Sul fatto che Francesca Pardi sia una persona eccezionale qui non si hanno dubbi: la conosciamo da tempo, da quando abbiamo avuto il piacere di andare a trovare lei e la sua famiglia per registrare il video in cui ha raccontato la sua storia per noi. Vi abbiamo raccontato della sua casa editrice, Lo Stampatello, e dell'idea bellissima di raccontare le storie di tutti i tipi di famiglia.
A qualcuno, però, non piace che queste storie vengano raccontate: e così, ultimamente, Francesca e il suo lavoro (e di conseguenza anche la sua bellissima famiglia) sono diventati oggetto di continui attacchi omofobi.
Francesca non si è persa d'animo, e ha deciso di scrivere una lettera al Papa. Chissà se riceverà risposta?
Caro Papa Francesco, Le scrivo per due ragioni: la prima è che Lei è la più alta autorità della Religione Cattolica, a cui fanno riferimento molti politici insieme a milioni di cittadini italiani, la seconda è che penso che Lei sia una brava persona.
Ho 48 anni, 4 figli, sono mamma da 11 anni, innamorata da 20 della stessa persona con cui ho costruito la mia famiglia, e omosessuale da 30. Io e Maria ci siamo sposate in Spagna l'anno scorso. I nostri bambini, una femmina e tre maschi, sono nati con l’aiuto dell’inseminazione eterologa all’estero.
Viviamo serenamente nel nostro contesto sociale, ma sono ormai anni che in tv, sui giornali o sul web veniamo trattate con disprezzo o peggio insultate, insieme ai nostri figli - a volte con odio, altre col sorriso - da persone che impugnano il vessillo della Religione Cattolica e sostengono che non facciamo parte del disegno divino. Con tutta sincerità posso raccontarle quanto il nostro nucleo famigliare incarni i valori della famiglia, del sostegno reciproco, della dedizione ai figli, della fedeltà coniugale. La invito a venirci a trovare per verificare di persona.
Siamo state paragonate alle più orrende situazioni di degrado famigliare, sono state lanciate maledizioni sui nostri figli destinandoli a infelicità certa, come una strega cattiva che si affaccia sulla loro culla. Siamo state accusate di tutto senza mai aver fatto nulla in nome di un ordine naturale che violeremmo, ma quante defezioni a quest'ordine naturale vengono serenamente accettate ogni giorno dagli esseri umani che volano in aereo, si curano e lavorano con un computer?
Pensavo che la vostra fosse una religione guidata da un messaggio evangelico di accoglienza e amore, così mi hanno insegnato a catechismo quand’ero piccola. Io non credo in Dio, non per principio ma perché - come il catechismo insegna - la fede non è una scelta, o c'è o non c'è (un po’ come l'omosessualità) ma rispetto chi ci crede e festeggio il Natale coi miei figli perché mi piace la storia di quel bambino buono più di tutti gli altri venuto per salvare il mondo. Anche Lei pensa che sono le persone come me, mia moglie e i miei figli, frutto del nostro amore, ciò da cui il mondo va salvato?
Se non lo pensa, dica qualcosa a chi non vuole darci dignità di esistere così come siamo, a chi ci vuole fuori dal disegno di Dio. Se il vostro Dio esiste, se è la vita che ci comprende tutti, sono certa che ha un posto nel mondo anche per noi e per i nostri figli, nuove famiglie di un mondo che cambia ma deve restare un mondo buono. Meglio accettare un cambiamento e ritrovarvi i valori di un tempo, o rifiutare questo cambiamento e in nome di quei valori - tradendoli tutti - cercare di cancellare le nostre vite, che sono strutturate, belle, reali, sane?
Venga a trovarci alla festa delle Famiglie Arcobaleno a Firenze, parli con noi, ci guardi: non ci meritiamo di essere cancellati né dalla religione né dalle leggi, siamo il frutto di questa vita, e la vita è bella, anche per noi. PorgendoLe i i miei saluti sinceri.
Nel corso della nuova serie I dieci comandamenti (in onda questa sera alle ore 23,10 su Rai Tre – e poi in streaming da domani sul sito della Rai), si parlerà di transessualità e transgenitorialità. La puntata si sofferma, in particolare, sulla storia di Egon e di Michela. Così scrive la RAI:
Domenico Iannacone aprirà la seconda puntata della nuova serie de I Dieci Comandamenti con una storia di coraggio e identità ritrovata: quella di Egon, uomo imprigionato nel corpo di una donna che da poco ha compiuto il transito verso il sesso maschile. Una svolta difficile, delicata, avvenuta quando Egon era già mamma. Accanto a Egon, oggi, una compagna che ha compiuto un cammino simile: da uomo a donna. Un doppio transito, quindi, raccontato senza veli né ipocrisie dai protagonisti, i parenti e gli amici.
Egon ha raccontato la sua storia di genitore transessuale e di come ha raccontato ai suoi figli della transizione in un bell’articolo che trovate online sul blog Anguane.
Noi di Queerblog abbiamo chiesto alla sua compagna, Michela, di raccontarci un po’ come si sono conosciuti lei ed Egon. Ci ha detto Michela:
Ci siamo conosciuti per via di amicizie in comune. Sapendo che lui era antispecista e vegano ho iniziato ad affrontare degli interrogativi etici sugli animali che da un po’ mi assillavano. Parlando, parlando siamo entrati in confidenza, poi mi ha invitata da lui due estati fa e poco dopo mi sono trasferita. Viviamo assieme da quasi due anni.
Una storia normale come tante altre: ci si innamora, si va avanti (come precisa Michela: “La vita quotidiana è una normale vita di persone normali, senza tirare fuori i documenti nessuno sa che siamo transessuali. Lui lavora a tempo pieno, io ho un lavoro saltuario”).
Sempre a Michela abbiamo chiesto se c’è qualche persona in Italia che secondo lei dovrebbe vedere la puntata de I dieci comandamenti che racconta la loro storia. Ecco la scelta di Michela:
Tra tutti sceglierei Renzi, in occasione dell’incontro con le associazioni LGBT fiorentine pre primarie del 2012 non si era mostrato ostile verso una revisione della 164/82 [la legge che attualmente regola la transizione di genere in Italia, ndr] per far sì che i diritti delle persone transessuali venissero rispettati a pieno. Oggi c’è una proposta di legge depositata che garantirebbe proprio questo e che aspetta solo di essere calendarizzata e approvata.
