Ξάνθη:ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ για εκπαιδευτικούς και γονείς

                       http://youtu.be/KhtNS8A1tmI

Το βιβλιοπωλείο Δυο, η Πρωτοβουλία Κατά της ομοφοβίας Ξάνθης και οι Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

 σας προσκαλούν το Σάββατο 7 Ιούνη στην παρουσίαση του βιβλίου  ΤΑ ΔΥΟ ΜΙΚΡΑ ΑΒΓΑ της νηπιαγωγού ΣΤΕΛΛΑ ΜΠΕΛΙΑ

ένα εργαλείο για εκπαιδευτικούς και γονείς που θέλουν να πουν την αλήθεια στα παιδιά για τις ποικίλες μορφές οικογένειας  που δημιουργούν οι άνθρωποι από αγάπη και που μέχρι τώρα δεν είχαν θέση στα ελληνικά βιβλία για παιδιά

στις 20.30, Ελευθερίου Βενιζέλου 29, Ξάνθη

​

​"Ο Ασπρούλης, ένα μικρό άσπρο αβγό προσπαθεί να λύσει τις απορίες του: θέλει να ξέρει σε τι οικογένεια θα βρεθεί όταν γεννηθεί. Η φίλη του Καφετούλα του μιλάει για όσες μορφές οικογένειας ξέρει και του εξηγεί πως το μόνο που χρειάζεται για να δημιουργηθεί μια όμορφη, ζεστή και λειτουργική οικογένεια είναι η αγάπη..."

Λίγα λόγια για το βιβλίο-παραμύθι από τη συγγραφέα

Καθώς το πρόσωπο του γονιού αλλάζει σε νέα μη παραδοσιακά μοντέλα τόσο στην πραγματικότητα όσο και στην αναπαράσταση της πραγματικότητας, τα βιβλία, νέοι τύποι γονιών και οικογενειών αρχίζουν να εμφανίζονται. Αυτή η αλλαγή έχει παρατηρηθεί διεθνώς και στην Ευρώπη αρκετές χώρες εκτός από την πληθώρα λογοτεχνικών κειμένων έχουν εντάξει και μέσα στα εκπαιδευτικά τους εγχειρίδια και εργαλεία αυτούς τους νέους τύπους.

Η Ελλάδα δεν ακολούθησε αυτό το δρόμο της αλλαγής και δείχνει να είναι καθηλωμένη τόσο κοινωνικά όσο και συγγραφικά και εκδοτικά στην ιδέα ότι υπάρχει μόνο η πυρηνική ετεροκανονική οικογένεια δημιουργώντας την ιδέα ότι αυτή είναι και η μοναδική «κανονική» και αποδεκτή μορφή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ορίζονται όλο και περισσότερο οι άλλες μορφές ως «ασυνήθεις», «παρεκκλίνουσες», ακόμη και «παθολογικές». Ο «λόγος της οικογένειας» έχει τη δύναμη να ορίζει τι είναι κανονικό και τι μη αποδεκτό.

Στην χώρα μας μέχρι πριν λίγο καιρό απουσίαζαν εντελώς όχι μόνο τα πρωτότυπα αλλά και τα μεταφρασμένα βιβλία που να απευθύνονται σε μικρά παιδιά και να μιλούν για άλλες μορφές οικογένειας. Η λογοτεχνία μας λοιπόν αγνοεί επιδεικτικά την ύπαρξη και άλλων μορφών οργάνωσης μια «οικογένειας» και όταν η λογοτεχνία αγνοεί επιδεικτικά ομάδες του πληθυσμού φαίνεται να νομιμοποιεί τις προκαταλήψεις της κοινωνίας απέναντι σε αυτές τις ομάδες, επιδεικνύοντας ένα είδος ρατσισμού αφού η άρνηση παρουσίας στα κείμενα ισοδυναμεί πάντα με απόρριψη.  Η μη αναφορά των ομογονεϊκών π.χ. οικογενειών αποτελεί ιδεολογική θέση που μεταφράζεται ως «οι ομογονεϊκές οικογένειες πρέπει να εξοριστούν ως ανεπιθύμητες από την κοινωνία μέσω της συμβολικής έξωσής τους από τα βιβλία.

Όμως  σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως ο αποκλεισμός κοινωνικών ομάδων από τα βιβλία για παιδιά ενδέχεται να οδηγήσει σε ομοφοβία, σεξισμό, ρατσισμό και διαιώνιση των προκαταλήψεων;

 Θα πρέπει λοιπόν να διερευνήσουμε τις πραγματικές μας διαθέσεις ως γονείς και ως εκπαιδευτικοί. Έχουμε την πρόθεσή να ασχοληθούμε  ευρύτερα με ζητήματα που οδηγούν σε μια ανοιχτή κοινωνική θεώρηση; Έχουμε την πρόθεση να  διαβάσουμε βιβλία στα παιδιά που να «λένε την αλήθεια», που να δηλώνουν, πως ο κόσμος έχει απίστευτη πολυμορφία και πως, το να αντικρίσουμε την πραγματικότητα χωρίς προκατάληψη, είναι κάτι ζωτικό;

Αν η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι θετική τότε έχουμε και το εργαλείο, «Τα δύο μικρά αβγά» παρουσιάζουν και άλλες μορφές οικογενειών που το παιδί κάποια στιγμή θα συναντήσει στην πραγματικότητα αν όχι στην παιδική του ηλικία σίγουρα στην ενήλικη ζωή του και όταν τις συναντήσει θα τις αντιμετωπίσει με λιγότερη ομοφοβία, και λιγότερη προκατάληψη. Μια τόσο μικρή ρωγμή μπορεί σταδιακά να σπάσει ένα τόσο ισχυρό στερεότυπο ώστε κάποια μέρα να ζούμε σε μια κοινωνία που να χωράει όλους τους ανθρώπους.

http://www.xanthipress.gr/104691/

Γιατί είναι σημαντικό να διδάσκουμε στα παιδιά μας τον σεβασμό για την διαφορετικότητα ?

