Έχω πολύ καιρό να καταθέσω μία εμπειρία ή ένα προβληματισμό μου, είτε λόγω υποχρεώσεων, είτε λόγω του οτι είναι τόσοι πολλοί. Πως να μην είναι άλλωστε με ένα παιδί που κοντεύει τα 3; Πολύ γεμάτη με εμπειρίες η ηλικία αυτή.
Παρόλα αυτά, έχω έναν προβληματισμό που δε λέει να ξεκολλήσει από το κεφάλι μου κι αναρωτιέμαι μήπως δεν ανήκω τελικά σε αυτόν τον πλανήτη, αλλά ζω στο δικό μου, απροσάρμοστο κόσμο.
Πριν από 2-3 βδομάδες λοιπόν, ήμουν στην καθημερινή μου έξοδο με το γιό μου στην πλατεία που παίζει με πολλά άλλα παιδια. Κάποια στιγμή, ο γιός μου είδε έναν τύπο που πουλάει μπαλόνια, και αναφώνησε όλος χαρα: “Λαλαλούπσιιιιιι!”. Ήθελε ένα μπαλόνι με τη Λαλαλούπσι… Ε, και του το πήρα. Όταν του το πήρα και κάθησα με τις άλλες μαμάδες & μπαμπάδες, μου είπαν σχεδόν ομόφωνα: “Καλά, του πήρες μπαλόνι Λαλαλούπσι; Είναι για κορίτσια. Εγώ του δικού μου δεν του δίνω κοριτσίστικα παιχνίδια”. Κι εγώ απάντησα: “Άντε κάλε, τι κορίτσια και αγόρια! Ο,τι θέλει ας πάρει!” Και μου απαντάει μία: “Καλά, άμα σου γίνει γκέι μην παραπονιέσαι μετά!”.
Κι ενώ δεν το είχα σκεφτεί ιδιαίτερα, η απάντηση μου ήρθε αυθόρμητη: “Κατ’ αρχήν δε θα γίνει γκέι με τη Λαλαλούπσι, ούτε με οτιδήποτε άλλο ‘κοριτσίστικο’. Και δευτερον… ας γίνει και γκέι και τρανς και ό,τι θέλει αμα έτσι νιώθει”. Τα βλέμματα απορίας και έκπληξης που εισέπραξα μετά από αυτήν την απάντηση δεν περιγράφονται. Και καλά οι μπαμπάδες. Από αυτούς το περίμενα. Αλλά ομολογώ οτι από μαμάδες δεν περίμενα τόση απολυτοσύνη. Πόσο μάλλον από μια κοπέλα της παρέας που πρώτη φορά έβλεπα, η οποία κατά τα άλλα φαινόταν μορφωμένη (πράγμα που θα με έκανε να περιμένω μια λιγότερο απόλυτη αντίδραση) και ήταν μάλιστα… νηπιαγωγός.
Μετά από τα βλέμματα αυτά ένοιωσα την ανάγκη να εξηγηθώ γιατί αισθάνθηκα οτι είχα μόλις κατεβεί από τον Άρη: “Ό,τι κι αν γίνει τον αγαπάω και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην τον στηρίξω, ο,τι κι αν είναι αυτό που του συμβαίνει, αν δεν κάνει κακό σε άλλους ανθρώπους”. Και πάλι τα σχόλια που εισέπραξα ήταν του τυπου; “Ε, όχι και γκέεεειιιι!!!!”.
Και για να είμαι ειλικρινής δεν έχω συναντήσει μαμά που να σκέφτεται έστω και λίγο οτι το παιδί της θα μπορούσε να γίνει γκέι. Όλες απωθούν τη σκέψη σαν να είναι κάτι τραγικό. Ε, λοιπόν για μένα δεν είναι τραγικό. Τραγικό θα ήταν να αρρωστήσει με κάποια ανίατη ασθένεια, τραγικό θα ήταν να τον χάσω, τραγικό θα ήταν να γίνει εγκληματίας. Αλλά η σεξουαλική του ταυτότητα, όχι… για μενα δεν είναι τραγική.