Ci auguriamo anche noi, allora, che Matteo Renzi veda la puntata di questa sera de I dieci comandamenti e che si dia da fare per la calendarizzazione della proposta di legge che riguarda la transizione di genere in Italia.
Our families – just like our world – have many faces. One of these faces is families with lgbt parents, also known as “rainbow families”: Couples of mothers and fathers and their children.
We kindly invite all European rainbow families to participate in the third of a series of NELFA bi-annual European Conferences for Rainbow Families in Cologne, Germany. This year’s conference Different Families, Same Schools – Bringing the rainbow into the Schools of Europe is taking place from Thursday, May 1st 2014 – Sunday, May 4th 2014!
The conference will bring lesbian mothers, gay fathers and their children from different European countries together, inviting them to network with experts as well as exchange personal experiences regarding challenges in school. The conference will be bilingual, in German and English.
Beyond the exchange of information and experience, the conference offers various opportunities for making new friends and for transnational networking. The celebration of the third “International Family Equality Day” during the conference on May 3, an additional opportunity for great family fun, takes a stand for solidarity and equal rights for all family forms.
Parallel to the workshops, there will be a program with a variety of interesting and age-appropriate activities for children and teenagers provided by multi-lingual, professionally-trained kindergarten teachers and child caretakers.
For further information and to register please visit our homepage: www.nelfa.lsvd.de
We look forward to welcoming you to Cologne!
Warm regards,
Dr. Elke Jansen & Dr. Lisa Green
>> The conference is hosted by the Lesbian and Gay Federation of >> Germany (LSVD), the Friedrich-Ebert-Stiftung (Forum Politics and >> Society, FES) and the Network of Euorpean LGBT Families’ >> Associations (NELFA aisbl.) with support of the German Ministry for >> Family, the Elderly, Women and Youth (BMFSFJ).
rights at work for the rainbow families moving in Europe Dear Friends,
our Conference "Living the rainbow. Expectations, barriers, challenges and achievements:rights at work for the rainbow families moving in Europe" held in Rome onNovember 14th 2013 is now on line on Eurospes channel in two languages, Italian and English.
Είναι η Αλέκα, ανύπαντρη μητέρα του Φαίδωνα 5 ετών και η Μαριάννα διαζευγμένη μαμά του Σάββα 6 ετών και της Ισμήνης 3 ετών, που ζούν μαζί και βοηθούν η μία την άλλη με το μεγάλωμα των παιδιών. Η ιστορία τους ξεκινάει από ένα νησί των Δωδεκανήσων από όπου και κατάγεται η Αλέκα. Πρίν 6 καλοκαίρια, η Αλέκα γνώρισε έναν άντρα που είχε έρθει για εποχιακή δουλειά στο νησί της. Όταν έμεινε έγκυος, ο φίλος της παραιτήθηκε κατευθείαν από τη δουλειά του και εξαφανίστηκε από το νησί, αφήνοντάς την αντιμέτωπη όχι μόνο με τις δικές της ευθύνες αλλά και με τις δικές του. Η φίλη μας, στράφηκε για υποστήριξη στο οικογενειακό της περιβάλλον, κι ενώ οι γονείς της στην αρχή φαινόντουσαν θετικοί, με τον καιρό άρχισαν να την πιέζουν να κάνει έκτρωση. Τότε ήταν που η Αλέκα αποφάσισε να αφήσει το σπίτι της και τον τόπο που μεγάλωσε και να έρθει στην Αθήνα να προστατέψει το αγέννητο παιδί της.
Από την άλλη η Μαριάννα, μαμά δύο παιδιών, που χώρισε με τον άντρα της έπειτα από 10 χρόνια γάμου λόγω ενδοοικογενειακής βίας, γνώρισε την Αλέκα μέσω μιας κοινής φίλης. Εκείνη η φίλη που φιλοξενούσε την Αλέκα στο σπίτι της, ετοιμαζόταν να παντρευτεί και δεν μπορούσε να τη φιλοξενεί άλλο, οπότε έψαχνε μια λύση. Η Μαριάννα, έχοντας «φλερτάρει» με τη μονογονεϊκή ζωή από πιο παλιά, όταν έμεινε έγκυος στα 18 της και έκανε έκτρωση, είδε στο πρόσωπο της Αλέκας τον εαυτό της και δέχτηκε να τη βοηθήσει.
Σύμφωνα με στατιστικές -μόνο το 2012-οι μονογονεϊκές οικογένειες, καταλάμβαναν το 22% των οικογενειών στην Ελλάδα, ενώ η κλινική ψυχολόγος του Κέντρου Πρόληψης «Πυξίδα» Χρυσάνθη Κολύβα εκείνο το έτος ανέφερε ότι μόνο στο Κέντρο της «Πυξίδας», από τα περιστατικά που προσέρχονταν για συμβουλευτική και ψυχολογική υποστήριξη ένα στα πέντε αφορούσε διαζύγιο. Στον αντίποδα των μονογονεϊκών οικογενειών βρίσκονται οι οικογένειες που χωρίζουν νομικά και συναισθηματικά, αλλά συνεχίζουν να συγκατοικούν στο πλαίσιο μιας αναγκαστικής συνθήκης που δημιουργεί η οικονομική κρίση. Με λίγα λόγια, πολλά ζευγάρια αναγκάζονται, λόγω οικονομικών δυσκολιών που επιδείνωσε η κρίση, να μοιράζονται τα έξοδα του σπιτιού, παραμένοντας στο ίδιο σπίτι (Πηγή: http://www.makthes.gr/news/reportage/93888/).
Αυτό ωστόσο δεν στάθηκε εμπόδιο για τη Μαριάννα που αποφάσισε αντί να συγκατοικεί με έναν σύντροφο που τη κάνει δυστυχισμένη, να συγκατοικήσει με μια άλλη μητέρα μονογονέα και να ενώσουν τις ζωές τους προκειμένου να ωφεληθούν πρακτικά, ψυχολογικά και φυσικά, οικονομικά.