Γιατί είναι καιρός να μάθουμε ότι πραγματικές διαφορές δεν υπάρχουν?

Γιατί ήρθε η στιγμή να αλλάξουμε τις νοοτροπίες μας και να ξεκινήσουμε να βλέπουμε ανθρώπους γύρω μας και όχι ταμπέλες με επίθετα και αντωνυμίες?

Γιατί αύριο μπορεί να είμαστε εμείς, τα παιδιά μας ή οι αγαπημένοι μας στη θέση του "διαφορετικού". Τότε θα αναγκαστούμε να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα του ίδιου μας του εαυτού και θα ζητάμε και από τους άλλους κατανόηση και στήριξη.

Ίσως αύριο να μείνουμε μονογονείς ή βρεθούμε σε αναπάντεχη οικογενειακή κατάσταση.  Ίσως τα παιδιά μας διαλέξουν συντρόφους του ίδιου φύλου ή ασπαστούν διαφορετικούς σεξουαλικούς ρόλους. Μπορεί να βρεθούμε σε ατύχημα και να δούμε τους εαυτούς μας αλλιώς.  Μπορεί να ανακαλύψουμε μια άλλη θρησκεία που μας ταιριάζει καλύτερα. Ξέρουμε τα εγγόνια μας τι επιλογές θα κάνουν? Τι δρόμους θα διαλέξουν? Τι μας επιφυλάσει το μέλλον?

Οι πιθανότητες να βρεθούμε εκεί που δείχνουμε το δάχτυλο και χλευάζουμε ολοένα και αυξάνονται. Οι πιθανότητες να συναναστραφούμε ανθρώπους που δεν έχουν τις ίδιες με εμάς νοοτροπίες, αντιλήψεις και κοινωνικές καταβολές είναι καθημερινό γεγονός. Ελπίζω να μην νιώθετε άβολα και καχύποπτα γυρνάτε πάνω από τον ώμο σας καθώς στριμώχνεστε με την κυρία με τα 2 μωρά και την μαντίλα στην είσοδο του σχολείου για να πάρετε τα τέκνα σας από την ίδια τάξη.

Τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα συνοδεύουν όλους τους ανθρώπους από βρέφη έως το θάνατο - η επιλογή μας να τα τιμάμε ανεξάρτητα από το φύλο, την θρησκεία, το χρώμα του δέρματος, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, το κοινωνικό υπόβαθρο και την οικογενειακή κατάσταση είναι δείγμα πολιτισμού και σεβασμού.

Ο Κόφι Ανάν στο μύνημα του φέτος για την Διεθνή Ημέρα Οικογένεια, ( με θέμα «Η Οικογένεια Αλλάζει: Προκλήσεις και Ευκαιρίες»)  "υπογραμμίζει τις βαθιές αλλαγές  που υφίσταται τα τελευταία χρόνια η βασική αυτή μονάδα της κοινωνίας." και τονίζει "Πολλές από αυτές τις αλλαγές θέτουν το ζήτημα της δομής της κοινωνίας όπως τη γνωρίζουμε. Απαιτούν τη συνεργασία μας ώστε να προσαρμοστούμε και να διαμορφώσουμε  μία δημόσια πολιτική με τέτοιο τρόπο ώστε να προσεγγίζει τις ανάγκες των οικογενειών και να εξασφαλίζει ότι οι βασικές υπηρεσίες, όπως η εκπαίδευση και η υγεία, παρέχονται σε όλους τους πολίτες και ιδιαίτερα στα παιδιά,   ανεξάρτητα από την οικογενειακή τους κατάσταση. " www.unric.org

Ξεκινόντας λοιπόν από τα σπίτια μας έχουμε καθήκον ως γονείς, ενήλικες, εκπαιδευτικοί, πολιτικοί, να αγαπάμε καταρχάς τους εαυτούς μας και να αποδεχόμαστε την ανθρώπινη υπόσταση μας με όλες τις χάρες και τα ελλατώματα (ναι, ναι, όλοι έχουμε χάρες και ελλατώματα ) και να δίνουμε περιθώριο σε όλους γύρω μας να εκφράζονται όπως αισθάνονται τους ταιριάζει καλύτερα - χωρίς τον φόβο της επίκρισης και της περιθωριοποίησης -  με την προσδοκία ότι και εκείνοι δείχνουν ανάλογο σεβασμό και ειρηνική διάθεση αντίστοιχα.

Η Ελλάδα ανέκαθεν ήταν κόμβος όπου λαοί συναντιόντουσαν να ανταλλάξουν αγαθά και γνώσεις. Ο ασπασμός της  πολυπολιτιστικότητά μας εν έτη 2014 θα μας βοηθήσει όλους να ζήσουμε πιο χαρούμενες δημιουργικές ζωές. Εφαρμόζοντας τον σεβασμό, την καλοσύνη, την αλληλεγγύη, την κατανόηση και την μη βία, στην καθημερινότητα μας γινόμαστε οι ζωντανές εικόνες που θα μιμιθούν τα παιδιά διαμορφώνοντας την κοινωνία του αύριο.

Αν ελπίζουμε πως η κοινωνία μας στο μέλλον θα είναι πιο ανθρώπινη ας πάρουμε θέση στα ζητήματα και ας πράξουμε με σεβασμό.

