My transition

Omogenitorialità, l'ospedale di Padova riconosce le mamme gay

Hospital in Padua first to recognize gay parents

When a new baby is born, now the parents are indicated as 'partners' instead of 'mom' and 'dad'

03 January 2013 | By Daniele Guido Gessa

 A hospital in Padua, in northern Italy's Veneto region, has started to write on new parents’ bracelets ‘partner’ instead of ‘mom’ and ‘dad’.

The new move was requested by a lesbian couple who gave birth to a baby on New Year’s Eve, following an In Vitro Fertilisation abroad.

The two mothers would not accept a bracelet indicating one of them as a ‘dad’.

The Padua hospital, like all the hospitals in Italy, provides the bracelets when a new baby is born.

One is worn by the baby, one by the mother and one by the father. But the lesbian couple refused to accept the bracelets and asked for two items indicating them as ‘partners’.

Giovanni Battista Nardelli, the hospital manager, said: ‘We decided to satisfy the two mothers’ needs. And we’ve done our best.’

The news has been welcomed by Italian LGBT associations as a small step against discrimination.

Italian same-sex couples don’t have any rights and are not recognized by law.



Il braccialetto per i neo-genitori
.Le reazioni Zan: "Padova apripista dei diritti"
 Coppie di fatto, Padova apripista in Italia
 E in Francia il primo nato 2013 ha due mamme

di Fabiana Pesci

PADOVA. Basta una parola. Da “padre”, ad un più generico “partner”. Mentre l'Italia si divide, la politica si interroga se sia giusto che le coppie gay possano adottare figli, la realtà, come spesso accade, è già almeno tre passi avanti.

L'azienda ospedaliera ha fatto i conti con una famiglia non contemplata dalla legge: per questo ha dovuto cambiare la dicitura sui braccialetti di riconoscimento che vengono stretti al polso dell'altra “metà della coppia” dopo la nascita del figlioletto. Finchè ad essere dotati di sistema di riconoscimento erano solo mamma e bimbo di problemi non ce ne sono stati, il nodo è venuto al pettine nel momento in cui, per una questione di sicurezza (il bracciale rientra in quel grande calderone che si chiama “Gestione del rischio clinico”) è stato dotato di fettuccia anche l'altro genitore.

Prima riportava solo un numero, poi è stato aggiunto un “madre” e “padre”. Circa due mesi fa è accaduto l'imprevedibile. Il personale della Clinica avrebbe potuto continuare a cercare il papà di quel bimbo nato nel reparto diretto da Giovanni Battista Nardelli ovunque. Nessuna risposta alla ricerca del “padre” cui attaccare al polso il bracciale dedicato. Madre single? Nemmeno per idea. Al momento della firma dei documenti, è stato risolto il rompicapo. In Clinica si sono trovati di fronte ad una coppia di fatto costituita da due “lei”, una delle quali ha dato alla luce un bambino. «Di fronte a questa situazione abbiamo capito che la dicitura “padre” avrebbe, di lì in avanti, potuto creare inopportuni imbarazzi per i genitori. Ne è nato un percorso di verifica con la direzione sanitaria fino alla soluzione: abbiamo modificato i bracciali, non facendo più scrivere “padre”, ma un più generico “partner”. E' stato un processo lungo, scattato a seguito di un evento oggettivo, che ci ha permesso però di compiere una riflessione fondamentale», spiega Nardelli.

I vincoli della legge 40, che vietano la fecondazione eterologa, nulla hanno potuto di fronte alla volontà di due donne di diventare madri. Nessuno ha chiesto come è stato concepito quel figlio, se all'estero con la procreazione assitita o in altro modo. In Clinica l'imperativo non è stato rispondere a domande, ma risolvere una questione urgente.

«Ci troviamo di fronte a cambiamenti culturali e sociali cui noi clinici dobbiamo saper rispondere in modo adeguato», continua il direttore della Clinica ginecologica. Ed ai mutamenti il professor Nardelli ci è più che è abituato: sono scritti nero su bianco nei report del centro di Pma, cui si rivolgono sempre più donne over 40 dopo la delibera regionale che permette di accedere al servizio fino ai 50 anni. Cambiano le donne, ma si modifica anche l'assistenza: il 2013 secondo Nardelli sarà l'anno della rivoluzione, in cui le ostetriche avranno nuove competenze. A loro i parti fisiologici (con la supervisione di un medico): «Perchè di norma la gravidanza è uno stato della donna, e non una patologia».

Le famiglie omogenitoriali non differiscono da quelle eterosessuali rispetto alla salute mentale, la soddisfazione di coppia o l’approccio ai bambini (Bos, Van Balen, Van Den Boom, 2004). Non sono state rintracciate inoltre differenze tra madri lesbiche ed eterosessuali riguardo all’autostima, all’ansia, alla depressione e allo stress genitoriale (Golombok, Tasker, Murray, 1997). L’unica differenza emersa è una condivisione maggiore tra madre biologica e madre sociale nelle attività di cura del figlio rispetto alla madre e al padre eterosessuale. Le madri non biologiche trascorrevano più tempo coi loro figli rispetto ai padri e si coinvolgevano maggiormente in attività di controllo e di disciplina.
A differenza della maggioranza dei genitori statunitensi, quelli omosessuali ricorrono meno alle punizioni fisiche, preferendo metodi più verbali come il ragionamento (Johnson, O’Connor, 2002).
 Lo sviluppo emotivo, i comportamenti dei bambini e la qualità delle loro relazioni non mostrano differenze rilevanti con quelli allevati da famiglie eterosessuali (Golombok, Spencer, Rutter, 1983).
 Non è stata identificata alcuna differenza tra coppie etero ed omosessuali per quanto riguarda il coinvolgimento emotivo, la soddisfazione materna, la frequenza dei conflitti, la supervisione dei figli, i comportamenti dei bambini osservati da genitori e insegnanti, autostima e presenza di disordini psichiatrici. Unica differenza con le madri single eterosessuali, le quali riportavano un più alto livello di stress, conflitti parentali e minore soddisfazione rispetto ai genitori in coppia, etero ed omosessuali (Golombok et al. 2003).

