Σάββατο 28 Ιουνίου 2014

3rd Annual Japan IFED Picnic at Yoyogi Park

27 Ιουνίου 2014 στις 4:49 μ.μ.


We had our 3rd annual Japan IFEDpicnic at Tokyo Yoyogi Park on April 29. There were 46 people, including 10 LGBTfamilies from all over Japan. Friends, future parents, and 5 volunteer university students whohelped with the event and to take care of the kids. We laid our tarps down in the park amongst the flowers and many other visitors, and enjoyed our potluck lunch. We shared our stories, and gave advice to people interested in starting a family. It was also a great opportunity for the children to interact and have fun with other diverse families like themselves. We want to send our specialthanks to the university students from “ReBit(NPO)”(http://lgbtseijinshiki.tumblr.com/tagged/about) who volunteered to help us with the picnic.


Tokyo Pride (http://www.tokyorainbowweek.jp/) was held 2 days prior to this event. Our group had a booth set up as a resting area for families to mingle, relax and nurse their babies. It was the first time ever to have an official "LGBT family" themed booth at Japan Pride. Many people were intrigued with our booth and stopped by to ask questions. We were very pleased with the outcome, and helped raise more awareness about LGBT families in Japan. We are looking forward to seeing our community grow in the future.

IFED 2014 has been celebrated in 22 countries and 48 cities worldwide. You and your family can check IFED’s website and facebook page and find more details about the events being planned next year On May 3, 2015:

About Rainbow Family Japan
http://queerfamily.jimdo.com/

www.internationalfamilyequalityday.org
https://www.facebook.com/InternationalFamilyEqualityDay






45 Years After Stonewall, the LGBT Movement Has a Transphobia Problem

Στα Νταχάου και στα Αουσβιτς 

ήμασταν μαζί

Λεσβίες, Εβραίες, Ρομά και Τραβεστί

Φωτό: Κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του Ολοκαυτώματος ThessPride 2014

Από το φόβο στην υπερηφάνεια: ένα τσιγάρο δρόμος!


Το πρώτο gay pride της Κύπρου, το δέκατο της Αθήνας και το τρίτο της Θεσσαλονίκης, ανήκουν πλέον στην ιστορία και μάλιστα στεφανώθηκαν από απόλυτη επιτυχία!
Αυτά ως γεγονότα. Ως ουσία, παραμένουν σημαντικές στιγμές στην ψυχή μας και μας κάνουν κάθε χρονιά να αισθανόμαστε όλο και πιο περήφανοι. Κατά τη φετινή συμμετοχή μου, γνώρισα νέα πρόσωπα, αγόρια-κορίτσια και σε συζήτηση που κάναμε, μου είπαν πως ήταν η πρώτη φορά που είχαν έρθει, να γιορτάσουν μαζί μας. Ο φόβος, λένε, δεν τους άφηνε μέχρι τώρα!



Ο φόβος.... Μια ζωή με το φόβο παρέα, φίλοι καταναγκαστικά, πορευόμαστε, εμείς οι ''ανώμαλοι'', οι ''άρρωστοι'', τα ''σκυλιά''. Μια ζωή, η κοινωνία της αγάπης και της αγίας οικογένειας, μας βαπτίζουν παρίες. Ο φόβος πονάει κι ο πόνος έχει τη μορφή της κατάλληλης λέξης που θα μπει σαν δηλητήριο στην καρδιά σου, ειπωμένη από ανθρώπους που μέχρι εκείνη τη στιγμή τους θεωρούσες συγγενείς, φίλους, προχωρημένους. Ο πόνος έχει τη μορφή πράξης που εκτελείται πάνω σου με μαθηματική βία, απαξίωση και υποτίμηση από ανθρώπους που μέχρι εκείνη τη στιγμή τους θεωρούσες δάσκαλους, συμμαθητές, συνάδελφους, συντρόφους. Ο πόνος έχει τη μορφή αδικίας από και προς όλες τις κατευθύνσεις. Από την οικογένεια που θα σε διώξει για να μην τους ντροπιάζεις, από την πατρίδα που θα σε αναγκάσει να μεταναστεύσεις επειδή είσαι απαγορευμένος, από την πολυκατοικία που θα μαζέψει υπογραφές να φύγεις....



Εσύ, πάντα φεύγεις, ελπίζοντας πως θα βρεις νέους φίλους, νέα οικογένεια, νέους ανθρώπους που θα σε αγαπάνε και θα σε δέχονται γι' αυτό που είσαι και θα τους αγαπάς κι εσύ. Να μη νιώθεις ντροπή, μόνο υπερηφάνεια!
Υπερηφάνεια.... Η λέξη για την οποία τελικά μαζευόμαστε όλοι εμείς οι ''διαφορετικοί'', μια φορά το χρόνο να την τιμήσουμε. Να γιορτάσουμε αυτή τη διαφορετικότητα και να τη διεκδικήσουμε, να χορέψουμε την ελευθερία του ατόμου και να την απαιτήσουμε, να τραγουδήσουμε την αγάπη και να την κατακτήσουμε, να νικήσουμε το φόβο μας. Γι αυτό, ενώ η συμμετοχή στην αδικία, είναι επιβαλλόμενη, η συμμετοχή στη γιορτή της υπερηφάνειας, είναι επιλογή μας.


