Όταν φιλάω τον άντρα μου

photo: William Hamon (aka Ewns)@Flickr

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς

Προχτές, σ’ ένα καναπεδάκι του μπαρ όπου συχνάζω, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι στα μισά μου χρόνια κόντεψαν να πιάσουν το πρώτο τους παιδί – μιλάμε για φίλημα και χαϊδολόγημα και στεναγμό σεβνταλίδικο, που θα λίγωνε και άγαλμα. Ακτινοβολούσαν έρωτα τα μανάρια μου.

Δεν ξέρω κατά πόσον κάποιος άλλος θαμώνας ενοχλήθηκε απ’ τις παθιάρικες περιπτύξεις των δύο νεοσσών, πάντως κάτι τέτοιο δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου. Κι εγώ, έπειτα από ένα χαμόγελο θυμηδίας (καθώς η εφηβική λαχτάρα τους είχε κάτι το παιδικό στη λαιμαργία και την αθωότητά της) απλώς έστρεψα αλλού το βλέμμα μ’ ένα αίσθημα συμπόνιας, καθώς κι αυτά τα έρμα δεν έβγαζαν το άχτι τους σε κοινή θέα από βίτσιο, αλλά κατά πάσαν πιθανότητα επειδή δεν είχαν κάποια καβάντζα να ξεμοναχιαστούν και να χορτάσουν ο ένας τον άλλο.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.blog&id=30700

Ωστόσο, αν εγώ δώσω στον άντρα μου ένα σκαστό, φευγαλέο φιλί στον δρόμο, πέρα απ’ αυτούς που θα γυρίσουν να κοιτάξουν – άλλοι με περιέργεια, άλλοι με κατάπληξη, κάποιοι λίγοι με αδιαφορία και οι περισσότεροι με κάτι από μομφή – πολλοί είναι αυτοί που θα πουν ότι το φιλί μας είχε σκοπό να προκαλέσει. Ότι διατυμπανίζουμε την ομοφυλοφιλία μας. Και το πιο διαδεδομένο σχόλιο θα ήταν: «Δεν με νοιάζει τι κάνετε στο κρεβάτι σας, αλλά δεν είναι ανάγκη και να μας το τρίβετε στα μούτρα.» (Σε ελεύθερη απόδοση: με νοιάζει και με κόφτει. Κι επιπλέον, αν ένα κορίτσι φιλήσει το αγόρι του στον δρόμο, το κάνει για να σας τρίψει τον έρωτά του στα μούτρα, ή για να διαλαλήσει την ετεροφυλοφιλία του; Δεν νομίζω).

Ξέρω ότι ακόμα και ο τίτλος που συνειδητά επέλεξα να δώσω στο κειμενάκι μου, και τον οποίο χρησιμοποιώ πλέον όταν αναφέρομαι στον από δεκαετίας σύντροφό μου κι αφέντη της καρδιάς μου, ορισμένους θα τους ξενίσει, θα τους φανεί υπερβολικός ή και προκλητικός, κάτι που σημαίνει ότι στο μυαλό τους για να λέω "ο άντρας μου" θα έπρεπε αυτομάτως να είμαι γυναίκα, και δη παντρεμένη με τον περί ου ο λόγος (μη σου πω υποχρεωτικά και με θρησκευτικό γάμο).

Μόνο που εμένα ο σκοπός μου γι’ αυτές τις λιγοστές αράδες είναι απλός, και διόλου προκλητικός.

Θέλω απλώς να σας πω πως όταν φιλάω τον άντρα μου, να με συμπαθάτε, αλλά δεν σας σκέφτομαι καθόλου. Εκείνη τη στιγμή για μένα στον κόσμο όλο δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός απ’ το Κουτάβι, το πρόσωπό του στα χέρια μου, τα χείλη του στα δικά μου. Δεν έχω την παραμικρή διάθεση να σας προκαλέσω, να σας σοκάρω, ή να σας τρίψω το οτιδήποτε στα μούτρα, γιατί – πώς να σας το κάνω πιο λιανά χωρίς να ακουστεί σκληρό; – για μένα όσο διαρκεί το φιλί απλώς δεν υπάρχετε.

Και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο πάθος, στην ίδια ένταση (αυτή τη μεταρσίωση του έρωτα, όπου τίποτα στο σύμπαν δεν σε αφορά – πολλώ δε μάλλον σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλεις να το σκανδαλίσεις) το έχετε νιώσει και πολλοί από εσάς, και με καταλαβαίνετε.

Μονάχα αυτό ζητώ: όπως άφησα το ζευγαράκι στο μπαρ να χαρεί τις πολύτιμες στιγμές του, δίχως ποτέ να σκεφτώ ότι το αγκάλιασμά τους με αφορούσε στο ελάχιστο, να μου παραχωρήσετε κι εσείς την ίδια ελευθερία.

