International Day of Solidarity: 1 year without Pavlos Fyssas

https://www.facebook.com/events/327660700730694/

http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=30274%3Akatapliktiko-binteo-apo-toyrkoys-antifasistes-gia-ton-paylo-fyssa&catid=54%3Aturkey&Itemid=77

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΙΗΜΕΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ''KILLAH P'' ΦΥΣΣΑ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤ.ΚΟΙΝ.ΔΡΑΣ.''ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ'' (ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ)
18-19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014.

Στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε το παγκόσμιο διήμερο μνήμης για τον 1 χρόνο από την δολοφονία του Παύλου ‘’KILLAH P’’ Φύσσα, ύστερα από κάλεσμα της οικογενείας και των στενών φίλων του, μέσω της πρωτοβουλίας κοινωνικών δράσεων, ‘’ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ’’, στην ΕΣΗΕΑ στις 8/9 με συνέντευξη τύπου. Εκατοντάδες διαδηλώσεις σημειώθηκαν σε κάθε μεριά του πλανήτη στις 18 Σεπτεμβρίου κι ως επί το πλείστον ειρηνικές από την αρχή έως το τέλος τους. Ο ακριβής αριθμός τους δεν μπορεί να υπολογιστεί, λόγω του ότι αδυνατούμε να έρθουμε σε επαφή με όλους τους διοργανωτές.

Συγκεκριμένα, πάνω από 30 πόλεις στην Ελλάδα πραγματοποίησαν οργανωμένες εκδηλώσεις μνήμης, σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες, χωρίς να αναφερθούν πουθενά μεγάλης εκτάσεως επεισόδια. Στο Κερατσίνι, στην περιοχή του Παύλου, από τις 15:00 άρχισε να συρρέει ένα μεγάλο πλήθος κόσμου, το οποίο συγκροτούνταν από όλες τις ηλικίες, για να καταστούν θεατές των αποκαλυπτηρίων του μνημείου, στο σημείο της δολοφονίας. Στην συνέχεια, πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη δράση δρόμου της πρωτοβουλίας, ως είθισται κάθε 18 του μηνός. Επρόκειτο για ένα περιφερόμενο θέατρο δρόμου, βασισμένο στον αυτοσχεδιασμό. Πρόθεσή μας, να σατιρίσουμε την στάση της ΄΄κοινής γνώμης’’ απέναντι στον φασισμό με τίτλο: ΄΄Ο φασισμός ανάμεσά μας’’. Στις 19:00, αφού πραγματοποιήθηκε αθρόα συνέλευση κόσμου σε όλη την οδό ‘’Παύλου Φύσσα’’ (τέως Παναγή Τσαλδάρη), ξεκίνησε ένα πολύχρωμο πλήθος με μπαλόνια, αντιφασιστικά συνθήματα και ρεφραίν του Παύλου, το οποίο κατέληξε στην πλατεία Παγκοσμίου Ειρήνης, στον Κορυδαλλό. Αυτό συνέβη για συμβολικούς λόγους, λόγω της ονομασίας της πλατείας αλλά κι επειδή αποτελούσε μία από τις αγαπημένες πλατείες του Παύλου. Εκεί, λοιπόν, αφήσαμε τα μπαλόνια για ‘’να πάνε’’ στον Παύλο, γιορτάζοντας το τέλος του φόβου κι ακούσαμε μουσικές του μέχρι αργά το βράδυ. Όσον αφορά τα επεισόδια που διεξήχθησαν στο Κερατσίνι, αφού είχε αποχωρήσει η πορεία, είναι ευκόλως κατανοητό απ’ οποιονδήποτε ήταν εκεί, πως οφείλονται σε ‘’ομάδες’’ αμφιβόλου ταυτότητος. Σύμφωνα με πληροφορίες που δόθηκαν από τον δήμαρχο Κερατσινίου, αυτές οι ‘’ομάδες’’ λειτούργησαν με τέτοιο τρόπο, ώστε να συμβούν έκτροπα με απόρροια επιθέσεις αστυνομικών σε απλό κόσμο! Έγιναν πολλές απαράδεχτες συλλήψεις, οι οποίες χρήζουν αλληλεγγύης απ΄όλους μας.

http://www.toperiodiko.gr/%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CE%BA%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%86%CF%8D%CF%83/