Αλλά βλέποντας τις άλλες μαμάδες να αρνούνται ακόμη και τη σκέψη αναρωτιέμαι: Μήπως τελικά μαζί με την αγάπη για τα παιδιά μας πάει πακέτο και η ματαιοδοξία μας; Μήπως μέσα από τα παιδιά μας θέλουμε διακαώς να δείξουμε τον “τέλειο” και “politically correct” εαυτό μας; Μήπως όμως έτσι κλείνουμε τα μάτια και τις πόρτες στο παιδί μας να είναι ο εαυτός του; Δεν ξέρω. Εγώ το βλέπω οτι καθήκον μας είναι να τα καθοδηγούμε να γίνουν καλοί και ηθικοί άνθρωποι, να μπορούν να προσαρμόζονται στις ανάγκες της μετέπειτα ζωής τους και ιδανικά να προσφέρουν έργο στην κοινωνία. Αλλά μέχρι εκεί. Το τί επιλέγουν για την προσωπική τους ζωή –με βασική προϋπόθεση ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΚΟ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ-, είναι δικό τους θέμα.
Και τελικά αναρωτιέμαι: τι σόι αγάπη είναι αυτή που τρέφουμε για τα παιδιά μας όταν τα πιέζουμε να κάνουν το επάγγελμα που θέλουμε, να έχουν τα ενδιαφέροντα που θέλουμε, να κάνουν σχέση με αυτούς που θέλουμε, να παντρευτούν αυτούς που θέλουμε, κι αν δεν το κάνουν να τους κάνουμε σαφές οτι είναι άξια απόρριψης; Τι σόι αγάπη είναι αυτή όταν τα δικά μας όνειρα και “θέλω” υπερνικούν τις ανάγκες των παιδιών μας; Ναι, ξέρω πως η κοινωνία έχει την τάση να απομακρύνει το διαφορετικό σε σημείο που στιγματίζει και πληγώνει τους “outsider”, αλλά εκεί δεν είναι που δοκιμάζεται η αγάπη μας; Εκεί, στα δύσκολα δεν είναι που πρέπει να στηρίξουμε και όχι να απορρίψουμε τα παιδιά μας, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την ψυχική -άν όχι και τη σωματική- τους ακεραιότητα;
Κάθε μέρα νιώθω υπερήφανη για το γιο μου. Βλέπω ένα γεροδεμένο και δυνατό παιδί, έξυπνο, τσαμπουκαλεμένο, αστείο, εφευρετικό, τρυφερό. Και με τα αυτοκινητάκια του παίζει και με τα ελικόπτερα, και μπάλα και πατίνι. Γιατί να είμαι λιγότερο περήφανη αν παίξει και με μια κούκλα, αν δανειστεί το ροζ πατίνι της φίλης του, κι αν αυτός “ο άντρακλας” όπως τον λένε όλοι, κάποια μέρα μου ανακοινώσει οτι απλά δεν του αρέσουν οι γυναίκες;
«Γάμος, σύμφωνο συμβίωσης, τεκνοθεσία για τα ομόφυλα ζευγάρια – Ταυτότητα φύλου και τρανσφοβία» Εισηγούνται η Στέλλα Μπελιά (Οικογένειες Ουράνιο Τόξο) 05:42 , η Άννα Κουρουπού (Σύλλογος Υποστήριξης Διεμφυλικών) 13:44 και η Ιωάννα Γαϊτάνη (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ) 42:28 . Συμμετέχουν εκπρόσωποι των οργανώσεων: Colour Youth 28:02 , Ομάδα κατά της Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας στην εκπαίδευση, ΟΛΚΕ 34:30 . Συντονίζει η Κική Σταματόγιαννη (Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό). Η συζήτηση έγινε στα πλαίσια της 9ης Αντιρατσιστικής Γιορτής του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών και της Κίνησης Απελάστε το Ρατσισμό στις 30 – 31 Μάη, 2015, στη Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Είναι μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που βουλευτής κυβερνώντος και πλειψηφικού κόμματος συμμετέχει σε συζήτηση για θέματα της ΛΟΑΤ (LGBTQ) κοινότητας. Στο βίντεο αυτό βρίσκονται συγκεντρωμένα τα αιτήματα των ομάδων της LGBTQ κοινότητας στην Ελλάδα και μπορεί να αποτελέσει ένα εργαλείο πληροφόρησης για όποιον άνθρωπο εντός ή εκτός της κοινότητας δεν έχει ενημερωθεί.
