Μάνα είναι μόνο μία (...σοκοφρέτα στο ντουλάπι)

.

Ως μικρό κορίτσι η μάνα μου κάθε φορά που δεν είχε επιχειρήματα να μου απαντήσει σε κάτι έλεγε μια κλασική ατάκα: «όταν θα γίνεις μάνα θα καταλάβεις!»

Γέλαγα και έλεγα «καλά, με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι, που θα πάω εγώ να παντρευτώ και να κάνω παιδιά λες και δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω στη ζωή μου!» Εκείνη είχε στο μυαλό της μια «οικογένεια» που για μένα δεν είχε κανένα νόημα να την σκεφτώ και πολύ περισσότερο να την κάνω τρόπο ζωής .

Κατανοώντας από πολύ μικρή τόσο το σεξουαλικό μου προσανατολισμό όσο και την ίδια την πατριαρχική και σεξιστική κοινωνία δεν είχα καμιά όρεξη να αναπαράγω τέτοια  στερεότυπα.

Βέβαια μου άρεσαν τα παιδιά, περνούσα καλά μαζί τους είχα αυτό που λένε τον «παιδομαζώχτη» καθώς σε ένα μέρος με 100 π.χ. ενήλικες το ένα και μοναδικό παιδί θα με ανακάλυπτε και θα έρχονταν σ’ εμένα για να μιλήσει. Διάλεξα μια δουλειά που να μου επιτρέπει να είμαι κοντά στα παιδιά και νόμιζα ότι είχα κλείσει το κεφάλαιο «μητρότητα» για μένα. Περνούσα καλά, είχα τη σχέση μου, τους φίλους μου, έβγαινα, διασκέδαζα, ταξίδευα κλπ και δεν με προβλημάτιζε καθόλου το αν θα ήθελα να έχω παιδιά ή όχι.  Σίγουρα δεν τα ήθελα μέσα σε έναν ετεροκανονικό γάμο και σίγουρα δεν ήμουν πρόθυμη να κάνω έναν λευκό για να τα αποκτήσω....

 

Όμως όπως λένε οι σοφοί μας πρόγονοι «μηδέ να προ του τέλους μακάριζε»  Όταν είδα το πρώτο φιλικό μου ζευγάρι γυναικών να αποκτά παιδί σαν κάπως να ζήλεψα. Αν ήθελα θα μπορούσα λοιπόν να κάνω ένα παιδί! Χωρίς να προδώσω τον εαυτό μου, μένοντας αυτή ακριβώς που είμαι και ταυτόχρονα αποκτώντας ένα ακόμα προσδιορισμό στην πολυεπίπεδη ταυτότητα που λέει ποια είμαι ακριβώς, αυτόν της μαμάς.

Η τότε σύντροφός μου όταν ξεκινήσαμε τη σχέση μας οκτώ χρόνια πριν μου το είχε ξεκαθαρίσει: «εσύ είσαι αλλεργική στις γάτες κι εγώ στα παιδιά, παιδιά και γάτες λοιπόν δεν μπαίνουν σε αυτό το σπίτι, τελεία και παύλα.

Έφερα ξανά το θέμα «παιδί» όταν άρχισα να βλέπω πως θα μπορούσα κι εγώ κι εκείνη που με ήξερε πλέον καλά αντί να πει ένα ξερό όχι άρχισε να μου βάζει άλλους στόχους και προτεραιότητες: «παιδί χωρίς σταθερή δουλειά; Μα είσαι τόσο επιπόλαιη;» «παιδί χωρίς δικό σου σπίτι; Πας καλά;» «Σιγά την δουλειά! Όποτε θέλουν σε απολύουν να δώσεις ΑΣΕΠ να μπεις στο δημόσιο!»  και αργότερα όταν έναν έναν έπαιρνα τους στόχους και τους έκανα επιτυχίες: «Μα πάντα θα είσαι μέσα στην τάξη; Δεν έχεις φιλοδοξίες, κάνε ένα master!” Κι άλλοι στόχοι, κι άλλες προσπάθειες κι άλλες επιτυχίες. Συνέχισα να φέρομαι σαν να είχα όλη τη ζωή μπροστά μου και δεν έβλεπα ότι τα χρόνια περνούσαν κι εγώ μεγάλωνα...

Ώσπου το 2004 μετά τους ολυμπιακούς αγώνες ήρθε σαν κεραυνός η διάγνωση: «πρέπει να τα βγάλεις όλα κοριτσάκι μου!» όλα τι όλα; Και δηλαδή αν ήθελα να κάνω παιδί δεν θα μπορούσα;  Δεν ήθελα ούτε να το σκεφτώ ως εκδοχή! Ήταν κάτι σαν ευνουχισμός για μένα, σκεφτόμουν «εντάξει να κάνω πρώτα ένα παιδί και μετά ας τα βγάλω, αλλά όχι πριν, όχι τώρα.»