Την επόμενη ημέρα, 19 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε μία μεγάλη συναυλία στην πλατεία Συντάγματος, η οποία ξεκίνησε στις 18:00, καθώς κι η ζωντανή μετάδοση από την ERT OPEN και το THE PRESS PROJECT. Στην συναυλία παρευρέθησαν πάνω από 40.000 κόσμου, που ήρθαν να ενώσουν τις φωνές τους κατά του φασισμού και υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης. Συνολικά, 1.000.000 άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη, παρακολούθησαν/άκουσαν την συναυλία, μέσω της διαδικτυακής μετάδοσης με σήμα, το οποίο εξέπεμπαν οι χορηγοί επικοινωνίας και μετάδοσης. Αναμετάδοση έκαναν επίσης, εκατοντάδες σελίδες και blogs, δεκάδες ραδιοφωνικοί σταθμοί και τηλεοπτικά δίκτυα σε Ελλάδα κι εξωτερικό. Εντούτοις, η συναυλία δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί όπως είχε προγραμματιστεί, με το 15λεπτο μουσικό αφιέρωμα στον Παύλο, λόγω εντάσεων που δημιουργήθηκαν με ‘’αδέρφια’’ μας, τα οποία σημειώθηκαν γύρω στις 02:15, μετά το μουσικό σετ των PANX ROMANA, χωρίς αυτό φυσικά να επιβαρύνει την μπάντα. Αφορμή στάθηκε η αναφώνηση ενός συνθήματος, που ακούστηκε από το μικρόφωνο και δεν εκφράζει τον πυρήνα του ‘’ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ’’. Το σύνθημα ήταν το εξής: ‘’ Ο Παύλος ζει- Μορφώστε τους ναζί.’’. Ενώ παράλληλα το δικό μας: ‘’Ο Παύλος ζει- Ξυπνήστε τους ναζί.’’, παρερμηνεύτηκε. Θεωρούμε ξεκάθαρο, ότι οι ακόλουθοι της ναζιστικής ιδεολογίας, δεν χρήζουν καμίας επιμορφώσεως, αφού η ίδια η ιστορία έχει αποδείξει ότι πλήθη επιστημονικών στελεχών έχουν δώσει ‘’τα φώτα τους’’ ώστε να συμβούν μεγάλες βαρβαρότητες στην ανθρωπότητα μέσω διεξαγωγής αρρωστημένων πειραμάτων (βλ. Ευγονιστές), για τον έλεγχο της εξελίξεως κάποιου είδους (;) ανθρώπου. Όσον αφορά το δεύτερο σύνθημα, θέλει να εκφράσει την αντίθετη άποψη από εμάς, η οποία θέλει τον Παύλο, δολοφονημένο από 426.025 ψηφοφόρους της χρυσής αυγής, αφού αυτό είναι ένα αμφιλεγόμενο ποσοστό μιας ακόμα πιο αμφιλεγόμενης εκλογικής διαδικασίας. Σε τελική ανάλυση, δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως ναζί, ανθρώπους , οι οποίοι χωρίς καμία πολιτική ή κοινωνική σκέψη, ψήφησαν αυτό το κόμμα, ωθούμενοι από μία κατασκευασμένη τάση ‘’αντιδράσεως’’ προς τα κόμματα των μνημονίων και της παρακμής της χώρας μας. Τέτοιες, λοιπόν, απόψεις, (που υιοθετούνται μάλιστα κι από αρκετές πολιτικές πλευρές), νιώθουμε πως αποσυντονίζουν την σκέψη των πολιτών για το ποιός είναι ο πραγματικός ‘’εχθρός’’ και σκοπεύουν την πόλωση. Για την κατάληξη, λοιπόν, της συναυλίας, αναγνωρίζουμε πως το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης επιβαρύνει εμάς τους ίδιους, αφού η μεγάλη έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού στα κατάλληλα πόστα, η έλλειψη πείρας για μια τόσο μεγάλης εκτάσεως διοργάνωση, σε συνδυασμό με την τεράστια συναισθηματική καθώς και πνευματική φόρτιση, αλλά και την προσωπική κούραση 15 ανθρώπων κατά την διάρκεια πολλών ημερών, μας οδήγησε στο να μην καταφέρουμε να διαχειριστούμε σωστά αυτό το μικροεπεισόδιο που διαδραματίστηκε στο μπροστινό μέρος της σκηνής, καθώς και πάνω σε αυτό, με απόρροια να μας κλείσουν το ρεύμα οι υπεύθυνοι της πλατείας. Όλα εν τέλει, διευθετήθηκαν δια του λόγου.

http://www.kar.org.gr/2014/09/20/%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C-%CF%86%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%80/