"Δεν συμμετέχουμε με περίπτερο αλλά κάνουμε αισθητή την παρουσία μας στην παρέλαση επειδή την θεωρούμε τη βασική ετήσια εκδήλωση ορατότητας. Η παρέλαση, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες φεστιβαλικού τύπου εκδηλώσεις (περίπτερα και συναυλία - πάρτυ), ανήκει σε όλη την κοινότητα και όχι μόνο στο Athens Pride. επειδή την συνδιαμορφώνει όλος ο κόσμος που συμμετέχει σ' αυτήν."
Προς το Athens Pride
Το ΔΣ των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο, στη συνεδρίασή του της 13/2/2015 αποφάσισε ομόφωνα ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει στην επόμενη διοργάνωση του Athens pride (13 Ιουνίου 2015) καθώς και σε οποιαδήποτε επόμενη μέχρι να λυθούν τα θέματα που έχουν προκύψει εις βάρος του ΣΥΔ και του Queertrans και αποφασίσουν οι δύο αυτές οργανώσεις να συμμετάσχουν ξανά σε αυτό.
Επανεξετάσαμε την απόφαση αυτή σε συνέχεια των συζητήσεων που έγιναν στο Δίκτυο LGBTQI οργανώσεων και τις προσπάθειες για την επίλυση της σύγκρουσης, στη συνεδρίαση του ΔΣ που πραγματοποιήθηκε στις 12/5/2015 και αποφασίσαμε:
"Δεν συμμετέχουμε με περίπτερο αλλά κάνουμε αισθητή την παρουσία μας στην παρέλαση επειδή την θεωρούμε τη βασική ετήσια εκδήλωση ορατότητας. Η παρέλαση, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες φεστιβαλικού τύπου εκδηλώσεις (περίπτερα και συναυλία - πάρτυ), ανήκει σε όλη την κοινότητα και όχι μόνο στο Athens Pride. επειδή την συνδιαμορφώνει όλος ο κόσμος που συμμετέχει σ' αυτήν."
Λυπούμαστε για τις εξελίξεις και όλες/οι καταλαβαίνουμε ότι η εικόνα μιας διασπασμένης κοινότητας κάνει τους εχθρούς μας να χαίρονται και τους φίλους μας να λυπούνται.
Αντιθέσεις, διαφωνίες ακόμα και συγκρούσεις πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Μπορούμε ν' ακούσουμε και πολύ περισσότερο να δημιουργήσουμε το χώρο ώστε να εκφράζονται ελεύθερα και να ενδυναμώνονται μέσα από τις κοινές μας δράσεις τα λιγότερο προνομιούχα, δηλαδή όλα τα άτομα και ομάδες της κοινότητάς μας; Για μας αυτό είναι το στοίχημα.
Αθήνα 2 Ιουνίου 2015
Το ΔΣ
ATHENS PRIDE crisis summed up in English: Last year, members of the trans community took the stage and spoke up against the weak political aspect of the event, and the lack of queer/trans representation. Following this, (white, young, fit, cis, male) member of the organising committee of AP published an article in a gay magazine pretty much saying that trans people should be grateful the organisers spend so much time organising this, and that they have no idea how difficult it is, and that, last but not least, trans people MARGINALIZE THEMSELVES with their awful behaviour. Ahem. The community reacted. Queer rage happened. The article was not withdrawn, AP never apologised; member of the committee stayed in place. The community asked for trans representation in the organising committee. Pride said NO. Several LGBT/other organisations now boycott Athens Pride in protest. This is where we are today. Have we missed something?