Γιατί το ζητούμενο είναι η ευτυχία – κι αυτό για όλους μας είναι κάτι κοινό, κι αποδεκτό, και ιερό.


Αύγουστος Κορτώ 

Δεν υπάρχει παιδική λογοτεχνία για ΛΟΑΤ οικογένειες στην Ελλάδα.There is no children's literature for LGBT families in Greece.

Μέχρι τώρα, δηλαδή.

Έχουμε γράψει και εικονογραφήσει ένα βιβλίο για να γεμίσουμε αυτό το κενό. Μία ιστορία - ποίημα με δύο αβγουλάκια που μιλάνε για διαφορετικές μορφές οικογένειας, με ένα απλό αλλά ζεστό μήνυμα: άσχετα με το πώς μοιάζει η οικογένεια, το βασικό που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει χαρούμενο είναι αγάπη.

Ακόμα κι αυτό είναι πολύ μεγάλο ρίσκο για ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Στη χώρα μας οι μη-ετεροκανονικές οικογένειες είναι αόρατες, ακόμα διεκδικούμε βασικά ΛΟΑΤ δικαιώματα και η ομοφοβία είναι βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα μας. Γι'αυτό πιστεύουμε ότι το βιβλίο αυτό πραγματικά μας χρειάζεται. Η ομαδα Οικογένειες Ουράνιο Τόξο,  αποφασισμένη να κάνει αυτό το βιβλίο πραγματικότητα, έχει επιλέξει να ακολουθήσει το δρόμο της αυτοέκδοσης.

Αλλά χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να το κάνουμε αυτό!

Μία ομάδα φοιτητών από το Κεντάκι που μας συνάντησαν κατά τη διάρκεια ταξιδιού τους στην Ελλάδα, συγκινήθηκαν από το έργο αυτό και αποφάσισαν να μας βοηθήσουν με το να στήσουν μία σελίδα για δωρεές για τα έξοδα του βιβλίου. 

http://www.gofundme.com/RainbowFamilies

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το βιβλίο εδώ.

Σκοπός είναι να εκδοθεί το βιβλίο στα μέσα του Φεβρουαρίου. Κάθε ευρώ μετράει! Θα μας βοηθήσει πολύ αν μοιραστείτε τη σελίδα με ανθρώπους ή ομάδες που θα ενδιαφέρονται για αυτό. Ευχαριστούμε :)

«Τα δύο μικρά αυγά»:

 Δράση με παιδιά και γονείς.

Στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ διαβάσαμε με συνοδεία φλάουτου την ιστορία  «Τα δύο μικρά αυγά»  που μιλά και για άλλες μορφές οικογένειας και όχι μόνο για την πυρηνική . Την ώρα της ανάγνωσης παιδιά και γονείς μπορούσαν να κοιτούν την εικονογράφηση του βιβλίου ενώ ταυτόχρονα δύο μεγάλες κούκλες –αυγά αναπαριστούσαν κουκλοθεατρικά όσα ακούγονταν. 

Στο τέλος της ανάγνωσης μιλήσαμε με τα παιδιά για την γονεϊκότητα , όλοι συμφώνησαν ότι η αγάπη είναι το απαραίτητο στοιχείο που ενώνει μια οικογένεια και  ότι τα μωρά και γενικά τα παιδιά είναι ευαίσθητα και θέλουν φροντίδα, αγάπη, και αποδοχή από τους γονείς τους για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα. Η Δράση τελείωσε με μια εικαστική δράση: τα παιδιά πήραν από ένα αυγό το ζωγράφισαν ώστε να το προσωποποιήσουν, είπαν ότι το αυγό αυτό είναι το παιδί τους και υποσχέθηκαν ότι θα το αγαπούν και θα το φροντίζουν. 

http://scribblepuff.tumblr.com/post/73236190593

Until now, that is.

We have written and illustrated a book to fill this gap. A rhyming story of two eggs that talk about different types of families with a simple but heart warming message: no matter what the family looks like, all that a child needs to grow up well and be happy is love.

Even this is too much of a risk for Greek publishing houses, though. In Greece, non-heteronormative families are invisible, basic LGBT rights are still being fought for and homophobia is deeply rooted in our culture. We therefore believe that a book like that is really needed. Rainbow Families, a non-profit grassroots organization committed to making this book happen no matter what, has taken up the challenge of going the self published route.

 But we need your help to make this happen!

A group of students from Kentucky that met us during their study abroad trip in Greece were really touched by this project and decided to help us by setting up a donation page 

You can read more about the project here.

http://www.gofundme.com/RainbowFamilies

Our goal is to get the book printed by mid-February. Every

 dollar counts. Help us by sharing the news with any groups 

or people that will be interested! Thanks :)

“Two small eggs” – An activity for children and parents

During the Antiracist Festival we read the story “Two Small Eggs” that talks about other forms of families, not necessarily the nuclear one, with the company of a flute. 