Σχετικά με κάποια δημοσιεύματα στο διαδίκτυο, τα οποία πασίδηλα θέλησαν να δημιουργήσουν αρνητικές εντυπώσεις, αμαυρώνοντας την διοργάνωση και μεταφέροντας συγκεκριμένες ασάφειες προς υιοθέτηση από τον κόσμο, αυτό ,το οποίο θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε εμείς, η οικογένεια και οι φίλοι του Παύλου, είναι το εξής: Όταν συνειδητοποιήσαμε, 3-4 κοντινοί άνθρωποι του Παύλου, ότι κάτι έπρεπε να γίνει, ώστε οι ιδέες που είχε φυτέψει ο ίδιος στην παρέα για μια καλύτερη κοινωνία, να μείνουν ζωντανές, καθίσαμε να βρούμε τα κοινά μας, να αναλύσουμε τις διαφορές μας και να τις σεβαστούμε, καθώς και να βγει μια κοινή συνεννόηση για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να πράξουμε, ώστε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά του. Τα κοινά μας όνειρα! Βαφτίσαμε λοιπόν, την παρέα μας με αυτόν τον αυθόρμητο τίτλο, από την ανάγκη μας να υπογραμμίσουμε το χρέος κάθε ανθρώπου να ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΕΙ να παραμένει άνθρωπος, απέναντι σε ο,τιδήποτε πάει να αλλάξει την φύση του. Η μνήμη είναι αυτήν που σου χαρίζει την γνώση, έτσι ώστε να μην ξαναζήσεις το παρελθόν σου και σε περίπτωση που αυτό συμβεί, να καταφέρεις να αντεπεξέλθεις σωστά. Αναντίρρητα, η περίπτωση της Ελλάδας, αποδεικνύει ότι ο λαός μας έχει μνήμη χρυσόψαρου, χωρίς να χρειάζεται να αναφερθούμε ούτε στα θύματα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου από τους ναζί, αλλά ούτε και στην παράνοια που μας κατέλαβε μετά από αυτόν, θέλοντας να μεγαλώσουμε την λίστα των νεκρών μ’έναν εμφύλιο!
Οι φυλακές φτιάχτηκαν για να απομονώνονται οι επικίνδυνοι , που θα αποτελούσαν τροχοπέδη για την ορθή συκρότηση της κοινωνίας, και τα σχολεία για να μην υπάρχουν φυλακές. Σκοπός δικός μας,λοιπόν, για όσους ζούμε, είναι να ζητάμε δικαιοσύνη απέναντι σε όποιον δεν έκανε καλά την δουλειά του κι επέτρεψε να σκοτώνονται άνθρωποι στον βωμό ιδεολογιών όπως αυτές, από ανθρώπους, των οποίων οι ιδέες βρωμάνε θάνατο! Το ένα όνειρο του Παύλου, ήταν η δημιουργία ενός σχολείου, το οποίο να γαλουχεί ορθώς τους ανθρώπους και να τους ωθεί να γεννάνε ιδέες και πράξεις για το καλό του συνανθρώπου τους. Το άλλο, ήταν ένα beach bar!

Όσον αφορά τα οικονομικά στοιχεία της διοργάνωσης του διημέρου, αναφέρουμε πως τα έξοδά μας ήταν τα εξής: 15.000 αφίσες, 2.000 αυτοκόλλητα, 50 t-shirts, 3.200 μπαλόνια (εκ των οποίων παραδόθηκαν εν τέλει τα 2.000), 15 κιλά τσικουδιά, 20 κιλά παραδοσιακά γλυκά, 300 μπύρες και 300 νερά για τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν αφιλοκερδώς στην συναυλία, μεροκάματα ανθρώπων για αφισοκόλληση, ενοικίαση εξέδρας για την συναυλία, ενοικίαση 3 φορτηγών για την μεταφορά του εξοπλισμού, ενοικίαση φωτισμού κι ηχητικού εξοπλισμού για την συναυλία καθώς και τα μεροκάματα των ανθρώπων που εργάστηκαν στον ήχο. Όλα αυτά ανέρχονται στα 5.750 ευρώ. Η οικονομική ενίσχυση που δεχτήκαμε ήταν η εξής: 500 ευρώ από ΟΛΜΕ, 500 ευρώ από ΑΔΕΔΥ και 300 ευρώ από τον δήμο Κορυδαλλού. Το donate που πραγματοποιήθηκε από το The Press Project για την κάλυψη εξόδων του ύψους των 300 ευρώ για την πραγματοποίηση του Live Stream και την απόδοση σε΄μάς πιθανού πλεονάσματος που θα δημιουργείτο, θα αποτελούσε ενίσχυση των εξόδων της πρωτοβουλίας μας. Ενημερωθήκαμε από την σελίδα ότι συνολικά είναι 535 ευρώ. Από τα κουτιά οικονομικής ενισχύσεως, που υπήρχαν στην συναυλία, προέκυψαν 2.224 ευρώ. Σκοπός ήταν να προκύψει από τα κουτιά, κι ένα ποσό ενισχύσεως για έναν χώρο στεγάσεως αστέγων.

Αγάπη στους δρόμους,
ραντεβού εκεί! 