Με φούστες, μπότες, γραβάτες και τατού, οι λεσβίες είμαστε παντού.
Για το gay γάμο αδιαφορώ, γουστάρω όμως να φοράω νυφικό.
Λεσβία, νταλίκα, μούτζα παλαβή, η μητρότητα είναι επιλογή.
Ούτε δούλα ούτε κυρά, δεν είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά.
Λεσβίες, πουστάρες, ιέρειες του αίσχους είμαστε υπερήφανα η ντροπή του έθνους
Τα κορίτσια ξενυχτάνε γ’αντιφασισμό. Έτσι κάνω κ εγώ.
Φασίστες κουφάλες έρχονται πουστάρες.
‘Ιδια είναι τ’αφεντικά στρειτ και λεσβιακά.
Στο δρόμο, στην κουζίνα, στο σπίτι, στη δουλειά, ίδια η καταπίεση ίδια η σκλαβιά.
Κάθε γυναίκα μπορεί να βιαστεί, όλες μαζί να σπάσει η σιωπή
Δεν ήταν το αλκοόλ, ούτε η ανεργία, το χέρι του το σήκωσε η πατριαρχία
Κίνδυνος δεν είναι οι οροθετικές, είναι οι μισογύνηδες και οι βιαστές.
Εκείνη τρώει ξύλο και κάνει τουμπεκί, σπάσε σπάσε σπάσε τη σιωπή
Με τις σεξ εργάτριες είμαστε μαζί, μίσος και οργή σε κάθε ρατσιστή
Εκείνη τρώει ξύλο και κρύβει την πληγή, αυτή είναι μια οικογένεια υποκριτική
39.Στο γιο της μαθαίνει καθώς τον μεγαλώνει, να δέρνει τις γυναίκες για να ξεκαυλώνει.
Ελλάς ελλήνων σεξιστών, μίζερων ορθόδοξων και πατριωτών
Η σιωπή είναι συνενοχή, μίσος και οργή για κάθε σεξιστή
Βιασμοί, σεξισμός, πατριαρχία, μια μέρα η ισότητα δεν θα ναι ουτοπία
Γυναίκα χωρίς άντρα, ψαρί χωρίς ποδήλατο
Το κενό δεν καλύπτεται με μακιγιάζ
Ετεροκανονικοί γονείς ομοφυλόφιλοι εμείς
Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη αδερφή, παρά 40 χρόνια κρυφή κ αρρενωπή
Εδω και τοσα χρονια η ιδια ιστορια, ρατσισμος, σεξισμος, ομοφοβια
Ειμαστε ολοι γκει, φτωχοι, πακιστανοι, εχθροι μας τα μνημονια κι οι νεοναζι.
Ειμαστε λεσβιες, ειμαστε αδελφες, ειμαστε αλητες και κομμουνιστες
Σεξισμός, ομοφοβία, να η δική τους κοινωνία
Το πάθος για το πρωκτικό είναι δυνατότερο από τον αγιασμό
Queer λατρεία ανωμαλία
όσο γεννάτε θα υπάρχουμε
Σεξιστές κουφάλες έρχονται FAM Φατάλες
Γιάννη, είσαι το πιο ομορφο κοριτσι που εχω φιλησει ποτε
gender is a social construct
just because I love my body doesn’t mean that I’m not trans. Stop gender policing.
We aren’t born sexist. sexism is learned. Revolutionize your mind. Manhood shouldn’t depend on putting others down. But on standing for the basic human rights of all sexes.
Love is beautiful. Compulsory heterosexuality & commercialized romance are not. occupy valentines day
fuck normality.
You body deserves to be nourished and loved; any other thought or message is a lie.