Θυμάμαι, τα πρώτα gay pride, χρόνια πριν στις αρχές των '90, που είχα την τύχη να παραβρεθώ και είχαν τελεστεί σχεδόν κρυφά και μυστικά, στο θερινό θέατρο της Αλίκης, στο πεδίο του Άρεως και στο λόφο του Στρέφη. Εκατό άτομα όλοι κι όλοι, γνωστοί μεταξύ μας οι περισσότεροι, απολαμβάναμε τα ''κορίτσια'' του City, Len, Δημήτρη, Άκη, Πασχάλη και άλλων που δυστυχώς δεν θυμάμαι τα ονόματά τους πια, για να τους αναφέρω και να τους ευχαριστήσω και τους αφήσαμε τότε να λούσουν τις ψυχές μας με φως και αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον, αν όχι για μας, για τις επόμενες γενιές. Μέσα από φτερά, στρας, γκλίτερ και τακούνια και ακούγοντας Donna Summer, Maria Kallas, Nina Hagen, Madonna και Cyndi Lauper, αντιληφθήκαμε, πως εμείς είμαστε η γενιά που έπρεπε να ορίσουμε τις νέες αξίες και αξιώσεις μας. Ο κάθε ένας από εμάς, όπως μπορούσε. Κυρίως όμως, ζώντας πια φανερά τις ζωές μας, χωρίς φόβο και με πάθος, Και να, ήρθε η στιγμή!




Η υπερηφάνεια γιγαντώθηκε, μια νέα γενιά ακτιβιστών ξεπρόβαλε, νέοι άνθρωποι απαλλαγμένοι από τις μιζέριες και τις μοιρολατρίες του παρελθόντος διεκδικούν τ' αυτονόητα, είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τους συνανθρώπους τους από κάθε μορφή φασισμού, ρατσισμού, σεξισμού, ομοφοβίας και που μαζί με ποιο απενοχοποιημένες κυβερνήσεις και κυβερνήτες, θα πάνε τα πράγματα, διαφορετικά για όλους μας. Ναι, η ελπίδα αυτή, υπάρχει και θα γίνεται πιο ισχυρή όσο θα καταλαβαίνουν ότι το πολιτικό κόστος θα βαραίνει τους οπισθοδρομικούς, ότι η θρησκεία τους μαγειρεύει μίσος και τους σερβίρει αγάπη, ότι στα σχολεία τους, αντί να μάθουν στα παιδιά πως να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, τα διδάσκουν ποιος ήταν ο πατέρας του υιού, πως να σκύβουν το κεφάλι στο σύζυγο και στο αφεντικό και πως να γίνουν σωστοί πατριώτες για να πεθάνουν ηρωικά σε ανούσιους πολέμους!
Ας τα παραβλέψουμε όμως αυτά. Μικρές ώρες, μεγάλες κουβέντες, υψηλά νοήματα, κοντές βλέψεις.
Απλά, ας αγαπηθούμε!

Milano Pride 2014
- See more at: http://diekdikw.gr/blog/christos-giamouridis/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%8C%CE%B2%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B7%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%B3%CE%AC%CF%81%CE%BF-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82#sthash.cXJbI9hi.NQvQhaVg.dpuf




25.06.2014 Queeres Gedenken: Schrill und doch würdevoll war eine Gedenkaktion im Rahmen des Thessaloniki Pride. In Namen der Veranstalter legte die stadtbekannte Drag-Aktivistin Queen V am Holocaust-Mahnmal einen Blumenkranz in Form eines rosa Winkels nieder.

Mit der erstmals durchgeführten Aktion erinnerte der Thessaloniki Pride nicht nur an die homosexuellen Opfer des Nationalsozialismus. Über 50.000 jüdische Einwohner Thessalonikis wurden zwischen März und August 1943 nach Auschwitz-Birkenau deportiert. Das Denkmal in Form einer brennenden Menora wurde 1997 vom griechischen Präsidenten enthüllt.

Der Thessaloniki Pride unter dem Motto "Zeit für uns" fand am vergangenen Wochenende zum dritten Mal statt. Zum Programm gehörten u.a. Ausstellungen, ein Straßenfest und eine Parade mit über 10.000 Teilnehmern. Thessaloniki ist mit rund 325.000 Einwohnern die zweitgrößte Stadt Griechenlands.

Mehr Bilder vom Thessaloniki Pride gibt es auf Facebook. Einen guten Eindruck vermittelt auch das folgende, mit dem Motto-Song unterlegte Youtube-Video:

  
Thessaloniki Pride 2014
Youtube (03:11)
Thessaloniki Pride 2014 | Video by ...

Bild: Sadinoel Sidirodoeht


Valerie Shaff/Sylvia Rivera Law Project
The late trans rights activist Sylvia Rivera, a veteran of the 1969 Stonewall riots. Image courtesy of theSylvia Rivera Law Project.
This week marks the anniversary of the Stonewall riots that inaugurated the modern gay rights movement in the United States, one that will be celebrated this weekend with Pride events in New York City and San Francisco. They feature transgender celebrities Laverne Cox and Janet Mock as grand marshals in the two respective cities, with other LGBT luminaries joining the festivities. The symbolic inclusion of these transgender women is an attempt by Pride organizers in both cities to signal trans inclusion as part of Pride's present.
It's a well-worn story that trans women like Sylvia Rivera were key leaders in the Stonewall rebellion whose anniversary Pride celebrates.
Yet Pride—once known as Gay Pride—has long been a time of paradox as much as celebration, a time when the advances of the mainstream gay rights struggle muffles a more complicated history, one that from its origins has involved transgender people. It's a well-worn story that trans women like Sylvia Rivera were key leaders in the Stonewall rebellion whose anniversary Pride celebrates.The story that isn't told enough and, when it is, with too little force, is the degree to which trans people continue to be marginalized within the LGBT rights struggle, treated as tokens when convenient, yet denied the basic respect, rights, and resources needed for our equality.
It's less important that Cox and Mock serve as figureheads than that the LGBT movement treat trans rights with the same seriousness as it does the rights of gays and lesbians