- See more at: http://babyfeat.gr/respect/?fb_action_ids=10203857792987882&fb_action_types=og.likes#sthash.78ObKqsn.dpuf

«Θέλετε παιχνίδι για αγοράκι ή για κοριτσάκι;»

Στο 2ο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού Παιδο–Ματιές:http://www.readpoint.com/paidomaties.aspx

Τι είναι; Αγόρι ή κορίτσι;

Το φύλο του νεογέννητου είναι από τα πρώτα πράγματα που ρωτάμε. Το φύλο εξακολουθεί να είναι κυρίαρχο σημείο αναφοράς για τη διαμόρφωση της ταυτότητας των υποκειμένων και καθώς η κοινωνία μας επιβάλλει τον έμφυλο διπολισμό, αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους παράγοντες διαφοροποίησής μας. Το φύλο αποδίδεται κατά τη στιγμή γέννησης του ανθρώπου – σήμερα πλέον είναι γνωστό και πριν από τον τοκετό –και συνοδεύεται από μια διαδικασία έμφυλης εκμάθησης, διαφοροποιημένη για κάθε κοινωνία. Η ένδειξη του κοινωνικού φύλου εγγράφεται σε ένα σώμα και παράλληλα το νεογέννητο εισέρχεται σε μια κοινωνία που κυριαρχεί η διχοτομία του φύλου. Στη συνέχεια, όλη η ζωή του νεογέννητου θα αξιολογηθεί κυρίως ως ανδρική ή γυναικεία.

Ροζ ή γαλάζιο;

Η ανάγκη διαφοροποίησης του ανδρισμού από τη θηλυκότητα αντικατοπτρίζεται σε μια ποικιλία προϊόντων για παιδιά. Η παγίδα του φύλου αρχίζει από πολύ νωρίς, πριν γεννηθεί το παιδί από την ετοιμασία του δωματίου και την αγορά των μωρουδιακών. Η αγορά κατακλύζεται με προϊόντα για παιδιά που έχουν έμφυλα χαρακτηριστικά. Μπορούμε να τα βρούμε στα παιχνίδια, στα ρούχα, στα σχολικά είδη, στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, σε ταινίες για παιδιά, σε νεανικά περιοδικά, στα τρόφιμα που προορίζονται ειδικά για παιδιά, στη διακόσμηση των παιδικών δωματίων, στα είδη φροντίδας για παιδιά, αλλά και στην κουλτούρα των ΜΜΕ.
Η Βecky (2010) αναφέρει ότι μπορεί να υποθέταμε ότι σήμερα τα παιχνίδια είναι περισσότερο ανδρόγυνα, αλλά μια βόλτα στα τμήματα παιχνιδιών ή σε πολυκαταστήματα μας εκπλήσσει καθώς ακόμα και σήμερα πολύ συχνά τα παιχνίδια παρουσιάζονται ως κατάλληλα για αγόρια ή για κορίτσια, πωλούνται σε διαφορετικά τμήματα ή και ορόφους, έχουν διαφορετικό περιτύλιγμα και χρώμα, διαφορετικές απεικονίσεις και λεζάντες. Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι μερικά παιχνίδια είναι κυρίως για αγόρια, μερικά κυρίως για κορίτσια και μερικά τελείως απαγορευμένα για κάποιο φύλο.

Τι ήταν πρώτο; Η αγάπη των κοριτσιών για οτιδήποτε «ροζ» ή το «ροζ» στα παιχνίδια για τα κορίτσια;
Υπάρχει μια αυξανόμενη ανησυχία για το γεγονός ότι υπάρχει έμφυλος διαχωρισμός των παιχνιδιών. Πως προέκυψε, όμως, η αγάπη για το ροζ ή το γαλάζιο στα κορίτσια και στα αγόρια αντίστοιχα; Γιατί υπάρχουν παιχνίδια που αρέσουν στα αγόρια και παιχνίδια που αρέσουν στα κορίτσια; Η Garfinkle (2009) λέει ότι αυτό θυμίζει το ερώτημα: «Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;»
Σίγουρα υπάρχουν διαφορές στα παιχνίδια που επιλέγουν και στον τρόπο που παίζουν τα αγόρια και τα κορίτσια. Έχουν υπάρξει στο παρελθόν αρκετές προσπάθειες θεμελίωσης μιας βιολογικής/ουσιοκρατικής βάσης των διαφορών του φύλου, κυρίως στον τομέα της βιολογίας και της κοινωνιοβιολογίας, οι οποίες όμως έχουν αναλυθεί και αμφισβητηθεί κυρίως από την φεμινιστική έρευνα. Τα δεδομένα από το χώρο της Βιολογίας δεν στηρίζουν το επιχείρημα που χρησιμοποιείται συχνά ότι είναι "εγγενείς" οι προτιμήσεις των αγοριών και των κοριτσιών για διαφορετικά παιχνίδια. Η Cordelia (2010), στο βραβευμένο της βιβλίο Biology doesn't justify gender divide for toys καταρρίπτει τα ψευδοεπιστημονικά επιχειρήματα που προέρχονται από το χώρο των νευροεπιστημών για τις ταυτότητες φύλου και υποστηρίζει ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται από πολύ νωρίς τη σημασία που δίνουμε στην κοινωνική κατηγορία του φύλου και αναπτύσσουν υψηλά κίνητρα για να ανακαλύψουν τι είναι για αγόρια και τι για κορίτσια. Το παιδί συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία συγκρότησης της ταυτότητάς του. Από τη στιγμή, λοιπόν, που αντιλαμβάνεται σε ποια πλευρά της διχοτομίας των φύλων ανήκει (στην ηλικία των 2-3 ετών) κάνει τις αντίστοιχες επιλογές.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, κατά πόσον έχουν επηρεαστεί αυτές οι επιλογές των παιδιών από πρώιμες δικές μας επιλογές και από τη συνεχή πίεση που ασκείται σε αυτά -άμεσα ή έμμεσα- από πολλές πηγές. Η αιτιολογία ότι δεν θα αγοράσουμε κούκλα για το αγοράκι μας γιατί δεν του αρέσει είναι ένα επιχείρημα φαύλου κύκλου και αποκρύπτει ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας. Μέσα από ποιες διαδικασίες έμαθε να μην του αρέσει; Μήπως «διδάσκουμε» ήδη στα παιδιά μας τι παιχνίδια θα προτιμούν κάνοντας εμείς πρώιμες επιλογές, από την ετοιμασία του παιδικού δωματίου και την αγορά του παιδικού εξοπλισμού πριν ακόμα γεννηθούν, μέχρι την επιλογή των παιχνιδιών από πολύ νωρίς με έμφυλα κριτήρια; Πόσο ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να παίζουν με όλα τα παιχνίδια;