My gender and my sexuality do not define my ability. I’m not a joke.
Fuck your body policing
My dress is not a YES.
Stop labeling women.
We are falsely taught that our bodies define our worth and are our currency. Stand against patriarchal beauty / stand against misogynistic body policing / own your body, but remember: IT IS NOT ALL YOU HAVE
There are 3 billion women who don’t look like supermodels and only 8 who do.
Just because I move through a public space does not mean that my body is a public space.
Fuck your beauty standards.
what defines gender? a skirt?
Viva la masturbacion
one struggle stick together
your body is a battleground
create your own gender
Femme on purpose
All butts are great butts
Not gay as in happy, but queer as in fuck you
be angry. Be loving. Be queer
sex workers are valued members of our community. Sex work is real work.
what I do with my body is non of your fucking business
we’re here we’re queer. We fuck shit up.
some men have vaginas get over it
how many transgenders have died before you get involved
come as you are.
a day without a lesbian is a day without sunshine
create your own gender
if you are not going to speak up how is the world supposed to know you exist?
viva la trans revolution. Transfabulous
you’re born naked the rest is drag
queer liberation not prison nation
—
Συνεισφορά από Φύλο Συκής
L’ utero e mio, lo gestisco io.
η μήτρα είναι δική μου, το λόγο τον έχω εγώ
Donna, non stare li a guardare, scendi in piazza e vieni a protestare
Le streghe siamo noi, ma bruceremo voi
Μάγισσες είμαστε εμείς αλλά εσείς θα καείτε
Tremate, tremate, le streghe son tornate
τρέμετε, τρέμετε, οι μάγισσες γύρισαν
dito, dito, orgasmo garantito
———
Αυτοκόλλητα (κολλήθηκαν και μοιράστηκαν κατά τη διάρκεια της Ανώμαλης Πορείας)
Το Νοέμβριο του 2013, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Ο λόγος ήταν ότι στο νόμο για το σύμφωνο συμβίωσης του 2008 αποκλείονταν ρητά τα ομόφυλα ζευγάρια. Στο σκεπτικό του Δικαστηρίου αναφερόταν ότι αυτός ο αποκλεισμός αποτελεί διάκριση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και άρα παραβιάζει το άρθρο 14 της Σύμβασης, και επίσης ότι παραβιάζει το άρθρο 8 περί του σεβασμού στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή.
Η καταδίκη αυτή δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Από το 2008 που ψηφίστηκε ο νόμος για το σύμφωνο συμβίωσης οι αντιδράσεις της ΛΟΑΤ κοινότητας, αλλά και οργανώσεων και φορέων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν έντονη. Υπήρξαν αρχικά προσφυγές στα ελληνικά δικαστήρια που δεν απέδωσαν, μια και η ελληνική δικαιοσύνη είναι γνωστό ότι είναι συντηρητική σε θέματα που αφορούν το οικογενειακό δίκαιο. Έπειτα υπήρξαν οι ακτιβιστικές ενέργειες του Ιούνη του 2008 με τους γάμους δύο ομόφυλων ζευγαριών, δύο ανδρών και δύο γυναικών, στην Τήλο.
Αόρατοι για το ελληνικό κράτος
Οι αντιδράσεις αυτές ακουμπούσαν σε πάγιες διεκδικήσεις της κοινότητας για βασικά δικαιώματα, που τα ΛΟΑΤ άτομα στερούνται στην Ελλάδα. Δύο άνδρες ή δύο γυναίκες, κατά το ελληνικό δίκαιο μέχρι σήμερα, δεν θεωρούνται ζευγάρι παρά το γεγονός ότι μπορούν νόμιμα να έχουν σεξουαλικές σχέσεις (στην Ελλάδα η ομοφυλοφιλία έχει αποποινικοποιηθεί από το 1951, νωρίτερα από τη Βρετανία για παράδειγμα). Αυτό τους στερεί από τη δυνατότητα να απολαμβάνουν όλα αυτά που σύμφωνα με το νόμο έχουν τα ετεροφυλόφιλα άτομα (ασφαλιστικά και κληρονομικά δικαιώματα, δικαίωμα λήψης ιατρικών αποφάσεων). Τους στερεί όμως από κάτι ακόμα βαθύτερο: Τη δυνατότητα να παρουσιαστούν ως ισότιμοι σύντροφοι, μια και για το ελληνικό κράτος είναι αόρατοι, δίνοντας έμφαση με αυτόν τον τρόπο στην ομοφοβία, που διαπερνά την ελληνική κοινωνία και έχει μάλιστα εξαρθεί το τελευταίο διάστημα.