Ήθελα λοιπόν να κάνω παιδί, αλλά ήθελα πραγματικά ή ήταν κάτι που είχε τρυπώσει μέσα μου και ήταν στην πραγματικότητα ξένο προς εμένα; Στο πατρικό μου η στάση όλης της οικογένειας ή σχεδόν όλης με φωτεινη εξαίρεση τον πατέρα μου ,ήταν «αν η γυναίκα δεν κάνει παιδί είναι ένα τίποτα!» Αυτό από μόνο του σκόνταφτε πάνω σε όλες τι φεμινιστικές μου καταβολές, δεν ήμουν ένα τίποτα με τίποτα!!! Είχα καταφέρει πολλά και χωρίς σπουδαία βοήθεια. Όμως πραγματικά ήθελα ένα παιδί, το ήθελα με όλη μου την καρδιά και ήμουν διατεθειμένη να το παλέψω.  Σιγουρεύτηκα λοιπόν ότι ήταν δική μου η επιθυμία και  μετά από ψυχοθεραπείες, εσωτερικές αναζητήσεις και επίπονες χειρουργικές επεμβάσεις αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου.

Στο μεταξύ το καλοκαίρι του 2005 χώρισα καθώς έπρεπε να διαλέξω «ή παιδί ή σχέση!»  Όλοι οι φίλοι και οι φίλες μου μου έλεγαν πόσο λάθος κάνω που βάζω πάνω απ΄όλα την απόκτηση ενός παιδιού και γκρεμίζω μια σχέση που είχε  12 χρόνια διάρκεια... Τα πιο ομοφοβικά τα άκουσα από λεσβίες φίλες που ζούσαν για χρόνια στην ντουλάπα: «Τι ζωή θα είναι αυτή για ένα παιδί να γυρνάς με τη μια και την άλλη;» «τι θα του πεις όταν στο σχολείο θα του λένε: «η μάνα σου η λεσβία;»  «Τι θα γίνει όταν σε τσακώσει με τη γκόμενα στην κρεβατοκάμαρα;» Γιατί κακά τα ψέματα, η λέξη λεσβία μαζί με τη λέξη μάνα δημιουργούν σχήμα «οξύμωρο» σε κάθε συντηρητικό μυαλό ανεξάρτητα από σεξουαλικό προσανατολισμό και ταυτότητα φύλου.

Το φθινόπωρο του 2006 γνώρισα την σημερινή μου σύντροφο. Την πρωτοχρονιά του 2007 γιόρταζα και την αλλαγή του χρόνου και την αλλαγή στη ζωή μου καθώς ήμουν έγκυος σε δίδυμα. Γέννησα τον Αύγουστο του 2007 δυο υγιέστατα αγοράκια που σε λίγο θα γίνουν 8 χρονών.

Όσο κι αν είναι δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά στην Ελλάδα έξω από το ετεροκανονικό πρότυπο δεν θα άλλαζα την επιλογή μου με τίποτα. Έχω δύο χαρούμενα παιδιά που μεγαλώνουν όμορφα και είναι ευτυχισμένα, δεν τους φαίνεται καθόλου παράξενο να έρθουν να χωθούν ανάμεσα σ’ εμένα και την σύντροφό μου στο κρεβάτι τη νύχτα αν δουν π.χ. ένα άσχημο όνειρο.

Δεν θεωρώ την μητρότητα υποχρεωτική για όλες τις γυναίκες, θεωρώ δικαίωμα της κάθε γυναίκας και γενικά του κάθε ανθρώπου να θέλει ή να μην θέλει να είναι γονιός.  Τα προβλήματα πιστεύω ξεκινούν όταν μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία χωρίς πραγματικά να το επιθυμείς γιατί «αυτός είναι ο ρόλος της γυναίκας» ή γιατί «έτσι πρέπει» τότε μάλλον έχεις δυστυχισμένα παιδιά γιατί τα θεωρείς υπεύθυνα για όσα στερήθηκες ή έκανες χωρίς πραγματικά να το θέλεις. 

 

Επίσης θεωρώ μεγάλο λάθος την ανάγκη για μητρότητα μια γυναίκα που γνωρίζει τον σεξουαλικό της προσανατολισμό να προσπαθεί να την καλύψει μέσα από έναν ετεροκανονικό ή λευκό γάμο γιατί τότε δεν υπάρχει καμιά αλήθεια γύρω από το παιδί και το παιδί κάποια στιγμή ανακαλύπτει τα «καλά κρυμμένα μυστικά» οπότε το σοκ είναι μεγάλο. Αλλιώς είναι να ξέρει το παιδί από την αρχή πως ήρθε στο κόσμο και ποια είναι η πραγματική συνθήκη της ζωής του.