Δεν Ξεχναμε

http://jungle-report.blogspot.gr/2014/09/morfwmenoi-nazi.html

ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΗΜΑΡΧΕΙΑ ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Michele Giarratano

A Bologna, dal 15 settembre 2014 un altro piccolo, piccolissimo (ma molto importante per il peso, anche politico, che ha) passo verso il lungo cammino delle coppie di persone dello stesso sesso verso l'UGUAGLIANZA.
A partire da domattina, infatti, il Sindaco Virginio Merola firmerà la trascrizione del matrimonio contratto all'estero da persone dello stesso sesso: io e Sergio, insieme ad un'altra coppia di amici, questa settimana abbiamo già depositato tutta la documentazione necessaria richiesta e dunque domattina, a tutti gli effetti, il nostro matrimonio contratto a Oslo il 27 agosto di 3 anni fa verrà finalmente trascritto nei Registri del Comune di Bologna.
Come dicevo un piccolo passo in avanti, monco finché non ci sarà una legge nazionale sui matrimoni egualitari o le unioni civili, ma un atto importante che mi fa sentire orgoglioso della mia città, Bologna, e del sindaco che la sta governando, per la sua scelta in controtendenza.
Dunque W Bologna, bravo Merola e tanti auguri a NOI e a tutte le coppie che a partire da domani trascriveranno al Comune il loro matrimonio.

E per chi volesse festeggiare insieme a noi ci vediamo domani sera alle 22.45 allaRED Square - Festa Dell'Unità // Bologna dove ci attendono 4 Chiacchiere sul Divine insieme a Matteo x3 , Daniela, Massimo, Minerva e tante e tanti amici che verranno, speriamo, a brindare insieme a noi e a mangiare un pezzetto di torta! 

Ovviamente la cosa più bella, domani, sarà quella di festeggiare insieme a LUCA, il nostro Amore più grande 

‪#‎trascrizione‬ ‪#‎nozzegay‬ ‪#‎Bologna‬ ‪#‎Pride‬ ‪#‎Lucahaduepapà‬ (il cui matrimonio finalmente viene trascritto in Italia!) 

http://www.gay.tv/articolo/comuni-italiani-che-riconoscono-matrimonio-gay/62189/

INDIA:Transgender ad campaigns for protecting their rights

New Delhi: India’s government will come out with its first ever television and newspaper advertisements on the rights and problems of transgenders, who endemically face bias and taunts in the country.

File pic

Officials said the ads, likely to hit the small screen in a month, are the government’s first step towards fulfilling a mandate laid down earlier this year by the Supreme Court, which asked it to protect the community’s rights.

Transgenders, commonly called “hijras” in India, are people whose identification of their own gender does not match the one assigned to them by society. The rights of lesbians, gays, bisexuals and transgenders (LGBT) are a politically sensitive issue in India and have never been the subject of government ads before.

Sources said the campaign, to be run by the social justice and empowerment ministry, would feature several transgenders and focus a good deal on the widespread use of derogatory vocabulary against the community.

The content will be generated by Priya Babu, a documentary maker, writer and transgender rights activist who is part of a committee the ministry has formed to draft its policies for the community.

“We decided that we must make society understand the issues of the transgender community before embarking on a framework of schemes,” Babu said.

“People need to understand that in their everyday lives they make comments and statements that, even if made in jest, could be really embarrassing for people with alternative sexualities. They have to understand that people like us are not abnormal. They can be family-oriented, religious, normal human beings who love, hate, cry and laugh like anyone else.”

Babu added: “I believe that tastefully done (ads) in the public service videos, which people will watch in their own homes with their children and parents, will help change mindsets to a degree.”

Babu’s idea of the campaign is similar to that behind a group of ads launched in Canada earlier this year, called “The Me Inside”. The campaign includes print and video ads showing a male face and a female face with opposite-gender masks and the tagline: “Not All Prisons Have Bars. Support Trans Awareness.”

“Transgenders are trapped in a body that they feel doesn’t belong to them. Even after they have made the changes, they do not change as a person. One has to understand that,” said activist Laxmi Narayan Tripathi.

The directorate of advertising and visual publicity’s empanelled advertisement agencies will produce the ads, which will follow a tradition begun in the West.

In 2008, after a US government report found that LGBTs were being subjected to violent crimes, a non-profit organisation launched the “Think Before You Speak” campaign on television, radio and magazines to raise awareness about bias in America’s schools. It sought to teach the youth how “language can be hurtful”.

In 2012, Australia launched a TV campaign — No To Homophobia — that encouraged people to hold others accountable when they witnessed or were victims of homophobic behaviour.

On April 15 this year, India’s Supreme Court accorded legal recognition to transgenders as a “third gender” and ruled they were entitled to all the fundamental rights, reservation in jobs and education, and separate public toilets.

--The Telegraph, Calcutta

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=283564&catid=7

"Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά..."