Trans People Are Human Too

One of the earliest rifts between advocates for trans rights and those leading the charge for gay and lesbian rights happened when L&G rights leaders were willing to sacrifice protections for trans people in the 2007 Employment Nondiscrimination Act (ENDA), a touchstone event in the longstanding and unacceptable betrayal of transgender rights to gay and lesbian causes.  The trans activist Monica Roberts provides a comprehensive history of this struggle from a trans perspective, one that sows the seeds for an LGBT history that consistently includes trans people when convenient, yet sacrifices us in times of difficulty. (The 2007 ENDA passed the House of Representatives, but never got a vote in the Senate. A trans-inclusive version of ENDA eventually passed the Senate in 2013, but has seen no action by the House.)
The history of the gay and lesbian rights movement is one of framing its own struggle not simply as involving a specific group, but a fight for basic human rights. Indeed, the most powerful LGBT lobbying organization is called the Human Rights Campaign, with a name and logo (a yellow equal sign) that eschews gay-specific rhetoric and iconography. These symbols demonstrate the group's beginnings at a time when gay rights were at the limit of the U.S. civil rights struggle. Part of the success of the Human Rights Campaign as an organization is the argument implicit in its name, that fighting for the rights of the most marginalized social group in the U.S. means fighting for the principle of basic human rights for everyone.
However, just as the Human Rights Campaign betrayed its own name by sacrificing trans people during the time of ENDA, it continues to betray itself by apportioning its resources primarily towards gay and lesbian rights causes, at a time when trans people have become the most marginalized group in the American struggle for civil rights. If HRC's rhetoric is founded on the notion that it fights for the right to be human, then the organization must acknowledge that trans people are the most dehumanized group fighting for civil rights in the United States today. To have relied on this argument at a time when that mantle belonged to gays and lesbians, then to disavow it when another group has come into existence as a greater priority, only reinforces the shameful truth that the Human Rights Campaign only prioritizes the cause of human rights when those humans happen to be gay and lesbian—but not trans.
The HRC has made anemic gestures towards transgender inclusion, such as giving Lana Wachowski its Visibility Award and helping Sarah McBride in her effort to fight for transgender protections in Delaware. But these gestures are paltry in comparison to its massive efforts towards marriage equality, an issue that, while important for the gay community, pales in degree to the massive employment and health-care discrimination of transgender people.
"The Human Rights Campaign excels at the illusion of inclusion,” writes Monica Roberts.
"The Human Rights Campaign excels at the illusion of inclusion,” writes Monica Roberts. “They'll show up with a representative for a Trans Day of Remembrance, sponsor a trans-related conference here or there, or even tinker with their Corporate Equality Index to have trans specific issues reflected in it and trumpet it in a press release. But when it's time to put their money where their civil rights mouths are and actually use their Equal Sign bully pulpit, fiscal resources, political clout and influence to help push legislation that will result in human rights for trans people, they are MIA."
This imbalance of priorities underlines the major problem with HRC and its trans advocacy. While HRC makes gestures towards trans rights, doing so only highlights the hypocrisy of its position, using trans people for the sake of public relations and fundraising, but not actually putting our needs as a primary goal. That HRC is the most prominent face of LGBT advocacy represents the gay rights movement's shameful treatment of trans people. A Human Rights Campaign that truly values the mission inherent in its name must fully acknowledge that trans rights are a greater priority today, and shift its resources accordingly.

The Transphobia Epidemic

There is little to no discussion in mainstream media about what's at stake in the fight for basic transgender rights, which is that trans people are dying at alarming rates both of their own and in others' hands, because they are constantly subjected to transphobia—often brutally exercised. Now that many media outlets have gays and lesbians in positions of power, but far fewer trans people in comparable positions, the representational gap between gay and trans people has become increasingly glaring.
A number of media events has put this gap into focus, most notably the airing of the HBO movie of Larry Kramer's The Normal Heart, based on a play that became the touchstone for AIDS-related activism in the 1980s. Though the movie intends to memorialize the AIDS crisis, it also highlights the striking ways that trans people are dehumanized today in the same way gay people were thirty years ago. One of this work's major plot points is the extreme lack of reporting about AIDS in the early years of the crisis, specifically in The New York Times. An equivalent gap exists today regarding the lack of reporting on the epidemic of trans suicide and violence against trans people.
A recent survey of more than six thousand self-identified transgender people showed that 41 percent have attempted suicide, a staggering twenty-six times the rate of the general population.
A recent survey of more than six thousand self-identified transgender people showed that 41 percent have attempted suicide, a staggering twenty-six times the rate of the general population. This percentage rises even more for self-reported victims of discrimination and violence, to as many as 78 percent for those who have experienced violence in school. Imagine the headlines if close to half of gay people attempt suicide. Yet the most play this statistic gets is in New York Times advice column about how to broach the topic of transgender transition on social media—and has not even been discussed in other national news publications like The Washington Post and USA Today.
Compare this to the media attention surrounding the suicide of Tyler Clementi in 2010, a gay white Rutgers student who committed suicide after his roommate filmed him having sex. This merited front page coverage and 85 related articles in the Times, while trans people are being outed routinely and our suicides generally go unreported. For instance, the transgender writer Donna Ostrowsky, who contributed to the Lambda Literary Award-winning The Collection: Short Fiction from the Transgender Vanguard, committed suicide in New York on June 10 last year, and her death remained unreported by any media outlet, including theNew York Times.
For Clementi, being bullied and harassed for being gay was shocking; for trans people it's so commonplace that the New York Times apparently doesn't even find it worth mentioning. And when the black transgender teen Islan Nettles was killed last year in an apparent hate crime, her story was buried on page 16 of the same newspaper while the Clementi case was front-page news. Clementi's death also became the inspiration for the Dan Savage-led "It Gets Better" campaign against the bullying of LGBT youth. Many celebrities and influential figures came on board, including gay notables like Ryan Murphy, Neil Patrick Harris, and Ellen Degeneres.
Yet from the beginning, the inclusion of T in this movement has rung hollow. Consider Savage's words in a 2011 interview with Terri Gross on NPR: "Things didn't just get better for me. All of the gay, lesbian, bisexual, and transgender adults I knew were leading rich and rewarding lives. We weren't the same people and we didn't have or want the same things — gay or straight, not everyone wants kids or marriage; people pursue happiness in different ways — but we all had so much to be thankful for, and so much to look forward to.
I'm not sure where Savage gets his trans friends, but the lives of mine are not nearly as rich and rewarding. My friend Trace Peterson, an acclaimed poet and academic, routinely experiences harassment and discrimination in liberal New York, where store clerks such as those at Zara's and Marshall's refuse to let her use the women's changing room and where students, colleagues, and strangers on the street misgender her on a daily basis, often in invasive and presumptuous ways. My friend Fallon Fox, a mixed-martial-arts fighter and the first openly transgender fighter in MMA history, endures the worst insults simply for displaying her talents. My friend G has experienced gender dysphoria throughout her life, yet sees no choice but to engage in sex work to fund her transition, work that involves sexualizing the very parts she doesn't feel belong to her. I myself have been subject to harassment, threat of violence, and misgendering to a degree that I never experienced when I identified as a gay man prior to disclosing as trans.
For me, as for many other trans people, it didn't and doesn't get better, and to treat us as though we're seamlessly part of the same LGBT umbrella is to hide the fact that we're being included for lip service. It's clear that when Savage describes his "friends," transgender is merely a footnote, a token inclusion that hides the actual lives of trans people in America today. For an "It Gets Better" campaign addressed to trans youth to work, things actually need to get better. And for many trans people, they do not. Such token inclusion is part of a larger trend that continues in the way that Pride is framed within the LGBT community.