Τα τελευταία δύο χρόνια από εκείνη την απόφαση ο νόμος δεν έχει αλλάξει, παρά την υποχρέωση της χώρας μας να συμμορφωθεί προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Και αυτό γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φοβούμενη τις αντιδράσεις, κυρίως της εκκλησίας, απέφυγε να τον αλλάξει, ούτε δέχτηκε να φέρει στην ολομέλεια του κοινοβουλίου προς ψήφιση το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης που είχε καταθέσει η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ το Νοέμβριο του 2013 ως αξιωματική αντιπολίτευση. Η ελληνική και η ευρωπαϊκή κοινωνία, όμως, έχει προχωρήσει. Μια σειρά από χώρες αναγνώρισαν άλλες το σύμφωνο συμβίωσης, όπως πρόσφατα η Κύπρος, και άλλες ακόμα και το γάμο ομοφύλων. Είχαμε το πρόσφατο παράδειγμα της Ιρλανδίας, μιας βαθιά καθολικής χώρας, που έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που ενέκρινε το γάμο με δημοψήφισμα. Όσον αφορά την ελληνική κοινωνία και παρά την έξαρση των ομοφοβικών επιθέσεων, έχουμε μια ΛΟΑΤ κοινότητα που όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια γίνεται ορατή, με την εξωστρεφή διοργάνωση εκδηλώσεων ενημέρωσης αλλά και τη μεγάλη διαδήλωση υπερηφάνειας που γίνεται σε όλο και περισσότερες πόλεις (φέτος για πρώτη φορά θα γίνει και στην Κρήτη).
Ένα μεγάλο βήμα
Το νομοσχέδιο για την θέσμιση του συμφώνου συμβίωσης με πλήρη και ίσα δικαιώματα για ομόφυλα και ετερόφυλα ζευγάρια, που θα φέρει το επόμενο διάστημα η κυβέρνηση, έρχεται σε μια στιγμή που πολύς κόσμος το περιμένει και αποτελεί μια μεγάλη μεταρρύθμιση. Η Ελλάδα θα πραγματοποιήσει ένα μεγάλο βήμα αναγνωρίζοντας μια κοινωνική πραγματικότητα. Ο αγώνας, όμως, δεν τελειώνει εδώ, μια και ο νόμος από μόνος του δε θα φέρει την πλήρη ισότητα και αποδοχή στην κοινωνία. Οι δράσεις θα πρέπει να συνεχιστούν υπό την αιγίδα του κράτους και της κυβέρνησης με καμπάνιες ενημέρωσης και δράσεις ενάντια στην ομοφοβία, το μπούλινγκ, την τρανσφοβία, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στην καταπολέμηση των διακρίσεων.
* Ο Αντώνης Σιγάλας είναι μέλος της Γραμματείας του τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ.
Quite a bit changed for me over the first couple of years I started testosterone.
My health and mental wellbeing improved, my happy button grew over an inch in length, my natural musk became so fragrant that now I gross even myself out if I don’t shower pretty much every day (no deodorant can contain this beast).
So many awesome, big-deal body changes and mind improvements flourished.
Then there were the smaller, odder things: I finally gained an appreciation for peanut butter and chocolate, my favorite color went from blue to green, my most hated school subject suddenly became a favored pastime.