Πηγή: www.lifo.gr

http://gr.boell.org/sites/default/files/ekthesi_ratsismos_diakriseis.pdf

«Ήταν δύσκολο για εμένα ψυχολογικά. Φυσικά και είχαν το δικαίωμα να μου ζητήσουν τα χαρτιά και να μου κάνουν έλεγχο, αλλά δεν είχαν το δικαίωμα να με βασανίσουν με αυτό τον τρόπο και να με σύρουν μέχρι την Πέτρου Ράλλη σε ένα κελί με 35 άντρες. Δεν ήταν σωστό. Μου προξένησε μελαγχολία όλο αυτό. Έχω ζήσει περισσότερα χρόνια εδώ από ότι στην πατρίδα μου, έχω εργαστεί, έχω προσπαθήσει και δεν περίμενα να μου φερθεί κανείς έτσι. Σαν κοινό εγκληματία», λέει η Λορέτα Μακόλεϊ, Πρόεδρος της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών σχολιάζοντας την αναίτια προσαγωγή την προηγούμενη βδομάδα από άντρες της ομάδας Δίας. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι η σύλληψη της ίδιας και δύο ακόμα Αφρικανών κυριών έγινε λίγο μετά την ολοκλήρωση της πρόβας για την παράσταση «Όχι στον ρατσισμό από την κούνια».

Αυτή όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που η Λορέτα Μακόλεϊ έπεσε θύμα ρατσιστικής συμπεριφοράς. «Δε με έχουν ξανασυλλάβει, αλλά έχω βιώσει τον ρατσισμό πολλές φορές. Έχασα δουλειές εξαιτίας του χρώματός μου. Θυμάμαι μία κυρία να τηλεφωνεί μπροστά μου στο γραφείο που συνεργαζόμουν για να τους ρωτήσει γιατί της έστειλαν μαύρη». 

Η ζωή στην Ελλάδα ξεκινάει για τη Λορέτα το 1982. Μόλις 18 χρονών αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πατρίδα της εξαιτίας των δύσκολων συνθηκών. «Τότε στη Σιέρα Λεόνε είχαμε δικτατορία και η ζωή ήταν χάλια. Σύστημα υγείας δεν υπήρχε και όσοι δεν είχαν χρήματα για να πάνε σε ιδιωτικές κλινικές πέθαιναν από μία απλή σκωληκοειδίτιδα. Φαγητό δεν υπήρχε και οι διακοπές ρεύματος ήταν συνεχόμενες. Η κατάσταση ήταν τραγική και πήρα την απόφαση να φύγω», θυμάται η Λορέτα Μακόλεϊ. Στην Ελλάδα ήρθε νόμιμα με βίζα που της είχε εκδοθεί και όπως εξηγεί στη Popaganda την είχαν βοηθήσει κάποιοι Έλληνες που είχαν τις επιχειρήσεις τους εκεί. «Παρόλα αυτά ήταν πολύ δύσκολα στην αρχή. Δεν μιλούσα την γλώσσα και αν και είχα βιώσει πολύ δύσκολες στιγμές στη χώρα μου, κατάφερα με δυσκολία να προσαρμοστώ».

Νοίκιασε το πρώτο της σπίτι στο Κουκάκι και ξεκίνησε να ψάχνει δουλειά. «Οι γονείς μου ήταν μορφωμένοι άνθρωποι. Ο πατέρας μου είχε σπουδάσει στην Αγγλία και όταν επέστρεψε εργαζόταν ως γραμματέας. Και οι δύο τόνιζαν πόση σημασία έχει η μόρφωση. Η μητέρα μου μάλιστα μας έλεγε να πηγαίνουμε στο σχολείο για να μην καταλήξουμε οικιακοί βοηθοί σε σπίτια. Φαντάσου πόσο στενοχωρήθηκα όταν ένας συμπατριώτης μου είπε ότι όλοι εδώ εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί», λέει η Λορέτα. Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα που έπρεπε όμως να αντιμετωπίσει ήταν η χορήγηση της άδειας παραμονής. «Άρχισα να ψάχνω πως θα βγάλω άδεια παραμονής και πήγα και ζήτησα πολιτικό  άσυλο. Μου είπαν ότι δε μπορούν να μου το δώσουν γιατί δεν έχει πόλεμο στην πατρίδα μου. Φυσικά, τότε δεν υπήρχε το ίντερνετ για να γνωρίζουν τι ακριβώς γίνεται στην άλλη άκρη του κόσμου και έτσι αναγκάστηκα να κρύβομαι μέχρι το 1998 που νομιμοποίησαν τους μετανάστες. Εργαζόμουν ως οικιακή βοηθός και κρυβόμουν μέσα στα σπίτια για να μη με πιάσει η αστυνομία και με στείλουν πίσω. Μέχρι να πάρω την 10ετή άδεια η κατάσταση ήταν ένας διαρκής φαύλος κύκλος», θυμάται η Λορέτα Μακόλεϊ που ως Πρόεδρος της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών έχει προσπαθήσει να αποδοθεί η υπηκοότητα στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στη χώρα μας. «Δεν έχω κάνει οικογένεια ακριβώς για αυτό το λόγο. Η ζωή είναι τόσο δραματική εδώ και δεν ήθελα. Βλέπω τις φίλες μου που έχουν οικογένεια και είναι κάθε δύο – τρεις μέρες στην αστυνομία. Έχουν τεράστια προβλήματα, με το σχολείο για τα παιδιά τους, με θέματα ρατσισμού, αλλά και με την υπηκοότητα. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες η υπηκοότητα δίνεται αμέσως, εδώ όμως όχι. Η οργάνωσή μας έχει ξεκινήσει μία καμπάνια με τίτλο “Όχι ρατσισμό από την κούνια”, αλλά ακόμα βρισκόμαστε στο σκοτάδι». 