Τα παιδιά επιτελούν τον ανδρισμό ή την θηλυκότητα μέσα στο παιχνίδι
Το παιχνίδι των παιδιών δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστο και να μην αντλεί τις θεματικές του από τους κυρίαρχους/ηγεμονικούς Λόγους για τα φύλα που παρουσιάζονται στη δημόσια σφαίρα της μαζικής κουλτούρας και της πολιτικής. Ο ανδρισμός και η θηλυκότητα αποτελούν πλαίσια Λόγου και διαπραγμάτευσης και τα παιδιά, μέσα από το παιχνίδι, επιτελούν παραστασιακά/δραματουργικά τον ανδρισμό ή την θηλυκότητα. Υποδύονται δηλαδή ρόλους - επιδιώκοντας βέβαια και την αποδοχή. Έτσι, με την παραστασιακή επιτέλεση δημιουργούν δραματουργικά μια εκδοχή του ανδρισμού ή της θηλυκότητας η οποία αντλεί υλικό μέσα από τα πολιτισμικά συμφραζόμενα. Μέσα, λοιπόν, στους διαθέσιμους Λόγους και πρακτικές για τα φύλα τα αγόρια και τα κορίτσια συγκροτούν και ανασυγκροτούν συνεχώς τις έμφυλες ταυτότητές τους.

Ο κόσμος του παιχνιδιού είναι έμφυλος και ότι εμπίπτει στα κυρίαρχα πρότυπα για τα φύλα προβάλλεται, επιδοκιμάζεται και παρουσιάζεται ως ο αδιαμφισβήτητος κοινωνικός και ηθικός κανόνας. Συνεπώς, κάθε παρέκκλιση από την κανονικότητα στιγματίζεται. Η ελεύθερη και ολόπλευρη ανάπτυξη της υποκειμενικότητας των παιδιών είναι η συνήθης ρητορική, εντούτοις εφαρμόζεται διαφορετική πολιτική όταν υπάρχει το ενδεχόμενο να παραβιαστούν οι κανόνες.

Τι συμβαίνει όταν τα παιδιά παίζουν με παιχνίδια που δεν ευθυγραμμίζονται με τις προσδοκίες του κυρίαρχου ανδρισμού και της θηλυκότητας;

Καταρχήν, η υπέρβαση των κοινωνικών προδιαγραφών του φύλου –και στην περίπτωση του παιχνιδιού των παιδιών - αναφέρεται κυρίως στις μορφές του κυρίαρχου ανδρισμού και της θηλυκότητας, δηλαδή σε αυτές που «ηγεμονεύουν». Ο «ανδρισμός» ή η «θηλυκότητα» περιλαμβάνουν, όμως, μια ποικιλία και ένα εύρος έμφυλων εμπειριών και έτσι είναι πιο σωστό να αποδίδονται στον πληθυντικό για να αναδειχθεί πιο καλά η κοινωικοπολιτισμική κατασκευή και έκφρασή τους και οι διαφορές στο εσωτερικό του κάθε φύλου. Δεν υπάρχει ο ανδρισμός ή η θηλυκότητα ως μια ομοιογενής, ισότιμη και συνεκτική κατηγορία, αλλά πολλαπλοί ανδρισμοί και πολλαπλές θηλυκότητες και σεξουαλικότητες που δεν αναδεικνύονται από τις προσπάθειες έμφυλης περιχαράκωσης. Κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να μιλάμε για τον ανδρισμό και την θηλυκότητα σαν κάτι που όλοι οι άνδρες και όλες οι γυναίκες μοιράζονται από κοινού. Αυτό που θεωρείται ως «ανδρικό» ή «γυναικείο» εξαρτάται από την έμφυλη τάξη πραγμάτων του συγκεκριμένου χωροχρονικού πλαισίου αναφοράς και μπορεί να αμφισβητηθεί και να τροποποιηθεί. 

