Τετάρτη 11 Μαΐου 2016

Συνάντηση με την Sou Sanders συν-πρόεδρο του οργανισμού School Out UK.

Η Sue Sanders  είναι Ομότιμη  Καθηγήτρια του Ινστιτούτου Harvey Milk. Για 40 ολόκληρα χρόνια είναι μια ενεργή περήφανη λεσβία ακτιβίστρια. 


 Την συνάντησα στο Canterbury‏ πριν μερικές μέρες όταν έφτασε  με μια βαλίτσα γεμάτη με υλικό και βιβλία για την πολυμορφία των οικογενειών, ενθουσιώδης και έτοιμη να μοιραστεί την 40χρονη εμπειρία της μαζί μου.
Τόσα πολλά νέα βιβλία που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα ούτε καν την ύπαρξή τους...  







Η αγωνία μου να με βοηθήσει να βρω τις δυνατότητες που υπάρχουν ώστε να γίνουν θεμελιώδεις αλλαγές στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ήταν έκδηλη. Για πολύ καιρό τώρα αναρωτιέμαι πως μπορεί η εκπαιδευτική διαδικασία να γίνει πιο συμπεριληπτική για τους ΛΟΑΤΚΙ μαθητές αλλά και πως θα ενταχθούν πληροφορίες και υλικό που να αναδεικνύει  την πολυμορφίας των οικογενειακών δομών, θα επιτρέπει σε όλα τα παιδιά να βρίσκουν εικόνες της οικογένειάς τους στα σχολικά τους βιβλία και θα εξοικειώνει το σύνολο των μαθητών με αυτήν.

  
Ο οργανισμός του οποίου είναι συν-πρόεδρος   από το 2000 School Out   έχει κάνει σπουδαία δουλειά στο Ηνωμένο Βασίλειο σε σχέση με τις αλλαγές στην εκπαιδευτική διαδικασία και οι καλές πρακτικές που παρουσίασε είναι εξαιρετικά χρήσιμες για μελέτη ώστε να γίνουν βήματα και στη χώρα μας προς την κατεύθυνση μιας πιο δημοκρατικής και συμπεριληπτικής εκπαίδευσης. 
Η ιστοσελίδα The classroom . περιέχει μικρούς «θησαυρούς» για μελέτη και δημιουργία αντίστοιχων δραστηριοτήτων προσαρμοσμένων στην δική μας πραγματικότητα. 

Η συζήτηση μαζί της ήταν μια σπουδαία «εκπαιδευτική» και ενθαρρυντική διαδικασία καθώς εμείς ως χώρα είμαστε εκεί που ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο αρκετά χρόνια πριν.

Της έκανε μεγάλη εντύπωση που δεν υπάρχει κανένα βιβλίο από τα τόσα που κυκλοφορούν σε όλες τις χώρες του κόσμου μεταφρασμένο στα ελληνικά. Ήταν σίγουρη πως το βιβλίο The Great Big Book Of Families της Mary Hoffman που είναι μεταφρασμένο σε πάρα πολλές γλώσσες θα ήταν σίγουρα και στα ελληνικά... Δυστυχώς όχι...
Το μόνο ευχάριστο είναι ότι μια σπουδαία συνεργασία ξεκίνησε ανάμεσα στις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο και στον οργανισμό Scool Out που θα φέρει σίγουρα καλά αποτελέσματα καθώς οφείλει το εκπαιδευτικό σύστημα κάθε κράτους να λαμβάνει υπόψη του τις εκπαιδευτικές ανάγκες όλων ανεξαιρέτως των μαθητών του.
Τέλος μέσω του οργανισμού Scool Out ήρθαμε σε επαφή με το CSIE (Center for Studies on Inclusive  Education) και την Ελληνίδα - προς μεγάλη μας χαρά- υπεύθυνη της έκδοσης: " Equality: Making it Happen,"  A guide to help schools ensure evryone is safe, included and lerning Άρτεμις Σακελλαριάδη.

Τόσο ο οδηγός όσο και η ίδια μπορούν να μας βοηθήσουν να κάνουμε τα βήματα εκείνα που θα μας φέρουν πιο κοντά στον 21ο αιώνα και θα μας ξεκολλήσουν από τον μεσαίωνα.