The Fight over 'Tranny'

Over the past year, many members of the gay community have shown a severe lack of respect through their support for drag performer RuPaul's use of the word “tranny” to refer to trans people, citing its historical significance as a term for transvestites and drag queens, and the way in which queer people—and especially gay men—have historically used it as a term of familiarity or endearment.
However, just as the n-word originated as a purely descriptive term yet over time became a slur, the same is true for the way the t-word is being used for the trans community
However, just as the n-word originated as a purely descriptive term yet over time became a slur, the same is true for the way the t-word is being used for the trans community, where the casual use of the word to cause offense is rampant, and is deeply intertwined with violence. An example documented on video was captured at the recent L.A. Pride parade, when a man assaulted the trans comedian Rye Silverman and ended up being interviewed by "Funny or Die." When the interviewer asks him what happened, the man says he got into a fight, and when pressed for details the man says: "It was a tranny wearing a skirt. I was asking him why he was wearing a skirt." And when the interviewer asks, "Why wouldn't he wear a skirt?" the perpetrator says, "Well he's a man." His use of the t-word demonstrates how casually the word has become associated with trans harassment and violence.
While gay men and other members of the queer community hold on to their sentimental use of the t-word, the same word is being used to harass and attack trans people. After a history of living without privilege, many members of the gay community seem to be blind to their now privileged positions, of being able to feel affection and sentiment towards a term that is simultaneously being used as hate-speech towards other human beings with less privilege. Nowhere is this blindness more apparent than in RuPaul's continued defense of the word, and his reaction when Logo, the cable network that airs RuPaul's Drag Race, issued a statement distancing itself from his comments, RuPaul responded with the following tweet:

RuPaul's use of his economic power to bolster his transphobic position serves to affirm his own blindness to his privilege, after a history of gay struggle as a marginalized group. His pronouncement not only serves his own transphobia, but represents the many in the gay community who follow him in disrespecting the trans community through their support, becoming blind to their own acquired privilege after a long history of marginalization. It is in this way that gay pride comes at the expense of trans shame.

Trans Hearts Are Normal, Too

Finally, a truly inclusive Pride also requires a shift in the hearts of gays and lesbians, one that requires them to accept trans people as equals not just in name but in spirit.  In "The Normal Heart," Gay Men's Health Crisis director Tommy Boatwright (Jim Parsons), declares at the end of a eulogy for one of his friends who died of AIDS: "I'm mad. I'm fucking mad. I keep screaming inside, 'Why are they letting us die? Why is no one helping us?' And here's the truth, here's the answer: they just don't like us."
The "they" in these lines refers to straight people, the "us" to gay men. But I could very well be saying these lines today, except that the "they" has become gays, and the "us" refers to trans people. While gays and lesbians are willing to make us part of the LGBT umbrella, my only explanation for why they choose to ignore the more urgent needs of the trans community in favor of issues that primarily benefit gays is that they don't like us. If they did, then they would care more about how many of us are dying.
If they cared more, gays would prioritize our psychological and medical needs, given that gay-related health-care issues have established a broad funding base for a long time. If they cared, gays would expect themselves to adjust to us rather than have us adjust to their social norms, just as they asked straight people a generation ago.
Most importantly, gays and lesbians would also strive to respect and celebrate our desire to live as our true gender not just in their minds but in their hearts, something that I, and many trans people, consistently do not feel. We are regularly asked, often by gays and lesbians, why we make life difficult for ourselves by trying to be a gender we don't belong to, especially when our physical traits don't "match" our own perception of our gender. Somehow, the irony and hypocrisy is lost on people who only a generation before fought to be able to pursue what they felt were their own innate desires to love in ways that society deemed unnatural. Straight people also did not understand why gays had to make life difficult for themselves by desiring people of the same sex, but many lesbians and gays are now all too willing to insinuate that trans people's desire to belong to our true gender is unnatural.
For Pride to be a truly inclusive celebration, gays and lesbians must include their transgender compatriots not just in name but in their hearts. They must recognize our struggle as gays and lesbians themselves sought allies in their own struggle. Now that the gay and lesbian rights movement has victories to be proud of, gained in their plea for basic human rights, it's about time that they treat transgender people without shame, for this is the only way that our Pride can be genuine and complete.

Δευτέρα 23 Ιουνίου 2014

Thessaloniki Pride 2014:ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΑΣ!



A huge thank you to all of you who made us proud on 20
 and 21 June by participating in the 3rd Thessaloniki 
Pride! We're unstoppable!