Κατά συνέπεια, οι διαχωρισμοί των παιχνιδιών με έμφυλα κριτήρια μπορεί να οδηγήσουν σε εκφοβισμό των παιδιών που υπερβαίνουν τις κοινωνικές προδιαγραφές του κυρίαρχου ανδρισμού και της θηλυκότητας, αποτρέπουν την αποδοχή της πολλαπλότητας και πολυμορφίας στο εσωτερικό του κάθε φύλου και τη δυνατότητα ελεύθερης συγκρότησης της έμφυλης υποκειμενικότητας των παιδιών.
Τα παιδιά μαθαίνουν με πολλούς τρόπους ποια παιχνίδια είναι κατάλληλα για το φύλο τους. Ένας από αυτούς είναι η συσκευασία του παιχνιδιού, η τοποθέτησή του στα σημεία πώλησης και η διαφήμιση. Ένα από τα μεγαλύτερα τμήματα παιχνιδιών σε μεγάλο πολυκατάστημα στη Μ. Βρετανία σε πρόσφατη ανακαίνιση προχώρησε σε μια μεγάλη αναδιάρθρωση. Κατήργησε τις ροζ και μπλε ζώνες και δημιούργησε έξι διαδραστικούς «κόσμους» με βάση θεματικές κατηγορίες όπου κούκλες και αυτοκινητάκια είναι δίπλα- δίπλα. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που συμβάλει στην υπέρβαση των αυστηρών διαχωριστικών ορίων του φύλου.Τα όρια αυτά μπορεί να πληγώσουν τα παιδιά, να τα φοβίσουν και τους δώσουν το μήνυμα, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, ότι μπορεί να στιγματισθούν ως διαφορετικά. Με το φόβο του στιγματισμού τα παιδιά οδηγούνται συχνά σε εξαναγκαστικές επιλογές παιχνιδιών που ευθυγραμμίζονται με τις προσδοκίες του κυρίαρχου ανδρισμού και της θηλυκότητας για να γίνουν αποδεκτά. H Cordelia (2014) υποστηρίζει: «Το μάρκετινγκ παιχνιδιών ή βιβλίων για κορίτσια ή για αγόρια δεν είναι αυτό που δημιουργεί τα έμφυλα στερεότυπα, τους κοινωνικούς ρόλους και τις νόρμες, αλλά τα ενισχύει. Αυτή η επιλογή μπορεί να είναι επικερδής για τις επιχειρήσεις, αλλά, όμως, έχει κοινωνικό κόστος –και τα επιστημονικά δεδομένα δεν προσφέρουν καμία άφεση στο επίπεδο της ηθικής ότι έχει βιολογικό έρεισμα». Στη συνέχεια αναρωτιέται: «Ας αναρωτηθούμε. Γιατί όλα τα κορίτσια πρέπει να αγοράζουν ροζ;». 

Συχνά οι γονείς ισχυρίζονται ότι πιέζουν το παιδί τους να συμμορφωθεί στις επιταγές του έμφυλου παιχνιδιού γιατί απλά θέλουν να το προστατέψουν από πιθανό εκφοβισμό στη περίπτωση που παίζει με παιχνίδια έξω από τις κανονικότητες για το φύλο του. Η Goldman (2013) ισχυρίζεται ότι με το να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να αλλάξουν, στην πράξη μακροπρόθεσμα συντασσόμαστε με αυτούς που τα εκφοβίζουν και όχι με τα παιδιά μας. Βραχυπρόθεσμα μπορεί να προστατέψουμε τα παιδιά μας, αλλά μακροπρόθεσμα τα διδάσκουμε ότι πιο σημαντικό δεν είναι τι πραγματικά θέλουν ή νοιώθουν , αλλά η διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης. Με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε εμείς πηγή οδύνης για τα παιδιά καθώς δεν τα αφήνουμε να εκφρασθούν ελεύθερα. 

Αναγκαιότητα για ουδέτερα ως προς το φύλο παιχνίδια
Η οργάνωση Let Toys Be Toys ξεκίνησε ως καμπάνια γονιών μέσα από μια σχετική ιστοσελίδα «Mumsnet» και έχει αναλάβει πολλές πρωτοβουλίες για να πάψει ο αυστηρός διαχωρισμός ανάμεσα σε αγορίστικα και κοριτσίστικα παιχνίδια. Υποστηρίζει ότι τα παιχνίδια είναι για διασκέδαση, για μάθηση, για ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και της φαντασίας. Τα παιδιά πρέπει να είναι ελεύθερα να παίξουν με τα παιχνίδια που τα κινούν το ενδιαφέρον. Τα μέλη της απευθύνονται σε εταιρείες κατασκευής παιχνιδιών και εμπόρους και τους ζητούν να κατηγοριοποιήσουν τα παιχνίδια θεματικά ή με βάση τις λειτουργίες τους, αλλά όχι το φύλο και έτσι να αφήσουν τα παιδιά να αποφασίσουν ποια παιχνίδια θέλουν. Στο πλαίσιό της δημιουργήθηκε στη συνέχεια και αντίστοιχη καμπάνια για τα βιβλία Let Books Be Books 

Συμπερασματικά, η προσπάθεια για ουδέτερα ως προς το φύλο παιχνίδια δεν σημαίνει απλά την κατάργηση του ροζ και του γαλάζιου ή τη στροφή των παιδιών και σε παιχνίδια που παραδοσιακά δεν συνδέονται με το φύλο τους. Σημαίνει ότι δίνεται το μήνυμα στα παιδιά ότι όλες οι δυνατότητες για παιχνίδι είναι ανοικτές και διαθέσιμες έτσι ώστε να αποκτήσουν ένα μεγαλύτερο εύρος εμπειριών και δεξιοτήτων -χωρίς άγχος για το αν αυτό είναι συμβατό με το φύλο τους. Πέρα από τα διαφορετικά μηνύματα που δίνουν διαφορετικοί τύποι παιχνιδιών για το τι είναι κατάλληλο για αγόρια και κορίτσια, έχουν και διαφορετικό εκπαιδευτικό περιεχόμενο, στοιχεία που έχουν σχέση με την εκπαιδευτική επιτυχία και τις επαγγελματικές επιλογές αργότερα.