Κείμενο Στέλλα Μπελιά 

Για μια πιο συμπεριληπτική εκπαιδευτική διαδικασία

Πριν μερικές μέρες συμμετείχαμε στο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο της ΟΜΕΡ  στο Canterbury με μια εισήγηση για μια πιο συμπεριληπτική εκπαιδευτική διαδικασία στο ελληνικό νηπιαγωγείο. Το γενικό πλαίσιο του συνεδρίου ήταν αφιερωμένο στο παιδί και στη θέση του στον 21ο αιώνα.
Σε πολλές από τις εισηγήσεις έγινε σαφές ότι η συνεργασία του σχολείου και των εκπαιδευτικών με την οικογένεια φέρνει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα ώστε να πετύχουμε τον στόχο της ολόπλευρης ανάπτυξης του παιδιού.
Και η δική μας παρουσίαση ήταν επικεντρωμένη στην συνεργασία σχολείου -οικογένειας αλλά με μια μικρή διαφορά: το ελληνικό σχολείο και οι εκπαιδευτικοί του έχουν ορισμένες στερεοτυπικές αντιλήψεις για την "οικογένεια". Οικογένεια θεωρείτε μόνο η ετεροκανονική πυρηνική. Είναι σαφές ότι αυτή η συγκεκριμένη οικογενειακή δομή είναι και η συνηθέστερη αλλά υπάρχει η αντίληψη ότι εκτός από την πιο συνηθισμένη είναι και αξιολογικά η "καλύτερη" για να μεγαλώνουν εντός της παιδιά.  Όλες οι άλλες δομές μέσα στις οποίες μεγαλώνουν παιδιά είτε θεωρούνται "ακατάλληλες" είτε θεωρούνται "υποδεέστερες" είτε απλώς -όπως στην περίπτωση των ομογονεϊκών οικογενειών- δεν θεωρούνται οικογένειες, από την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών.
Παράλληλα τόσο τα αναλυτικά προγράμματα όσο και τα σχολικά βιβλία μένουν σε απεικονίσεις της "οικογένειας" με σταθερές εικόνες του τύπου "μαμά-μπαμπάς-παιδί" ακόμα και στον 21ο αιώνα.
Προφανώς σε πολλές χώρες τα παραπάνω θέματα έχουν συζητηθεί πολλά χρόνια πριν και είναι πολύ πιο μπροστά από τη χώρα μας. Υπάρχουν συγκεκριμένες αναφορές για την πολυμορφία των οικογενειών και επίσης υπάρχει μια πληθώρα από λογοτεχνικά βιβλία που αφορούν την προσχολική και την πρώτη σχολική ηλικία μέσα από τα οποία μπορούν οι εκπαιδευτικοί να εξοικειώσουν το σύνολο των παιδιών με άλλες οικογενειακές δομές χωρίς να αξιολογούνται ως προς την ποιότητά τους. Είναι σαφές ότι όλες οι πιθανές οικογένειες μπορεί να είναι λειτουργικές ή δυσλειτουργικές και αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με τη δομή τους. 

Το μεγάλο ενδιαφέρον σε σχέση με τη δική μας παρουσίαση το έδειξαν μέλη ελληνικών αποστολών με μια διάθεση να μάθουν και να ενημερωθούν σχετικά με τις δυνατότητες που θα μπορούσαν να έχουν οι εκπαιδευτικοί εάν και εφόσον θα ήθελαν να λειτουργήσουν περισσότερο συμπεριληπτικά στις τάξεις τους. 
Το πάνελ : Professor Sacha Powell(προεδρείο) Tracey Manson, Στέλλα Μπελιά, Σοφία Σαϊτη 
     Στη συζήτηση που ακολούθησε έγινε σαφές ότι πολλά θα πρέπει να αλλάξουν, ότι απαιτείτε διαρκής επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και εισαγωγή στα πανεπιστημιακά τμήματα της προσχολικής αγωγής μαθημάτων που να προετοιμάζουν τους μελλοντικούς εκπαιδευτικούς. Όλα τα μέλη των αποστολών έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για τα βιβλία μας τα οποία μοιράστηκαν και στις ελληνικές αποστολές.
Καθεδρικός Ναός του Canterbury
Καθώς το συνέδριο έγινε σε ένα χριστιανικό πανεπιστήμιο - Canterbury Crist Church University - παρουσία του επισκόπου,  μόνο τα μέλη των ελληνικών αποστολών κατανόησαν το σκέλος εκείνο της εισήγησης που επεσήμανε ότι δεν πρόκειται να γίνουν ριζικές αλλαγές στην εκπαίδευση της χώρας μας όσο το Υπουργείο Παιδείας μας είναι ταυτόχρονα και Θρησκευμάτων και ότι με την λέξη "Θρησκευμάτων" εννοούμε την Ορθόδοξη Χριστιανική Θρησκεία και μόνο.
Το μόνο βήμα προς τα εμπρός που είχαμε να επιδείξουμε ήταν η αφίσα από την προσεχή ημερίδα -την πρώτη- που έχει εμφανώς τον λογότυπο του Υπουργείου Παιδείας και ταυτόχρονα περιέχει την λέξη "Ομοφοβία" και τον ρόλο που μπορεί να παίξει το σχολείο ώστε να καταπολεμηθεί.
Έγιναν πολλές επαφές με φορείς και οργανώσεις και υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για μελλοντικές συνεργασίες με στόχο πάντα μια πιο συμπεριληπτική εκπαιδευτική διαδικασία που να μην αποκλείει κανένα παιδί και καμιά οικογένεια.