Η ιστορία της Αλέκας και της Μαριάννας επιβεβαιώνουν τον κανόνα που σύμφωνα με μελέτες, υποδεικνύει ότι οι γυναίκες, όπως είναι αναμενόμενο, αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία (91% σε μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο) των μόνων γονέων. Η μονογονεϊκότητα, συνεπώς, είναι γένους θηλυκού, και τα «σκήπτρα» κατέχει η Ιρλανδία με ποσοστό 99% και ακολουθούν η Γερμανία με 96%, η Αυστρία με 95% και στην Ελλάδα το ποσοστό ανέρχεται στο 91%. Το στοιχείο αυτό έχει ιδιαίτερα σημαντικές προεκτάσεις όσον αφορά τις πολιτικές απασχόλησης αλλά και τις παροχές του κράτους-πρόνοιας. Η Σουηδία αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση στον κανόνα, καθώς το 26% των επικεφαλής μονογονεϊκών νοικοκυριών είναι άνδρες, αλλά στη περίπτωση των μεσογειακών χωρών, ωστόσο, θα πρέπει να υποθέσουμε ότι η αναλογία των ανδρών μόνων γονέων είναι ακόμη μεγαλύτερη από αυτή που εμφανίζουν οι επίσημες στατιστικές, αφού είναι αναμενόμενο ότι οι μόνοι πατέρες φιλοξενούνται και συμπεριλαμβάνονται πολύ συχνότερα σε άλλα νοικοκυριά σε σχέση με τις μόνες μητέρες. Έναν άλλο κανόνα που επιβεβαιώνουν είναι ότι οι μονογονείς είναι άνθρωποι που στη πλειοψηφία τους εργάζονται καθώς το ποσοστό των εργαζόμενων μόνων γονέων κυμαίνεται από 94% στο Λουξεμβούργο και 86% στην Αυστρία μέχρι 62% στο Ην. Βασίλειο, και 64% στο Βέλγιο και την Ολλανδία. Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό φτάνει το 82% ενώ 1 στις 3 μονογονεϊκές οικογένειες βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας (Πηγή: http://carnagio.files.wordpress.com/2009/04/cebaceadcebdcf84cf81cebf-cebacebfceb9cebdcf89cebdceb9cebacf8ecebd-ceb5cf81ceb5cf85cebdcf8ecebdcebccebfcebdcebfceb3cebfcebdceb5ceb1.pdf).
Οι δύο γυναίκες που συγκατοικούν μαζί με τα παιδιά τους τα τελευταία 4 χρόνια, γλιτώνουν πολλά χρήματα από τις μπέιμπι σίτερ καθώς η Μαριάννα εργάζεται το πρωί σε μια ασφαλιστική εταιρία και τα παιδιά τα φυλάει η Αλέκα. Όταν η Μαριάννα επιστρέφει στο σπίτι, η Αλέκα φεύγει για να εργαστεί part time σε μια καφετέρια όπου πηγαίνει κάθε απόγευμα. Οι δύο γυναίκες μοιράζονται τις δουλειές του σπιτιού και όταν η μία θέλει να βγεί, φυλάει τα παιδιά η άλλη. Πώς είναι όμως να ζούν δύο γυναίκες με τα παιδιά τους στο ίδιο σπίτι; Πόσες εντάσεις και τί «παγίδες» μπορεί να κρύβει μια τέτοια απόφαση; Επειδή τη μέρα που πήραμε τη συνέντευξη η Αλέκα εργαζόταν, μιλήσαμε μόνο με τη Μαριάννα που είχε πολλά να μας πεί!
-Η πρώτη ερώτηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι τι θα κάνετε αν μία από τις δύο κάνει σχέση και θέλει να συγκατοικήσει ή παντρευτεί. Το έχετε σκεφτεί; Μαριάννα: Το έχω σκεφτεί γιατί έχω μια σχέση εδώ και ένα χρόνο αλλά δεν θα αλλάξει κάτι. Έχουμε πεί ότι και να παντρευτούμε ή εγώ είτε η Αλέκα, θα κοιτάξουμε όσο περνάει από το χέρι μας να κρατήσουμε τις δουλειές μας σε αυτά τα ωράρια για να εξυπηρετούμε η μία την άλλη. Δεν αλλάζει κάτι, απλά θα ζούμε σε άλλα σπίτια.
-Πώς πήρες μια τέτοια απόφαση; -Πρίν από πολλά χρόνια έμεινα έγκυος και ο τότε φίλος μου, με άφησε. Ήμουν μόνο 18 χρονών, δεν είχα τελειώσει ούτε το Λύκειο. Έκανα έκτρωση και το έχω μετανιώσει. Δεν έπρεπε. Μία συνάδελφος και φίλη, μου γνώρισε την Αλέκα και θαύμασα τη θέλησή της, ποιος θα άφηνε τη βολή του για να μεγαλώσει ένα παιδί μόνος του χωρίς κανέναν, χωρίς τίποτα; Και έτσι το αποφάσισα. Βασικά δεν το σκέφτηκα καν.
-Πόσο σας έχει ωφελήσει ή όχι, η συγκατοίκηση; -Μας έχει ωφελήσει πάρα πολύ. Καταρχήν γλιτώσαμε τα λεφτά από οποιαδήποτε γυναίκα ζητούσαμε να μας φυλάξει τα παιδιά. Εγώ παίρνω 800 ευρώ, η γυναίκα ήθελε 600 ευρώ για τα δύο παιδιά. Δεν με συνέφερε, θα αναγκαζόμουν να σταματήσω. Και την Αλέκα τη βοήθησε, βρήκε μια δουλειά και έχει κάποιον να της κρατάει το παιδί. Έπειτα όλα τα έξοδα μοιράζονται δια του δύο. Πρίν πλήρωνα μόνη μου όλους τους λογαριασμούς. Αυτό που δεν αλλάζει είναι τα έξοδα των παιδιών. Να΄ναι καλά ο πρώην άντρας μου που δεν έχει δώσει φράγκο διατροφή όλα αυτά τα χρόνια…
-Τί είπατε στα παιδιά, πώς εξηγήσατε αυτή τη συμβίωση;-Επειδή ήταν μικρά τα παιδιά όταν μείναμε μαζί, τους ήρθε φυσικά και δεν ρώτησαν ποτέ, είχαν μάθει έτσι και δεν τους φαινόταν περίεργο. Πρίν μερικούς μήνες μόνο ήρθε ο Σάββας και με ρώτησε αν εγώ και η Αλέκα είμαστε παντρεμένες. Του εξήγησα ότι είμαστε φίλες και ότι βοηθάμε η μία την άλλη, δηλαδή την αλήθεια.