 I ragazzi con due madri unite in un “legame matrimoniale” non presentavano differenze sistematiche coi loro pari per quanto riguarda l’autostima, la depressione, l’ansia, il successo scolastico, l’integrazione con i vicini e l’autonomia personale (Wainright, Russell, Patterson, 2004).
 Sono le variabili processuali come la soddisfazione coniugale e le modalità di rapporto con i figli che influenzano il benessere psicologico, e non quelle strutturali come la composizione sessuale della famiglia (Fulcher et al., 2006).
 Lo sviluppo sociale di questi bambini è simile a quello dei loro pari con genitori eterosessuali. I familiari, gli insegnanti e gli stessi bambini descrivono in termini positivi le loro relazioni sociali (Green et al., 1986).
 Una ricerca italiana conclude che l’idea secondo cui “le famiglie omogenitoriali soffrono quotidianamente per la loro stigmatizzazione” si è rivelata essere un vero e proprio mito, che non ha riscontro nella realtà (Danna, 2009).
 Per quanto riguarda la confusione, nessuno dei bambini studiati ha mostrato confusione rispetto alla propria appartenenza di genere, al desiderio di appartenere all’altro sesso, né ha avuto comportamenti di travestitismo (Pawelski et al., 2006).
 I comportamenti dei bambini allevati da madri lesbiche si inseriscono nei parametri convenzionali come quelli dei bambini allevati da madri eterosessuali (Green, 1978; Brewaeys et al., 1997). I bambini maschi cresciuti da lesbiche non assumevano con più frequenza l’abbigliamento del sesso opposto (Green, 1986), né esprimevano una differenza nella scelta dei giocattoli (Hoeffer, 1981).

Gaia Rossi

In ricordo di Marisa e delle tante persone che soffrono come lei

Ci tengo molto in quest'occasione a ricordare una persona che mi ha insegnato tanto sia dal punto di vista professionale e sia da quello umano. Penso che ripercorrere le tappe più importanti della sua vita ci aiuti a capire profondamente le difficoltà che possono caratterizzare la vita di una donna transessuale. In particolare focalizzerò l'attenzione sulle fasi precoci della sua vita, l'infanzia e l'adolescenza, proprio perché voglio condividere con voi la mia esperienza con bambini e adolescenti che si sentono confusi rispetto alla propria identità di genere (la percezione che ognuno ha di appartenere al genere maschile o femminile).
Marisa è morta a giugno nella sua casa dove viveva da sola, l'hanno trovata i vicini riversa in bagno, la forza del suo cuore non è riuscita a reggere i dolori che derivavano dalle drammatiche condizioni fisiche e dalle sofferenze provate nella sua vita. Ho conosciuto Marisa cinque anni fa, lei si era rivolta al Servizio presso il quale lavoro (Servizio per l'Adeguamento tra Identità Fisica e Identità Psichica-SAIFIP, Azienda Ospedaliera S.Camillo-Forlanini di Roma) per iniziare il percorso medico e psicologico che l'avrebbe portata alla Riassegnazione Chirurgica di Sesso (RCS). Da allora ho iniziato a seguirla in un percorso di sostegno psicologico che, in seguito, si è trasformato in qualcosa di diverso.

Era nata in un paese della Calabria cinquantacinque anni fa. Fin dai primi anni di vita provò una profonda sofferenza rispetto all'essere nata in un corpo maschile, e, in maniera del tutto spontanea, manifestava atteggiamenti delicati e femminili. S'interessava dei vestiti e dei giocattoli delle sorelle e le piaceva stare sempre con le bambine. Si sentiva meglio con le femmine poiché pensava di essere come loro, non le piacevano i giochi aggressivi o quelli scalmanati, tipici dei maschi, bensì le piaceva disegnare dei personaggi delle favole come "Biancaneve" o la "Bella addormentata nel bosco".
Le piaceva stare tranquillamente seduta vicino alle sue amiche a pettinare le bambole o a cambiare loro un vestitino. Quando si stava per addormentare iniziava a pensare che forse la mattina dopo quando si sarebbe svegliata avrebbe avuto la "patatina", era convinta che prima o poi sarebbe successo, bisognava solo aspettare del tempo.
C'era in lei un rifiuto profondo del suo pene, per questo non amava lavarlo, preferiva nasconderlo e fare di tutto per cercare di negarlo, come se non ci fosse; anche per questo, infatti, faceva sempre la pipì seduta sul gabinetto.
I genitori condannarono fin da subito questi comportamenti e lei crebbe sviluppando un profondo senso di colpa e di vergogna rispetto al suo sentirsi "femmina".

