Το συνέδριο γίνεται 8 και 9 Ιουνίου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων Ακαδημίας 50.

“LGBT Parenting - challenges and opportunities for more inclusive societies the Greek and European perspectives”

The speakers come from Belgium, Italy, Lithuania, Switzerland, UK, Spain and Greece.

Friday 8 June

10.00               Registration

10.30               Welcome Speeches by:
Irene Petropoulou - OLKE
Constantina Kosmidou – GRUNDTVIG
Anne Staldford – GRUNDTVIG

11.00               First Panel: LGBT parenting
Rainbow parenting in Europe and the world:
Observable patterns, emerging trends and lessons to be learnt
(Silvan Agius – Policy Director, ILGA)

LGBT parenting in Lithuania – mission (im)possible?
(Vilma Gabrieliute – Educator, Human Rights Activist)

Discussion

13.00               Lunch & Coffee Break (Venue Hall)
14.00               Second Panel: My story by…

Telis Raptis (Athens Pride)
Stacy Mandaltsi (President - Lesbian Group of Thessaloniki)
Petros Sapountzakis (Teachers Against Homophobia)

Discussion

15.15               Coffee Break

15.30               Third Panel: Art and Religion: Compatible with LGBT Community?
Cinematographic record, understanding and fictional synthesis of families consisting of LGBT parents and children. The example of the Thessaloliki International LGBTQ Film Festival
(Nikos Xatzitrifon – President, Sympraxi: Partnership for Gender Issues)

The stereotype of “homosexual danger” in the Catholic Church’s official discourse. A Christian stigma in a strong Christian country: the example of Italy.
(Anna Zoli – PhD Student on Behaviour and Social Relation Sciences, University of Macerata / Italy)

Discussion

16.30    Coffee Break

17.00              Fourth Panel: The empirical context
Adaptation of children in LGBT families: Risk and protective factors (Nancy Papathanasiou)
Lesbians choosing motherhood: Research findings on children growing up in lesbian families (Zacharenia Karathanasi).

Discussion

18.30    Dinner

Saturday 9 June

10.00               Fifth Panel: Legal Situation in EU and Greece
Overview of the legal landscape for LGBT families in Europe - Challenges, achievements and opportunities (Angelo Berbotto – Lawyer / Secretary of NELFA)

Same-sex families in Greece: From social fact to legal recognition (Dr. Lina Papadopoulou - Assistant Professor, Aristotle University of Thessaloniki)

Discussion

11.30               Coffee Break

11.45               Sixth Panel: Rainbow families
Rainbow families in Spain
(Dr. José Ignacio Pichardo – Assistant Professor, University of Madrid)

Coming out: Mother to daughter relationships
(Maria Falia – Conservator of works of art, Lesbian Group of Thessaloniki)

Everyday Stories
(Eva Filanthropopoulou – Psychologist, MA)

Discussion

13.00               Coffee Break

13.15               Seventh Panel: The future for LGBT families
International Family Equality Day 2013
(Maria Von Känel – Board Member of NELFA / Vice-President of the Swiss Rainbow Families Association)

Closing Remarks

(Constantina Kosmidou & Irene Petropoulou – GRUNDTVIG)

14.15               Lunch Break

15.00               Closed Meeting for GRUNDTVIG Partners: Future Meetings (Anne Staldford – GRUNDTVIG)

15.30               Departure from the Venue Hall

18.00               Athens Pride Parade

Κακοποίηση ανηλίκου… Ε, και???