Μερικές φορές με τσακώνω να φέρομαι όπως η μάνα μου και λέω κι εγώ κλασικές ατάκες του στυλ «βάλε ζακέτα θα κρυώσεις!» Μετά σκέφτομαι ότι γίνομαι «υπερπροστατευτική» και δεν επιμένω. Δεν θα ήθελα να ακούσω τα παιδιά μου να λένε αν τους ρωτήσουν «κρυώνεις και φοράς ζακέτα;» να απαντήσουν «όχι, αλλά κρυώνει η μαμά μου γι’ αυτό την φοράω»

Μερικές φορές πάλι καταλαβαίνω πως βάζω τα παιδιά πάνω από δικές μου ανάγκες, όταν για παράδειγμα είχαμε κι οι τρεις πυρετό έκανα πως δεν καταλάβαινα την δική μου αρρώστια για να μπορέσω να προσέξω και να κάνω ακριβώς τις θεραπείες τους, κάτι σαν την μάνα μου ένα πράγμα. 

Πριν λίγες μέρες είχα μια συζήτηση με μια φίλη μου για τον αν πρέπει να λέμε στα παιδιά μας ότι έχουν δύο μαμάδες ή όχι. Η φίλη μου επέμενε ότι είναι λάθος κι ότι τα παιδιά πρέπει να αναγνωρίζουν μόνο μία μαμά. Εκείνη την ώρα όλο σοβαρότητα ο ένας μου γιος είπε με στόμφο: «Μαμά είναι μόνο μία!»   Η φίλη μου βιάστηκε να πανηγυρίσει που είχε δίκιο αλλά το παιδί μιλούσε για την σοκοφρέτα στο ντουλάπι που δεν έβρισκε δεύτερη για να την δώσει στον αδελφό του. Μάνα μπορεί να είναι και μία και δύο και όσες τελικά μεγαλώνουν ένα παιδί, οι σοκοφρέτες στην περίπτωσή μου οφείλουν να είναι τουλάχιστον δύο για να είναι αντίστοιχες με τα «ένα συν ένα δώρο» παιδιά μου.

Στέλλα Μπελιά

http://www.avmag.gr/av/52897/antivirus-60-afieroma-gineka-2/

Greece to grant legal recognition to same-sex couples

http://www.pinknews.co.uk/2015/02/09/greece-to-give-legal-recognition-to-same-sex-couples/

Το σύμφωνο συμβίωσης ανάμεσα στις προτεραιότητες του Υπουργείου Δικαιοσύνης

στις 9:38 μ.μ.

Γνωρίζαμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπέρ του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, όπως επίσης γνωρίζαμε ότι και άλλα κόμματα έχουν δηλώσει στο παρελθόν υπέρ, αλλά στο δια ταύτα...κωλοτούμπες και μάλιστα μεγαλοπρεπέστατες....μιας και οι οικονομικοπολιτικές συνθήκες της χώρας μας τραβούσαν όλη την ενέργεια του βουλευτικού σώματος, το οποίο ναι μεν απαιτούσε επιπλέον φόρους στους πολίτες, αλλά να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, όπως αυτές ορίζονται από το Σύνταγμα....χμ όνειρο θερινής νυκτός!!!

Τώρα όμως ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να πρωτοτυπήσει...κάνοντας πράξη αυτό που πάντα πίστευε, να σπάσει τα ταμπού και να υλοποιήσει το όραμα για ισονομία και ισοπολιτεία...γιατί πολύ απλά...αυτό είναι το σωστό! Διαβάζουμε, λοιπόν στον Τύπο ότι o Υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, εξήγγειλε από το βήμα της Βουλής κατά τη διάρκεια της συζήτησης επί των προγραμματικών δηλώσεων τις εξής προτεραιότητες του Υπουργείου:

• Καταργούνται οι φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Δομοκό και οι φυλακές ανηλίκων γιατί δεν προσφέρουν τίποτα
• Επεκτείνεται το σύμφωνο συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια
• Αναθεώρηση του αντιρατσιστικού νόμου
• Θα γίνει διάλογος με όλους, ακόμα και με τους κουκουλοφόρους

Μας εξέπληξε θετικά η κυβέρνηση και μας έδωσε πίσω τη χαμένη μας ελπίδα για μία κοινωνία πιο δίκαιη, όπου όλοι οι πολίτες θα απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα. Είναι τέτοια η εμπειρία των Ελλήνων από τα πολιτικά κόμματα και τους εκπροσώπους τους, ώστε η επιφυλακτικότητα και η δυσπιστία απέναντι στις οποιεσδήποτε δηλώσεις και εξαγγελίες είναι δεδομένες.

Τα μηνύματα που θέλουμε να στείλουμε ως κοινότητα είναι πολλά και απευθύνονται εκατέρωθεν!!

Προς την Κυβέρνηση...δηλώνουμε παρόντες σε οποιοδήποτε διάλογο με όλους τους φορείς, προκειμένου να συμβάλλουμε θετικά σε αυτήν την προσπάθεια, ώστε οι διαδικασίες να ξεκινήσουν το συντομότερο δυνατό...επιτέλους!!!!...να πάψει η Δικαιοσύνη να είναι  αγενής, αγκυλωμένη και μονίμως καθυστερημένη!!!!