I bambini di quell'età, stiamo parlando di 5-6 anni, non capiscono cosa succede loro, capiscono solo che non se ne può parlare e che bisogna nascondere certi desideri e aspirazioni. Fu in quegli anni che Marisa iniziò a covare un segreto, che diventò come uno scrigno dove mettere dentro fantasie, ansie e, soprattutto, tanto dolore.
Nonostante i divieti espliciti di manifestare certi comportamenti lei non riuscì a fingere e da quel momento iniziò a emergere la sua straordinaria forza e la sua voglia di esprimere quello che era, senza farsi condizionare dagli altri. Questo le costò caro. All'età di dodici anni fu cacciata di casa.
La presero gli zii, non per desiderio di darle affetto e protezione, ma solo per il bisogno di avere una "schiava" in casa che pensasse a tutte le faccende domestiche. Per questo Marisa passava le sue giornate a pulire, a cucinare e a occuparsi di quella famiglia; se per caso era troppo lenta o faceva qualche errore veniva punita severamente e confinata nello sgabuzzino. Anche gli zii non accettavano la sua condizione esistenziale ed erano botte se per caso aveva qualche atteggiamento vagamente femminile.
In quel periodo al dolore che derivava dall'esterno si aggiunse la sofferenza legata ai cambiamenti del corpo, tipici della pubertà. Per i ragazzi con Disturbo dell'Identità Genere (transessualismo) assistere alla crescita dei peli e della barba, allo sviluppo dei muscoli e delle ossa e alla trasformazione degli organi genitali è come andare incontro a una morte lenta. In questo periodo, solitamente, iniziano a svilupparsi i vissuti depressivi legati alla consapevolezza della propria realtà.

Marisa iniziò a capire che era inutile sperare di risvegliarsi in un corpo femminile; lo sviluppo cognitivo le permise di rendersi conto della sua situazione e quanta angoscia nel comprendere che il cambiamento fisico sarebbe stato inevitabile, se non avesse fatto qualcosa subito. Per tale motivo la sua intelligenza e il suo desiderio di perseguire e realizzare quello che si sentiva di essere, l'aiutarono a cercare di capire cosa le stava succedendo.
Non a caso entrò in contatto con alcune donne transessuali che si prostituivano nelle strade della sua città, capì subito che tra lei e quelle persone c'erano delle cose in comune. Questa conoscenza le permise di dare un nome alla sua condizione, di sapere che si può fare qualcosa per stare meglio e soprattutto di non sentirsi "mostruosa" e isolata.
All'età di quattordici anni iniziò ad assumere una terapia ormonale femminilizzante, questo rappresentò uno spartiacque tra un periodo di profondo buio e un altro in cui s'incominciava a vedere una luce alla fine del tunnel.
Lei faceva di tutto per nascondere i cambiamenti che derivavano dall'assunzione degli ormoni (crescita del seno, caduta dei peli, atrofizzazione degli organi genitali), ma questo non bastò poiché alcuni atteggiamenti emergono, anche se si cerca di fare di tutto per nasconderli.
Per la seconda volta Marisa fu cacciata di casa. Nel suo paese nessuno accettava la sua condizione, veniva derisa e presa in giro, per questo decise di venire a Roma.

 Solo la sua forza le permise di fare questo passo: immaginiamo quanto possa essere difficile per una ragazza di sedici anni decidere da sola di trasferirsi in una grande città, senza avere nessuno che possa aiutarla.
Lei, oramai, si presentava completamente al femminile e aver iniziato così precocemente la terapia ormonale l'aiutò ad arrestare lo sviluppo delle caratteristiche tipicamente maschili. Da quel momento si presentò come Marisa e nessuno si rendeva conto della sua condizione. La vita a Roma fu molto difficile. Inizialmente visse come una "barbona" dormendo tutte le notti in una macchina abbandonata e cercando da mangiare nei cassonetti. Ma questa situazione durò poco poiché lei aveva sempre il suo obiettivo da perseguire "diventare donna", questo le dava energia per andare avanti.
Inevitabilmente si avvicinò al mondo della prostituzione e iniziò a guadagnare molti soldi; pensava che sarebbero serviti per l'operazione tanto desiderata, avere una vagina. La prostituzione l'aiutò anche a soddisfare un profondo bisogno di essere riconosciuta dagli altri come donna e di sentirsi desiderata dagli uomini. E' per tale motivo che alcune donne transessuali tendono a esibire la loro femminilità, quasi a ostentarla, sotto questo comportamento c'è un profondo senso d'insicurezza che deriva dal sapere di avere un corpo maschile.
La vita non aveva finito di metterla alla prova, la sua salute incominciò a mostrare le prime crepe, iniziarono dei problemi cardiaci e soprattutto si rese conto di avere un tumore. Neanche queste difficoltà intaccarono la sua forza e il desiderio di raggiungere il suo obiettivo. Riuscì a sconfiggere il tumore.

Nel frattempo aveva conosciuto un uomo che la faceva sentire una donna (ci teneva a sottolineare che era un uomo eterosessuale), che l'amava e con il quale andò a convivere. Passarono alcuni anni in cui si sentì serena, le bastava avere un tetto sopra la testa e condividere la sua vita con una persona che le mostrava affetto. Sapeva in cuor suo di non aver ancora raggiunto il suo obiettivo, ma in quegli anni, l'unica possibilità per fare l'intervento chirurgico era andare a Casablanca, città troppo lontana da raggiungere per le possibilità economiche di Marisa.