Children and parents could go through the illustrations of the book, during the narration, and at the same time, two large eggs-dolls were depicting the story, just like in puppets. After the story, we started a dialogue with the children about parenting, where everyone agreed that love is the essential element that unites a family and that babies and children are generally sensitive and need their parents’ care, love, and acceptance in order to have a happy life. The discussion ended with an artistic activity: each kid took an egg and paints and made a personalized painting out of it. Children said that the egg is their kid and promised to love and care for it. 

Συνέντευξη

-πείτε μας λίγα λόγια για την ομάδα σας

Ποιοι Είμαστε:

Οι «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» δημιουργήθηκαν τον Απρίλιο του 2012 από έναν μικρό, αρχικά, πυρήνα ΛΟΑΤ γονέων.

Θέλαμε να αποδείξουμε ότι οι οικογένειές μας αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν μια υπαρκτή πραγματικότητα  για την ελληνική κοινωνία, όσο και αν αυτό ακούγεται αρχικά παράδοξο. Ότι οι οικογένειες με λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς γονείς δεν κινούνται κάπου ανάμεσα στη φαντασία και την επιθυμία αλλά στην πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα, οι οικογένειες με ΛΟΑΤ γονείς και τα παιδιά τους βρίσκονται από κάθε άποψη εκτεθειμένες σε νομικό κενό, εφόσον δεν προστατεύονται από κανένα νόμο και απλώς εκλαμβάνονται ως μονογονεϊκές. Αυτό το νομικό κενό δημιουργεί πλήθος ανασφαλειών σε όλα τα μέλη των οικογενειών μας με ολέθριες επιπτώσεις στην καθημερινότητα μας. Πρωταρχικός μας στόχος είναι η ισότιμη νομική αναγνώριση των ζευγαριών του ιδίου φύλου και της οικογενειακής τους ζωής, έτσι όπως θέλουν να την διαμορφώσουν, ανεξάρτητα από σεξουαλικό προσανατολισμό και ταυτότητα φύλου σε επίπεδο ίσων ευκαιριών, αλλά και σε επίπεδο δικαιωμάτων (νομικών, οικονομικών, εκπαιδευτικών, κοινωνικών ή άλλων). Παράλληλα, αγωνιζόμαστε για την ευαισθητοποίηση του κοινού απέναντι στη θέση που έχουν οι ΛΟΑΤ οικογένειες σήμερα και προς αυτή τη κατεύθυνση προσανατολίζονται οι δράσεις μας. Η ομάδα μας έγινε ΜΚΟ (πήρε νομική μορφή) στις 17 Ιανουαρίου 2014

-μιλήστε μας για το βιβλιαράκι

- ποιά θέματα καλύπτει το βιβλίο και σε τι ηλικίες απευθύνεται;

Τα δύο μικρά αβγά είναι ένα βιβλίο που μιλάει για  διάφορες μορφές οικογένειας. Μέχρι τώρα στην χώρα μας δεν υπάρχει βιβλίο ή παραμύθι που να μιλάει για άλλες οικογένειες εκτός από την πυρηνική ετεροκανονική οικογένεια του ενός μπαμπά και της μίας μαμάς. Δεν είναι ότι δεν αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει αυτή η μορφή, κάθε άλλο, απλώς δεν είναι η μοναδική. Ήταν ανάγκη λοιπόν για μας να έχουμε και δικά μας βιβλία ώστε τα παιδιά μας να μπορούν μέσα σε αυτά να αναγνωρίζουν και τη δική τους οικογένεια. Στην αρχή τους διαβάζαμε μεταφρασμένα κείμενα από ξενόγλωσσα βιβλία (αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά κλπ) αλλά αυτό δεν είναι αρκετό.  Το βιβλιαράκι αυτό απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. Επίσης μπορεί να αποτελέσει ένα καλό εργαλείο για όποιον εκπαιδευτικό επιθυμεί να μιλήσει για άλλες μορφές οικογένειας ή να εντάξει στην ομάδα της τάξης του παιδιά που προέρχονται από άλλες μορφές οικογένειας

 -πώς δουλέψατε πάνω στο πρότζεκτ; ποιές ήταν οι διαδικασίες που χρειάστηκε να ακολουθήσετε σαν ομάδα;

Προσπαθήσαμε να συμπεριλάβουμε όσο το δυνατόν περισσότερα πιθανά οικογενειακά σχήματα. Είναι βέβαιο ότι δεν τα έχουμε συμπεριλάβει όλα. Στο μέλλον ελπίζουμε να είναι ποιο πλουραλιστικό το αποτέλεσμα

-τι σημαίνει το να είσαι ΛΟΑΤ γονιός στην Ελλάδα;

Αντιμετωπίζουμε πολλές δυσκολίες, ζούμε μέσα σε απόλυτο νομικό κενό που μας δημιουργεί  ένα σωρό προβλήματα και ανασφάλειες και συχνά εισπράττουμε έντονη κοινωνική  απόρριψη.  Το ίδιο συμβαίνει και στα παιδιά μας ,που  συχνά γίνονται θύματα διακρίσεων τόσο σε κοινωνικό όσο και σε εκπαιδευτικό επίπεδο και αυτό έχει άμεση σχέση με την έλλειψη νομικού πλαισίου που να διασφαλίζει την οικογενειακή μας ζωή.