Βιβλιογραφία
Πολίτης Φ.(2006) Οι «Ανδρικές Ταυτότητες» στο Σχολείο -Ετεροσεξουαλικότητα, Ομοφυλοφοβία και Μισογυνισμός, Προλογικό Σημείωμα: Δ. Κογκίδου. Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο.
Βecky F.(2010) Gender, toys and learning. Oxford Review of Education Volume 36, Issue 3, p. 325-344.
Buchbinder, D.(1994) Masculinities and Identities, Carlton, Victoria: Melbourne University Press.
Butler, J.(1990) Gender Trouble: Feminism and the Subversion of Identity, New York/London: Routledge.
Butler, J.(1993) Bodies that Matter: On the Discursive Limits of «Sex», New York: Routledge.
Butler, J.(2004) Undoing Gender, New York: Routledge.
Connell, R.W. (1995) Masculinities, Cambridge/Oxford: Polity Press/Blackwell.
Delphy, C.(1993) Rethinking sex and gender, Women's Studies International Forum, 16, 1, pp.1-9. Also in Leonard, D./ Adkins, L.(1996) (Εds) Sex in Question: French Materialist Feminism, London: Taylor & Francis, pp.30-41.
Fine C. (2010) Delusions of Gender: How our minds, society and neurosexism create difference. New York: W. W. Norton & Company
Foucault, M.(1982) [1978] Ιστορία της Σεξουαλικότητας: 1.Η Δίψα της Γνώσης, (μετ. Γκλόρυ Ροζάκη), Αθήνα: Ράππα.
Gilbert, R. & Gilbert, P(1998) Masculinity Goes to School, London: Routledge.
Leonard, D.& Adkins, L.(1996) (Eds) Sex in Question: French Materialist Feminism, London: Taylor & Francis.
Mac An Ghaill, M.(1994c) The Making of Men: Masculinities, Sexualities and Schooling, Buckingham: Open University Press.
Oakley, A.(1985) [1972] Sex, Gender and Society, Aldershot, Hants: Gower.
Wittig, Monique (1982) The category of sex, Feminist Issues, pp.63-8. Also in Leonard, D & Adkins, L.(1996) (eds) Sex in Question: French Materialist Feminism, London: Taylor & Francis, pp.24-9.

Δήμητρα Κογκίδου, 
Καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ

1/6 Παγκόσμια ημέρα γονιών: ΟΛΕΣ ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΙΣΕΣ

                    http://babyfeat.gr/center-babyfeat/

Παγκόσμια ημέρα γονιών και φτιάξαμε το πανό μας για το

 Athens Pride μαζί με το Baby feat και το σύνθημα: 

                ΟΛΕΣ ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΙΣΕΣ

 Η επιθυμία για οικογενειακή ζωή

Η οικογενειακή ζωή είναι σημαντική στους περισσότερους και στις περισσότερες από εμάς 

καθώς έτσι επιλέγουμε να ζήσουμε, τουλάχιστον ένα τμήμα της ζωής μας. Τα γεγονός ότι 

επιλέγουμε να ζήσουμε σε περισσότερες και διαφορετικές μορφές οικογενειακής οργάνωσης 

σε σχέση με το παρελθόν, μπορεί να εκληφθεί και ως επιβεβαίωση της επιθυμίας για 

οικογενειακή ζωή, με τη διαφορά ότι πρόκειται για οικογενειακή ζωή που είναι περισσότερο 

συμβατή με τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας που είναι διαφορετικές και δεν ικανοποιούνται από

 ένα μοντέλο οικογένειας. Εξάλλου δεν υπάρχει ένα καθολικά αποδεκτό μοντέλο οικογένειας 

που να είναι το καλύτερο και να ταιριάζει σε όλους και όλες.

Οι πρακτικές που υιοθετούνται από τις νέες, μη συμβατικές μορφές οικογενειακής οργάνωσης 

δεν σημαίνει ότι οι αξίες της φροντίδας και των υποχρεώσεων εγκαταλείπονται. Αντίθετα, οι 

άνθρωποι βιώνουν αυτές τις αξίες μέσα σε νέες μορφές οικογενειακής ζωής που προσιδιάζουν 

στις αξίες της προσωπικής ελευθερίας και αυτονομίας, υιοθετούν νέες οικογενειακές πρακτικές 

και προσπαθούν να δώσουν καινούριες λύσεις σε νέες καταστάσεις. 


Αν αυτή η ρευστότητα που χαρακτηρίζει τα οικογενειακά σχήματα προκαλεί κάποιες ασάφειες ή 

αμφισημίες, η αποκαλούμενη "κρίση της οικογένειας'' αναφέρεται στο γεγονός ότι σε όλες τις 

σύγχρονες κοινωνίες τα παραδοσιακά οικογενειακά σχήματα φαίνεται να απειλούνται αν όχι και 

να ανατρέπονται. Δεν έχει χαθεί η αξία της οικογένειας και οι οικογενειακές αξίες, πιθανότατα 

έχουν μεταβληθεί και προσαρμοσθεί στη σύγχρονη εποχή -γεγονός που επιβεβαιώνεται από 

πλήθος στοιχείων. (από Δήμητρα Κογκίδου)

 Today we celebrate the @United Nations Global Day of Parents, honouring the primary responsibility for nurturing and protecting children around the world. In the EU, there is a set of laws, both national and EU-wide, governing the various aspects of parenting. Read more about them here: http://europa.eu/!Yw34Pg

http://fra.europa.eu/en/theme/rights-child?page=fra-for-children

«Είμαι ένας τρανσέξουαλ μπαμπάς που θηλάζει το μωρό του»

Δεν ήμουν καθόλου σίγουρη αν ήθελα και αν έπρεπε να δημοσιεύσω αυτή την ιστορία. Αναρωτιόμουν τι μπορεί να προσφέρει, αλλά και φοβόμουν τις αντιδράσεις των αναγνωστών. Αποφάσισα να το κάνω καταρχήν γιατί είναι ένα αληθινό γεγονός, που συνέβη, που μπορεί να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, σκέψεις και συναισθήματα, αλλά συνέβη και μπορεί κάποιους να τους ενδιαφέρει να το μάθουν. Ζούμε σε μια κοινωνία που αλλάζει συνεχώς και καθώς η ταυτότητα των δύο φύλων διευρύνεται, προσπαθώ να βλέπω και να ζω πέρα από διακρίσεις και ρατσιστικές πεποιθήσεις, οπότε δημοσιεύω αυτή την ιστορία που κατά τη γνώμη μου αποθεώνει τη δύναμη της θέλησης, τη δύναμη της αγάπης για τον συνάνθρωπο και το δικαίωμα στην διαφορετικότητα. Διαβάστε την με ανοιχτό μυαλό (γιατί το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο: δουλεύει καλύτερα όταν είναι ανοιχτό!)