Βράδυ, σε ένα σπίτι στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης… «Δι' ασήμαντον αφορμήν» - (κάτι, λέει, για ένα παιχνιδάκι) ένας πατέρας ξυλοκοπεί άγρια το 7χρονο αγοράκι του και το διώχνει από το σπίτι. Για όσους δεν πιστεύουν αυτό που διαβάζουν, επαναλαμβάνω: Ενας πατέρας πρώτα σαπίζει το παιδάκι του στο ξύλο και μετά το πετάει έξω από το σπίτι μέσα στη μαύρη νύχτα με την συνενοχή - συναίνεση της μάνας.
Το 7χρονο πλανιέται, οι ώρες περνάνε και τότε - μόνο τότε - οι «γονείς» αποφασίζουν να καλέσουν την Αστυνομία. Υστερα από έρευνα, το βρίσκουν να πλανιέται έντρομο πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι. Σε άθλια κατάσταση, διηγείται κλαίγοντας τα γεγονότα. Το εξετάζουν. Το κορμάκι του, γεμάτο από σημάδια, μώλωπες, ξύλο, μπουνιές, γροθιές, διηγείται κι αυτό τη δική του ιστορία…
Ο πατέρας οδηγείται στην Εισαγγελία Θεσσαλονίκης. Στην ανάκριση ομολογεί και παραδέχεται τη φρικαλέα πράξη του. Σχηματίζεται δικογραφία, αποστέλλεται στην Εισαγγελία Εφετών και…
… και, εδώ λογικά, η επόμενη φράση θα έπρεπε να είναι «προφυλακίζεται και αναμένεται η εκδίκαση της υπόθεσης». Λογικά. Με την πιο κοινή, με την πιο στοιχειώδη λογική. Κι όμως… Η επόμενη φράση είναι: «ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ». Αφού ομολογήσει, δηλαδή την κακοποίηση, πάει σπιτάκι του. Γιατί; Γιατί, λόγω της ιδιότητάς του εμπίπτει σε ειδική δωσιδικία…
Σε απλά ελληνικά, το κτήνος αυτό είναι δικαστικός. Πρωτοδίκης. Το ίδιο και η μάνα. Η επαγγελματική ιδιότητα και των δύο προβλέπει ασυλία για το έγκλημα που διαπράξανε. Τόσο απλό!
Και το κερασάκι; Η εισαγγελέας Ανηλίκων έκρινε ότι - με την προϋπόθεση ότι το παιδί θα παρακολουθείται από παιδοψυχίατρο - μπορεί να ξαναγυρίσει στο σπίτι. Ναι, στο ίδιο ακριβώς σπίτι όπου το χτύπαγαν αλύπητα, στο ίδιο ακριβώς σπίτι απ' το οποίο το διώξανε μες στη νύχτα. Τώρα που μιλάμε, λοιπόν, το παιδί είναι σπίτι κι οι γονείς στην έδρα να δικάζουν εσένα κι εμένα. Κι όχι μόνο φύγανε κύριοι, αλλά κανείς ΦΥΣΙΚΑ δεν έμαθε τα ονόματά τους. Κανένα στοιχείο δεν δημοσιοποιήθηκε, οι βασανιστές κυκλοφορούν ανάμεσά μας και το 7χρονο θύμα βρίσκεται και πάλι στα χέρια τους.
Αν προσπαθήσεις να μπεις έστω και για λίγο στην ψυχολογία ενός κακοποιημένου παιδιού, τρελαίνεσαι. Ο φόβος, ο τρόμος, η μοναξιά, η πεποίθηση ότι φταις εσύ, η βεβαιότητα ότι άξιζες την τιμωρία. Και πάνω απ' όλα, η αίσθηση ότι δεν έχεις πουθενά να στραφείς… Δεν έχεις κανέναν να μιλήσεις… Δεν μπορεί κανείς να σε βοηθήσει… Από το νηπιαγωγείο μέχρι το λύκειο, καμία πρόβλεψη, καμία στήριξη για τα κακοποιημένα παιδιά. Δεν υπάρχει κανένας να τους πει «αν συμβαίνει κάτι, οτιδήποτε, έλα να μου μιλήσεις, χωρίς να φοβηθείς. Εγώ θα σε βοηθήσω. Εγώ είμαι εδώ για σένα!». Γι' αυτό, όσο όλοι εμείς κυκλοφορούμε, πάμε στις δουλειές μας, γυρίζουμε σπίτι μας, βάζουμε την τηλεόραση, ένα σκοτεινό έγκλημα μπορεί να διαπράττεται στη διπλανή πόρτα. Αλλά ο ήχος της τηλεόρασης είναι δυνατός. Και πνίγει την κραυγή!
Τον Μάιο του 1998, στα πλαίσια του Συμποσίου Ευρωπαϊκού Δικτύου για τα Παιδιά με τη φωνή των ίδιων των παιδιών, συντάσσεται το παρακάτω κείμενο:
«Είμαστε παιδιά και νέοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Απαιτούμε από την ΕΕ να ακούσει με προσοχή τις φωνές των 90 εκατ. παιδιών και νέων κάτω στων 18 ετών. Κάθε παιδί πρέπει να είναι υποκείμενο σεβασμού και προσοχής... Στην Ευρωπαϊκή Ενωση τα δικαιώματα των παιδιών για προστασία από κακοποίηση, βία, έγκλημα, εκμετάλλευση δεν εξασφαλίζονται.
Προτρέπουμε τους πολιτικούς και τους υπεύθυνους για την πολιτική στην Ευρώπη και σε κάθε χώρα μέλος να λάβουν μέτρα για την προώθηση και προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών και για την αντιμετώπισή μας με ισοτιμία και σεβασμό».
Αυτό λένε τα παιδιά… Αλλά οι «μεγάλοι» λένε άλλα. Με συνένοχο μια μαλθακή κοινωνία, οι «μεγάλοι» συνεργούν ή σιωπούν. Κι ας ξέρουν πως η σιωπή είναι έγκλημα: Οταν γνωρίζω ότι ένα παιδί κακοποιείται και δεν το καταγγέλλω για να μην «μπλέξω», είναι σαν να το κακοποιώ εγώ ο ίδιος!
Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει τι λένε οι νόμοι. Ενα ξέρω κι ένα με νοιάζει: Σε κάθε κρούσμα παιδικής κακοποίησης πρέπει να δημοσιοποιούνται ΠΑΝΤΑ τα στοιχεία των γονιών. Αδιάφορο αν είναι δικαστής ή χασάπης, φτωχός ή πλούσιος, λούμπεν ή μεγαλοαστός. Θέλω όνομα, θέλω διεύθυνση, θέλω τη φάτσα τους στη φωτογραφία. Κι απαιτώ - ναι, απαιτώ - να μας δοθεί μια απάντηση: Ποια ασυλία κατά τον νομοθέτη επιτρέπει στον οποιονδήποτε εγκληματία να χτυπάει αλύπητα ένα αβοήθητο παιδάκι; Που ακόμα κι αν τα τραύματα στο κορμάκι επουλωθούν, της ψυχής τα τραύματα θα τα σέρνει μια ζωή σαν αλυσίδα στο πόδι.
Ζητώ συγγνώμη για την φόρτιση, αλλά το συγκεκριμένο θέμα πέρασε στα ψιλά με τον χαμό στα πολιτικά. Κι αυτά τα ψιλά βολεύουν. Και το σκοτάδι εκτρέφει την κτηνωδία… Και το έγκλημα συνεχίζεται… Χωρίς τιμωρία!
 Ελενα Ακρίτα
απο τα Νεα
Σαββατο 26/5/2012