Έφη Μανίτσα, Πρόεδρος ΟΜΕΡ Αθήνας, Σοφία Σαϊτη Σχ.Σύμβουλος ,Γεν.Γραμματέας ΟΜΕΡ Ελλάδας, Στέλλα Μπελιά, Ταμίας ΟΜΕΡ Αθήνας, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

Παρασκευή 29 Απριλίου 2016

OMEP European Conference 2016: Rainbow Families Greece - Ensuring LGBT Inclusive Education In the Greek Kindergarten

Το Ευρωπαϊκό Συνέδριο  της ΟΜΕΡ (Παγκόσμια Οργάνωση για την Προσχολική Εκπαίδευση) θα πραγματοποιηθεί στο Canterbury του Ηνωμένου Βασιλείου από 5 έως 7 Μαΐου 2016 και θα έχει θέμα «Η θέση του παιδιού στην κοινωνία του 21ου αιώνα».
Σε αυτό το συνέδριο θα συμμετέχει η Στέλλα Μπελιά και θα παρουσιάσει από την σκοπιά της νηπιαγωγού και ταυτόχρονα της μητέρας τις προσπάθειες που κάνουμε ως οργάνωση lgbtqi γονέων να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να αλλάξει κάτι και μια πιο συμπεριληπτική εκπαιδευτική διαδικασία που να περιλαμβάνει την πολυμορφία των οικογενειών να ενταχθεί στα προγράμματα σπουδών για το ελληνικό νηπιαγωγείο.
Η ανακοίνωση στα Αγγλικά 

"Ensuring LGBT Inclusive Education In the Greek Kindergarten   
Stella Belia MSc in Education 
A common misperception about families who are not actively involved with school is that they simply “‘don’t care’ about their children’s education” (Mapp, 2003: 42). Educators who see the same small group of families helping out in the classroom, attending school events, and participating in school governance, for example, may conclude that the others in the district are not interested or do not place high value on education.

Apart from families of low economic or cultural background who actually do not speak the school language and the school has no interest whatsoever to approach them, there is a category of families that avoid any contact with the school and avoid  to  actively participate, due to the fact that the school itself, as an institution, does not even recognize them under the term “families”. These families are typically the same-sex parent families (Crowl, Ahn & Baker, 2008: 386).

It is clear that the so-called nuclear heteronormative family is the most common form of family organization. However, the school mechanism tries to impose that, in addition to being the most common, it is also the most “appropriate” for bringing up children (Rosato, 2006: 74)
This fact alone leads families that do not conform with the heteronormative shape of nuclear family, to keep away from school and its activities, to feeling unwilling to discuss the structure of their family with their children’s teachers and also to avoid engaging in collective actions with other parents and teachers (Rimalower & Caty, 2009: 18).

To date, unfortunately, the institution of school does not allow children of same sex parent families to bring their families with them to school. It requires by all means and at all costs, to leave their lives at home outside the school gate, and to re-engage with their family reality only after they exit the same school gate.
This is primarily because the Greek school, based on up-to-now educational programs and textbooks, excludes all possibilities for references to other family models and different structures besides the heteronormative model of nuclear family (Papadaki, 2015: 66). Children of families that differ from the dominant heteronormative model of nuclear family, such as those from single parent families and mixed-marriage families, rarely have the opportunity in their school and everyday school routine to find an image that reflects the reality they experience at home. The minimal presence of these family structures, becomes an outright exclusion when it comes to the children of same-sex parent families.
No school book shows, not even a single image, that resembles their own family. There is not a single reference in any lesson regarding diversity of families. The heteronormative nuclear family, is considered both in education and by the majority of teachers as “the best there is”.

In addition, the Greek educational system has no sexual education programs included in its curriculum  (Gerouki, 2007: 83). There is only what a handful of inspired health education consultants have occasionally prepared and provided of their own initiative, but nothing on a steady, organized, or official basis. 
It is this same Greek educational system that does not include neither the words “homophobia” or “transphobia” in any updates of teachers’ information about bullying, though these are the dominant reasons students suffer bullying in the first place. Neither does the Greek educational system recognizes sexism, whether it comes from teachers or students or some other source. (Gerouki, 2010: 337).
Ιt is in our schools that young lesbian, gay, bisexual, transgender or queer people face discrimination the most. Young people in all their diversity, should be able to fully participate in all aspects of life, enjoy respect and positive recognition and reach their full potential. This will never be possible without an open, LGBTQ inclusive (lesbian, gay, bisexual, transgender or queer inclusive), human rights-friendly, less heteronormative-focused education at every level.