“Προς το τέλος της εγκυμοσύνης μου, πήγα για πρώτη φορά σε μια συνάντηση θηλασμού της La Leche League. Ήμουν ενθουσιασμένος με την ευκαιρία που μου δινόταν να μάθω για το θηλασμό και απίστευτα τρομαγμένος σε ένα δωμάτιο γεμάτο αγνώστους – ήμουν ο μοναδικός άντρας σε μια συνάντηση θηλασμού και υποστήριξης από γυναίκα προς γυναίκα.

Όταν ήρθε η σειρά μου να μιλήσω, έβγαλα τον προσεκτικά σχεδιασμένο λόγο μου: «Το όνομά μου είναι Trevor και κατάφερα να μείνω έγκυος γιατί είμαι τρανσέξουαλ. Αυτό σημαίνει ότι γεννήθηκα γυναίκα αλλά έγινα άντρας παίρνοντας ορμόνες και κάνοντας εγχείρηση αφαίρεσης του στήθους. Όταν ο σύντροφός μου κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουνε οικογένεια, συμβουλευτήκαμε τον γιατρό μας και σταμάτησα να παίρνω τις ορμόνες μου. Το μωρό μου θα γεννηθεί τον Απρίλιο. Επειδή η εγχείρηση στο στήθος αφαίρεσε τον περισσότερο από τον αδένα, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να θηλάσω, αλλά ειλικρινά θα ήθελα να προσπαθήσω».

Με κατακκόκινο πρόσωπο και ιδρωμένες παλάμες, κοίταξα γύρω μου και είδα κάποιες γυναίκες να γνέφουν και να μου χαμογελούν με συμπάθεια. Εκείνη την στιγμή ήμουν ήδη προς το τέλος της εγκυμοσύνης και ήταν φανερό ότι μπροστά τους είχαν ένα πραγματικό γεγονός. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης οι γυναίκες συζήτησαν διάφορα προβλήματα θηλασμού που αντιμετώπιζαν και έκαναν ερωτήσεις. Εγώ ήμουν σιωπηλός. Στο τέλος της συνάντησης, κάποιες γυναίκες με πλησίασαν και μου είπαν πόσο εντυπωσιάστηκαν από την θέλησή μου να θηλάσω και ότι έλπιζαν να πάνε όλα καλά για μένα. Εκστασιάστηκα από την αντίδρασή τους – δεν ήμουν καθόλου βέβαιος καταρχήν εάν θα μου επιτρεπόταν να παρακολουθήσω μια τέτοια συνάντηση ως άντρας και ακόμα περισσότερο δεν περίμενα να είμαι ευπρόσδεκτος. Αυτό ήταν το ξεκίνημα ενός απίστευτου δικτύου υποστήριξης, που με στήριξε και με βοήθησε να θηλάσω το μωρό μου για όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής του.

Στην αρχή της εγκυμοσύνης μου, ο σύντροφός μου κι εγώ θεωρήσαμε φυσικό ότι θα δίναμε στο μωρό μας υποκατάστατο. Πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε να θηλάσω χωρίς στήθος; Και μετά, άρχισα να διαβάζω ατελείωτες ώρες για τη γέννα και τα μωρά. Πολύ γρήγορα έμαθα ότι ίσως να μπορούσα να παράγω έστω και μια μικρή ποσότητα γάλακτος, παρά την εγχείρηση, και ότι ακόμα και μερικές σταγόνες μητρικού γάλακτος θα ήταν ωφέλιμες για το μωρό.Παθιάστηκα με το θηλασμό.

Μετά από έναν φυσικό τοκετό, χωρίς φάρμακα και παρεμβάσεις, η μαία μου με βοήθησε να βάλω το μωρό στο στήθος. Προς μεγάλη χαρά και έκπληξη όλων μας, ακούσαμε το μωρό να καταπίνει τις πρώτες σταγόνες από το πρωτόγαλα, το πλούσιο σε αντισώματα γάλα που παράγουμε τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό. Καλέσαμε την καλύτερή μου φίλη και σύμβουλο θηλασμού της La Leche League, Simone, να έρθει να μας δει το συντομότερο. Όταν η Simone μπήκε στο δωμάτιο και με είδε να προσπαθώ να βάλω το μωρό στο στήθος, αυτή τη φορά χωρίς την βοήθεια της μαίας, σκέφτηκε ότι αυτό είναι αδύνατον – ότι δεν υπάρχει αρκετός ιστός για να μπορέσει το μωρό να προσκολληθεί στο στήθος. Όμως δεν τα παράτησε, αντίθετα μου πρότεινε διάφορους τρόπους να κρατήσω το λιγοστό μου στήθος, έτσι ώστε το μωρό να μπορέσει να προσκολληθεί. Επέμεινα και το ίδιο έκανε και το μωρό μου.

Η Simone ήρθε στο σπίτι μας τέσσερις φορές τις επόμενες 48 ώρες και απάντησε στα τηλεφωνήματά μου πολύ αργά το βράδυ αλλά και πολύ νωρίς το πρωί. Το μωρό άρχισε να δυναμώνει και εγώ εξοικειώθηκα με την διαδικασία και μαθαίναμε μαζί. Ωστόσο, όταν έγινε τεσσάρων ημερών, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν έβαζε αρκετό βάρος και ότι θα έπρεπε να ξεκινήσουμε να δίνουμε συμπλήρωμα. Φίλοι και φίλοι φίλων δώρισαν μητρικό γάλα για το μωρό μας και τώρα ήμουν αντιμέτωπος με μια ακόμα πρόκληση: να χρησιμοποιήσω το σύστημα συμπληρωματικής σίτισης (SNS).