-Πώς είναι να μεγαλώνετε τρία παιδιά μαζί; Τι γίνεται όταν μαλώνετε; -Χαμός. Το σπίτι είναι μονίμως μπάχαλο να δες εδώ (μου λέει και μου δείχνει αμαξάκια και φαγητά πεταμένα στο πάγκο της κουζίνας) αλλά και ποιο δεν είναι; Όταν μεγαλώνεις παιδιά είτε είσαι μονογονεϊκή οικογένεια είτε όχι, το σπίτι δεν είναι ποτέ μαζεμένο. Ε, άμα μαλώσουμε κλεινόμαστε στα δωμάτιά μας και ύστερα το συζητάμε και το λύνουμε. Όταν π.χ. ένα ζευγάρι μαλώνει τι κάνει;
-Τι γίνεται όταν μαλώνουν τα παιδιά; -Όταν είναι η μία από τις δυο μας στο σπίτι, προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες και να μην πάρει το μέρος κανενός. Όταν είμαστε και οι δύο, παίρνει η κάθε μία το παιδί της σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο και του μιλάει. Στην αρχή υπήρχαν παρεξηγήσεις του τύπου «γιατί μάλωσες το παιδί μου» ή «γιατί του μίλησες έτσι» αλλά με τον καιρό γίναμε οικογένεια και ξεπεράστηκαν αυτά.
-Έχει παρεξηγηθεί από τους άλλους αυτή η συγκατοίκηση;
-Στην Ελλάδα ζούμε αγαπητή μου. Ο Έλληνας τρέφεται από τη κλειδαρότρυπα, το σίριαλ που πλάθει στο μυαλό του. Εννοείται ότι έχουμε ακούσει πως είμαστε λεσβίες κι αν δεν το έχουμε ακούσει, κάποιοι στην αρχή ειδικά, μας κοίταζαν περίεργα σαν να μας έλεγαν «Είστε ομοφυλόφιλες». Δεν έχω πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους, δεν με ενοχλεί που λένε ότι είμαι. Η κριτική με ενοχλεί. Η ετικέτα που τρέχουν να σου κολλήσουν. Κάνεις αυτό, είσαι εκείνο. Κάνεις το άλλο, είσαι το άλλο. Η αναγωγή με πειράζει.
Εμείς τις συγχαίρουμε που ένωσαν τις δυνάμεις τους και τις ευχόμαστε μια ευτυχισμένη ζωή!
Θέλετε να μας μιλήσετε; Κι εμείς! Στείλτε μας email στοinfo@singleparent.gr ή βρείτε μας στη σελίδα μας στο facebook εδώ. Σημ: ΤοSingleparent.gr εγγυάται για την προστασία των προσωπικών σας δεδομένων και σας διαβεβαιώνει ότι, η ταυτότητά σας θα παραμείνει μυστική. Τα πρόσωπα της φωτογραφίας, δεν απεικονίζουν τα πραγματικά.
- See more at: http://singleparent.gr/empeiries/synentefxeis/oi-mones-mamades-poy-ekanan-ti-sygkatoikisi-tropo-zoys/#sthash.WLBdX25g.dpuf
Γεννήθηκα το 1978 σε ένα, μάλλον όχι τουριστικό τότε, νησί
του Αιγαίου. Όταν άρχισα να συνειδητοποιώ –στην εφηβεία μου- ότι δεν είχα καμία
όρεξη να κρύβομαι πίσω από τις βάρκες με το «αγόρι» μου όπως έκαναν όλες σχεδόν
οι συμμαθήτριές μου κι ότι προτιμούσα να κάθομαι έξω από Κέντρο Υγείας με την
ελπίδα να δω την όμορφη γιατρίνα που έκανε το αγροτικό της και κάποτε μου
περιποιήθηκε ένα τραύμα πραγματικά τρομοκρατήθηκα.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ εμένα, ότι
έχω κάποιο πρόβλημα σοβαρό. Η έλλειψη ορατότητας, το κρυφτό και η σιωπή που
χαρακτηρίζει τους διάσημους/ες LGBT Έλληνες/Έλληνιδες
με έκανε να πιστεύω ότι ήμουν το μοναδικό πλάσμα στη γη που αν και κορίτσι
προτιμούσε τις γυναίκες.
Κλείστηκα στον εαυτό μου και συχνά σκεφτόμουν να βάλω τέρμα
σε αυτή την αγωνία μήπως κάποιος καταλάβει ότι ήμουν «διαφορετική» οπότε και
δεν θα μπορούσα πια να ζήσω στο μικρό νησί μου με την κουτσομπολίστικη διάθεση
όλων απέναντι σε κάθε τι που ήταν διαφορετικό.
Αφού κατάφερα να μην πηδήξω από τον φάρο για να πνιγώ- θα
ήταν έτσι κι αλλιώς αποτυχημένη η απόπειρα αφού κολυμπούσα σαν ψάρι από μωρό-
ρίχτηκα με τα μούτρα στο διάβασμα ώστε να καταφέρω να φύγω από το νησί και να
χαθώ στο πλήθος της Αθήνας.
Πέρασα στο Πολυτεχνείο, στην Αρχιτεκτονική, και όλοι ήταν
περήφανοι για μένα, με τις ευχές τους
και την οικονομική τους βοήθεια βρέθηκα σε ένα ασφυκτικά μικρό διαμέρισμα στην
Κυψέλη να μπορώ επιτέλους να αναπνεύσω λίγο ελεύθερα.
Άρχισα να ανακαλύπτω τα στέκια, να γνωρίζω άλλες γυναίκες
και γενικά να ζω χωρίς τις αγωνίες της εφηβείας μου.
Όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν καλά, το μόνο που με στεναχωρούσε
ήταν που είχα αποδεχτεί -μέσα σε όλες τι άλλες στρεβλές ιδέες που είχα
υιοθετήσει- ότι δεν θα έκανα ποτέ οικογένεια και δεν θα μεγάλωνα ποτέ ένα
παιδί. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου είχε ήδη δύο παιδιά και τα καλοκαίρια στο νησί
από την μια χαιρόμουν για εκείνον και την ευτυχία που ένιωθε ως γονιός αλλά από
την άλλη ζήλευα αυτή την ευτυχία απίστευτα και πίστευα ακράδαντα ότι δεν θα
βιώσω ποτέ μου κάτι αντίστοιχο.
Όταν γνώρισα την Εύα άρχισα πια να συνειδητοποιώ ότι έχω κι
εγώ ένα είδος οικογένειας. Νοικιάσαμε μαζί ένα δυάρι –για να μοιραζόμαστε τα
έξοδα δικαιολογήθηκα στους δικούς μου- και η ζωή άρχισε να παίρνει ένα άλλο
νόημα. Η Εύα ήταν στο τελευταίο έτος του Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης,
δασκάλα, λάτρευε τα παιδιά και είχε αυτό που έλεγα κοροϊδευτικά τον
«παιδομαζώχτη» εκατό ενήλικοι σε μια αίθουσα και το ένα και μοναδικό παιδί θα
έτρεχε κοντά της σαν να του έστελνε ηλεκτρομαγνητικά σήματα επικοινωνίας όπως
τα δελφίνια.