Προς τα κόμματα που κυβερνούσαν μέχρι χτες...οι πολίτες μίλησαν και απαίτησαν το αυτονόητο! Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν διαπραγματεύονται και ο σεβασμός σε αυτά θα έπρεπε να είναι καθολικός. Η διαιώνιση του ρατσισμού και των διακρίσεων, είτε μέσω της δράσης είτε μέσω της αδράνειας, σίγουρα δεν υπηρετεί τη Δημοκρατία. Ανησυχούσατε τόσο πολύ για τα ψηφαλάκια που θα χάνατε αν κάνατε πραγματικότητα το σύμφωνο συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια, που δεν πήρατε χαμπάρι αυτά που σας έφυγαν επειδή δεν το τολμήσατε!! Όχι γιατί η ομοφοβία σταμάτησε ξαφνικά να υπάρχει, όχι γιατί σύσσωμη η κοινωνία αποφάσισε να κατέβει στα Pride του ερχόμενου καλοκαιριού ούτε γιατί ανακάλυψαν ξαφνικά όλοι ότι ομοφυλοφιλία δεν είναι μεταδοτική....απλά γιατί το δικαίωμα στην ευτυχία είναι αξίωμα οικουμενικό και το δικαίωμα στην οικογένεια προαπαιτούμενο για την ισορροπημένη και δημοκρατική λειτουργία μίας χώρας. ΠΑΤΡΙΣ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ...μη σας εκπλήσσει,,,εσείς μας το μάθατε...θα έπρεπε να το είχατε κάνει πράξη, διότι για εμάς πατρίδα είναι τα αγαπημένα μας πρόσωπα, οι οικογένειές μας...η ευτυχία τους είναι αυτοσκοπός...και ένα αξιοκρατικό σύστημα που τους παρέχει ασφάλεια, ισονομία και σεβασμό στην προσωπικότητά τους είναι προαπαιτούμενο για να κερδίσετε την εμπιστοσύνη μας!

http://proudpress.blogspot.gr/2015/02/blog-post_9.html

Mail Αναγνώστη: “Θέλω Να Νομιμοποιήσω Τη Σχέση Μου, Αλλά Δεν Με Αφήνουν”

 February 7, 2015  (No Comments) by Nene

Η γυμνή συντακτική ομάδα του nakedtruth.gr, τρελαίνεται από τη χαρά της όταν οι αναγνώστες παίρνουν θέση, ζητάνε τη γνώμη σας και στέλνουν mail με ερωτήσεις, παράπονα και ιστορίες τους.Προσπαθούμε να είμαστε συνεπείς και να τα δημοσιεύουμε όλα. Το παρακάτω mail το έστειλε ο χρήστης,mr.Zeus, και απλά όπως μας έγραψε, ήθελε κάπου να τα πει χωρίς να περιμένει ανταπόκριση. Διαβάστε τον.

Στο inbox ΕΔΩ και στο mail nakedtruthgr@gmail.com, περιμένουμε και τα δικά σας!

“Μέχρι πριν μερικά χρόνια, δεν με ένοιαζε, δεν με αφορούσε, δεν το σκεφτόμουν και είναι απαράδεκτο να κρέμομαι από τα αρχ!%!@ πολιτικών για το τι θα κάνω με την προσωπική μου ζωή, αλλά δυστυχώς γεννήθηκα στην Ελλάδα. Είμαι gay, έχω δεσμό 5 χρόνια και ναι, θέλω να το νομιμοποιήσω! Δεν θέλω γάμους, τελετές και άλλα τέτοια, θέλω απλά η κοινωνία, το κράτος και οι νόμοι να με αντιμετωπίζουν ισότιμα.

Είναι απαράδεκτο και άνευ λογικής ο σεξουαλικός προσανατολισμός μου να αντιμετωπίζεται ρατσιστικά και να με περιθωριοποιεί. Θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό να μην με αποδέχονται όλοι, χέστηκα, αλλά θεωρώ πως είναι απαράδεκτο να μην με αποδέχεται το νομικό σύστημα και οι θεσμοί μιας δημοκρατικής χώρας. Ακόμα πιο απαράδεκτο είναι το γεγονός πως για τη ψήφο της βλάχας από το χωριό, του 60ντάρη μαλάκα και της ομοφοβικής εκκλησίας, να μένουν πίσω τα αυτονόητα, ανθρώπινα δικαιώματα μου.

Πραγματικά γράφοντας αυτό το mail δεν περιμένω να ευαισθητοποιηθεί κανείς τους, αλλά θέλω κάπου να εκφράσω τη συγκρατημένη μου οργή. Δεν είμαι ακτιβιστής gay, ούτε έχω ασχοληθεί με το θέμα ενεργά, αλλά πραγματικά είναι απαράδεκτο να μην μπορώ στη χώρα μου  να παντρευτώ με οποιοδήποτε τρόπο και γιατί όχι να μην μπορώ να υιοθετήσω και ένα παιδί, αν νιώσω ότι πραγματικά το θέλω και μπορώ να προσφέρω. Γράφω αυτές τις μαλακίες γιατί κι εγώ αφυπνίστηκα σχετικά πρόσφατα. Ο σύντροφός μου αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας και απλά ήμουν αόρατος. Θέλω να πιστεύω, ότι η νέα κυβέρνηση ίσως το δει πιο σοβαρά το θέμα και επιτέλους κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός για αρκετές χιλιάδες συμπολίτες μας. Αλλά δεν το βλέπω να γίνεται σύντομα και ας πληρώνουμε πρόστιμο στην Ε.Ε για την κατάπτυστη καταπάτηση των δικαιωμάτων μας”.

