ριζικές αλλαγές κι αναγκάζεσαι ξαφνικά να αλλάξεις τη ζωή που έχεις χτίσει, τίποτα δεν είναι εύκολο. Αλλά καταφέρνουμε να είμαστε μαζί, να βλεπόμαστε και να προχωράμε μαζί στον κοινό αγώνα» θα συμπληρώσει. «Ηρθαν τα πάνω κάτω στις ζωές μας. Αλλιώς τα υπολογίζεις κι αλλιώς σου έρχονται τα πράγματα. Το παλεύουμε όμως. Κι όταν δεν έχεις επιλογή προσαρμόζεσαι αναγκαστικά» θα πει ο Θέμης από το Λονδίνο. Εφυγε για σπουδές στη βρετανική πρωτεύουσα το 2011. Αλλά στο μεταξύ η κρίση βάθυνε στην Ελλάδα και το ενδεχόμενο της επιστροφής ήταν χωρίς ελπίδα. Ηδη ο Δημήτρης, ηλεκτρολόγος μηχανικός στο επάγγελμα, με σπουδές στη Γερμανία, σχεδόν ασφυκτιούσε.
Και αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την επαγγελματική ευκαιρία που παρουσιάστηκε στο Μόναχο. Ο γάμος μετάλλαξε τη σχέση τους; «Οχι τόσο ο γάμος όσο ο καιρός» απαντά ο Θέμης κι εξηγεί «όσο περισσότερο γνωρίζεσαι με έναν άνθρωπο εξελίσσεσαι παράλληλα σαν μία, παρά σαν δύο μονάδες». Και οι δύο πάντως ξεκαθαρίζουν πως ακόμη κι αν θεσμοθετηθεί αμέσως το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια δεν θα κάνουν πίσω. «Το σύμφωνο είναι γάμος με χαμηλά λιπαρά» σχολιάζει ο Δημήτρης και συμπληρώνει «είναι καλό και χρήσιμο να υπάρχει, αναγκαίο σε μια σύγχρονη κοινωνία. Αλλά είναι άλλο πράγμα το σύμφωνο κι άλλο ο γάμος. Θέλουμε ισότητα παντού.
Εμείς κάνουμε αυτόν τον δικαστικό αγώνα επειδή υποστηρίζουμε και έχουμε σοβαρά νομικά ερείσματα πως το ισχύον θεσμικό πλαίσιο επιτρέπει τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών. Το σύμφωνο είναι, άλλωστε, υποχρέωση της χώρας. Η Ελλάδα έχει καταδικαστεί γι' αυτό στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Είναι ντροπή που δεν το έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση. Και είναι το πλέον αναμενόμενο από την παρούσα κυβέρνηση». Αλλά κι ο Θέμης θα προσθέσει πως «δεν συμβιβαζόμαστε. Θα το πάμε μέχρι τέλους. Αυτό που θέλαμε εξαρχής ήταν ισότητα απέναντι στον νόμο». Τι περιμένουν από τη νέα κυβέρνηση; «Εύχομαι να προχωρήσουν πράγματα, να αλλάξουν λίγο τα μυαλά του κόσμου και να υπάρξει περισσότερος σεβασμός ως προς τη διαφορετικότητα. Ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί, ας αναγνωρίσει πως είμαστε κι εμείς άνθρωποι» λέει ο Θέμης.
Ο Δημήτρης μιλά για τον γάμο, για έναν πιο ουσιαστικό νόμο κατά των διακρίσεων, για το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στην υιοθεσία. Ωστόσο είναι επιφυλακτικός, λέει, «επειδή η κυβέρνηση έχει δέσει στα πόδια της ένα τεράστιο ακροδεξιό βαρίδι, που προσβάλλει οποιαδήποτε αριστερή προοδευτική συνείδηση». Ωστόσο ξέρει πως στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν «πολλοί φίλα προσκείμενοι στα θέματά μας. Και θέλω να ελπίζω πως θα έχουμε πιο ευήκοα ώτα στα θέματα που μας αφορούν». Εχει μετανιώσει για τον γάμο; «Οχι βέβαια. Ηταν από τα πιο ωραία πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου. Κάτι σαν Τζέιμς Μποντ γυρισμένο στην Τήλο»...




ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ & ΤΗΝ ΟΛΓΑ
Από τον πρώτο χρόνο κάνουμε κοινή φορολογική δήλωση
«Στην αρχή σου φαίνεται λίγο παράξενο. Από συντρόφισσα γίνεσαι σύζυγος και παίρνει ένα βάρος η σχέση. Αλλά μη φανταστείς ότι μας πλάκωσε κιόλας». Η Ευαγγελία Βλάμη χαμογελά. Εχουν περάσει σχεδόν επτά χρόνια από τότε που παντρεύτηκε την Ολγα στην Τήλο τον Ιούνιο του 2008. «Ο γάμος δεν άλλαξε κάτι στη σχέση μας. Εξομάλυνε μάλλον τα πράγματα. Αντιμετωπίζεις τη ζωή με μεγαλύτερη αισιοδοξία και βλέπεις πιο σοβαρά τη σχέση, επειδή απέκτησε νομική υπόσταση. Δεν λες εύκολα το σήκω φύγε όταν καβγαδίζεις. Είσαι παντρεμένος. Εμείς άλλωστε ήμασταν 10 χρόνια μαζί πριν παντρευτούμε. Και οδηγηθήκαμε στον γάμο για να υπάρχει εκεί ένας άνθρωπος δικός μας στη δύσκολη ώρα. Το εξασφαλίσαμε. Κι ελπίζω να ισχύσει και για τους υπόλοιπους εν τέλει στην Ελλάδα». Θυμάται ένα γνωστό της ζευγάρι λεσβιών που αγόρασαν από κοινού ένα σπίτι και όταν η μία πέθανε, οι συγγενείς της έδιωξαν την άλλη από το σπίτι ενώ ακόμη πλήρωνε τις δόσεις.
Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα; «Αυτά είναι για όσους δεν τον φροντίζουν τον έρωτα. Εμείς είμαστε αρκετά ώριμες για να φροντίσουμε η μια την άλλη κι έτσι να διατηρήσουμε συναισθήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν καβγαδίζουμε ή δεν υπάρχουν δύσκολες στιγμές. Δίνουμε χρόνο και περιθώριο. Δεν είναι στόχος μας να αλλάξουμε η μια την άλλη, αλλά να συμπορευθούμε».
Βοήθεια από δικηγόρο
«Από τον πρώτο χρόνο κάνουμε κοινή φορολογική δήλωση. Συμβουλευτήκαμε δικηγόρο και με τη βοήθειά του απευθυνθήκαμε στην Εφορία μας. Εκεί ο αρμόδιος υπάλληλος ζήτησε χρόνο να συμβουλευτεί τους προϊσταμένους του, η απάντηση ήταν θετική και από τότε υποβάλλουμε κοινή δήλωση», μας λέει η Ευαγγελία. Η ίδια προσθέτει πως απευθύνθηκαν και σε τράπεζα για να δουν αν μπορούν να πάρουν δάνειο ως ζευγάρι και τους απάντησαν θετικά, αν και τελικά δεν το πήραν επειδή δεν το χρειάστηκαν.
«Φαίνεται πως το κράτος είναι χωρισμένο στα δύο. Το πρόβλημα είναι στο μυαλό των πολιτικών». Θα συνεχίζουν, λένε τον δικαστικό αγώνα, ακόμη κι αν θεσπιστεί το σύμφωνο. «Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο σύμφωνο και τον γάμο, που είναι η πλήρης αναγνώριση της σχέσης. Για μας το ζήτημα είναι η ισότητα».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ
jfoskolos@pegasus.gr

http://www.gayworld.gr/



Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2015

"TRANS" documentary 2012


Directed and Edited by Chris Arnold
Produced by Mark Schoen

"TRANS" is a feature documentary now in post production scheduled for exclusive release in selected festivals and markets in early 2012."TRANS" is an up-close and very personal journey into the transgender world through the memorable stories and the unusual lives of a remarkable cast of characters. It begins with the story of Lt. Commander Christopher McGinn, a Navy flight surgeon selected by NASA to serve on two space missions. But, upon his discharge from the armed forces, Chris McGinn would set out upon a different mission from which he was never to return. Now Dr. Christine McGinn is able to tell her own amazing story, (picked up by the media on both MSNBC and the Oprah Winfrey show) and provide an entrance into a complex and dramatic world that is "TRANS." You may watch our previous DEMO REEL (Finding New Hope) that tells Dr. Christine's story in greater detail. On the main screen above WATCH A BRIEF SAMPLE of just four of our many stories that will give you a glimpse of a few of the other characters featured in TRANS. Danann, a 7 year old MTF (male to female) who knew who she was at 2 years old and has spent the rest of her short life making believers out of her parents and the rest of her world. �· Cris, who only recently came to the realization that he is transgendered in a college classroom. Pam and Erica, who had never met, but had been living the same lie for over 50 years. Now they are about to undergo surgery and begin new lives in their mid 50s. Finally we glimpse a moment from San Francisco's Transgender Day of Remembrance and witness a community under siege. These are the stories of boys and girls, men and woman and all the shades in between. Stories of extraordinary people who face fear, discrimination, ignorance and violence in the hopes they might one day be able to live ordinary lives.


Toms: The complex world of female love in Thailand


http://www.buzzfeed.com/skarlan/this-documentary-explores-thailands-queer-tomboy-culture#.fwdx9R5QZZ

This Documentary Explores Thailand’s Queer Tomboy Culture

Thailand’s LGBT spectrum contains a group commonly referred to as “Tomboys” or “Toms,” an identity that is unique to Thailand’s queer community.

According to Dee Lesla, founder of a popular Tomdating site, there are several traits that one must embody in order to be a “true Tom.”

“You have to have a flat chest. Secondly, you have to be able to protect your girl.”

“Thirdly, you have to act like a ‘sugar daddy’ and pay for everything for your girl.”

The film explores several other areas of queer culture in Thailand, as well as the inequalities that persist in the country.

This Documentary Explores Thailand's Queer Tomboy Culture

As noted in the film, “Thai society is open for people to be anything they want, as long as that doesn’t affect others.”

According to Dee Lesla, founder of a popular Tom dating site, there are several traits that one must embody in order to be a "true Tom."
Contact Us

Name *
Email *
Subject *
Message *
Powered byEMF Web Forms Builder
Report Abuse