Την επόμενη χρονιά με το πτυχίο της στο χέρι βρέθηκε να
δουλεύει σαν αναπληρώτρια σε ένα χωριό της Κορινθίας ενώ εγώ προσπαθούσα να
διαβάσω για να πάρω κι εγώ το δικό μου πτυχίο.
Το διαδίκτυο είχε ήδη μπει στη
ζωή μας και έκανε την απόσταση κάπως ανεκτή. Το διαδίκτυο ήταν που έβαλε στο
μυαλό της Εύας την πιθανότητα να αποκτήσει παιδί, να γίνει μητέρα και να το
μεγαλώσει μαζί μου. Άρχισε να επισκέπτεται σελίδες της Αμερικής του Καναδά και
της Αυστραλίας και να διαβάζει για ομογονείκές οικογένειες, για γονείς του
ίδιου φύλου, για ευτυχισμένα υιοθετημένα παιδιά που ζούσαν με δυο μπαμπάδες ή
δυο μαμάδες.
Όταν έκλεισαν τα σχολεία τα Χριστούγεννα και γύρισε στην Αθήνα ήταν εντελώς αποφασισμένη. Ακόμα κι αν εγώ δεν
συμφωνούσα εκείνη είχε αποφασίσει ότι ήθελε να γίνει μητέρα. Πανικοβλήθηκα,
προσπάθησα να την αποτρέψω με όσα ομοφοβικά επιχειρήματα είχα μαζέψει μέσα μου:
ότι το παιδί θα γίνει δυστυχισμένο γιατί η Ελλάδα δεν είναι όπως οι χώρες που
βλέπει στο internet,
ότι θα μας μισήσει όταν θα καταλάβει ότι είμαστε μαζί και ένα σωρό άλλα τέτοια.
Το «λεσβία»- που δεν μου άρεσε καθόλου ως λέξη- μαζί με το «μαμά» δεν κολλούσαν
σε καμία περίπτωση στο μυαλό μου, ήταν λέξεις ασύμβατες η μία με την άλλη και
θεωρούσα αδύνατη την συνύπαρξή τους στην ίδια πρόταση.
Η σχέση μας κλονίστηκε, παραλίγο να χωρίσουμε. Στις διακοπές
του Πάσχα άρχισα με μια άλλη στρατηγική. Άφησα τα ομοφοβικά και αποφάσισα να
γυρίσω τα επιχειρήματά μου σε φεμινιστικά. Άρχισα να της λέω ότι όλο αυτό δεν
είναι δική της επιθυμία αλλά ένα στερεότυπο που αναπαράγει γιατί πιστεύει ότι η
γυναίκα αν δεν είναι μητέρα τότε είναι ένα μηδενικό, ένα μεγάλο τίποτα και ότι
η πατριαρχία θέλει τη γυναίκα να γεννάει κουτσούβελα όλη την ώρα για να μην
μπορέσει να ελευθερωθεί ποτέ. Μέχρι που της πρότεινα να πάρουμε ένα σκύλο, «αλλεργική
ξε-αλλεργική θα κάνω τη θυσία να πίνω αντισταμινικά κάθε μέρα κι έτσι θα
μεγαλώσει η οικογένειά μας» της έλεγα. Παρά τον τρόμο μου και με το πρόσχημα
ότι εκεί θα βρω επιχειρήματα για να την πείσω ότι κάνει λάθος άρχισα κι εγώ να
ψάχνω στο Googleγια
θέματα ομογονεϊκότητας και να διαβάζω διάφορες έρευνες. Ταυτόχρονα προσπαθούσα
να μαζέψω τα μυαλά μου , να τελειώσω ότι εργασίες είχα παρατήσει στη μέση, και
να διαβάσω ώστε να πάρω το πτυχίο μου Τα κατάφερα να το πάρω με μια μικρή μόνο
καθυστέρηση. Αμέσως βρέθηκα σε ένα μεγάλο γραφείο να τρέχω από δω κι από κει με
τα σχέδια άλλων στο χέρι. Η Αθήνα αναπτύσσονταν οικοδομικά με νεόδμητες
πολυκατοικίες και μεγάλα δημόσια έργα και όλοι ήταν ευχαριστημένοι που θα
ζούσαμε σε έναν χρόνο το μεγαλείο της επιστροφής των Ολυμπιακών Αγώνων. Στο
μεταξύ η Εύα είχε διοριστεί μέσω ΑΣΕΠ στην Αθήνα. Το θέμα παιδί εξακολουθούσε
να είναι το αγκάθι στη σχέση μας. Παραλίγο να χωρίσουμε. Όταν κατάλαβα ότι
εκείνη το εννοούσε ότι με ή χωρίς εμένα θα προχωρούσε μάλλον ο φόβος μου ότι θα
την χάσω για πάντα με οδήγησε να συμφωνήσω πως η οικογένειά μας θα μεγάλωνε και
το τρίτο της μέλος δεν θα είχε τέσσερα πόδια.
Μιλώντας με γυναικολόγους για
θέματα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής κατάλαβα ότι είχε μεγαλώσει και μέσα μου η
επιθυμία να αποκτήσουμε ένα παιδί και να το μεγαλώσουμε. Μαζί συμφωνήσαμε ότι θα κάνουμε και οι δύο
κάποιες γυναικολογικές εξετάσεις, θα προχωρήσουμε σε όποια προσπάθεια μας
προτείνουν και όποια από τις δύο τα καταφέρει. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν
συστηθήκαμε στους γιατρούς ως ζευγάρι, είτε σε δημόσιο είτε σε ιδιωτικό ιατρείο
κλείναμε πάντα διαφορετικά ραντεβού ως «μόνες γυναίκες». Ένα δεύτερο σοκ με
βρήκε τότε, «ινωμυοματώδης μήτρα» δεν θα μπορούσα με τίποτα να κάνω ένα δικό
μου- βιολογικά τουλάχιστον- παιδί, δεν θα έβρισκε που να εγκατασταθεί και να
μεγαλώσει μέχρι να γεννηθεί. Όλα τα προβλήματα που είχα ως τότε απέκτησαν έναν
νόημα. Όλες αυτές οι αιμορραγίες είχαν ένα όνομα. Πήρα και δεύτερη και τρίτη
και τέταρτη γνώμη αλλά η απάντηση όλων των γυναικολόγων ήταν η ίδια μόλις
έβλεπαν τις εξετάσεις μου. Πείσμωσα, αποφάσισα να κάνω ένα αρκετά δύσκολο
χειρουργείο ώστε να έχω μετά από ένα χρονικό διάστημα κι εγώ κάποια πιθανότητα.