http://nakedtruth.gr/mail-

ΛΑΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ στο ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ : ΚΥΡΙΑΚΗ 22/2/2015

Ύστερα από το απόλυτα επιτυχημένο «DRAG KING SHOW» οι Οικογένειες Ουράνιο Τόξο Σας προσκαλούν σε ένα μοναδικό λαϊκό γλέντι. Οι «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» είναι μια ομάδα που αποτελείται από lgbtq γονείς και όλους τους lgbtq που επιθυμούν να γίνουν γονείς ή θέλουν να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους να μπορούν να γίνουν γονείς εάν το θελήσουν στο μέλλον,. Είναι μια ομάδα για ζευγάρια, για μόνους γονείς, για χωρισμένους/ες που έχουν παιδιά αλλά και εκείνους/ες που θέλουν να κάνουν παιδιά. Είναι μια ομάδα για όλα εκείνα τα ζευγάρια που επιθυμούν να κάνουν παιδιά και δεν ξέρουν που να βρουν πληροφορίες, υποστήριξη και αλληλεγγύη Είναι μια ομάδα για ενήλικα πλέον παιδιά που μεγάλωσαν σε οικογένειες με lgbtq γονείς Είναι μια ομάδα για γονείς που έχουν lgbtq παιδιά και επιθυμούν να σταθούν στο πλευρό τους και να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους Είναι ακόμα μια ομάδα για όποιον θέλει να υποστηρίξει τον αγώνα μας και θέλει να περπατήσει μαζί μας στον δρόμο των διεκδικήσεών μας. Φίλοι των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο μπορούν να γίνουν όσοι πιστεύουν ότι η ποικιλία δεν είναι μόνο μεζές για ούζο αλλά και η ομορφιά των οικογενειών! Όσες και όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να βοηθήσουν ευπρόσδεκτοι! Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!!!!!!!!

Μετά από απαίτηση του κοινού ο Μητσάρας, η Κούλα Σακούλα, Ο Βαγγέλας και άλλοι εκλεκτοί λαϊκοί καλλιτέχνες θα ενώσουν τις δυνάμεις τους σε ένα μεγάλο γλέντι την Κυριακή 22-2-2015 το βράδυ στο στέκι μεταναστών για να διασκεδάσουμε με ένα δυνατό μουσικοχορευτικό πρόγραμμα.
Guest Star: Η ανεπανάληπτη Μελίτα Σκαμπώ

Και θυμηθείτε η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Φυσικά επειδή το γλεντάκι γίνεται με σκοπό την οικονομική ενίσχυση των “Οικογενειών Ουράνιο Τόξο”, εντός του χώρου  θα λειτουργεί  μπαρ με ιδιαίτερα φιλικές τιμές όπου μπορείτε να απολαύσετε το ποτό σας

ΣΕΙΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ-

ΤΑΣΟΣ ΜΠΟΥΓΑΣ - ΘΕΛΕΙΣ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ ΠΑΜΕ 

1. ΤΕΛΗΣ- «ΑΣΕ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ»- Γιαννακακη

2. ΤΕΛΗΣ-«ΕΣΕΝΑ ΘΕΛΩ ΜΟΝΟ»- Γιαννακακη

3. ΑΡΓΥΡΩ-«ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ»- Τερζης

4. ΑΡΓΥΡΩ-«ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΟΥ ΧΛΩΜΟ»- Τερζης

5. ΜΑΡΙΤΑΖΙΑ-«ΘΑ ΖΗΣΩ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΟΥΛΙ» - Χρηστακης

6. ΜΑΡΙΤΑΖΙΑ-«Η ΓΑΤΑ» - Χρηστακης

7. ΜΑΡΙΤΑΖΙΑ-«Η ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ»-Χρηστακης (Β’ φωνη-Ιωαννα)

8. ΣΤΕΛΛΑ- «ΑΧΤΙ» - Μητσος

9. ΣΤΕΛΛΑ-«ΧΑΜΕΝΟ ΚΟΡΜΙ»- Χριστοδουλοπουλος

10. ΤΕΛΗΣ-«ΕΙΣΑΙ ΝΙΝΙ ΑΚΟΜΑ» -Γιαννακακη

11. ΣΤΕΛΛΑ-«ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ»-Χριστοδουλοπουλος

12. ΤΕΛΗΣ-«ΦΑΡΜΑΚΩΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ»- Γιαννακακη

13. ΣΤΕΛΛΑ- «ΜΑΡΑΜΕΝΗ ΜΟΥ ΓΑΡΔΕΝΙΑ»- Χριστοδουλοπουλος

14. ΣΤΕΛΛΑ-«ΝΑ ΧΑΝ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΑΜΠΑΡΕΣ»- »»

15. ΣΤΕΛΛΑ-« ΦΤΙΑΞΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ»- »»

16. ΕΥΗ- «ΣΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ»- Μαργαριτης

17. ΕΥΗ- «ΕΙΣΑΙ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ»- Μαργαριτης

18. ΕΥΗ –«ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ»- Μαργαριτης

19. ΕΥΗ – «ΜΑ ΤΙ ΛΕΩ»- Μαργαριτης

20. ΤΕΛΗΣ- «ΔΕΝ ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ»- Διαμαντη

21. ΑΡΓΥΡΩ –«ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΦΕΡΕΓΓΥΟΣ»- ΛεΠα (β’ φωνη –ΙΩΑΝΝΑ)

22. ΤΕΛΗΣ- «ΟΧΙ ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΝΑ ΣΚΑΣΩ»- Διαμαντη

23. ΕΥΗ- «ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΑΚΙΑ»- Χρηστακης

24. ΑΡΓΥΡΩ- «ΤΣΙΚΟΥΛΑΤΑ»- Ξανθιωτης

25. ΣΤΕΛΛΑ- «ΓΙΑΤΙ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΚΛΑΙΣ»- Περπινιαδης

26. ΣΤΕΛΛΑ-« ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΠΑΛΑΤΙΑ Κ ΛΕΦΤΑ»- Περπινιαδης (β’ φωνη –ΙΩΑΝΝΑ)

27. ΣΤΕΛΛΑ-« ΣΤΟΛΙΔΙ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ ΣΟΥ»- Ταλιουρης

28. ΜΑΡΙΤΑΖΙΑ- «ΣΒΗΣΕ ΜΕ ΚΥΡΑ ΜΟΥ»- Αγγελοπουλος

29. ΜΑΡΙΤΑΖΙΑ-«ΟΣΟ ΑΞΙΖΕΙΣ ΕΣΥ»- Αγγελοπουλος

30. ΣΤΕΛΛΑ- «ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΩ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ» - Γαβαλας

31. ΣΤΕΛΛΑ- «ΠΗΡΕ ΦΩΤΙΑ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ»- Γαβαλας

32. ΣΤΕΛΛΑ-« ΠΗΡΕ ΦΩΤΙΑ Η ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ»- Αγγελοπουλος

33. ΙΩΑΝΝΑ- «ΘΑ ΚΛΕΙΣΤΩ ΣΕ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ»- Σαρρη

34. ΤΕΛΗΣ-« ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ»- Μαιρη Μαραντη

35. ΑΡΓΥΡΩ- «ΤΑΡΑΧΗ» - Λε Πα

36. ΑΡΓΥΡΩ- «ΕΒΔΟΜΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»- Λε Πα

37. ΤΕΛΗΣ- «ΚΟΥΝΑ ΤΟ- ΚΟΥΝΑ ΤΟ»- Μαραντη

38. ΑΡΓΥΡΩ –« ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ»- Αγγελοπουλος

39. ΤΕΛΗΣ –«ΠΟΥ ΝΑΝΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΩΡΑ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ»- Θωδη

40. ΤΕΛΗΣ- «ΓΛΥΚΑ- ΓΛΥΚΑ»- Θωδη

41. ΣΤΕΛΛΑ- «ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΤΗΡΙ ΜΙΑΣ ΠΑΛΗΑΣ ΑΓΑΠΗΣ»- Μενιδιατης

42. ΣΤΕΛΛΑ- «ΕΙΔΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΚΛΑΜΜΕΝΑ ΚΑΛΗ ΜΟΥ»- Μενιδιατ.

43. ΕΥΗ- «ΔΕΝ ΚΟΒΩ ΕΓΩ ΤΙΣ ΤΡΕΛΛΕΣ ΜΟΥ»- Μαργαριτης

44. ΑΡΓΥΡΩ- «ΒΡΕΙΤΕ ΜΟΥ ΚΑΠΟΙΑ»- Κωστοπουλος

45. ΑΡΓΥΡΩ- «ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΑ»- Βερτης

46. ΑΡΓΥΡΩ –«ΤΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ»- Μαζωνακης

47. ΑΡΓΥΡΩ-«ΕΙΣΑΙ ΦΟΒΕΡΗ»- Μαζωνακης

48. ΑΡΓΥΡΩ-«ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΑ»- Κωστοπουλος

49. ΕΥΗ-« ΔΥΟ ΑΜΙΛΗΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ»- Μαργαριτης

50. ΜΑΡΙΤΑΖΙΑ-« ΨΑΡΑΣ»- Παγιουμτζης

51. ΜΑΡΙΤΑΖΙΑ-«ΔΕΝ ΞΑΝΑΚΑΝΩ ΦΥΛΑΚΗ»-Μιχαλοπουλος

52. ΜΑΡΙΤΑΖΙΑ- «Ο ΔΙΑΒΟΛΑΚΟΣ»- Μιχαλοπουλος

53. ΜΑΡΙΤΑΖΙΑ- « ΒΑΔΙΖΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΙΛΩ»-Μιχαλοπουλος