But how could this be achieved, when apart from being excluded from school textbooks and educational programs, lgbtq characters are also being excluded from Greek children’s literature (original or translated), since there seems to be absolutely no interest from local publishers in anything that might include such a character as a hero? 
Publishers’ attitudes show that not only such publishing activity is not a priority, but rather it should also be actively prevented. Since literature is the symbolic representation of reality, an “eviction” of lgbtq characters from it, is in accordance with the eviction of lgbtq people from reality as well. Eventually, since there are no books in children’s literature to reflect the family life of many children, there is also no possibility to “expose” and familiarize children with material regarding family diversity.
As long as the Ministry of Education is connected with that of Religion (besides other nomenclature that also included Sports, Culture, Lifelong Learning etc.) there will be no substantial changes. And by religions here we mean the one and only Greek Orthodox Church.
It is of course natural that publishers in Greece publish countless versions of the Bible for children as the market for it is guaranteed.


As a mother, when I started telling stories and fairytales to my little ones, while I was putting them to bed at night, I never felt that there was a problem with the books I read to them. A myriad of books in English were speaking about families like ours. Growing up, after first grade, when they began to read themselves, they discovered that none of their favorite books were written in their language. This was a problem.

That’s how I wrote “The two small eggs” (illustrated by Smaragda Magkou, Athens 2014). So they would be able to read a book, written in their native language, in which they would be able to see the image of their own family. I wrote Two Small Eggs to create something that had not been accessible in their textbooks nor in the literature they could find in the library of their school.

And since “one swallow does not make a summer”, nor a book radical changes, we continued with Rainbow Families to publish books that talk about family diversity.
The second book for children, “Alice looks in the mirror” (illustrated by Ioannis Alexiadis, Athens 2016) is a tender book about a family of two dads. Since in Greek reality, women are considered as “complete” - against all feminist claims - only when we become mothers, “two mommies” could, in a misuse of their role, raise children together, but how about “two fathers”? Not funny! 

This story talks about a little girl, Alice, with a physical disability that holds her trapped in an institution as “unclaimed”. Usually, children with a disability are not “the first choice” of heteronormative families who have access to foster care and adoption processes. Talking to various people about this text I became aware that one of the readings could be “let’s give gay people the disabled children no one wants”. Every text allows multiple interpretations. I’d prefer to stick to the idea that all children deserve a family who loves them without conditions of normalcy. “Normalcy” has such a restrictive definition, that should we give it some serious thought, we will realize that nobody really fits such a narrowly defined image.

The third book aims at teenagers and adults. The title is: “Small Family Stories” (Athens 2016) and consists of three short stories. “We-Five” by Auguste Corteau, “Moving out” and “Peter and the Wolf” by Stella Bellia. All of them are stories that explore the range of possible family structures in which a child may be raised.

Could this be enough? FRA (European Union Agency for Fundamental rights) reports under the title “Professionally speaking: challenges to achieving equality for LGBT people” that the situation in the field of education is rather disappointing in the majority of EU countries. 
As far as Greece is concerned, we know firsthand how frustrating the situation is from our own personal experience both as parents and as teachers.
However, we have come to the conclusion that teachers are increasingly interested in including in their practices processes concerning families of all children enrolled in their classrooms. This change may also be attributed to the recent legislative amendment in Greece, which includes same-sex couples under the law on civil partnerships. Although the above law did not create the conditions for both same-sex partners to acquire legal rights to their children, yet it created the conditions so as for more couples to request a more inclusive education process, in their communication with their children's school. This same law amendment made teachers feel that they have to change the way they approach issues concerning other family structures, since same-sex relationships  legally constitute now a “family”.