All sorts of things, from the big to the small, altered themselves.
I was indeed exactly the same person as I’d always been, just the 2.0 version.
In the long run, I don’t always know which things were an actual, physical reaction to the T, which were a result of getting out of a toxic environment, and which were simply my tastes naturally changing as I put on a few years.
But just as fascinating as it was to witness my mental and physical changes, it was just as equal of an adjustment to comprehend how other people were responding to me.
In short, I was being treated better by everyday America because people were reading me as a young, white, straight (?!) male. And I recognized many new privileges that came my way because of it.
For the record, this isn’t an article meant for transphobic people to share around and say, “See?! See?! Trans guys are totally reaping all the benefits of patriarchy, and WE MUST HATE THEM!”
If you think this is true, you’re not paying attention. And clearly haven’t educated yourself appropriately on trans issues. Or patriarchal issues. Or feminist issues. Or really any issue that has to do with inequality based upon this toxic culture of ours.
Rather, this article is simply meant to focus on male privilege at large, primarily owned by cis men who think they’re bestowing it only upon other cis men.
Yes, plenty of (passing) trans guys do feel the effects of male privilege. Especially us white ones. I wouldn’t argue against that for a second.
But we can’t be wasting time griping over trans guys because they happen to gain male privilege for transition reasons that have nothing to do with it. What we need to be focusing on is—you know—male privilege, which is the actual problem. The patriarchy is being unfair, so it’s the patriarchy we need to attack.
The fact of the matter is that male privilege makes me feel awkward.
I recognize the unfairness that’s happening, so my job is to help further call it out.
I’m read as a man now, after all. And the irony there is that other men are more apt to listen to me about these issues.
So here’s a (very) short list of the everyday ways people have changed their behavior toward me – for no logical reason whatsoever.
1. I’m Suddenly Funny
I’ve always been dry, sarcastic, and satirical with my humor.
In Ye Olden Times, I was considered unfunny at best – and a bitch at worst.
Now that I’m a short white guy, people automatically peg me for a comedian and laugh at the bulk of my mouth zings.
But nothing has changed. I’ve even recycled some of my old material that people didn’t find funny before just to make sure.
2. Yet I’m Still Taken (More) Seriously
I’m still amazed at the amount of people that now immediately shut their mouths the second I open mine.
Believe me, my ideas haven’t improved at all.
I’ve even tried to derail serious conversations with ludicrous stuff just to see what would happen – and I’d still be regarded highly.
3. I Rarely Get Interrupted
I used to be interrupted so often while presenting as a woman that I in turn started to talk over people as a form of conversational survival.
Unfortunately, because it became so ingrained in me, I still find myself doing it from time to time even though it’s rarely necessary anymore.
4. I Get Paid More
The proof is in my paychecks. Actual, numerical proof.
5. It’s Easier for Me to Be Poor
Aside from usually getting paid more, it’s been easier to find work when the person doing the hiring is a white guy.
It’s like helping out a buddy or something.
6. My Clothing Is More Practical
And better made and longer lasting and cheaper and less judged…
7. I Get a Ton of Free Passes
For the record, I’ve never done anything horrific enough to invoke the all-saving phrase of “Boys will be boys,” but I often forget to watch my mouth in front of superiors and authority figures.
And while I was getting into tons of trouble for the smallest thing through school and my earliest jobs, these days I can’t recall a single time I’ve been called out or reprimanded.
8. I’m Not Held Accountable for Keeping Rape from Happening
I remember all of the rape prevention education I got, which always focused on how I should behave, where I should walk when, how to appropriately cover my drink, and so on.
These days, I’m told nothing. Not even not to rape.
9. I’m Very Likely to Arrive Home Safely After Walking Alone at Night
Assuming nobody is out looking to f-g bash, but that’s a somewhat different matter.
It remains that I walk alone at night far more than I used to purely because I’m a dude.