Ο γιατρός που με χειρούργησε από την αρχή μου έβαλε την πιθανότητα της
αποτυχίας, θυμάμαι ακόμα τα λόγια του, «πάμε για το καλύτερο αλλά μπορεί να
χάσουμε τη μήτρα αν κάτι δεν πάει καλά» Δυστυχώς την χάσαμε, αναγκάστηκε να
προχωρήσει σε υστερεκτομή. Ήμουν απαρηγόρητη, το βίωνα ως ακρωτηριασμό αυτό το
αποτέλεσμα, σαν να μου είχαν κόψει τα φτερά και δεν μπορούσα πια να πετάξω και
να ονειρεύομαι
.
Φόρτωσα στην Εύα όλες τις προσδοκίες μου και την γέμισα με
άγχος. Πρώτα δυο-τρεις αποτυχημένες σπερματεγχύσεις και μετά μια αποτυχημένη
εξωσωματική. Γίναμε κομμάτια κι οι δυο μας. Η Εύα άρχισε να διερευνά την
περίπτωση υιοθεσία, δεν ήταν ότι θέλαμε οπωσδήποτε να αναπαράγουμε το δικό μας DNA το οποίο κρίναμε άξιο για αναπαραγωγή, θέλαμε απλώς να
γίνουμε γονείς. Το καθεστώς υιοθεσιών στην χώρα μας είναι ότι χειρότερο και
δυσκολότερο μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς από όποια πλευρά και αν βρίσκεται
είτε εκείνων που επιθυμούν να υιοθετήσουν είτε στη πλευρά των παιδιών που
περιμένουν στα ιδρύματα. Και φυσικά ούτε λόγος να πάμε ως ζευγάρι, η Εύα
παρουσιάστηκε ως γυναίκα μόνη της με σταθερή δουλειά και δικό της σπίτι – στο
μεταξύ είχε πεθάνει η γιαγιά της και είχε κληρονομήσει μια μονοκατοικία δύο ορόφων στο Παγκράτι.
Άλλη απογοήτευση, οι νόμοι είναι έτσι φτιαγμένοι λες και το κράτος προτιμά τα
παιδιά να υποφέρουν στα «αζήτητα» των ιδρυμάτων παρά να μεγαλώσουν σε κάποιο
σπίτι με ανθρώπους που να τα αγαπούν και να φροντίζουν. Κάποια κοινωνική
λειτουργός είδε την απελπισία της και της πρότεινε την περίπτωση της αναδοχής.
Το συζητήσαμε, το ξανασυζητήσαμε, το σκεφτήκαμε πολύ. Η αναδοχή κρύβει πάντα ένα μεγάλο ρίσκο, μπορεί ξαφνικά να μας
πάρουν το παιδί με συνοπτικές διαδικασίες. Παρά τους φόβους και τις ανασφάλειες
που μας γέμιζε μια τέτοια πιθανότητα η Εύα ξεκίνησε να τρέχει: το Ορφανοτροφείο
Πεντέλης, το Κέντρο Βρεφών Μητέρα, Ο καλός ποιμένας και το Πίκπα Βούλας έγιναν σχεδόν καθημερινοί
προορισμοί για εκείνη. Ήταν έτοιμη να πάρει το αεροπλάνο και να πάει στον Άγιο
Στυλιανό στην Θεσσαλονίκη όταν την ειδοποίησαν από – δεν θα πω ποιο- ίδρυμα της
Αθήνας ότι θα μπορούσε να γίνει η ανάδοχη μητέρα ενός μικρού αγοριού 3,5 ετών.
Η ζωή μας από τότε άλλαξε ριζικά, αναγκάστηκα να πάω τα
περισσότερα πράγματά μου στο ισόγειο έτσι ώστε κάθε φορά που θα είχαμε
απροειδοποίητη επίσκεψη από την κοινωνική λειτουργό τίποτα να μην μπορεί να
μαρτυρήσει ότι εγώ και η Εύα ζούμε μαζί. Ο μικρός στην αρχή ήταν σαν αγριμάκι,
φοβισμένος, απρόσιτος, δεν έλεγε πάνω από δέκα δεκαπέντε λέξεις, σταδιακά
άρχισε να μας εμπιστεύεται, να χαλαρώνει και που και που να χαμογελάει. Δεν
υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία για μένα από το να σε αγκαλιάζουν σφιχτά αυτά τα
μικρά χεράκια, να σε ακουμπάει με εμπιστοσύνη. Είχα επιτέλους την τιμή να βλέπω
να γελάει με την καρδιά του ένα παιδί που όταν το γνώρισα ήταν κλεισμένο στον
εαυτό του και μάλλον δυστυχισμένο και είχα βάλει κι εγώ το δικό μου λιθαράκι
για να ανθίσει αυτό το γάργαρο γέλιο.
Τον περασμένο Απρίλιο ένα ζευγάρι φίλες μας που μεγαλώνουν
ένα κοριτσάκι που απέκτησε η μία από τις δύο με υποβοηθούμενη αναπαραγωγή μας πρότειναν
να πάμε μαζί στην «γιορτή των οικογενειών» που οργάνωναν οι «Οικογένειες
Ουράνιο Τόξο». Ήμασταν πολύ διστακτικές, σχεδόν απρόθυμες να βρεθούμε με άλλες
οικογένειες που είχαν δημιουργήσει άλλοι LGBT γονείς. Παρά τον φόβο μας
βρεθήκαμε εκεί μαζί τους και ήταν πραγματικά ανακουφιστικό να βλέπεις και
άλλους ανθρώπους να προσπαθούν να νικήσουν τον φόβο τους και να είναι έστω και
για μια ημέρα το χρόνο ορατοί. Μιλήσαμε με πολλές οικογένειες, ανταλλάξαμε
τηλέφωνα και e-mail και σταδιακά γίναμε κι
εμείς μέλη σε αυτή την ομάδα, με την ελπίδα να μπορέσουμε να νικήσουμε τους
φόβους μας και να αρχίσουμε να διεκδικούμε.