-τι άλλες δραστηριότητες έχετε σαν ομάδα;

Κάνουμε μια συνάντηση τον μήνα συνήθως ώστε να κρατάνε επαφή τα παιδιά μας μεταξύ τους και να βρίσκονται με άλλα παιδιά με αντίστοιχη με την δική τους οικογενειακή δομή.  Οργανώνουμε διάφορα workshop για να παράγουμε και άλλο πρωτότυπο υλικό (βιβλία, παιχνίδια κλπ) Συμμετέχουμε συχνά με κείμενα σε δράσεις άλλων ομάδων ώστε να πετύχουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα αλλά και να δημιουργήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης με άλλες ομάδες που διεκδικούν όπως κι εμείς ανθρώπινα δικαιώματα που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο καταπατούνται (όχι μόνο lgbt ομάδες αλλά και αντιρατσιστικές, φεμινιστικές κλπ) Επίσης οργανώνουμε συναντήσεις των μελών μας  με επιστήμονες που ασχολούνται με θέματα ομογονεϊκότητας για αυτομόρφωση και καλύτερη δική μας πληροφόρηση.

Προσπαθούμε επίσης με ανοιχτές εκδηλώσεις να ανοίξουμε την συζήτηση πάνω στο θέμα της ομογονεϊκότητας.

 Σε αυτό το πλαίσιο κινείτε και η ημερίδα που έχουμε οργανώσει για την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 1014 από τις 5.00μ.μ. ως 10.00μμ στο ξενοδοχείο Τιτάνια (Πανεπιστημίου 32) με τίτλο: «Η αγάπη δημιουργεί τις οικογένειες»  Σε αυτήν την ημερίδα με διάφορους εισηγητές (Δήμητρα Κογκίδου ΠΤΔΕ Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θες/νίκης, Θεανώ Παπαζήση Νομική Σχολή Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θες/νίκης, Βενετία Καντσά –Άσπα Χαλκίδου και  Κώστας Γιαννακόπουλος Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Αθηνά Αθανασίου Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πάντειο Πανεπιστήμιο , Αλεξάνδρα Χαλκιά Τμήμα Κοινωνιολογίας Πάντειο Πανεπιστήμιο και  Άλκηστις Κοντογιάννη Κοσμητόρισα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πρόεδρος του Τμήματος Καλών Τεχνών του ίδιου Πανεπιστημίου ) θα συζητήσουμε για το θέμα της ομογονεϊκότητας στην χώρα μας εστιάζοντας σε όσο το δυνατόν περισσότερες πλευρές του(νομική, κοινωνική, ψυχολογική, εκπαιδευτική κλπ)

 Επίσης, οργανώνουμε από τον Μάιο του 2013 και κάθε Μάιο την Ετήσια Γιορτή των Οικογενειών – που γίνεται μέσα στα πλαίσια της Παγκόσμιας Μέρας Ισότητας των Οικογενειών – με δράσεις, παιγνίδια, θεατρικά δρώμενα κλπ.

- υπάρχουν σχέδια για συνέχιση του πρότζεκτ; τι άλλα θέματα θα θέλατε να καλύψετε σε επόμενες εκδόσεις;

Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε πρωτότυπο υλικό (βιβλία, παιχνίδια κλπ) στο οποίο τα παιδιά μας  να μπορούν να δουν και τη δική τους οικογένεια και όχι μόνο ετεροκανονικές πυρηνικές οικογένειες. Μας έχει απασχολήσει πολύ σαν ομάδα το θέμα των τρανς γονέων καθώς και το θέμα την συν-γονεϊκότητας και ελπίζουμε μέσα από κάποιο workshop να προκύψει υλικό που να μιλάει για αυτές τις οικογενειακές πραγματικότητες,

Αφορισμένα φιλιά

fylosykis | 08/01/2014 

του Ζακ Κωστόπουλου

Θεοφάνεια 2014. Πειραιάς: Την ώρα που ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ρίχνει τον σταυρό, μια ομάδα lgbt ακτιβιστών και ακτιβιστριών αντάλλαξαν ομόφυλα φιλιά, κρατώντας rainbow σημαίες και μοιράζοντας flyer που έγραφε: «Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ #PoustiRiot», ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στις ομοφοβικές δηλώσεις του Σεραφείμ.