54. ΕΥΗ- «ΣΤΟ ΚΕΛΛΙ 33»- Μαργαριτης

55. ΧΑΡΗΣ-«ΔΥΟ ΚΑΜΑΚΙΑ ΠΕΙΡΑΙΩΤΕΣ»- Γεννιτσαρης

56. ΧΑΡΗΣ- « ΜΕΣ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑ»- Γεννιτσαρης

57. ΧΑΡΗΣ- «ΕΓΩ ΜΑΓΚΑΣ ΦΑΙΝΟΜΟΥΝΑ»- Γεννιτσαρης

58. ΑΡΓΥΡΩ- «ΕΝΑΣ ΜΑΓΚΑΣ ΠΕΙΡΑΙΩΤΗΣ» -Ζαγοραιος

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.807058626041568.1073741842.179545372126233&type=1

Έφτασε η μέρα,, θα γίνει των 50 αποχρώσεων του λαϊκού!

https://www.facebook.com/events/790686984346750/?notif_t=plan_user_joined

Due mamme si può, anche in Italia.

Io, la mia piccola le notti e il biberon Ma per la legge resto nessuno

La vita quotidiana e la burocrazia “Ecco la mia testimonianza”

< DALLA PRIMA DI CRONACA

RORY CAPPELLI

TORNOdi là: appena è di nuovo tra le mie braccia le urla cessano, acchiappa il biberon — ieri sera non ha mangiato molto, deve proprio avere fame — e in un attimo lo succhia quasi senza respirare. Ormai non è più una neonata: ha un anno e mezzo e ogni giorno mi stupisce quanto cambia, quanto cresce, quanti progressi fa, quanto si allarga il suo mondo. Mi alzo e la cullo un po’: lei sussurra mam-ma e poi ancora mamma, mentre si addormenta. La rimetto a letto e a letto torno anch’io non proprio certa di riuscire a riprendere sonno. Anche perché ho nella testa una domanda: mamma? Ma sono poi davvero lasua mamma? Nonhailmiocognome. Per la legge io sono nes- suno. Se la donna che l’ha messa al mondo, la mia compagna, dovesse morire, lo Stato me la porterebbe via. Se finisse in ospedale non potrei decidere niente. Per andare a prenderla all’asilo ho bisogno del permesso della mia compagna proprio come una baby sitter. Eppure l’abbiamo voluta insieme. L’abbiamo pensata insieme. L’abbiamo concepita insieme. Se non ci fossi stata io, lei non sarebbe qui.

Mercoledì 4 febbraio a Roma è stata aperta la porta a un diritto in più: l’ufficiale di stato civile ha trascritto la nascita di un bambino venuto alla luce in Argentina come figlio di due mamme. Forse sarà solo un atto simbolico. Un piccolo puntino che subito qualcuno tenterà di cancellare. Di impugnare mettendo di mezzo un prefetto, un’associazione per la vita, un urlatore dai forti polmoni. Ci sarà chi griderà allo scandalo, come è successo per le unioni civili. Chi invocherà la legge e chi si vergognerà per lo schifo che è diventato il nostro Paese. Ma in tanti, tantissimi saranno contenti. Felici. Perché questo piccolo puntino sarà già qualcosa. In attesa che le promesse politiche — che per ora sono solo e nient’altro che parole — diventino qualcosa di più. In attesa che il legislatore ascolti il rombo della società civile. Che è pronta. Altroché. Non ho mai avuto una porta sbattuta in faccia. Certo, qualche genitore all’asilo mi guarda con sospetto. Ma basta conoscersi. Parlarsi. Mettere il proprio cuore nelle mani dell’altro per trovarlo subito disarmato. Io sono uguale a te. Nel mio amore per il bambino che ho pensato e voluto, proprio come te, per il piccolo che, esattamente come il tuo, sarà il nostro futuro. Per quel fagottino che niente sa e che però come tutti gli altri suoi compagni ha gli stessi diritti. Questo registro è un primo passo per tutti i bambini nati fuori diritto. Per quei bambini che hanno una mamma o un papà che si sveglia nel cuore della notte e li prende tra le braccia, li consola e li ama e che però, e loro neanche lo sanno, davanti alla legge non sono niente e nessuno.

“Se voglio andare a prenderla all’asilo devo avere il permesso come la baby sitter”

L'associazione Famiglie Arcobaleno, i suoi soci e socie, il suo gruppo legale, nella persona dell'avvocato Alexander Schuster che ha seguito il fascicolo, esprimono grande soddisfazione e grande gioia per l'avvenuta trascrizione dell'atto di nascita del piccolo Leon Manini Pagano, figlio di Sofia Pagano, cittadina italiana, e di Alejandra Manini, cittadina argentina, presso il Registro dello Stato Civile del Comune di Roma, dove la famigliarisiede.