Ο φόβος ότι μπορεί να μας πάρουν
τον μικρό οργανώνει την καθημερινότητά μας έτσι που να μην μπορεί κανένας να
σκεφτεί ότι η Εύα κι εγώ είμαστε ζευγάρι. Αν συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο θα είναι
ολέθριο για όλους μας και πολύ περισσότερο για τον μικρό. Εμείς ως ενήλικοι
κάπως θα διαχειριστούμε την απώλεια αλλά εκείνος θα το βιώσει σαν εγκατάλειψη,
σαν μια εκ νέου απόρριψη, και ήδη έχει βιώσει μια απόρριψη από τους βιολογικούς
του γονείς που για δικούς τους λόγους δεν μπόρεσαν να τον κρατήσουν κοντά τους
και να τον μεγαλώσουν. Δεν τους κριτικάρω αλλά ο μικρός με ρωτάει συχνά:
«Μαρίνα, ήμουν κακός και δεν με ήθελε η μαμά μου;» Αυτός ο φόβος είναι που μας κρατάει στην
ανωνυμία και στην «ντουλάπα» και τίποτα άλλο.
. Το κύριο πρόβλημά
με την αυξανόμενη έμφαση που δίνουν τα ΜΜΕ στις οικογένειες με LGBT γονείς είναι ότι μεγάλο μέρος της
εστίασης τους εξακολουθεί να είναι σχετικό με τα μικρά παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε αυτές,
και ο λόγος που δημιουργεί ανησυχία είναι ότι η συζήτηση αυτή πολύ συχνά
πλαισιώνεται με έναν κραυγαλέα επικριτικό τρόπο . «Τι συνέπειες θα έχει αυτό το
μεγάλο πείραμα για τα ίδια τα παιδιά ; Πώς αυτά τα παιδιά θα γίνουν αποδεκτά
στην κοινωνία; Θα είναι φυσιολογικά και ευτυχισμένα ;»
Εάν κάποιοι αισθάνονται ότι οι ερωτήσεις αυτές είναι
αναπάντητες δεν έχουν παρά να κοιτάξουν ανά τον κόσμο όπου υπάρχουν εκατοντάδες
παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε οικογένειες ουράνιο τόξο.
Πραγματικά δεν πρόκειται για πείραμα, αν και όλα αυτά τα
χρόνια διάφορες ειδικότητες γιατρών, ψυχολόγων, κοινωνιολόγων, κοινωνικών
ανθρωπολόγων κλπ στάθηκαν πάνω από τις οικογένειες με LGBT γονείς σαν να
επρόκειτο για πείραμα στο εργαστήριο και
με τα μικροσκόπια της επιστήμης τους
προσπάθησαν να δουν αν αυτό το «πείραμα» ήταν τελικά επιτυχημένο και έδινε
ευτυχισμένα, χαρούμενα και υγιή παιδιά. Όσες έρευνες κι αν έγιναν δεν κατάφεραν
να πείσουν τους συντηρητικούς ανά τον κόσμο ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να
σκεφτεί κανείς ότι οι LGBT μεγαλώνουν με
κάποιον ιδιαίτερο και διαφορετικό τρόπο από τους ετερόφυλους τα παιδιά τους και
ότι κατ’ ανάγκη αυτός το τρόπος είναι χειρότερος από τον τρόπο των ετερόφυλων.
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να πειστούν οι άνθρωποι ότι η
δομή μιας οικογένειας δεν την κάνει υποχρεωτικά λειτουργική ή δυσλειτουργική,
ότι δεν έχει καμία σημασία για ένα παιδί αν μεγαλώνει με δύο μαμάδες ή με έναν
μπαμπά ή μία μαμά αρκεί οι γονείς του να έχουν πάρει στα σοβαρά τον γονεϊκό
τους ρόλο.
Η αντίληψη ότι τα παιδιά των LGBT είναι στόχος χλευασμού στο
σχολείο, ότι οι συμμαθητές τους τα απομονώνουν και συχνά αντιμετωπίζουν έντονο
σχολικό εκφοβισμό είναι μάλλον ένας ακόμα λόγος για να κατηγορηθούν οι LGBT για
την επιλογή τους να είναι γονείς και να λειτουργήσει αποτρεπτικά για όσους LGBT
σκέφτονται να γίνουν γονείς.
Απάντηση σε αυτό το επιχείρημα δίνουν τα ίδια τα παιδιά.
Η Shoshana , ένα παιδί που μεγάλωσε με
δύο μαμάδες στο blog της (http://mymotherfullfamily.wordpress.com) γράφει: «Πολλοί άνθρωποι ρωτούν εάν η
οικογένειά μου υπήρξε αιτία για σχολικό
εκφοβισμό . Η απάντησή μου είναι ναι . Αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλη αιτία , όπως
τα μαλλιά το σώμα μου , ή το ύψος μου . Ο κύριος λόγος που με κορόιδευαν όταν
ήμουν μικρότερη, ήταν ότι ενδιαφερόμουν
για τα μαθήματα. : Ήθελα να μάθω και ήθελα να δουλέψω σκληρά . Είχα πάντα τη
μύτη μου χωμένη μέσα σε ένα βιβλίο . Στο σχολείο μου, αυτό δεν ταίριαζε
καθόλου, ήμουν μάλλον «σπασικλάκι».
Η ίδια συμπληρώνει: «Είμαι αρκετά σίγουρη ότι με θεωρούν ένα
υγιές , καλά προσαρμοσμένο νεαρό ενήλικο κορίτσι . Τα έχω καταφέρει καλά τόσο στην
εκπαίδευση όσο και στην εργασία. Δεν έχω σκοτεινές και κρυφές σκέψεις και δεν
οργανώνω τελετές σατανισμού τις νύχτες. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά με LGBT
γονείς πρέπει να γίνουν τέλεια για να αποδείξουν ότι αυτό το μεγάλο «πείραμα»
λειτουργεί και έχει καλά αποτελέσματα . Ναι , μπορεί να αντιμετωπίσει σχολικό
εκφοβισμό κάποιο παιδί που μεγαλώνει με LGBT γονείς , αλλά όχι κατ 'ανάγκη
περισσότερο από ό, τι αντιμετωπίζουν όλα
τα άλλα παιδιά , για μυριάδες λόγους . Και ναι , κάποιοι από εμάς θα μπορούσαν
να έχουν μια «βίδα στριμμένη» , αλλά
έτσι είναι και τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων γονέων .»