Put up my hoodie, and people have even been known to cross the sidewalk to avoid passingme.
10. I Don’t Have to Worry About Keeping an Eye on My Drink at Parties and Social Gatherings
Unless it’s at a gay venue where there seem to be some questionable, creepy chickenhawks around, drink safety doesn’t even cross my mind anymore.
11. I’m Not Told by Strangers (Or Anybody Else) to Smile
Not once has it happened since.
Not once.
12. I Don’t Have Strangers Giving Uninvited Opinions About My Body as I Pass By
(Or then expecting me to thank them for it).
Again, not once has this happened in the usual, everyday world.
13. I’m Allowed to Have Body Hair
‘Nuff said.
14. I’m Allowed to Grow Old
And likely will even be considered “handsome” or “sophisticated” because of it.
15. I’m Allowed to Eat Without Being Policed
I’m actually still really damn skinny, but people no longer do things like judge me about what I’m eating or ask if I should be eating it at all.
16. My Abilities Speak Louder Than My Appearances at Work
When I work on-site gigs, I tend to just wear jeans and a t-shirt.
Nobody cares.
It’s all about the quality of my work.
17. The Bulk of Porn Is Made with Me in Mind
Well, the general sense of a guy who has any sexual interest in women.
Even “lesbian” porn is often geared toward the male gaze.
18. Older White Guys Treat Me Like a Best Friend
Especially when I have to wear professional slacks and a tie, I’ve been amazed at how many strangers happily strike up conversation with me in this kind of…fatherly way.
Their smiles are warm, their eyes are bright, and they seem eager to bestow any wisdom upon me that I could ever think to ask.
It’s like I’m automatically their patriarchal protégé or something.
19. I Can Be a Gamer Without Worry of Being Threatened, Insulted, or Demeaned
The gaming industry is still very much a man’s world.
Female characters are frequently sexualized, brutalized, and demeaned when they’re represented at all – right along with the female gamers themselves.
20. My Comfort Comes Before Anyone Else’s
Nobody expects me to sacrifice a thing for them anymore.
21. I Have Significantly Less Sexual Liability
I can now have as much sex with as many people as I want and nobody says boo about it.
22. I’m Allowed to Take Up Space – And Lots of It
If I feel like spreading out on public transportation, nobody – regardless of gender – tells me to move over anymore.
They just act like I have full right to be obnoxious.
(Please note that I’ve only ever done this for experimental purposes.)
Being asked to grab someone their coffee, help decorate for a work party, or help clean up said party is simply a thing of the past.
24. People Think My Successes Have Been Made Purely By My Own Gumption
I’ve worked hard, sure, but I’ve also had plenty of luck and help.
People just don’t question my supposed right to be praised anymore, nor imply that I earned what I earned by playing some sort of card.
My same exact successes are somehow now all me, all hard-earned, and all things that had absolutely nothing to do with the cultural system we have in place.
25. I Can Say the Most Ridiculous Things Imaginable
And people will still think I’m right.
Seriously. I’ve tested this.
***
I would go on, but you know, space issues.
But the above examples poured out of me just about as fast as I could type them.
Having been treated as both a man and a woman, these privileges are glaringly obvious to me. And there are far, far too many to count.
To those of you who aren’t surprised by the stuff on this list, share it with someone who will be. And if you in turn never fathomed these everyday issues before, reflect on why that is.
But most importantly, speak out about it.
Don’t let these discussions fade into the background.
And if you’re a guy anywhere on the spectrum, do your part by calling out issues as you see them. Participate in charities, organizations, and walks. Vote on important propositions. Tell male youths what is and isn’t acceptable behavior.
Please do your part. Because clearly people will listen to you.
James St. James is a Contributing Writer for Everyday Feminism. He isn’t particularly fond of his name, but he has to admit it makes him easier to remember. When he’s not busy scaring cis gender people with his trans gender agenda, he likes to play SEGA and eat candy. Follow him on Twitter @JamesStJamesVI.