L'associazione ringrazia il sindaco Ignazio Marino e l'attuale amministrazione comunale romana, molto vicina alla comunità LGBT romana e particolarmente attenta ai diritti e alle tutele dovute ai minori figli di genitori omosessuali.

Siamo grati al sindaco Marino e ai numerosi Sindaci italiani che negli ultimi mesi hanno dimostrato grande umanità, grande sensibilità alla tematica dei diritti civili e al rispetto delle scelte di vita delle coppie omosessuali con e senza figli, oggi ancora costretti ad emigrare all'estero per potersi unire in matrimonio e mettere al mondo figli grazie alle tecniche di PMA.

Ci auguriamo che il Parlamento, il Governo e il nostro nuovo presidente della Repubblica, Sergio Mattarella, si ricordino che milioni di cittadini italiani aspettano da decenni il diritto di potere assumere piene responsabilità legali di fronte ai loro impegni affettivi e familiari.

Intanto auguri alla nostra famiglia, finalmente riconosciuta appieno, in Italia, che sia la prima di una lunga serie.

giuseppina la delfa
presidente@famigliearcobaleno.org
associazione genitori omosessuali
www.famigliearcobaleno.org
393 3963733

Due mamme e un bebè nei registri del Comune la trascrizione ufficiale

Dopo Torino, anche a Roma il riconoscimento dei nati da unioni omosessuali L’assessore Cattoi: “Bisogna mettere al primo posto l’interesse dei minori”

ROMA come Torino. C’è uno speciale legame tra le due città, oltre a un quartiere nella Capitale — l’Esquilino — fatto a immagine e somiglianza della “ville” sabauda. Ed è, in questo caso, quello di essere le prime due città in Italia che hanno trascritto la nascita, avvenuta all’estero, di un bambino riconosciuto come figlio di due donne nei registri comunali. A Torino è successo il 7 gennaio, a Roma mercoledì 4 febbraio. Due donne che hanno avuto un figlio in Argentina — trascritto negli atti pubblici argentini come figlio di entrambe — avevano infatti presentato domanda al Comune di Roma affinché questa trascrizione venisse riconosciuta anche in Italia. E mercoledì scorso il riconoscimento è puntualmente avvenuto. Alessandra Cattoi, assessore al Patrimonio, Politiche UE, Comunicazione e Pari Opne lo aveva annunciato: «L’amministrazione capitolina accoglierà favorevolmente una domanda simile a quella del caso torinese». E infatti così è stato.

La storia di Torino è nota: il bambino nato in Spagna da inseminazione eterologa, per la legge spagnola è figlio di due mamme, cioè della madre che lo ha partorito e della partner. Le due donne chiedono perciò al Comume.

di Torino che venga trascritta la nascita del bambino come figlio di entrambe. Il comune rigetta la domanda. Le signore si rivolgono perciò al Tribunale che oppone un secco “no”. Ribaltato poi dalla Corte d’Appello. È la prima volta che accade in Italia: e così l’ufficiale di stato civile del Comune di Torino è costretto a trascrivere la nascita del bambino come figlio di entrambe le mamportunità, A Roma tutto questo non è successo. A tempo di record la domanda è stata accettata proprio dall’amministrazione. «Nella Capitale esiste un contesto favorevole affinché si verifichi una vera estensione dei diritti» afferma l’assessore Alessandra Cattoi. «Affinché il rispetto diventi e sia effettivo. E affinché l’interesse per il bambino sia davvero primario. I bambini privati dei loro diritti — quelli di avere per esempio riconosciuti per legge entrambi i genitori — non sono bambini come gli altri. E questo non è giusto e non è neanche più accettabile». Anche per Riccardo Magi, presidente di Radicali Italiani che ha seguito negli ultimi mesi il caso romano, quello del «riconoscimento di due genitori dello stesso sesso è una conquista enorme ed è importante che avvenga senza una sentenza di tribunale come è stato a Torino».

Roma sta dunque marciando a tappe forzate: il 18 ottobre le prime trascrizioni — 16 in tutto — di matrimoni tra persone dello stesso sesso contratti all’estero. Subito impugnate dal prefetto Pecoraro, che chiede, in un primo momento in via informale, la loro cancellazione. Poi il 31 otto- bre, con un atto più formale invia al sindaco Marino l’atto di annullamento. Il 22 gennaio la procura di Roma, poi, apre un fascicolo a carico di ignoti e senza ipotesi di reato.

Ciononostante, il 29 gennaio viene votata l’istituzione di un registro delle unioni civili che riceve l’approvazione del consiglio comunale con dieci voti contrari (del centrodestra), un astenuto (del Pd) e 32 voti favorevoli (quelli di Pd e M5S).

Adesso saranno in molti — soprattutto coppie di uomini che quasi tutti hanno avuto figli all’estero — a chiedere la trascrizione della nascita dei loro bambini nei registri comunali. In attesa che il legislatore si svegli, comuni e tribunali lavorano. ( Rory Cappelli) 

IL PRIMO PASSO

Dopo l’istituzione del registro delle unioni civili, il Comune riconoscerà i nati da relazioni omosessuali

Roma