 Sono più di quindici anni che lavoro presso il Servizio del S. Camillo rivolto a persone con Disturbi dell'Identità di Genere e in tutti questi anni ho pensato che la storia di Marisa sia stata una tra le più drammatiche con cui mi sono confrontata. Non è un caso che abbia voluto condividerla con voi.
Il bisogno di condividere è uno tra i più importanti anche per le persone transessuali, loro spesso fantasticano che nessuno potrà mai accettare e comprendere la loro realtà. S'immaginano che dirlo significhi essere cacciati di casa e, in generale, essere rifiutati dagli altri.
Una delle esperienze per loro più significative è quella di constatare che la famiglia, gli amici e le persone attorno a loro siano, nella maggior parte dei casi, disposti a stargli accanto durante il percorso.

Nel Servizio rivolto ai bambini e agli adolescenti lavoriamo soprattutto insieme alle famiglie, per fare in modo che non esistano più segreti all'interno del nucleo, per permettere al bambino e all'adolescente di sentirsi accolto anche con questa caratteristica. E' molto importante che i genitori capiscano che si tratta di una condizione non di una "scelta", che inevitabilmente implica la possibilità di non scegliere.
Questa errata convinzione spesso porta le famiglie a colpevolizzare i propri figli e a pensare che il desiderio di cambiare sia una scelta egoistica che non tiene conto dei bisogni dei genitori. Quanti adulti abbiamo incontrato che per il desiderio di non far soffrire i propri genitori hanno represso la propria identità portandone avanti una fittizia; questa modalità inevitabilmente conduce alla sofferenza psichica e allo sviluppo di problematiche psicologiche molto serie.

 La storia di Marisa ancora non è finita, nel mio lavoro mi sono resa conto che la vita a volte si accanisce con alcune persone in particolare, Marisa è una di queste.
All'età di trent'anni subì uno stupro da parte di un gruppo di ragazzi, questo comportò il ricovero in ospedale per più di tre mesi e poco dopo si accorse di aver contratto in quell'occasione l'HIV.

 Lei oramai aveva sviluppato una corazza emotiva che la difendeva dai drammi più terrificanti, di fronte ai quali tante altre persone sarebbero già morte. Lei no, riuscì anche questa volta a sollevarsi e a perseguire il suo obiettivo con fermezza e dignità.
Nel lavoro con i bambini e gli adolescenti spesso dobbiamo fare i conti con l'aggressività che alcune persone manifestano di fronte a una persona transessuale. Durante il percorso scolastico questi ragazzi devono fare fronte alle continue prese in giro, ai pregiudizi esistenti intorno a questo tema e all'emarginazione che ne deriva. In alcuni casi lasciano la scuola e si ritirano in casa, ambiente che li protegge da tutta questa cattiveria.
Per tali motivi nel nostro lavoro ci troviamo a lavorare con le scuole che frequentano i ragazzi con DIG, parliamo con i professori, con i ragazzi e cerchiamo di agevolare il più possibile il percorso scolastico che è fondamentale per la formazione di un adolescente.
Spesso dico alle persone con cui lavoro e ai loro familiari che dobbiamo essere promotori di un cambiamento culturale, che inevitabilmente deve partire da noi che conosciamo profondamente questa realtà. Ognuno di noi può fare qualcosa per perseguire quest'obiettivo, parlando con il vicino di casa, con il panettiere e con il genitore del compagno di scuola del proprio figlio. E il cambiamento culturale è in parte già avvenuto, ma ancora tanta strada c'è da fare.

 Marisa arrivò nel nostro Servizio all'età di cinquant'anni, le sembrò incredibile che esistesse un servizio pubblico, composto da medici e psicologi, che potesse aiutarla nel raggiungere il suo obiettivo, e che felicità quando seppe che l'intervento di vaginoplastica era gratuito!
Tutto sembrava andare per il meglio, ottenne la Sentenza per la rettificazione chirurgica di sesso e si mise in lista d'attesa per l'intervento chirurgico, non aveva più bisogno di niente. Purtroppo due anni fa le fu diagnosticata una forma rarissima di tumore, la chemioterapia non funzionò come la prima volta. Continuò a lottare. E nel momento in cui ci siamo resi conto che non avrebbe potuto affrontare un intervento chirurgico come quello della vaginoplastica, abbiamo pensato di poter procedere con la richiesta per il cambio dei dati anagrafici.
Marisa più volte mi ha detto che sulla sua tomba voleva il suo nome e non quello maschile, mi diceva che anche se fosse stata l'ultima cosa che avesse fatto, avrebbe voluto avere una vagina. Questo non è stato possibile. Allo stesso tempo il nostro Servizio le ha permesso di sentirsi accolta e amata e, soprattutto, di avere progetti concreti su cui credere.
Grazie Marisa, ti porterò sempre nel mio cuore.

 Maddalena Mosconi

Psicologa-psicoterapeuta, esperta in transessualismo

Azienda Ospedaliera S.Camillo-Forlanini Di Roma , Maddalena Mosconi , Riassegnazione Chirurgica Di Sess , Servizio Per l'Adeguamento Tra Identità Fisica e Identità Psichica-SAIFIP

Pubblicato: 02/01/2013 06:00 su HUFFINGTON POST

comics

 

 

 

 

Οι Ομοφυλόφιλοι Άντρες με Αναπηρία και σεξ

 

Η καθήλωση σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος του περιορισμού δυο ερωτικών συντρόφων που τρέφουν έντονα συναισθήματα ο ένας για τον άλλον. Καθώς η αναπηρία μπορεί να αποτρέπει το άτομο να εκτελεί την σεξουαλική πράξη με τους «παραδοσιακούς» τρόπους, εντούτοις το ανάπηρο άτομο διαθέτει μια σειρά από όμορφες, τρυφερές ικανότητες που προσφέρουν ηδονή, όπως τα φιλιά, τα χάδια, τα γλειψίματα, ή ακόμα κι η διείσδυση του πέους.