Loreen-Euphoria-Sweden

«Χρονιά του γκέι γάμου» το 2012;

«Είναι σημαντικό για μένα να βεβαιώσω πως τα ζευγάρια του ίδιου φύλου πρέπει να έχουν δικαίωμα στον γάμο», δήλωσε στο ABC ο Πρόεδρος Ομπάμα. Και, μολονότι σε προεκλογική περίοδο, δείχνει ότι όντως το πιστεύει. Αν καταφέρει να το περάσει ομοσπονδιακά, θα γράψει ιστορία και μόνο γι’ αυτό. Στη Γαλλία η LGBT κοινότητα περιμένει από τον Φρανσουά Ολάντ να τηρήσει τις γαμήλιες υποσχέσεις του, ενώ στη Βρετανία μέχρι κι ο Συντηρητικός πρωθυπουργός Κάμερον υπερθεματίζει σχετικά. Εάν ο γκέι γάμος -που σήμερα ισχύει πλήρως σε 10 κράτη συν 8 αμερικανικές Πολιτείες, ενώ ήδη συζητιέται σοβαρά σε αρκετές ακόμα χώρες- γίνει πραγματικότητα σε ΗΠΑ, Γαλλία και Αγγλία, είναι σαν να έγινε παντού! Κι αν στην Ελλάδα δεν έχουμε μήτε Σύμφωνο, οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν πιθανόν σύντομα ν’ αλλάξουν βέρες στην αδελφή Κύπρο, όπου η Βουλή των Αντιπροσώπων εξετάζει την κατοχύρωση ενός Συμφώνου Συμβίωσης (φαντάσου κιόλας ότι η ομοφυλοφιλία εκεί αποποινικοποιήθηκε μόλις το 1998).

Όλα του γάμου (και του συμφώνου) δύσκολα: Τον Μάρτιο βρετανικό δικαστήριο αποφάσισε πως ο 54χρονος Βρετανός ηθοποιός Ντόναλντ Γκάλαχερ, πρώην σύντροφος του 47χρονου χρηματιστή Πίτερ Λόρενς, είχε λαμβάνειν 1,7 εκατ. λίρες μετά τον πολύκροτο χωρισμό τους (είχαν συνάψει Σύμφωνο Συμβίωσης). Ωστόσο, πρόσφατα ο Λόρενς δικαιώθηκε: ο δικαστής τού επιδίκασε δευτεροβάθμια ποσό 280.000 λιρών, το οποίο υποχρεούται να επιστρέψει ο Γκάλαχερ. Είναι το δεύτερο διασημότερο γκέι διαζύγιο αφότου, η ποπ σταρ Μελίσα Έθριτζ χώρισε επεισοδιακά με τη Τάμι Λιν Μάικλς, διεκδικώντας μέχρι και τα -από ανώνυμο δωρητή σπέρματος- δίδυμα της ηθοποιού (2010). Δεν ξέρω πόσο «σαν κι εσάς» είμαστε τελικά, το παλεύουμε πάντως!

 ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