Το SNS αποτελείται από ένα πλαστικό μπουκάλι και ένα σωληνάκι. Τοποθετούμε την άκρη από το σωληνάκι πάνω στη θηλή και το μωρό πιάνει τη θηλή και το σωληνάκι μαζί. Μ’ αυτό τον τρόπο το μωρό παίρνει και το γάλα που παράγει η μητέρα, αλλά και το συμπλήρωμα που βρίσκεται μέσα στο μπουκάλι.Επίσης, καθώς το μωρό βρίσκεται στο στήθος και κάνει θηλαστικές κινήσεις, παρακινεί τον οργανισμό να παράγει περισσότερο γάλα.

Στην αρχή χρειαζόταν τρεις άνθρωποι για να καταφέρουμε να βάλουμε το μωρό στη σωστή θέση, να κρατάμε το SNS και το στήθος για να μην χάνει την προσκόλληση το μωρό. Για τις επόμενες δύο εβδομάδες, ο σύντροφός μου έπρεπε να είναι εκεί και να με βοηθάει σε όλους τους θηλασμούς, μέρα και νύχτα.

Βρήκαμε αρκετό γάλα από δότριες μέσω του Facebook. Μιλούσαμε με τις μητέρες, τις ρωτούσαμε για την υγεία τους και για τις εξετάσεις τους, τα φάρμακα που έπαιρναν, την χρήση καπνού ή αλκοόλ, κλπ. Δεχτήκαμε προσφορές μητρικού γάλακτος από κάθε λογής ανθρώπους. Όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι συνάνθρωποί μου, αφιέρωσαν το χρόνο τους και την ενέργειά τους για να προσφέρουν στο παιδί μου μια καλή αρχή στη ζωή του. Τελικά καταφέραμε να βρούμε τόσο μητρικό γάλα για το μωρό μας, που δεν χρειαζόταν καθόλου συμπλήρωμα με υποκατάστατο.

Τώρα που ο Jacob μπαίνει στην νηπιακή ηλικία, ο θηλασμός είναι πολύ περισσότερα από τροφή. Τον θηλάζω για να κοιμηθεί και για να τον ηρεμήσω και να τον παρηγορήσω κάθε φορά που έχει μια ατυχή συνάντηση με κάποιο έπιπλο. Ο θηλασμός έχει πάρει διαστάσεις που ποτέ δεν θα τολμούσα να φανταστώ για εμάς. Και το καλύτερο: όταν παρακολουθώ τις συναντήσεις της La Leche League, τώρα μπορώ να δίνω συμβουλές στους καινούριους γονείς. Εάν μια μαμά ανησυχεί ότι δεν παράγει αρκετό γάλα για το μωρό της, επειδή αυτό θέλει να θηλάζει πολύ συχνά, τους λέω την ιστορία μου: δίναμε μεγάλη ποσότητα υποκατάστατου γάλακτος στο γιο μας, αλλά εξακολουθούσε να θέλει να θηλάσει πολύ συχνά. Πολλές φορές την νύχτα έκλαιγε, παρόλο που είχε πιεί πάρα πολύ συμπλήρωμα γάλακτος.

Εκείνες οι πρώτες ημέρες ήταν πολύ δύσκολες και ήμουν πολύ τυχερός που είχα αυτή την απίστευτη βοήθεια. Θα είμαι για πάντα ευγνώμων στους βοηθούς μας – τις συμβούλους της La Leche League, τους φίλους μας, αλλά και τους άγνωστους ανθρώπους που συναντήσαμε στο διαδίκτυο και δώρισαν γάλα στο μωρό μας. Σίγουρα «χρειάστηκε ένα χωριό» για να θηλάσει ο γιος μας , αλλά είμαι ευγνώμων που τα καταφέραμε”.

Σχετικά με τον Trevor

O Trevor MacDonald ζει στο Winnipeg του Canada, με τον σύντροφό του, το γιο τους και το σκύλο τους. Αυτή τη στιγμή είναι ένας μπαμπάς πλήρους απασχόλησης και έχει πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες από το University of British Columbia. Παρόλο που μένει πιστός στην ταυτότητα του ομοφυλόφιλου άντρα, θηλάζει το μωρό του εξαιτίας των αναρίθμητων ερευνών που αποδεικνύουν ότι το μητρικό γάλα είναι ο φυσικός και πιο υγιεινός τρόπος διατροφής των μωρών. Γράφει για τις περιπέτειες του με το θηλασμό, στο blog του http://milkjunkies.net

Πηγή: http://www.milkjunkies.net/p/my-story.html

Υ.Γ. Ο άνθρωπος αυτός, έχοντας ζήσει το θαύμα του θηλασμού και επιθυμώντας να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να το ζήσουν, θέλησε να γίνει σύμβουλος της La Leche League International. Ενώ αρχικά το αίτημά του απορρίφθηκε, μετά από δική του επιμονή το θέμα επαναξετάστηκε και τελικά έγινε δεκτό! Μπορείτε να διαβάσετε εδώ, τη θέση της La Leche League γι’ αυτό το θέμα.

Η Βίκυ Φαρδογιάννη είναι πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLCκαι εργάζεται στο χώρο του θηλασμού για περισσότερο από δέκα χρόνια.

Θα την βρείτε στο thilasmos.com

και στη Facebook σελίδα “Thilasmos – Θηλασμός“

http://www.eimaimama.gr/2014/05/transexual-babass.html