Ακόμα κι εκείνοι που έχουν κάκωση στο νωτιαίο μυελό μπορούν να κάνουν διείσδυση στον πρωκτό, προσφέροντας ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Πολλοί είναι οι ομοφυλόφιλοι ανάπηροι που πάσχουν από άλλες παθήσεις και δεν έχουν προβλήματα στύσης, που μπορούν να εκτελούν διεισδύσεις και να έρχονται σε οργασμό όπως όλοι οι άλλοι. Το μυστικό εδώ είναι η θέληση, η επιθυμία, η στάση κι η κατανόηση μεταξύ των εραστών. Η κατανόηση μπορεί να δημιουργήσει έντονους δεσμούς αγάπης μεταξύ των δυο αντρών, που με πειραματισμούς με τα κορμιά τους θα μπορέσουν να ανοίξουν τους ορίζοντες της αγάπης μεταξύ τους. Όπου υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη και προθυμία για εξερεύνηση, η αναπηρία αποτελεί μια ευκαιρία για δημιουργικότητα.

Όσον αφορά τα γκέι ανάπηρα άτομα που έμειναν ανάπηρα από μια κάκωση του νωτιαίου μυελού, η σεξουαλική ανικανότητα θα εξαρτηθεί από την έκταση και το βαθμό της βλάβης στο νωτιαίο μυελό κι από το αν ή όχι μπορούν τα νευρικά ερεθίσματα να μεταφέρονται μέσω αυτού. Ένα γκέι ανάπηρο άτομο μπορεί να έχει μια πλήρη ή ατελή διατομή του νωτιαίου μυελού. Στην περίπτωση της πλήρης διατομής, π.χ. στην περιοχή του αυχένα, δεν θα υπάρχει καμία αισθητικότητα ή κινητικότητα κάτω από σημείο αυτό. Στην περίπτωση της ατελούς διατομής, μπορεί να υπάρχει μερική αισθητικότητα κάτω από το επίπεδο της βλάβης. Για τον γκέι ανάπηρο η σεξουαλική πράξη περιλαμβάνει τρία βασικά θέματα: την επιθυμία, την στύση και την εκσπερμάτωση. Η επιθυμία είναι μια πνευματική και ορμονική διαδικασία που βασίζεται στα όνειρα και τις φαντασιώσεις. Η στύση εξαρτάται από την αύξηση της κυκλοφορίας του αίματος στα αιμοφόρα αγγεία του πέους, και μπορεί να επιτευχθεί είτε μέσω του εγκεφάλου είτε με την άμεση σωματική επαφή. Τα ανάπηρα άτομα μπορεί να έχουν είτε αντανακλαστική στύση ως αποτέλεσμα του ερεθισμού στη γεννητική περιοχή, που όμως δεν την αισθάνονται, είτε μπορούν να έρθουν σε στύση με τη σκέψη. Εδώ θα συζητήσουμε για τα γκέι ανάπηρα άτομα που είναι τετραπληγικοί ή παραπληγικοί. Για τους άλλους, που δεν είναι τετραπληγικοί ή παραπληγικοί και πάσχουν από ασθένειες, όπως η μυϊκή δυστροφία, η σκλήρυνση κατά πλάκας κι η εγκεφαλική παράλυση, δεν έχουν απώλεια της αισθητικότητας στο σώμα τους ή στα γεννητικά τους όργανα. Ο γκέι ανάπηρος που δεν είναι τετραπληγικός ή παραπληγικός, μπορεί να ερεθιστεί σεξουαλικά όπως ο καθένας και να έρθει επίσης, και σε οργασμό. Μπορεί να ανταποκριθεί κανονικά στο άγγιγμα ή σε οποιαδήποτε άλλη αίσθηση, όπως όλοι μας. Έχει κι εκείνος την επιθυμία για σεξουαλική ικανοποίηση και σωματική επαφή με τους άλλους. Ακόμα και εκείνοι που είναι παραπληγικοί ή τετραπληγικοι, η σεξουαλική επιθυμία κι η ανάγκη της επαφής και οικειότητας συνεχίζει να υφίσταται, παρά το γεγονός ότι δεν αισθάνονται το πέος τους όπως πριν. Η επιθυμία κι η ικανότητα να ανταποκριθούν και να μοιραστούν αγάπη κι έρωτα, συνεχίζει να υπάρχει όπως και πριν γίνουν ανάπηροι. Οι παραπληγικοί κι οι τετραπληγικοί μπορεί να μην έρχονται σε οργασμό όπως τα άλλα γκέι άτομα, όμως πολλά άτομα που είναι καθηλωμένα σε αμαξίδιο και πάσχουν από άλλες αναπηρίες μπορούν να έχουν οργασμό και να ικανοποιούνται, όπως κι οι υγιείς άνθρωποι. Ο συγγραφέας συνάντησε έναν γκέι άντρα που φρόντιζε κάποιον με μυϊκή δυστροφία και μου είπε ότι κάθε μέρα που πήγαινε να τον πάρει, τον χάιδευε και τον βοηθούσε να έρθει σε οργασμό, κι εκείνος ήταν πολύ ευτυχισμένος. Στην πραγματικότητα, μου είπε ότι τον φρόντιζε μέχρι την ημέρα που πέθανε. Ένας λόγος που έζησε τόσο πολύ και παρέμενε υγιής, παρά την επιδείνωση της κατάστασης του σώματός του, οφειλόταν στο γεγονός ότι κάθε μέρα απολάμβανε σεξουαλική ικανοποίηση.