Within "Rainbow Families" we created a scientific team consisting of teachers whose purpose was to create a useful handbook for kindergarten. A primer aiming to cultivate the phonological awareness of infants whose text, apart from the phonemes, also includes a wide range of family structures. The text provides many possibilities such as theater drama activities, dramatizations etc. (designed by a subgroup of teachers specializing in theater in education), and art activities (designed by a subgroup of teachers specializing in visual arts etc). As our educational programs are interdisciplinary, a team of illustrators and graphic designers worked on the illustrations to accompany the text, emphasizing not only on the diversity of families, but also on good nutritional practices for children. Also a group of software developers is designing interactive activities that introduce infants to new technologies and computers.
Another group of teachers specializing in music, is creating a series of acoustic exercises through text references on various musical instruments and the sounds they produce. Along with these groups a team of psychologists, sociolinguistics and social workers, is preparing the supporting material for both training  kindergarten teachers, who shall run a pilot program in their classrooms, and to provide information for the parents’ meetings  in the schools that shall run the programs.
Two facts and one question we cannot ignore.
#1.  A focus of the kindergartens and elementary curriculum is the family unit.
#2.  There are students in our classrooms who have gay and lesbian (same-sex) parents.
How do we include the children of gay and lesbian families in the curriculum since they too have educational rights and needs? 
Consider the following points.  Then ask what should be done.
• Every students’ needs are the #1 priority of the school.
• Every student is entitled to a supportive and protective school environment.
• The kindergartens and elementary schools are about inclusion of all students.
• The kindergartens’ and elementary curriculum centers on family.
• The curriculum includes the family structure of students.
Our educational system allows each teacher to develop his or her own programs (on health education, cultural and environmental education) and there is no legal obstacle for someone to introduce such a program in their class, as long as they have acquired their Ministry-appointed consultant’s consent. However, we have started to make contacts with the Education Policy Institute so as to acquire an adequate license for the pilot program to run in case of consultants with a negative perspective on the pilot. We have not yet come to specific results but it is hopeful that at least there is an ongoing dialogue, which would have been unthinkable just a short time ago. 
We know that homophobia is based on well-established stereotypes both in our society and in education in our country. For us it is so familiar, as water to fish.I heard this metaphor the first time by the Italian activist Ilaria Trivelato If we ask a fish what he sees around him, he would probably say: “I see the corals, a reef, seaweed”. None of them would say “I see water” because water is everywhere, it takes up the entire space around him. So is homophobia. It is everywhere but, unfortunately, we are unable to see it as we come into contact with it from the very first moments of our lives. It is as if they water us with it from our first breaths at birth. Thus, greater efforts have to be made to highlight the existing homophobia in our educational system and to also challenge our own internalized homophobia in order to move forward to creating a safer school environment for all children and their families.
References
Berger, E. H., & Riojas-Cortez, M. (2000). Parents as partners in education: Families and schools working together. Upper Saddle River, MD: Merrill.
Crowl, A., Ahn, S., & Baker, J. (2008). A meta-analysis of developmental outcomes for children of same-sex and heterosexual parents. Journal of GLBT Family Studies, 4(3), 385-407.
Gerouki, M. (2007). Sexuality and relationships education in the Greek primary schools—see no evil, hear no evil, speak no evil. Sex Education, 7(1), 81-100.
Gerouki, M. (2010). The boy who was drawing princesses: primary teachers' accounts of children's non-conforming behaviours. Sex Education, 10(4), 335-348.
Mapp, K. L. (2003). Having their say: Parents describe why and how they are engaged in their children's learning. School Community Journal, 13(1), 35-64.
Papadaki, V. (2015). Invisible students: experiences of lesbian and gay students in social work education in Greece. Social Work Education, 65-77.
Rimalower, L., & Caty, C. (2009). The mamas and the papas: the invisible diversity of families with same-sex parents in the United States. Sex Education, 9(1), 17-32.
Rosato, J. L. (2006). Children of same-sex parents deserve the security blanket of the parentage presumption. Family Court Review, 44(1), 74-86.

Με αφορμή τα βιβλία μας...

Την τελευταία μέρα του Outview Film Festival οργανώσαμε μια δράση ώστε να παρουσιάσουμε κάτι από τα νέα βιβλία μας.


Η  Τζούλη Σούμα διάβασε το παραμύθι "Η Αλίκη Κοιτάζει τον Καθρέφτη" (Στέλλα Μπελιά, εικονογράφηση Ιωάννης Αλεξιάδης, Αθήνα 2016) η Παρασκευή Δαμάσκου διάβασε ένα απόσπασμα από το διήγημα του Αύγουστου Κορτώ "Εμείς-οι-πέντε", ο Αντώνης Σιγάλας αποσπάσματα από το διήγημα "Η Μετακόμιση" (Στέλλα Μπελιά) και ο Γεράσιμος Μιχελής τον επίλογο του διηγήματος "Ο Πέτρος και ο Λύκος" (Στέλλα Μπελιά) .
Την ίδια ώρα ο σπουδαίος νέος καλλιτέχνης Ιωάννης Αλεξιάδης ζωγράφισε επί σκηνής έναν καμβά εμπνευσμένο από το τελευταίο διήγημα, άθλος πραγματικός αν αναλογιστεί κανείς τον ελάχιστο χρόνο που διέθετε για να το πραγματοποιήσει.

Σε όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ ο κόσμος έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τα βιβλία καθώς- για την ώρα- δεν υπάρχουν άλλα αντίστοιχα στα ελληνικά.

Ήταν μάλλον έκπληξη για μας τα δημοσιεύματα σε διάφορους ιστότοπους που προσπαθούσαν να πείσουν το συντηρητικό αναγνωστικό τους κοινό  για "προώθηση της ομοφυλοφιλίας στους νέους και στα παιδιά" καθώς είναι σαφές για σχεδόν έναν αιώνα ότι κανείς δεν μπορεί να προωθήσει ή να επιβάλει έναν συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό σε κάποιον άλλον. 
Και βέβαια προς επίρρωση των παραπάνω έδειχναν και μια εικόνα από το νέο μας παραμύθι όπου δύο μπαμπάδες πηγαίνουν βόλτα το κοριτσάκι τους .