Δεν ήμουν παρών στη δράση αυτή, το παρακολούθησα όπως και ο περισσότερος κόσμος μέσα από τα social media και τον σχετικό πανικό που ακολούθησε με δημοσιεύματα, αναρτήσεις και σχόλια που είτε επαινούσαν, είτε κατέκριναν την δράση.

Οι επικρίσεις μιας τέτοιας δράσης φυσικά και ήταν αναμενόμενες και στις περισσότερες των περιπτώσεων ούτε καν πρωτότυπες.

«Προκαλούν», «Βλέπουν και μικρά παιδιά», «Είναι άστοχη και άσχετη με τον χώρο και το μυστήριο», «Είναι ασέβεια προς την Εκκλησία»  και άλλα.

Α, όλα κι όλα, η αλήθεια να λέγεται: προκαλούν! Κι εγώ θυμάμαι μια φορά που είχα πάει στην ανάσταση, με το που πάει δώδεκα, αρχίσανε όλοι φιλιά, αγκαλιές και κακό. Η αλήθεια είναι πως ταράχτηκα! Έπρεπε όλοι να φιληθούν ταυτόχρονα, εκείνη την ώρα, μπροστά μου και να μου πετάνε στην μούρη το τι κάνουν στο κρεβάτι τους; Αμάν, φτάνει πια με τις ασέβειες, ε;

Ή μήπως όχι…

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Καταρχήν, σοβαρά τώρα, εγώ δεν είδα τίποτα το προκλητικό και καμία ασέβεια. Το συμβάν έγινε σε δημόσιο χώρο και ήταν μια ειρηνική διαμαρτυρία απέναντι σε έναν Μητροπολίτη που με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης, απειλούσε με αφορισμούς τους βουλευτές και βουλευτίνες που θα το ψηφίσουν και περιέγραψε την ομοφυλοφιλία «ως παρά φύσιν εκτροπή η οποία δεν παρατηρείται ούτε στα ζώα» και είπε πως οι γκέι «συνδυάζουν τον δυναμισμό του άντρα με την μοχθηρία της γυναίκας», δίνοντας έτσι και ένα τόνο μισογυνισμού στο ομοφοβικό του παραλήρημα.

Αντίθετα, βρίσκω ιδιαίτερα προκλητικό εκπρόσωπος ενός θρησκευτικού δόγματος που ευαγγελίζεται την αγάπη, να επιδίδεται σε ρητορική μίσους θεωρώντας πως μπορεί να παρεμβαίνει σε θέματα που είναι πολιτικά και δεν αφορούν την εκκλησία, με το έτσι θέλω και χωρίς να έχει αντίλογο ή συνέπειες. Για να μην αναφέρω εδώ και τον αντιρατσιστικό νόμο που στο αρχικό του σχέδιο ήθελε τους ιεράρχες πάνω και πέρα από τον νόμο, έτσι ώστε να μην μπορούν να διωχθούν για ρητορική μίσους. Αλλά μάλλον αυτό δεν είναι της παρούσης. Άλλη φορά.

Όσο για τα παιδιά – αθώα αγγελούδια – θύματα της γκέι προπαγάνδας, που κινδυνεύουν να πάρουν το στραβό το δρόμο αν μας δουν να φιλιόμαστε, ένα έχω να πω: αν η σεξουαλική ταυτότητα είναι κάτι που μπορούμε να μεταλαμπαδεύσουμε, εμείς δε θα υπήρχαμε γιατί θα είχαμε πέσει θύματα της «στρέιτ προπαγάνδας».

Δεν καταλαβαίνω γιατί για τα «μικρά παιδιά που παρακολουθούν»  είναι προτιμότερο να διδάσκονται το μίσος. Θεωρώ σχεδόν εγκληματικό να διδάσκονται τα παιδιά τυφλή πίστη σε παπάδες, σαν τον Σεραφείμ καλή ώρα, που θα τους υπαγορεύουν ότι οφείλουν να μισούν οτιδήποτε το διαφορετικό, ξένο ή μακριά από τις κοινωνικές νόρμες. Γενικά είναι τουλάχιστον τραγικό να θεωρούμε «φυσιολογική» την τυφλή πίστη και όχι την αγάπη. Γιατί ένα φιλί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, δεν είναι τίποτα άλλο από αγάπη. Και στο κάτω κάτω, είναι προτιμότερο να δηλητηριάζονται τα παιδιά με μίσος από το να δουν ένα ομόφυλο φιλί; Να δουν ότι υπάρχουν και αυτά τα ζευγάρια, υπάρχει και αυτή η αγάπη και έχει χώρο να εκφράζεται δημόσια;

Άσε που κανείς δεν σκέφτεται ότι ανάμεσα στα παιδιά που παρακολουθούν, σίγουρα υπάρχουν και κάποια που μπορεί να έχουν διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου. Και ενώ αποζητούν αποδοχή και αγάπη, θα ακούν τον κάθε Σεραφείμ να τα αποκαλεί ανώμαλα, ανάξια αγάπης και σεβασμού, καταστρέφοντας (ίσως και ανεπανόρθωτα) την αυτοεκτίμηση τους και πείθοντας τα πως είναι λάθη της φύσης. Θα άφηνες έναν υποβολέα να λέει στο παιδί σου ότι είναι ανώμαλο και ότι θα καεί στην κόλαση; Εγώ όχι.