Με την κρίση να έχει χτυπήσει και τη δική της πόρτα, η Λορέτα το τελευταίο διάστημα είναι άνεργη. «Η κρίση έκανε τόσο δύσκολη την κατάσταση που η πλειοψηφία των μεταναστών έχει φύγει. Από τη Σιέρα Λεόνε δεν έχουμε απομείνει ούτε 100 στην Ελλάδα», εξηγεί όμως ότι είναι διατεθειμένη να παραμείνει μέχρι να γίνουν τα πράγματα όπως πριν. «Είναι αργά πια για να φύγω και δε θέλω. Δε μπορώ να αφήσω μία ακόμα πατρίδα γιατί για εμένα η Σιέρα Λεόνε είναι η μάνα που με γέννησε, αλλά η Ελλάδα είναι η μάνα που με μεγάλωσε», καταλήγει.

* Η Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής θα πραγματοποιήσει το 40 Φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού το Σάββατο και την Κυριακή 13 και 14 Σεπτεμβρίου στην Πλατεία Κλαυθμώνος

Την υπαίθρια έκθεση με θέμα «100 tear drops for racism» με υλικό του φωτογράφου Dimitris the Athens παρουσιάζουν εκ νέου οι στον εκθεσιακό χώρο του METApolis, Αιόλου 48-50 & Κολοκοτρώνη, Μετρό Μοναστηράκι.

Οι φωτογραφίες που απεικονίζουν 100 γυναίκες που δάκρυσαν λόγω ρατσιστικών συμπεριφορών, θα βρίσκονται στον METApolis, από 18 έως 27 Σεπτεμβρίου.

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 18, στις 8μμ.

Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος υπεύθυνος επικοινωνίας των Γιατρών του Κόσμου, μιλώντας στην Καλλιόπη Ασλανίδου, επεσήμανε ότι σκοπός της έκθεσης είναι να αφυπνίσει τους πολίτες και να τονίσει τον σεβασμό στη διαφορετικότητα.

http://liberation14.wordpress.com/2014/09/11/100-tear-drops-for-racism/

Μπαμπάς: Η καλύτερη μητέρα!

Today's dads are clueless, incompetent, emotionless buffoons who don't know their asses from their elbows when it comes to childcare, right? Wrong. Dead wrong. The overwhelming majority of us (yes, I said, the overwhelming majority) are smart, loving, and just plain awesome men who put our families first. Don't believe me? Check out this compilation of photos taken directly from the Daddy Doin' Work Instagram feed. Contrary to what you'll find in mainstream media, this diverse group of dads perfectly illustrates what life is really like for fathers all over the world.

If a picture is worth a thousand words, then you should prepare yourself for an epic 21,000-word post on modern fatherhood. Enjoy.

1. Dads become supremely confident the moment their kids are born.

2. Dads know how to catch a nap even when they're outnumbered.

3. Dads always give their kids VIP seating in life.

4. Dads get pedicures with their daughters.

5. Dads know how to be sensitive, especially when their babies need them to be.

6. Dads know how to rock a baby carrier.

7. Dads also know how to rock a sling.

8. Dads know that their kids take the best selfies.

9. Dads know how to be silly.

10. Dads know to apply makeup for their daughters before a dance recital begins.

10 Σεπτεμβρίου 2014ομοφυλοφιλία μητέρα πατέρας Λύο Καλοβυρνάς 

• 

• Πρόσφατα άρθρα του Λύο Καλοβυρνά
• 
  

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς

Εκεί που παίζουμε χαρτιά με την παρέα μου, λέει ένας φίλος: «Δεν είναι σωστό που οι δυο γκέι μπαμπάδες πήραν το μωρό από τη μητέρα του μόλις γεννήθηκε. Χρειάζεται τη μάνα του σ’ αυτή την ηλικία». Αναφερόταν στην πλέον διάσημη φωτογραφία με τους δυο γκέι μπαμπάδες που κλαίνε κρατώντας στην αγκαλιά τους το νεογέννητο παιδί τους.