 Πως τολμάμε να εκθέτουμε μπροστά στα μάτια των παιδιών τέτοιες ανάρμοστες εικόνες;
Τι μπορεί να είναι περισσότερο ανάρμοστο και καταστροφικό για τα "αθώα" παιδικά μάτια από την εικόνα δύο μπαμπάδων που πηγαίνουν βόλτα την κόρη τους;
Χμ!
Θα μεταφέρουμε μερικές μόνο τις εξηγήσεις που μας έδωσαν ετερόφυλοι γονείς που θέλησαν να αγοράσουν και να διαβάσουν αυτά τα βιβλία στα παιδιά τους:
"Θέλω το παιδί μου να ξέρει ότι υπάρχουν πολλές και διαφορετικές οικογένειες και όλες είναι μια χαρά αρκεί να υπάρχει αγάπη" Σπυριδούλα (μητέρα πεντάχρονου κοριτσιού)
"Δεν θέλω να πάθει η κόρη μου πολιτισμικό σοκ όπως έπαθα εγώ που βρέθηκα μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Λονδίνο και διαπίστωσα ότι όσα ήξερα για τις ανθρώπινες σχέσεις ήταν απλώς ψέματα ή παραποιημένες αλήθειες" (ανώνυμη μαμά με κοριτσάκι βρέφος σε καροτσάκι)
"Αντί να λέμε ότι τα ομόφυλα ζευγάρια δεν πρέπει να μεγαλώνουν παιδιά γιατί τα παιδιά τους θα υποστούν bullying στο σχολείο επειδή θα έχουν δύο μαμάδες ή δύο μπαμπάδες προτιμώ να μάθω στα παιδιά μου να μην κάνουν bullying σε κανένα παιδί και για κανένα λόγο" (Χρήστος μπαμπάς δύο αγοριών 11 και 12 ετών)
"Είμαι χαρούμενη που υπάρχουν τέτοια βιβλία και μπορώ να τα διαβάζω στο γιο μου από τώρα" Βιργινία (μαμά δίχρονου αγοριού).

Θα μπορούσε να είναι ολόκληρο κατεβατό οι πληροφορίες αυτές καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι λοατκι και ετερόφυλοι επιλέγουν να ζήσουν στο 2016 και όχι στον μεσαίωνα που θέλουν να μας κρατήσουν κάποιοι.  
Η αποδοχή για τις οικογένειές μας όλο και μεγαλώνει και οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά σαν κοινωνία αν θέλουμε να φτάσουμε άλλες κοινωνίες που εδώ και πολλά χρόνια έχουν λύσει τέτοια ζητήματα χωρίς να πέσει "οξύ και πίσσα" να τις καταστρέψει.
Γιατί τόσος πανικός λοιπόν;
 Όσοι πιστεύουν και αναπαράγουν συντηρητικές και αναχρονιστικές ιδέες σχετικά με τις οικογένειές μας ή πρέπει να βρουν τρόπο να σταματήσουν το χρόνο και να κλείσουν την χώρα σε χρονοκάψουλα ή τελικά να αποδεχτούν ότι η κοινωνία αλλάζει προς το καλύτερο και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να την σταματήσουν.

Πέμπτη 14 Απριλίου 2016

Τα βιβλία των οικογενειών ουράνιο τόξο

Οι εκδοτικοί οίκοι στην Ελλάδα δεν ενδιαφέρονται να εκδώσουν πρωτότυπα ή μεταφρασμένα βιβλία παιδικής λογοτεχνίας που να περιλαμβάνουν lgbtqi+  χαρακτήρες στους ήρωες τους.
Αυτό έγινε σαφές όταν προσπαθήσαμε να εκδώσουμε το πρώτο μας βιβλίο «Τα δύο μικρά αυγά» (κείμενο Στέλλα Μπελιά εικονογράφηση Σμαράγδα Μάγκου.)



Είδαμε ότι μια τέτοια εκδοτική δραστηριότητα όχι μόνο δεν αποτελεί προτεραιότητα  για τους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους αλλά μάλλον δείχνουν μια τάση να θέλουν και να την αποτρέψουν. Καθώς η λογοτεχνία είναι η συμβολική αναπαράσταση της πραγματικότητας μια «έξωση» των lgbtqi+   χαρακτήρων από αυτήν δείχνει και την προσπάθεια έξωσης των lgbtqi+  ανθρώπων και από την πραγματικότητα.
                          