Πάνε σχεδόν 40 χρόνια από όταν η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία αφαίρεσε από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών την ομοφυλοφιλία (το 1973), κάτι που το 1990 ασπάστηκε και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Παρόλα αυτά, στο ξημέρωμα του 2014, ο μεσαίωνας βασιλεύει στην Ελλάδα. Και όπως πάντα, στον σκοταδισμό πρωταγωνιστής είναι η εκκλησία. Στην Ελλάδα της κρίσης, της κοινωνικοπολιτικής κρίσης, η συνολική και η συλλογική χειραφέτηση δείχνει να’ ναι μονόδρομος. Ας χωνέψουμε λοιπόν σαν κοινωνία ότι τα lgbt άτομα δεν είμαστε ούτε άρρωστες, ούτε ανώμαλοι, ούτε ψυχικά διαταραγμένοι, αλλά ισότιμα μέλη της και ενεργοί πολίτες και πολίτισσες, που θα έπρεπε να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλες και όλους.

Προς αυτή την κατεύθυνση λοιπόν κινούνται τέτοιου είδους δράσεις. Δράσεις που διεκδικούν την ορατότητα, την ισότητα. Δράσεις αντίδρασης στο σκοτάδι και την μισαλλοδοξία, δράσεις αγάπης.

Έτσι λοιπόν, αν θεωρείς ένα φιλί ανώμαλο, αν θεωρείς τα lgbt άτομα άρρωστα και ανάξια σεβασμού και αγάπης, αν διδάσκεις πως επειδή είμαι γκέι είμαι λιγότερο από άνθρωπος, με προκαλείς. Και εφόσον με προκαλείς θα αντιδράσω. Και κάθε τέτοια ειρηνική αντίδραση που διεκδικεί την ορατότητά μας και την ισότητα μόνο μπράβο αξίζει.

Ας πούμε λοιπόν ναι στα φιλιά και όχι στο μίσος.

Πηγή: tvxs

http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/45168 

Με νοιάζει τι κάνεις στο κρεβάτι σου!

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.sex&id=30647

Το σεξ που κάνουμε δεν είναι προσωπική υπόθεση.

Ίσως το πιο συχνό πράγμα που ακούει ένας γκέι άντρας ή μια γκέι γυναίκα είναι η φράση: «Δεν με νοιάζει τι κάνεις στο κρεβάτι σου, είναι δική σου υπόθεση, αρκεί να μην προκαλείς». Μάλιστα, όσοι το λένε πιστεύουν ότι είναι σούπερ ανοιχτόμυαλοι. Κα-θό-λου!

1ος μύθος

Πρώτα απ’ όλα, το «τι κάνουμε στο κρεβάτι μας» δεν είναι προσωπική υπόθεση. Είναι απόλυτα κοινωνικό και δημόσιο ζήτημα – του δήμου, όχι του οίκου. Ανέκαθεν το σεξ ήταν υπόθεση κοινωνική, με την έννοια ότι ρυθμίζεται από την κοινωνία και τους κανόνες της – είτε σε συμφωνία προς αυτούς είτε κόντρα σ’ αυτούς αλλά ποτέ ερήμην τους.Μάλιστα υπήρχαν εποχές και κοινωνίες όπου το σεξ ρυθμιζόταν πάρα πολύ αυστηρά και επί ποινή θανάτου (ακόμα υπάρχουν).

Το πότε (δεν) κάνουμε σεξ, με ποιον (δεν) πρέπει να κάνουμε σεξ, πού (δεν) πρέπει να κάνουμε σεξ, ποιο σεξ (δεν) είναι φυσιολογικό, ποιο σεξ (δεν) είναι ρομαντικό, σε ποια ηλικία (δεν) πρέπει να κάνουμε σεξ, κοκ – ήταν και είναι θέματα που αποφασίζει και ρυθμίζει η εκάστοτε κοινωνία, ενίοτε ρητά, επίσημα και αυστηρά, συχνότερα υπόρρητα, έμμεσα και πολύ πιο καταδυναστευτικά.