Στατιστικά, πολλοί τετραπληγικοί και παραπληγικοί μπορούν να έχουν στύση, αλλά μόλις το 5% έχουν εκσπερμάτιση. Δυστυχώς, κι εκείνοι που εκσπερματώνουν δεν έχουν καμία αίσθηση οργασμού στην πυελική περιοχή, και συχνά το σπέρμα μεταφέρεται μέσω του ουροποιητικού συστήματος στην κύστη.

Ωστόσο, η ευχαρίστηση από τον ερεθισμό και την επαφή ικανοποιεί συναισθηματικά το άτομο. Όλα τα ανάπηρα άτομα μπορούν να βιώσουν ευχαρίστηση από τα φιλιά, τα χάδια, τα γλειψίματα και τα αγγίγματα. Ένας γκέι ανάπηρος μπορεί να βιώσει έντονη ερωτική ευχαρίστηση με το γλείψιμο των γεννητικών οργάνων και του σώματος, ακόμα και αν δεν μπορεί να έχει οργασμό, όπως ο μη ανάπηρος σύντροφός του. Συνήθως, ακόμα και τα άτομα με βαριές αναπηρίες, μπορούν να προσφέρουν και να πάρουν ευχαρίστηση με το στόμα, γλείφοντας και φιλώντας όλα τα μέρη του σώματος του φίλου τους. Το πιο σημαντικό είναι ότι βιώνουν ζεστασιά, ενδιαφέρον, τρυφερότητα και ένα αίσθημα αποδοχής από τον άνθρωπο που αγαπούν και νοιάζονται. Γι’ αυτό αν η σεξουαλική επαφή είναι εστιασμένη μόνο στη στύση, τη διείσδυση και τον οργασμό, το άτομο με παραπληγία ή τετραπληγία θα δυσκολευτεί να βιώσει και να βρει σεξουαλική ολοκλήρωση και ικανοποίηση. Εδώ χρειάζεται να αναφέρουμε ότι ακόμα και τα άτομα που δεν μπορούν να νιώσουν οργασμό, εντούτοις, μπορούν αν τοποθετηθούν μπρούμυτα ή στο πλάι να κάνουν πρωκτικό σεξ. Αν είστε μη ανάπηρος, είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι μπορείτε να έρθετε σε οργασμό κάνοντας διείσδυση σε διάφορες στάσεις, όπως με οποιονδήποτε άλλον γκέι σύντροφο. Το αν το άτομο μπορεί να νιώσει ή όχι την επαφή όπως οι υπόλοιποι, εξαρτάται από την αναπηρία που έχει. Αν η αναπηρία δεν οφείλεται σε κάκωση νωτιαίου μυελού, μπορεί να απολαύσει το σεξ το ίδιο έντονα, όπως κι ο καθένας μας. Πολλοί ανάπηροι που δεν έχουν βλάβη στον νωτιαίο μυελό, έχουν πλήρη αισθητικότητα σε όλο τους το κορμί και μπορούν να έρθουν σε οργασμό κανονικά. Ακόμα και αυτοί που έχουν μειωμένη αισθητικότητα, το αίσθημα της ζεστασιάς, της αποδοχής θα σας δώσει τόσο σε σας, όσο και στον άλλον, μεγάλη ικανοποίηση. Επίσης, μπορείτε να τελειώσετε στην πλάτη του ή αν μπορεί να ανοίγει τα ποδιά του να διεισδύσετε στον πρωκτό και να προσφέρετε σε σας και το φίλο σας σεξουαλική ικανοποίηση. Το σημαντικότερο από όλα είναι η αγάπη, η προθυμία για οικειότητα, ο σεβασμός και το δόσιμο της καρδιάς, της ψυχής και του κορμιού σας.

Είναι πολύ σημαντικό για τα γκέι ανάπηρα άτομα που η αναπηρία τους είναι αποτέλεσμα ενός ατυχήματος ή μιας εκφυλιστικής νόσου, να καταλάβουν ότι ο κανονικός τρόπος με τον οποίο έκαναν έρωτα μπορεί να είναι πολύ δύσκολος, ή ότι πρέπει να αλλάξει ώστε να μπορέσει να γίνει. Το πιο βασικό είναι η αποδοχή της κατάστασης ως έχει, κι η ενδυνάμωση εσωτερικά της αγάπης και της αυτό-αποδοχής. Αν δεν συμβεί αυτό θα είστε πολύ δυστυχισμένος, και γεμάτος θυμό και πικρία για τη ζωή και την κοινωνία, και κανείς δεν θα σας θέλει γιατί δεν θα το αξίζετε. Όσον αφορά εσάς που θέλετε να είστε με κάποιον, θα πρέπει να φροντίσετε ώστε να είστε ελκυστικός στο άτομο αυτό και να μην δείχνετε θυμό και αρνητικότητα για την κατάστασή σας. Αν είστε τετραπληγικός ή παραπληγικός, είναι πολύ σημαντικό να φτάσετε σε τέτοιο σημείο αποδοχής του εαυτού σας, ώστε να μπορείτε να συνειδητοποιήσετε ότι η συναισθηματική πλευρά του σεξ μπορεί εξίσου να ικανοποιεί και να δράσει αντισταθμιστικά στην αλλαγή της σωματικής ικανότητας.