Ο φίλος μου είναι γκέι, ανοιχτόμυαλος, οξυδερκής. Από πού ήρθε λοιπόν αυτή η τόσο κολλημένη άποψη, στην οποία επέμενε – «μόνο μια μάνα έχει το μητρικό ένστικτο για να φροντίσει σωστά ένα μωρό».

«Πού το ξέρεις αυτό;» τον ρώτησα. «Όλοι το ξέρουν» ήταν η κλασική απάντηση, που φυσικά δεν είναι απάντηση, αλλά μια αυταπόδεικτη «αλήθεια», που όλοι «ξέρουν» έτσι απλά, επειδή το «ξέρουν». Ισχύει όμως;

Η ερώτηση αυτή καθίσταται πολύ σημαντική στις μέρες μας, που όλο και περισσότεροι γκέι άντρες υιοθετούν ή κάνουν μωρά και τα μεγαλώνουν χωρίς «μαμά». Είναι εξίσου σημαντική ερώτηση για τις όλο και περισσότερες γυναίκες που δεν θέλουν να κάνουν παιδιά και εισπράττουν ασφυκτική πίεση ή/και περιφρόνηση από τον περίγυρό τους. Έχει επίσης σημασία για όσες μητέρες δεν νιώθουν ιδιαίτερη σύνδεση με το μωρό τους και νιώθουν «ανώμαλες». Ω ναι, είναι συχνότερο απ’ ό,τι νομίζουμε.

Ας αφήσουμε λοιπόν στο πλάι τα διάφορα θέσφατα και τις προσωπικές, μη τεκμηριωμένες γνώμες και ας κοιτάξουμε τι στοιχεία έχουν προκύψει μέσα από επιστημονικές έρευνες. Έχουν οι γυναίκες μητρικό ένστικτο, απλά και μόνο επειδή είναι γυναίκες; Το έχουν όλες οι γυναίκες; Άραγε το έχουν και οι άντρες;

Θ’ αφήσω κατά μέρος για επόμενο άρθρο κατά πόσο υπάρχει μητρικό ένστικτο ή αν το έχουν όλες οι γυναίκες και στο παρόν κείμενο θα πραγματευτώ αποκλειστικά το θέμα του κατά πόσο οι άντρες έχουμε (ή μπορούμε να αποκτήσουμε) «μητρικό» ένστικτο.

Πρόσφατη γαλλική έρευνα* δείχνει ότι οι πατεράδες είναι εξίσου ικανοί με τις μητέρες να αναγνωρίζουν το κλάμα του παιδιού τους – αρκεί βέβαια να έχουν περάσει εξίσου πολύ χρόνο στο μεγάλωμά του. Σύμφωνα με τους ερευνητές, κρίσιμος παράγοντας δεν είναι το φύλο ή κάποια έμφυτη έμφυλη ικανότητα του γονιού, αλλά ο χρόνος που περνά με το παιδί του.

Παρότι η ικανότητα να αναγνωρίζεις το κλάμα του μωρού σου ανάμεσα σε άλλα ξένων μωρών δεν αποδεικνύει απαραίτητα ότι είσαι καλός γονιός, αντανακλά ωστόσο μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη σύνδεση μεταξύ γονιού και βρέφους. Είναι η πρώτη μελέτη που συσχετίζει αυτή την ικανότητα με τον χρόνο που περνά ο γονιός με το παιδί του – κατά κανόνα αυτός ο γονιός είναι η μητέρα, εξού και πιστευόταν ότι είναι εκ φύσεως πιο ικανή.

Παραμένω δύσπιστος ως προς το πόσο ερευνητικά πορίσματα σε ζωικά μοντέλα έχουν απόλυτη αντιστοιχία στον άνθρωπο, ωστόσο αρκετές επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι η περίφημη άγρια επιθετικότητα με την οποία οι μητέρες προστατεύουν τα παιδιά τους οφείλεται σε αυξημένα επίπεδα της ορμόνης προλακτίνη. Ωστόσο, τα ίδια αυξημένα επίπεδα προλακτίνης (και άρα επιθετική προστατευτικότητα) εμφανίζουν όχι μόνο οι μητέρες αλλά και αρσενικά ζώα που φροντίζουν μικρά, όπως και άλλα ζώα (αρσενικά και θηλυκά), που δεν συγγενεύουν γενετικά με τα νεογέννητα αλλά τα φροντίζουν. Με άλλα λόγια, η φροντίδα των παιδιών και όχι το φύλο ή ούτε καν η γενετική συγγένεια καθορίζει το μητρικό ένστικτο**.  Αυτή η μελέτη σε ζώα επιβεβαιώνεται και σε ανθρώπους, όπως εξηγώ παρακάτω.