Π.χ. στην αρχαία Αθήνα ήταν απολύτως φυσιολογικό ως άντρας να πηγαίνεις στο μπουρδέλο της γειτονιάς σου εν γνώσει της οικογένειάς σου· εξάλλου, η πορνεία ήταν διατιμημένη από το κράτος – υπήρχε κρατικός τιμοκατάλογος για κάθε σεξουαλική πράξη. Και στις μέρες μας, το κράτος (η κοινωνία) αποφασίζει σε ποια ηλικία επιτρέπεται να κάνει σεξ ένας άνθρωπος – στα 18; στα 13; στα 19; στα 10; (όλες ίσχυαν ή ισχύουν). Ποια είναι η «φυσιολογική» ηλικία; Η κοινωνία το αποφασίζει, όχι η φύση.

Όχι πολύ παλιά, το να κάνεις σεξ εκτός γάμου ήταν ποινικά κολάσιμο και ηθικά καταδικαστέο. Στις μέρες μας η λέξη μοιχεία κοντεύει να μπει στο χρονοντούλαπο, ενώ πολλά ζευγάρια επιλέγουν να βάζουν τρίτους ή τέταρτους στο κρεβάτι τους – και θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό. Ακόμα και το τι θεωρείται σέξι ή ντεκαυλέ καθορίζεται από την κοινωνία, ανάλογα με την εποχή. Συνεπώς, το σεξ που κάνουμε (ή δεν κάνουμε) είναι κοινωνική, δημόσια υπόθεση.

2ος μύθος

Το ότι είμαι γκέι δεν περιορίζεται στο «τι κάνω στο κρεβάτι μου», δηλαδή στη σεξουαλική πράξη αυτή καθαυτή. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός περιλαμβάνει πολλά παραπάνω από τη συνουσία· σημαίνει ποιον ερωτευόμαστε, με ποιον μοιραζόμαστε τη ζωή μας. Υπάρχουν ετεροφυλόφιλοι που για διάφορους λόγους δεν κάνουν σεξ, αλλά παραμένουν στρέιτ. Δεν είναι η σεξουαλική πράξη που καθορίζει τον σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά η ερωτική επιθυμία. Συνεπώς, το να λέω/δείχνω ότι είμαι γκέι δεν αφορά το «τι κάνω κρεβάτι μου» αλλά ολόκληρη τη ζωή μου.

Οι ετεροφυλόφιλοι που με τουπέ ανοιχτομυαλιάς διακηρύσσουν ότι δεν τους ενδιαφέρει τι κάνουμε οι γκέι στο κρεβάτι μας, μας τρίβουν συνεχώς στη μούρη τι κάνουν εκείνοι στο κρεβάτι τους! Όταν ο γείτονας περπατά χέρι-χέρι με τη γυναίκα του, μου δείχνει απροκάλυπτα «τι κάνει στο κρεβάτι του». Όταν μια κοπέλα λέει «μωρό μου» στον σύντροφό της στο λεωφορείο και του σκάει ένα πεταχτό φιλί στο στόμα, ξεδιάντροπα αποκαλύπτει σε όλους «τι κάνει στο κρεβάτι της». Όταν ο υπάλληλος στην τράπεζα έχει φωτογραφία της γυναίκας του στο γκισέ, ανερυθρίαστα δηλώνει τον σεξουαλικό προσανατολισμό του. Τρελό δεν ακούγεται; Βάλτε «γκέι» στις παραπάνω προτάσεις και ωπ! ξαφνικά ακούγεται τόσο συνηθισμένο.

Όταν λοιπόν ως γκέι άντρας περπατώ αγκαλιά με τον σύντροφό μου στον δρόμο, δεν «προκαλώ», ούτε δείχνω «τι κάνω στο κρεβάτι μου». Τι κάνω; Ζω τη ζωή μου ολοκληρωμένα και φυσιολογικά όπως οι στρέιτ.

Μόνο που δεν είναι τόσο απλό. Δυστυχώς, ακόμα κι όταν ο κοινωνικός περίγυρός μας δεν έχει πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία μας, έχουμε εμείς. Ταλαιπωρούμαστε απ’όλη την εσωτερικευμένη ντροπή με την οποία έχουμε γαλουχηθεί από μικρά παιδιά – μια πολύ βαθιά και εξουθενωτική ντροπή. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Που όχι, δεν αφορά το «τι κάνουμε στο κρεβάτι μας».

*Τον Ιανουάριο ξεκινά η 9η ομάδα αυτογνωσίας για γκέι άντρες. Τι σημαίνει να είσαι γκέι; Πώς μας αφορά η αρρενωπότητα και η θηλυπρέπεια; Πώς κάνουμε ερωτικές σχέσεις; Πώς χειριζόμαστε τη μονογαμία ή την πολυγαμία; Γιατί να (μη) μιλήσουμε για τη σεξουαλική μας ταυτότητα σε άλλους; Περισσότερες πληροφορίες

Λύο Καλοβυρνάς 

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

GREECE'S KISSING GAYS DEFIED NEO-NAZIS AND BIGOT BISHOPS YESTERDAY

http://www.vice.com/en_uk/read/gay-piphany-in-greece

I have always been ambivalent about the 6th of January. It is the day before my birthday, which means I can get presents and get drunk. On the other hand, it is a great celebration of Orthodoxy. Greeks gather at various ports around the country and watch a rather theatrical religious tradition: priests throwing a crucifix into the sea while several young men dive into cold water and attempt to retrieve it for good luck. The day is called Theophany, or Epiphany, and it commemorates the revelation of God in human form through Jesus.