Εμείς πάλι επειδή είμαστε πραγματικοί άνθρωποι αποφασίσαμε όχι μόνο να συνεχίσουμε να υπάρχουμε στην πραγματική ζωή αλλά να δώσουμε ζωή και σε lgbtqi+  χαρακτήρες στα βιβλία μας.
Το δεύτερο βιβλίο μας "Η Αλίκη κοιτάζει τον καθρέφτη" (κείμενο  Στέλλα Μπελιά,  εικονογράφηση Ιωάννης Αλεξιάδης) ,  απευθύνεται όπως και το προηγούμενο σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολική ηλικίας. Είναι ένα παραμύθι που μιλάει για μια μικρούλα που βρίσκει την αγάπη την χαρά και την ασφάλεια, βρίσκει δηλαδή την οικογένειά της σε ένα ζευγάρι gay ανδρών που την αγαπούν «άνευ όρων»


 Είναι ένα τρυφερό βιβλίο για μια οικογένεια με δύο μπαμπάδες. Καθώς στην ελληνική πραγματικότητα οι γυναίκες προορίζονται σε μεγάλο βαθμό να «ολοκληρωθούν» ως άνθρωποι, κόντρα σε κάθε φεμινιστική διεκδίκηση, μόνο όταν θα γίνουν μητέρες, έτσι  « δύο μαμάδες»  θα μπορούσαν, καταχρηστικά ως γυναίκες  να μεγαλώσουν παιδιά αλλά οι « δύο μπαμπάδες»; Ούτε για αστείο!

Το συγκεκριμένο παραμύθι λοιπόν μιλάει για ένα μικρό κορίτσι, την Αλίκη, που μια σωματική αναπηρία την κρατάει στα «αζήτητα» ενός ιδρύματος. Συνήθως τα παιδιά με κάποιου είδους αναπηρία δεν αποτελούν « την πρώτη επιλογή» των ετεροκανονικών οικογενειών που έχουν πρόσβαση σε αναδοχή και παιδοθεσία. Μια  αρνητική  ανάγνωση θα μπορούσε να είναι «ας δώσουμε στους gay τα παιδιά με αναπηρία αφού δεν τα παίρνει κανείς» Καθώς κάθε κείμενο έχει πολλαπλές αναγνώσεις έτσι κι αλλιώς είναι σημαντικό  να μείνουμε στην ιδέα ότι όλα τα παιδιά αξίζουν μια οικογένεια που να τα αγαπάει άνευ όρων κανονικότητας. Η κανονικότητα είναι τόσο περιοριστική που αν το σκεφτεί κάποιος σοβαρά κανένας και καμία δεν χωράει στην πράξη σε αυτά τα τόσο στενά όρια.

Το δεύτερο βιβλίο έχει σαν γενικό τίτλο το «Μικρές Οικογενειακές Ιστορίες» και απευθύνεται σε εφήβους και ενήλικες. Το αποτελούν τρία διηγήματα  ένα που έγραψε ο Αύγουστος Κορτώ και δύο της Στέλλας Μπελιά . Το πρώτο διήγημα – του Αύγουστου Κορτώ - έχει τίτλο « Εμείς-οι-πέντε»
Πρόκειται για μια επίσης τρυφερή ιστορία μιας μικρούλας που μεγαλώνει σε μια οικογενειακή «κολεκτίβα» και ήρθε στον κόσμο ως το παιδί δύο λεσβιών και δύο gay ανδρών.



 Το δεύτερο διήγημα με τίτλο «Η μετακόμιση» περιγράφει με χιούμορ την επαφή και την επικοινωνία ενός αγοριού που μεγαλώνει σε μια συντηρητική ετεροκανονική οικογένεια με δύο άλλα συνομήλικα του αγόρια που τα μεγαλώνουν δύο μαμάδες. Το τρίτο διήγημα με τίτλο  « “ Ο Πέτρος και ο λύκος “» μιλάει για την τρανς γονεϊκότητα.


Ο τρόπος που η απόρριψη γίνεται αποδοχή περιέχει πολλά βιώματα τρανς ανθρώπων όπως περιγράφουν οι ίδιοι τις σχέσεις τους με τα παιδιά τους.
Και τα δύο βιβλία έχουν σαν στόχο να δείξουν πόσο μεγάλο μπορεί να είναι  το φάσμα των πιθανών οικογενειακών δομών μέσα στις οποίες μπορεί να μεγαλώνει ένα παιδί και ταυτόχρονα παρά την κοινωνική δυσφορία και τα στερεότυπα να είναι ένα ευτυχισμένο παιδί .
Τα βιβλία μας μπορείτε να τα βρείτε σε όλη την διάρκεια του OUTVIEW στην ταινιοθήκη της Ελλάδας.
Το διαφημιστικό σποτάκι για τα βιβλία μας εδώ:
https://youtu.be/uW6s2C_xVa8



Τα δύο βιβλία εκδόθηκαν με την συμβολή του Νικόλα Λαιμού που συγκέντρωσε χρήματα γι' αυτό το σκοπό καθώς και εισφορές/δωρεές διαφόρων μελών και φίλων της οργάνωσης "Οικογένειες Ουράνιο Τόξο" 