Νομίζω ότι το σημαντικό είναι να καταλάβουμε όλοι, ότι τα
παιδιά έχουν ανάγκη από αγάπη και αποδοχή. Αυτό σε γενικές γραμμές αρκεί. Όσοι LGBT μεγαλώνουν παιδιά το κάνουν μετά από πολύ
σκέψη και αφού είναι απόλυτα σίγουροι για την επιλογή τους. Δεν μας έτυχε αλλά
μετά από πολύ κόπο, προσπάθεια και ξόδεμα συναισθηματικό και οικονομικό πέτυχε
και έχουμε σήμερα αυτά τα μικρά πλασματάκια στις ζωές μας.
Στην χώρα μας είμαστε απίστευτα πίσω σε σχέση με άλλες
ευρωπαϊκές χώρες στο ζήτημα της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των LGBT και της
ομογονεϊκότητας, πολλοί διαλέγουν τον εύκολο (ή και συχνά δυσκολότερο) δρόμο
για να γίνουν γονείς, κρύβουν τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό και κάνουν
γάμους καταδικασμένους από την αρχή να αποτύχουν αφού δεν στηρίζονται στην
πραγματική αγάπη ανάμεσα στο ζευγάρι, ακόμα και οι «λευκοί» γάμοι με στόχο την
γονείκότητα συχνά καταλήγουν σε δράματα.
Στις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» συνάντησα αρκετά αγόρια που
θα ήθελαν να γίνουν γονείς, δυστυχώς είναι απίστευτα δύσκολο και απαιτεί πολλά
χρήματα αφού η διαδικασία της παρένθετης μητρότητας δεν μπορεί να λειτουργήσει
στην χώρα μας. Από την άλλη απίστευτος αριθμός παιδιών μένει στα ιδρύματα ενώ
θα μπορούσε να βρει την οικογένειά του κάπου έξω και να γλιτώσει από τον
εγκλεισμό και την ιδρυματοποίηση. Το νομικό πλαίσιο για την υιοθεσία πρέπει να
αλλάξει οπωσδήποτε στη χώρα μας αν θέλουμε να περιορίσουμε τον αριθμό των
παιδιών που μεγαλώνουν στα ιδρύματα και να αλλάξει για όλους όσους συνειδητά
επιλέγουν την ισόβια δέσμευση της γονεϊκότητας ανεξάρτητα από το αν είναι LGBT
ή όχι.
Είναι σημαντικό άτομα με κοινωνική αναγνώριση να κάνουν comingout και να επιλέγουν την
ορατότητα. Μεγαλώνοντας στην ελληνική επαρχεία ήμουν απόλυτα δυστυχισμένη αφού
δεν είχα δει άλλους ανθρώπους, άλλες γυναίκες να είναι ο εαυτός του ανοιχτά και
περήφανα. Η ορατότητα κατά τη γνώμη μου δεν αποτελεί δημοσιοποίηση του
προσωπικού αλλά είναι μια πράξη πολιτική, μας επιτρέπει να διεκδικούμε ότι για
το ετεροκανονικό κοινωνικό μας πλαίσιο δεν δικαιούμαστε, σαν παιδιά ενός
κατώτερου θεού. Ότι για τους άλλους είναι ανθρώπινο δικαίωμα για μας είναι
αντικείμενο διεκδίκησης. Για την ελληνική κοινωνία όλοι
οι ετερόφυλοι είναι εν δυνάμει ικανοί να διαλέξουν το ταίρι τους, να το
παντρευτούν αν το επιθυμούν, να φέρουν
στον κόσμο παιδιά και να τα μεγαλώσουν χωρίς να αμφισβητείται η ικανότητά τους
να είναι γονείς, μπορούν ακόμα και να ταφούν μαζί με τον σύντροφο τους,
Όμως είτε το δέχεται είτε όχι η ελληνική κοινωνία και πολύ
περισσότερο η πολιτική ηγεσία της χώρας μας εμείς υπάρχουμε, υπάρχουμε στα
σχολεία, στη δουλειά σας στο διπλανό τραπέζι της ταβέρνας. .Κάποιες/οι ζούμε
μαζί σε μακροχρόνιες σχέσεις, κάποιες/οι μεγαλώνουμε τα παιδιά μας μαζί και
κάποιες/οι τυχερές/οι μοιραζόμαστε τη συντροφικότητα ως τα βαθιά μας γεράματα.
Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου ήδη
συντελούνται ιστορικές αλλαγές. Ήρθε η
ώρα μάλλον κι εδώ να βγούμε από το στομάχι της κοινωνίας που μας έχει καταπιεί
και να πούμε «ναι , υπάρχουμε, είμαστε LGBT και είμαστε εδώ, μπροστά σας γιατί
η ζωή μας δεν έχει τίποτα να κρύψει και δεν μπορεί κανείς να την ποτίζει ούτε
με μια σταγόνα ντροπής» Αυτό είναι και ο στόχος της ομάδας «Οικογένειες Ουράνιο
Τόξο» σιγά-σιγά ο καθένας και η καθεμία από εμάς με τον τρόπο του να σταματήσει
να θρέφει τους φόβους του/της να
επιλέξει την ορατότητα και την διεκδίκηση.
Μαρίνα Βασιλοπούλου
Υ.Γ.1 Ο μοναδικός λόγος που επιλέγω να χρησιμοποιήσω ένα όνομα
που δεν αναγράφεται στην αστυνομική μου ταυτότητα είναι γιατί δεν έχω καταφέρει
ακόμα να νικήσω το φόβο μου ότι η δημοσιοποίηση των πραγματικών στοιχείων μας,
των δικών μου και της συντρόφου μου, θα
στερήσουν από το γιό μας την μοναδική οικογένεια που γνώρισε.
Υ.Γ.2 Σε λίγες εβδομάδες η σύντροφός μου θα γεννήσει το
παιδί μας Η τελευταία εξωσωματική πέτυχε και τώρα και οι τρεις μας περιμένουμε
με αγωνία την μικρούλα που θα συμπληρώσει την οικογένειά μας.
Υ.Γ.3 Ως μη αναγνωρισμένη νομικά σύντροφος της Εύας πάντα θα
νιώθω πάνω από το κεφάλι μου ένα σπαθί έτοιμο να πέσει και να κόψει κάθε δεσμό
μου με τα παιδιά. Αυτό είναι απίστευτα ψυχοφθόρο και ελπίζω κάποια στιγμή να
αλλάξει.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