 Είναι πραγματικά σημαντικό ότι οι  «οικογένειες ουράνιο τόξο» αρχίζουν να απασχολούν την κοινή γνώμη και  παίρνουν πολύ περισσότερο χώρο στα μέσα ενημέρωσης σήμερα . Οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνονται γενικά να υποστηρίζουν τα δικαιώματα των LGBT   να έχουν τα παιδιά σε επίπεδο δικαιωμάτων αλλά είναι διστακτικοί.   Το κύριο πρόβλημά με την αυξανόμενη έμφαση που δίνουν τα ΜΜΕ στις οικογένειες με  LGBT γονείς είναι ότι μεγάλο μέρος της εστίασης τους εξακολουθεί να είναι σχετικό με τα  μικρά παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε αυτές, και ο λόγος που δημιουργεί ανησυχία είναι ότι η συζήτηση αυτή πολύ συχνά πλαισιώνεται με έναν κραυγαλέα επικριτικό τρόπο . «Τι συνέπειες θα έχει αυτό το μεγάλο πείραμα για τα ίδια τα παιδιά ; Πώς αυτά τα παιδιά θα γίνουν αποδεκτά στην κοινωνία; Θα είναι φυσιολογικά και ευτυχισμένα ;»


Εάν κάποιοι αισθάνονται ότι οι ερωτήσεις αυτές είναι αναπάντητες δεν έχουν παρά να κοιτάξουν ανά τον κόσμο όπου υπάρχουν εκατοντάδες παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε οικογένειες ουράνιο τόξο.
Η μεγαλύτερη κόρη του Will Halm είναι ένα από τα μωρά πρώτης γενιάς IVF που γεννήθηκαν μέσω παρένθετης μητρότητας και μεγαλώνει με gay μπαμπάδες . " Γιατί  να μην καυχηθώ , "λέει ο υπερήφανος πατέρας της  , "  πηγαίνει στο Andover και παίρνει Α+. Κάθεται στο μαθητικό συμβούλιο μαζί με άλλους  εθελοντές και συζητά για διάφορα ζητήματα φύλου . Το γεγονός  ότι ένα μωρό που δημιουργήθηκε με εξωσωματική , για να το μεγαλώσουν  δύο gay άντρες , είναι ένα καλά προσαρμοσμένο , έξυπνο, αστραφτερό κορίτσι στα 15 του χρόνια ​​, το οποίο νιώθει άνετα μιλώντας για την οικογένειά του -  είναι αυτό που θα ήθελα να δει ο κόσμος  . λέει ο ίδιος στην Guardian "
Η μεγαλύτερη κριτική που ακούνε οι LGBT γονείς είναι ότι βάζουν τα παιδιά που φέρνουν στον κόσμο ή που υιοθετούν σε μειονεκτική θέση γιατί η κοινωνία δεν έχει αποδεχτεί τους ίδιους και τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου τους, έτσι τα παιδιά αυτά έχουν να αντιμετωπίσουν μια ολόκληρη κοινωνία ενάντια στις οικογένειές τους και επομένως και εναντίον τους, γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού, απομονώνονται  και αυτόματα γίνονται δυστυχισμένα.
Η αντίληψη ότι τα παιδιά των LGBT είναι στόχος χλευασμού στο σχολείο, ότι οι συμμαθητές τους τα απομονώνουν και συχνά αντιμετωπίζουν έντονο σχολικό εκφοβισμό είναι μάλλον ένας ακόμα λόγος για να κατηγορηθούν οι LGBT για την επιλογή τους να είναι γονείς και να λειτουργήσει αποτρεπτικά για όσους LGBT σκέφτονται να γίνουν γονείς.


Απάντηση σε αυτό το επιχείρημα δίνουν τα ίδια τα παιδιά. Η  Shoshana , ένα παιδί που μεγάλωσε με δύο μαμάδες στο blog της (http://mymotherfullfamily.wordpress.com)  γράφει: «Πολλοί άνθρωποι ρωτούν εάν η οικογένειά  μου υπήρξε αιτία για σχολικό εκφοβισμό . Η απάντησή μου είναι ναι . Αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλη αιτία , όπως τα μαλλιά το σώμα μου , ή το ύψος μου . Ο κύριος λόγος που με κορόιδευαν όταν ήμουν μικρότερη, ήταν ότι  ενδιαφερόμουν για τα μαθήματα. : Ήθελα να μάθω και ήθελα να δουλέψω σκληρά . Είχα πάντα τη μύτη μου χωμένη μέσα σε ένα βιβλίο . Στο σχολείο μου, αυτό δεν ταίριαζε καθόλου, ήμουν μάλλον «σπασικλάκι». Από την άλλη πλευρά , ο ετεροθαλής αδερφός μου υποστηρίζει ότι δεν υπήρξε ποτέ θύμα σχολικού  εκφοβισμού - έτσι δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι όσοι έχουν γονείς του ιδίου φύλου αυτόματα θα αντιμετωπίσουν σκληρότητα από τα άλλα παιδιά .»
Και πιο κάτω: «Σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να υποβαθμίσω τη σοβαρότητα του σχολικού εκφοβισμού και τις συνέπειές του . Τα ποσοστά αυτοκτονιών  και  κατάθλιψης  είναι τρομακτικά υψηλά στους LGBT  νέους .Έχουν δύο έως τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να  αυτοκτονήσουν στην εφηβεία τους σε σχέση με  τους ετεροφυλόφιλους εφήβους, και πέντε φορές μεγαλύτερες πιθανότητες  να εγκαταλείψουν το σχολείο , λόγω της παρενόχλησης. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει  επειδή εκτός από τον σχολικό εκφοβισμό ταυτόχρονα είναι απομονωμένοι , χωρίς δομές στήριξης που να μπορούν να απευθυνθούν ( τα ποσοστά στις απόπειρες αυτοκτονίας  μειώνονται σημαντικά όταν υπάρχει αποδοχή  από την οικογένεια) . Αυτό είναι κάτι που είναι πραγματικά φοβερό , και το βέβαιο είναι ότι θα πρέπει να δράσουμε  ώστε να μειωθεί ή και να εξαλειφθεί αυτό το φαινόμενο.