Κυριακή 10 Απριλίου 2016

Συνάντηση γονέων και οργάνωση της 4ης Γιορτής των Οικογενειών

Σήμερα στην συνάντηση γονέων συζητήθηκε η οργάνωση της 4ης Γιορτής των Οικογενειών. 
Το φετινό σύνθημα της γιορτής των οικογενειών (IFED) όπως ορίστηκε από το δίκτυο οργανώσεων με LGBTQI+ γονείς  (NELFA) είναι : «Οικογένειες Χωρίς Σύνορα»
Την ώρα που οι μεγάλοι μιλούσαμε για την γιορτή, τις δράσεις και τις συμμετοχές άλλων φορέων τα παιδιά ζωγράφισαν το πανό με το φετινό σύνθημα.
Ο βασικός  στόχος αυτής της καμπάνιας φέτος είναι να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για οικογένειες με LGBTQI+ γονείς και ιδιαίτερα εκείνους που ταξιδεύουν ή μετακινούνται σε άλλες χώρες, όπου δεν μπορεί να αναγνωριστεί το νομικό καθεστώς της οικογένειάς τους.
Παράλληλα τόσο η NELFA όσο οι οργανώσεις από όλο τον κόσμο που συμμετέχουν στο IFED ελπίζουν ότι η γιορτή των οικογενειών  θα στείλει ένα μήνυμα ενότητας και αλληλεγγύης  προς τις οικογένειες των προσφύγων και των μεταναστών που είτε χωρίζονται καθώς περνούν από τα σύνορα είτε πρέπει να τα διασχίσουν για να ξαναενωθούν.
Ήδη από την 3η γιορτή των οικογενειών με το σύνθημα «Όλες οι Οικογένειες Ίσες» είχαμε προσκαλέσει τους μαθητές του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών και είχαμε γιορτάσει μαζί.


Φέτος,  περισσότερο από ποτέ ίσως,  οι οικογένειες που χωρίζονται καθώς διασχίζουν τα σύνορα, τα ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά που  μένουν για μήνες σε δύσκολες συνθήκες μακριά από την οικογένειά τους δίνουν στο σύνθημα της γιορτής ένα άλλο νόημα.

Όμως και για τις δικές μας οικογένειες, τις οικογένειες ουράνιο τόξο η μετακίνηση από χώρα σε χώρα αλλάζει εντελώς τις έννομες  οικογενειακές σχέσεις.  Ένα παιδί που έρχεται από την Μεγάλη Βρετανία στην Ελλάδα με ένα πιστοποιητικό γέννησης με δύο μητέρες από την στιγμή που περνάει τα σύνορα της χώρας μας μένει μόνο με μία, την βιολογική.


«Ακόμα και σήμερα μια νομικά αναγνωρισμένη οικογένεια ουράνιο τόξο δεν  είναι βέβαιο ότι  θα αντιμετωπίζεται ως τέτοια κατά τη διέλευση των συνόρων. Ένα παντρεμένο ζευγάρι ισπανίδων με δύο παιδιά μπορεί να γίνουν "δύο ανύπαντρες μητέρες», χωρίς νομικούς δεσμούς μεταξύ τους όταν φτάσουν στην Ιταλία, επεσήμανε η Πρόεδρος της NELFA,  Maria von Känel. «Οι γονείς που δεν είναι νομικά αναγνωρισμένοι  δεν μπορούν να πάρουν άδεια παραμονής ή εργασίας.»


«Καλούμε τα κράτη σε όλο τον κόσμο να σεβαστούν  το  υπάρχον οικογενειακό δίκαιο και την προστασία όλων των οικογενειών ουράνιο τόξο» πρόσθεσε ο Αντιπρόεδρος της NELFA, Luís Amorim.
Το 2015 οικογένειες από 32 χώρες και 67 πόλεις σε όλο τον κόσμο γιόρτασαν το  IFED. Φέτος θα συμμετέχουν  και άλλες όπως ο Ισημερινός, η Νορβηγία, η Ρωσία, η Νότια Αφρική και η Σουηδία.
Οι «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» συμμετέχουμε σε αυτή τη μεγάλη γιορτή για την ισότητα των οικογενειών από το 2013. Φέτος η γιορτή μας θα γίνει το Σάββατο 14 Μάη  όπως κάθε χρόνο στο Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα, με παιχνίδια και δράσεις για τα παιδιά, πικ νικ, χαλαρή κουβέντα για τους  μεγάλους και βέβαια το παραδοσιακό πλέον rainbow cake μας

 Σημειώστε τη μέρα και σύντομα θα είμαστε σε θέση να σας ενημερώσουμε για το πλήρες πρόγραμμα της γιορτής.

















Contact Us

Name *
Email *
Subject *
Message *
Powered byEMF Web Forms Builder
Report Abuse