Όσον αφορά τον στοματικό έρωτα, αν ο γκέι ανάπηρος φίλος σας δεν μπορεί να κουνήσει με ευκολία το κεφάλι του πάνω-κάτω, θα πρέπει εσείς να βάλετε το όργανό σας στο στόμα του και να κινηθείτε πάνω κάτω, καθώς εκείνος σας γλύφει με τη γλώσσα και τα χείλια του. Αν το κάνετε γρήγορα, θα έρθετε σε οργασμό. Επίσης, μπορείτε πάντα να γλείψετε τα γεννητικά του όργανα όπως και, εκτός αν ο φίλος σας έχει κάκωση νωτιαίου μυελού, θα έρθει σε οργασμό και θα εκσπερματώσει. Επίσης, ο γκέι ανάπηρος σύντροφός σας μπορεί να γλύψει τα όργανά σας και τον πρωκτό σας. Όσον αφορά στο τελευταίο, αν ο φίλος σας έχει περιορισμένη κινητικότητα, μπορείτε να τον ξαπλώσετε ανάσκελα, και να κάτσετε απαλά στο πρόσωπό του, ώστε να μπορεί να σας γλύψει με το στόμα. Μπορείτε να το κάνετε κι εσείς ταυτόχρονα σε αυτόν από τη θέση αυτή, όπως στη στάση «69». Για να αυξήσετε την απόλαυση μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και κάποιον δονητή ή άλλο βοήθημα της αρεσκείας σας. Μπορείτε ακόμα να παίξετε με το κορμί του άλλου με φιλιά, χάδια κτλ. Σε όλες αυτές τις τεχνικές, αυτό που πραγματικά μετράει είναι η συμπεριφορά και το ενδιαφέρον σας για τον ανάπηρο σύντροφό σας, ώστε να τον περιβάλλεται με φροντίδα κι αγάπη.

Τα γκέι ανάπηρα άτομα που έχουν τραχειοστομία αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο να κάνουν έρωτα, όμως αυτές οι δυσκολίες μπορούν και θα πρέπει να ξεπεραστούν με δημιουργικότητα και πειραματισμούς. Αυτοί οι γκέι άντρες μπορούν να προσφέρουν και να βιώσουν ηδονή με πολλούς τρόπους: σωματικά, συναισθηματικά, λεκτικά, κι είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι αισθάνονται όλο τους το κορμί κανονικά. Αυτά τα άτομα μπορούν να εκσπερματώσουν και να ερεθιστούν όπως ο καθένας. Η μόνη διαφορά είναι ο τρόπος προσέγγισής τους. Αν ο γκέι εραστής σας έχει τραχειοστομία, πρόσφερετέ του ικανοποίηση με στοματικό έρωτα. Αν κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο, χρησιμοποιείστε τα δάχτυλα, τα χέρια, τα πόδια ή ό,τι άλλο μπορείτε. Αν το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να μιλάτε μαζί του, περιγράψτε του λεκτικά μια φαντασίωση την ώρα που εκείνος αυνανίζεται πλάι σας. Αν δε μπορείτε να ερεθίσετε σωματικά τον ανάπηρο εραστή σας με κανένα από αυτούς τους τρόπους, δοκιμάστε κάτι δικό σας. Το μυστικό εδώ είναι η αποδοχή, η αίσθηση ελευθερίας που νιώθει, και το ότι είστε εκεί μαζί του για να τον ευχαριστήσετε. Θυμηθείτε ότι πολλοί ετεροφυλόφιλοι άντρες με παρόμοιες αναπηρίες μπορούν να κάνουν παιδιά όταν είναι με τις σωστές γυναίκες που τους φροντίζουν και τους αγαπούν.

Αν ο γκέι εραστής σας χρησιμοποιεί κάποια αναπνευστική συσκευή και δεν έχει τραχειοστομία, μπορείτε να τη βγάλετε για λίγο για να μιλήσετε, να τον φιλήσετε, να τον γλείψετε, κτλ. Όταν ο εραστής σας δεν μπορεί να αναπνεύσει χωρίς τη συσκευή για πάνω από ένα λεπτό, και η ερωτική πράξη έχει φτάσει στην κορύφωση της, μπορείτε να χρησιμοποιείτε κάποιο βοήθημα, δονητή, κτλ, για να τον ερεθίσετε καθώς αναπνέει από τη συσκευή. Αφιερώστε χρόνο και παίξτε μαζί του. Πειραματιστείτε, χρησιμοποιείστε κάποιο δονητή, τα δάχτυλα σας, το στόμα και τη γλώσσα σας εκεί που του αρέσει πιο πολύ. Ρωτήστε τον ποια είναι τα ευαίσθητα σημεία του ή ανακαλύψτε τα μόνος σας. Αφιερώστε χρόνο σε αυτό, και πείτε στον σύντροφό σας να σας δείξει με ένα επιφώνημα ή με ένα «ναι» αν το ευχαριστιέται.