Η διαφορά για μένα , ήταν ότι εγώ ήμουν πάντα προστατευμένη από την άνευ όρων αγάπη της οικογένειάς μου. Ήμουν θύμα εκφοβισμού , ναι , αλλά αυτό είχε ελάχιστη σχέση με το ποιοι ήταν  οι γονείς μου , και το πιο σημαντικό είναι ότι ήμουν πλήρως εξοπλισμένη για να  αντιμετωπίσω  αυτόν  τον  εκφοβισμό . Ανατράφηκα έτσι ώστε να πιστεύω στον εαυτό μου , και είχα ανθρώπους δίπλα μου  που θα μπορούσα να βασίζομαι για υποστήριξη όποτε το χρειαζόμουν . Αυτό που είναι  σημαντικό όσο μεγαλώνει ένα παιδί - δεν είναι η ζημία που μπορεί να προέλθει από τους άλλους ανθρώπους , πάνω στους οποίους έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να έχουμε κανέναν έλεγχο , αλλά πώς θα μεγαλώσει κάποιος με αυτοπεποίθηση και τη βεβαιότητα ότι οι γονείς του θα είναι πάντα εκεί για  να τον στηρίζουν .
Είμαι αρκετά σίγουρη ότι με θεωρούν ένα υγιές , καλά προσαρμοσμένο νεαρό ενήλικο κορίτσι . Τα έχω καταφέρει καλά τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην εργασία. Δεν έχω σκοτεινές και κρυφές σκέψεις και δεν οργανώνω τελετές σατανισμού τις νύχτες. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά με LGBT γονείς πρέπει να γίνουν τέλεια για να αποδείξουν ότι αυτό το μεγάλο «πείραμα» λειτουργεί και έχει καλά αποτελέσματα . Ναι , μπορεί να αντιμετωπίσει σχολικό εκφοβισμό κάποιο παιδί που μεγαλώνει με LGBT γονείς , αλλά όχι κατ 'ανάγκη περισσότερο από ό, τι αντιμετωπίζουν  όλα τα άλλα παιδιά , για μυριάδες λόγους . Και ναι , κάποιοι από εμάς θα μπορούσαν να έχουν μια «βίδα στριμμένη»  , αλλά έτσι είναι και τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων γονέων .»



Πραγματικά λοιπόν δεν πειραματιστήκαμε, αν και όλα αυτά τα χρόνια διάφορες ειδικότητες γιατρών, ψυχολόγων, κοινωνιολόγων, κοινωνικών ανθρωπολόγων κλπ στάθηκαν πάνω από τις οικογένειες με LGBT γονείς και με  τα μικροσκόπια της επιστήμης τους προσπάθησαν να δουν αν αυτό το «πείραμα» ήταν τελικά επιτυχημένο και έδινε ευτυχισμένα, χαρούμενα και υγιή παιδιά. Όσες έρευνες κι αν έγιναν δεν κατάφεραν να πείσουν τους συντηρητικούς ανά τον κόσμο ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να σκεφτεί κανείς ότι οι  LGBT μεγαλώνουν με κάποιον ιδιαίτερο και διαφορετικό τρόπο από τους ετερόφυλους τα παιδιά τους και ότι κατ’ ανάγκη αυτός το τρόπος είναι χειρότερος από τον τρόπο των ετερόφυλων.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πειστούν οι άνθρωποι ακόμα κι αν δεν είναι συντηρητικοί  ότι η δομή μιας οικογένειας δεν την κάνει υποχρεωτικά λειτουργική ή δυσλειτουργική, ότι δεν έχει καμία σημασία για ένα παιδί αν μεγαλώνει με δύο μαμάδες ή με έναν μπαμπά ή μία μαμά αρκεί οι γονείς του να έχουν πάρει στα σοβαρά τον γονεϊκό τους ρόλο.
Το πρόβλημα με την έννοια της «οικογένειας» είναι ότι κατά κανόνα θεωρούμε δεδομένη την εξέχουσα θέση της και δείχνουμε να κατανοούμε το νόημά της, αλλά ακόμη και η πιο επιδερμική διερεύνηση αποκαλύπτει μια πληθώρα οικογενειακών μορφών.


Στην χώρα μας το δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή προστατεύεται μόνο εάν πρόκειται για ετεροκανονική πυρηνική οικογένεια., οποιαδήποτε άλλη μορφή οικογενειακής οργάνωσης δημιουργείται στο μεσοδιάστημα των νόμων.
Εμείς και τα παιδιά μας ζούμε μέσα σε ένα απόλυτο νομικό κενό που μας δημιουργεί  ένα σωρό προβλήματα και ανασφάλειες.
Η έλλειψη αναγνώρισης και η αδυναμία απόδειξης νομικών δεσμών των μη βιολογικών γονιών με τα παιδιά τους στις ομογονεϊκές οικογένειες, δεν αποτελεί μόνο διάκριση που δημιουργεί πολλές  αβεβαιότητες, αλλά επίσης επηρεάζει αρνητικά τις οικογένειες μας και την ευημερία των παιδιών μας.
Τα παιδιά μας ενώ μεγαλώνουν με δύο γονείς ουσιαστικά θεωρούνται παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών. Η εικόνα της οικογένειάς τους δεν παρουσιάζεται πουθενά. Στο σχολείο υπάρχει μόνο ο ένας γονιός για να τα παραλάβει να τα καμαρώσει στις σχολικές γιορτές, να πάει στις συναντήσεις γονέων και κηδεμόνων στα πιστοποιητικά γέννησής  τους το ίδιο. Ενώ λοιπόν στην καθημερινότητά τους ζουν με ένα ζευγάρι ανθρώπων η πολιτεία τα αντιμετωπίζει ως παιδιά που μεγαλώνουν με έναν μόνο άνθρωπο. Αν τα παιδιά μας βρεθούν στο νοσοκομείο δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις και μερικές φορές δεν μπορεί ούτε να τα επισκεφτεί ο δεύτερος γονιός. Δεν μπορούν να ταξιδέψουν μαζί του στο εξωτερικό, δεν θα μείνουν μαζί του αν φύγει από την ζωή ο βιολογικός γονιός, δεν θα μπορούν να διεκδικήσουν κληρονομικά δικαιώματα, δεν… Δεν θέλω να σας κουράσω με όλα αυτά τα δεν που νομίζω ότι τα γνωρίζεται και τα αντιλαμβάνεστε όλες και όλοι. ΄
Γονείς και παιδιά αντιμετωπίζονται από το κράτος ως πολίτες β’ κατηγορίας σε κάθε περίπτωση. Το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, άλλο λιγότερο και άλλο περισσότερο, υποστηρίζουν ότι η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να δεχτεί τόσο ριζικές αλλαγές σε αυτό που η ίδια δέχεται και ονομάζει  «οικογένεια». Όσο λοιπόν δεν υπάρχει νομικός δεσμός ανάμεσα στους γονείς και δεν αναγνωρίζονται νομικά οι οικογένειές μας άλλο τόσο δεν υπάρχει και κανένας τρόπος να διευθετηθούν ζητήματα όταν ένα ζευγάρι που μεγαλώνει παιδιά παύει να είναι ζευγάρι.