Since I’m an atheist, this whole ritual doesn’t mean much to me. However, this year the 6th of January got a lot more interesting. I got up early in the morning and joined a group of gay activists, members of Greece's LGBT community, who gathered at the port of Piraeus to protest against Seraphim, the town's ultra-conservative Bishop, who is notorious for his homophobic statements. By the time Seraphim tossed his cross into the sea, the assorted Ls, Gs, Bs and Ts were giving each other big gay kisses and handling out leaflets that read: “Love is not a sin.”

Last November, the European Court of Human Rights ordered Greece to allow same-sex couples to enter into civil partnerships like straight people can. The Strasbourg-based tribunal ruled that, in not doing so, Athens was in violation of the European Convention on Human Rights. Greece remains the only EU country other than Lithuania to refuse to extend this right to same-sex couples. Seraphim responded to the plans to make Greece join the rest of Europe in the 21st century by stating that "homosexuality is a unnatural aberration not even observed in animals”. A statement that discriminates against the sexual habits of many albatrosses, king penguins, dolphins, giraffes and ancient Greeks.

In the face of Greece's resistance to legally recognised same-sex relationships, activists Grigoris Vallianatos and Nikos Mylonas, together with three more couples, brought legal action against Greece through the European Court of Human Rights in Strasbourg. The country now has to compensate them with 5,000 euros each. But most importantly, this ruling brought the issue of gay marriage to the fore. There were rumours that the Greek government would finally resolve the issue allowing same-sex civil unions. It was then that Seraphim spoke out against attempts to make "this terrible sin of homosexuality, sodomy, unnatural sexual intercourse, pederasty and paedophilia, to appear as a normal state, as diversity". He even threatened Greek MPs withexcommunication in case they voted for such a law. The government subsequently postponedthe vote on the legislation indefinitely.

Mylonas, who took part in the protest in Piraeus, told me, “We want to pass the message that love is not a sin. That love has to be respected by everyone.” Eliza Goroya, one of the organisers, confirmed it was Seraphim’s provocative comments that inspired the idea for the protest. I met her the day before the “Epiphany kiss”, during a meeting of the activists who were trying to organise the event and gather as many volunteers as they could for the next day. 

Photo via poustiriot.blogspot.com

For Eliza, the day was given extra political frisson by the attendance at the Bishop's ceremony of various politicians. "Bishop Seraphim is legitimising himself and his awful critique using his institutional status. People who choose to attend his church cannot be considered completely innocent," she railed. "By doing so, they confirm his influence as a religious leader, an influence which he then uses to manipulate politicians to sustain his medieval patriarchal views. We are here to say that we are not ashamed – people who love will not be silenced by hate. We will not hide. We will not apologise. We fight back and we want equality."

The activists published a blog that explained why they decided to protest during the Epiphany celebration. “We were not targeting people's right to practice their religion. Εven if this has happened, we would like them to reconsider why a kiss would constitute a threat in the first place and the reasons why we had to 'invite ourselves to the party’ this time.”

The group created the hashtag #poustiriot – a pun on Pussy Riot. The word “pousti” is Greek slang with a meaning similar to “fag”.

According to the law, the kissers could have been arrested for public indecency and blasphemy, so some brought toothbrushes to the kiss-off in case their participation earned them a couple of nights in the slammer.

In the end, it wasn't the LGBT crowd who were hassled by the authorities, but the Greek MP Ilias Kasidiaris of the far-right Golden Dawn. Port officials prevented him from accessing the ceremony, saying he was not invited. Speaking to the press, Kasidiaris expressed his dissatisfaction “with the fact that the large municipalities never send official invitations to the Golden Dawn. Nevertheless, this will not last for long as the party will be able to win in the local elections on the 25th of May.”

When the jilted neo-Nazi had finished his whining, the activists began to kiss among the Christians who, despite the rain, had gathered to watch Seraphim blessing the waters. The cops didn’t show up, the crowd didn’t boo them and the courageous activists became the talk of the Greek internet. In a few days they will be hitting the headlines again, since many of them are planning to bring legal action against Greece once more.

After the protest, the group gathered outside the Metropolitan Church of Piraeus for a final kiss. Hot stuff, you guys.

More Greek gays and Helenic homophobes:

Making Trans-Anarchist Zines in 1980s Athens Was Worth All the Effort

Greece's Fascist Homophobes Have God and the Police on Their Side

Is Greece About to Start Persecuting Its LGBT Community?