Αν χρησιμοποιείτε αναπνευστήρα, θα πρέπει να συζητήσετε με τον σύντροφό σας για τους περιορισμούς και τις ικανότητές σας. Παρά τους περιορισμούς αυτούς, έχετε πολλές δυνατότητες στο σεξ. Πολύ συχνά, τα άτομα που χρησιμοποιούν συσκευές για να αναπνεύσουν θεωρούνται από τους άλλους ότι δεν μπορούν να κάνουν έρωτα. Αυτό βέβαια δεν ισχύει! Το ότι οι αναπνευστικοί μυς κάποιου χρειάζονται βοήθεια, δεν σημαίνει ότι όλοι οι υπόλοιποι μυς του δεν λειτουργούν.

Κάθε γκέι ανάπηρος άντρας είναι διαφορετικός. Αν κάποιος έχει μια αναπηρία που δεν του επιτρέπει να έχει κανονική στύση, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μια κρέμα Κ-Υ κι ένα δονητή ή άλλο βοήθημα. Μην παραιτήστε εύκολα χωρίς να προσπαθήσετε. Ο καθένας ανάπηρος γκέι μπορεί να βρει έναν πολύ όμορφο άντρα με τον οποίο μπορεί να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές του ορμές. Ακόμα καλύτερα, ζητήστε του να του κάνετε στοματικό ερωτά και να τον γλείψετε σε όλο του το σώμα καθώς εκείνος σας αγγίζει στο σημεία που αισθάνεστε. Αν δεν απενοχοποιηθείτε και δεν τηρείτε θετική στάση απέναντι στον εαυτό σας και την αναπηρία σας, κανένας δεν θα θελήσει να σας γνωρίσει και να σας αντιμετωπίσει ως άτομο κι όχι ως αναπηρικό καρότσι. Αυτό είναι πολύ ταπεινωτικό και θλιβερό για τον οποιονδήποτε, ανάπηρο ή όχι.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όσοι χρησιμοποιούν αναπνευστήρα είναι ότι πολλές φορές αυτός μπορεί να διπλώσει στα χέρια ή τα ποδιά. Άλλο πρόβλημα είναι επίσης, κι ο συγχρονισμός στο πότε θα φιλήσετε και θα γλείψετε με μια ανάσα, ή πότε θα σας γλύψει και έπειτα θα τον γλείψετε κι εσείς με μια ανάσα. Δουλέψτε τον συγχρονισμό μαζί, και πριν το καταλάβετε θα έχετε μάθει πότε να φιλάτε, να γλείφετε, να ρουφάτε και πότε να αναπνέετε. Είναι σαν να μαθαίνετε πότε θα μασάτε μια τσίχλα και θα τρίβετε την κοιλιά σας ταυτόχρονα, μόνο που είναι πιο ευχάριστο. Αν πραγματικά αγαπάτε και φροντίζετε ο ένας τον άλλον, θα βρείτε τον χρόνο να δουλέψετε μαζί όλες αυτές τις λεπτομέρειες.

Τα μη ανάπηρα γκέι άτομα θα πρέπει να καταλάβουν ότι ένας ανάπηρος άνθρωπος έχει κι αυτός την ανάγκη να τον αγαπήσουν, να τον αγγίξουν, να του φερθούν τρυφερά, κι επομένως δεν θα πρέπει να είναι αρνητικοί στην πιθανότητα να γνωρίσουν ένα τέτοιο άτομο. Αν βρείτε κάποιον που είναι γκέι και ανάπηρος, κι έχει αποδεχτεί πλήρως την ομοφυλοφιλία του και την αναπηρία του, είναι πιθανό να αναπτύξετε μια σοβαρή και οικεία ερωτική σχέση μαζί του για μια ζωή, ικανοποιώντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες σας, προσφέροντας αγάπη και ευτυχία ο ένας στον άλλον. Ο σκοπός της σχέσης είναι να μοιράζεστε αγάπη, ζεστασιά και αμοιβαία υποστήριξη. Όταν το συνειδητοποιήσετε αυτό και μπορέσετε να βάλετε τον εαυτό σας στη θέση ενός ανάπηρου γκέι ατόμου, τότε ίσως μπορέσετε να είστε πιο ανοιχτοί στην πιθανότητα να αναπτύσσεται ερωτική σχέση με κάποιο γκέι ανάπηρο άτομο. Εκτός από την επαφή, πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι σεξουαλικής αλληλεπίδρασης μεταξύ εσάς και ενός ανάπηρου άντρα. Τα φιλιά, τα χάδια, τα γλειψίματα, ο στοματικός έρωτας ή η στάση «69» είναι κάποιοι από αυτούς τους τρόπους. Οι αγκαλιές, το μασάζ κι η χρήση ενός δονητή ή άλλου σεξουαλικού βοηθήματος, σας δίνουν τη δυνατότητα να βελτιώσετε τη σεξουαλική σας ευχαρίστηση. Ένας τετραπληγικός ή παραπληγικός μπορεί να βιώσει μεγάλη ευχαρίστηση αν τον ερεθίσετε ή τον χαϊδέψετε σε σημεία του σώματος που δεν έχουν επηρεαστεί από την κάκωση του νωτιαίου μυελού.

Δημοσιευμένο στοSEX & ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Группа Война зацеловывает ментов

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2013 ΚΑΙ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΠΟΛΥΧΡΩΜΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