 Ποιος κρατάει τα παιδιά, κάθε πότε τα βλέπει, τι υποχρεώσεις έχει και ένα σωρό άλλα ζητήματα τα οποία πρέπει να λυθούν χωρίς τη συμβολή των νόμων Και το κενό συνεχίζεται καθώς οι ίδιοι οι γονείς εξακολουθούν να ζουν μέσα στο φόβο που δημιουργεί αυτό το κενό των νόμων και δεν διεκδικούν δικαιώματα για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Το παράδειγμα της Ισπανίας μας έχει δείξει ότι η νομοθεσία μπορεί να δημιουργήσει αλλαγή και στροφή στην κοινωνία  Όταν οι νόμοι προστατεύουν τους ανθρώπους και δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τιμωρούν την ρητορική μίσους και η ποιο συντηρητική και ομοφοβική κοινωνία μπορεί να αλλάξει. 
Για την ελληνική πολιτεία, όλοι  οι ετερόφυλοι είναι δυνάμει ικανοί να διαλέξουν το ταίρι τους, να το παντρευτούν αν το επιθυμούν,  να φέρουν στον κόσμο παιδιά και να τα μεγαλώσουν, χωρίς να αμφισβητείται η ικανότητά τους να είναι γονείς. Δεν βρίσκω το λόγο, γιατί η συζήτηση περί γονεϊκής καταλληλότητας θα πρέπει να αποβλέπει μόνο τους LGBT.
Σχετικά με το θέμα των παιδιών που μεγαλώνουν στις οικογένειες μας θα ήθελα να σας επισημάνω πως ο κάθε γονιός ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό του προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου του θα έπρεπε να έχει στο νούμερο ένα των επιδιώξεών του να μεγαλώσει ευτυχισμένα παιδιά και να στηρίξει τις επιλογές τους. Στην αντίθετη περίπτωση τα παιδιά εξαναγκάζονται να ενσωματώσουν τις φοβίες και τις προκαταλήψεις των γονιών τους, θυσιάζοντας τα πιο ζωτικά κομμάτια του εαυτού τους. 


Ας σκεφτούμε άλλωστε, ότι η πλειονότητα των LGBT.  ανθρώπων προέρχεται από ετεροκανονικές οικογένειες που φρόντισαν να διδάξουν στα παιδιά τους ένα κάρο ομοφοβικά και τρανσφοβικά στερεότυπα. Τελικά   αποδεικνύεται σαφώς, πως το ζητούμενο δεν είναι, ποιοι δικαιούνται να αποκτήσουν παιδιά αλλά πως θα κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο για τα παιδιά μας και για τα παιδιά όλου του κόσμου.
Εμείς στις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» αποφασίσαμε να παλέψουμε για έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας. Επιλέξαμε την ορατότητα των οικογενειών μας  που μέχρι τώρα ήταν αόρατες, επιλέξαμε τον δρόμο των διεκδικήσεων καθώς κάθε άλλος δρόμος είναι απλώς αδιέξοδο.
Η προσπάθειά μας να είμαστε ορατοί ως γονείς, πέρα από την συμμετοχή μας σε δράσεις όπως η σημερινή,  εστιάστηκε κυρίως στην έκδοση του πρώτου παιδικού βιβλίου στην Ελλάδα που να μιλάει και για άλλες μορφές οικογένειας εκτός από την ετεροκανονική  και η προώθησή του στην εκπαιδευτική πρακτική.
Στο εξωτερικό εδώ και αρκετά χρόνια κυκλοφορούν πολλά βιβλία για μικρά παιδιά που να μιλούν και για άλλες μορφές οικογένειας ,στην χώρα μας μέχρι πριν λίγο καιρό απουσίαζαν εντελώς όχι μόνο τα πρωτότυπα αλλά και τα μεταφρασμένα βιβλία. Η μοναδική εξαίρεση ήταν ένα μεταφρασμένο παιδικό βιβλίο με τίτλο «Η Μίλι , η Μόλι και οι Μπαμπάδες τους». Το βιβλίο αυτό μιλάει για διαφορετικούς τύπους οικογένειας και ανάμεσά τους είναι μια οικογένεια με δύο μπαμπάδες, όμως ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση που οι δύο μπαμπάδες αναφέρονται στον τίτλο του βιβλίου και εικονογραφούνται στο εξώφυλλο, το κείμενο είναι τόσο «διακριτικό» που ακόμα και ο ενήλικος αναγνώστης δεν είναι σίγουρος αν πρόκειται για διαζύγιο , υιοθεσία ή ομόφυλη σχέση.


Η έκδοση του βιβλίου «Τα δύο μικρά αβγά» ήταν μια κίνηση με σημαντική ιδεολογική σημασία για αρκετούς λόγους: ένας βασικός λόγος ήταν ότι μέσα από  αυτό δίναμε στα παιδιά μας την δυνατότητα να αισθανθούν την χαρά ότι επιτέλους υπάρχουν σε μια κοινωνία και μια λογοτεχνία που προτιμά σχεδόν ολοκληρωτικά να  αγνοεί τόσο τα ίδια όσο και τις οικογένειές τους.
Γιατί πραγματικά όταν η λογοτεχνία, όπως στην περίπτωση των οικογενειών μας αγνοεί επιδεικτικά ομάδες του πληθυσμού φαίνεται να νομιμοποιεί τις προκαταλήψεις της, επιδεικνύοντας ένα είδος ρατσισμού αφού η άρνηση παρουσίας στα κείμενα ισοδυναμεί πάντα με απόρριψη. Έτσι αυτή η μη αναφορά των ομογονεϊκών οικογενειών αποτελεί ιδεολογική θέση που μεταφράζεται ως «οι ομογονεϊκές οικογένειες πρέπει να εξοριστούν ως ανεπιθύμητες από την κοινωνία μέσω της συμβολικής έξωσής τους από τα βιβλία.


Έτσι μέσα από αυτό το βιβλιαράκι, που διστακτικά αλλά σταθερά αρχίζει να γίνεται γνωστό και να παίρνει τη θέση του εργαλείου για όλους εκείνους τους εκπαιδευτικούς που θέλουν να πουν την αλήθεια στους μικρούς μαθητές τους,  τα παιδιά μας μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, να νιώσουν ότι και εκείνα αξίζουν μια θέση στα βιβλία γιατί όπως επισημαίνει η ποιήτρια Άντριαν Ρίτς:

 « όταν αυτοί που έχουν την εξουσία θελουν να διαμορφώσουν κοινωνικά μια πραγματικότητα επιλέγουν να μην σε βλέπουν και να μη σε ακούν, όταν κάποιος που έχει την εξουσία του δασκάλου περιγράφει τον κόσμο και εσύ δεν είσαι μέσα, τότε αισθάνεσαι ένα είδος ψυχικής ανισορροπίας, σαν να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να μην είσαι εκεί, να ψάχνεις και να μην βλέπεις τίποτα,»

Η πιο έντονη κριτική που δέχτηκα ως συγγραφέας αυτού του βιβλίου ήταν ότι προσπαθώ να κάνω προπαγάνδα υπέρ της ομοφυλοφιλίας και ότι η ανάγνωση παρόμοιων βιβλίων θα στρέψει τα παιδιά σε τέτοιες μορφές συμπεριφοράς.


Έχω να προτάξω ένα εξαιρετικά απλό επιχείρημα ως προς αυτήν την κατηγορία: όλοι οι σημερινοί ενήλικες ομοφυλόφιλοι και λεσβίες ως παιδιά διαβάσαμε χιλιάδες βιβλία με αποκλειστικά ετερόφυλους χαρακτήρες. Αν η ανάγνωσή τους δεν ήταν ικανή να μας «προστατέψει» από την ομοφυλοφιλία με πια λογική τα ετερόφυλα παιδιά κινδυνεύουν να «παρασυρθούν» από το μοναδικό για την ώρα βιβλίο που ενδεχομένως θα τύχει να ξεφυλλίσουν και κάποια από τα πρόσωπα που περιγράφει είναι ομοφυλόφιλοι και λεσβίες;
LGBT γονείς υπήρχαν πάντα, και θα εξακολουθούν να υπάρχουν, το ζήτημα είναι μόνο πως θα πάψουμε να ασχολούμαστε με την μορφή που έχει μια οικογένεια και θα επικεντρωθούμε στο πως το κράτος και η νομοθεσία θα δημιουργήσουν τέτοιες δομές ώστε όλες οι οικογένειες ανεξάρτητα από τη μορφή τους να μπορούν να στηριχτούν σε αυτές σε κάθε περίπτωση και να είναι λειτουργικές ώστε να επιτύχουν τον στόχο της ευημερίας των μελών που τις αποτελούν.


Όσοι λοιπόν ανησυχούν για τα παιδιά μας και για το αν μεγαλώνουν «σωστά» μέσα στις οικογένειές μας  ας έχουν στο μυαλό τους ότι η βασική αρχή της υποστήριξης των συμφερόντων του παιδιού πρέπει να διατηρηθεί χωρίς καμία εξαίρεση.
"Κανένα παιδί δεν πρέπει να δέχεται διακρίσεις λόγω της σεξουαλικού, προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου των γονιών του." Και όσο η πολιτεία δεν νομοθετεί καταπατά αυτό και άλλα δικαιώματα των παιδιών μας και επιτρέπει σε συντηρητική μερίδα της κοινωνίας να οργανώνει αγρύπνιες, αφορισμούς και άλλα πολλά που σε μια άλλη ευνομούμενη δημοκρατία θα αποτελούσαν τουλάχιστον ποινικό αδίκημα.
Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου ήδη βλέπουμε ιστορικές  αλλαγές. Ήρθε η ώρα μάλλον κι εδώ να βγούμε από το στομάχι της κοινωνίας που μας έχει καταπιεί και να πούμε «ναι  εμείς και οι οικογένειές μας, υπάρχουμε, είμαστε εδώ, μπροστά σας, γιατί η ζωή μας δεν έχει τίποτα να κρύψει και δεν μπορεί κανείς να την ποτίζει ούτε με μια σταγόνα ντροπής».
















Contact Us

Name *
Email *
Subject *
Message *
Powered byEMF Web Forms Builder
Report Abuse