Μια άλλη επιστημονική μελέτη*** από το Ισραήλ είναι ακόμα πιο αποκαλυπτική. Ο εγκέφαλος των πατεράδων ανακαλωδιώνεται εξίσου με αυτόν των μαμάδων με την έλευση του μωρού – αρκεί και πάλι οι μπαμπάδες να περνούν αρκετό χρόνο φροντίζοντας το παιδί τους. Πρόκειται για ένα επαναστατικό εύρημα, διότι καταρρίπτει την παραδοσιακή αλλά ατεκμηρίωτη πεποίθηση ότι οι γυναίκες είναι βιολογικά προετοιμασμένες να είναι καλύτεροι γονείς. Σύμφωνα με τους ερευνητές, «το μητρικό ένστικτο δεν είναι έμφυτο αλλά μια κοινωνική κατασκευή που εξυπηρετούσε την άποψη που επικράτησε στη μεταβιομηχανική εποχή, σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες έπρεπε να μένουν σπίτι και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους».

Η εν λόγω έρευνα μελέτησε τα νευρωνικά δίκτυα στον εγκέφαλο, την παραγωγή της ορμόνης «αγάπης» ωκυτοκίνη και τη γονεϊκή συμπεριφορά, συγκρίνοντας μητέρες που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη φροντίδα, πατέρες που έχουν υποστηρικτικό ρόλο στη φροντίδα και γκέι πατέρες που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη φροντίδα χωρίς μητρική συμμετοχή. Η έρευνα απέδειξε ότι oι πατεράδες που αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη φροντίδα των παιδιών τους εμφανίζουν μια σειρά από αλλαγές στον εγκέφαλό τους, ο οποίος ανακαλωδιώνεται και γίνεται πιο «μητρικός» (π.χ. πιο επιρρεπείς στον φόβο μήπως το παιδί πάθει κάτι). Με άλλα λόγια, ο ρόλος του γονέα, ανεξαρτήτως φύλου, αλλάζει την εγκεφαλική δραστηριότητά του, επιβεβαιώνοντας ότι στον ανθρώπινο εγκέφαλο υπάρχουν νευρωνικά δίκτυα που ενεργοποιούνται, όταν κανείς αναλαμβάνει την κύρια ευθύνη της φροντίδας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Ruth Feldman του Τμήματος Ψυχολογίας του ισραηλινού πανεπιστημίου Bar-Ilan και του Τμήματος Μελέτης του Παιδιού του αμερικανικού Πανεπιστημίου Yale, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), μελέτησαν τη γονεϊκή συμπεριφορά και τους εγκεφάλους 89 ανθρώπων που έγιναν πρώτη φορά γονείς. Οι ερευνητές βιντεοσκόπησαν τις καθημερινές δραστηριότητες των γονιών με τα παιδιά τους στο σπίτι και, στη συνέχεια, ζήτησαν από τους γονείς να παρακολουθήσουν τις βιντεοταινίες στο εργαστήριο, ενώ εξέταζαν τον εγκέφαλό τους με μηχανήματα μαγνητικής απεικόνισης.

Η μελέτη δείχνει ότι ο εγκέφαλος των γονέων αλλάζει. Στο κλασικό γονεϊκό μοντέλο (γυναίκες με πρωταγωνιστικό ρόλο στη φροντίδα, πατέρες με υποστηρικτικό ρόλο στη φροντίδα) οι μητέρες εμφανίζουν πολύ πιο έντονη δραστηριότητα (πενταπλάσια) απ’ ό,τι οι πατέρες στην περιοχή της αμυγδαλής του εγκεφάλου τους, δηλαδή εκεί όπου γίνεται η επεξεργασία των συναισθημάτων και ιδίως του φόβου. Απεναντίας, οι πατέρες εμφανίζουν μεγαλύτερη δραστηριότητα σε μια άλλη περιοχή του εγκεφάλου, την άνω κροταφική αύλακα, η οποία εμπλέκεται σε λογικές δραστηριότητες που αφορούν την κοινωνική αλληλεπίδραση (π.χ. το πώς διαβάζουμε τις εκφράσεις του προσώπου του μωρού).

Ωστόσο, τα πράγματα αλλάζουν, όταν αλλάζει το ποιος γονιός αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη φροντίδα (δηλαδή περνάει τον περισσότερο χρόνο με το βρέφος). Όταν ο άντρας είναι αυτός που αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο φροντίδας (όπως συμβαίνει στα γκέι ζευγάρια με υιοθετημένο παιδί), τότε ενεργοποιούνται ταυτόχρονα και οι δύο περιοχές του εγκεφάλου τους, και η «πατρική» και η «μητρική».«Όσο περισσότερο οι πατέρες εμπλέκονται ενεργά στη φροντίδα, τόσο περισσότερο το "πατρικό" εγκεφαλικό δίκτυό τους ενεργοποιεί το "μητρικό" δίκτυο», τονίζει η Feldman. Με άλλα λόγια, ο «καλός» γονιός δεν εξαρτάται από το φύλο του αλλά από τον χρόνο που περνάει φροντίζοντας το μωρό του.

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να γίνει έρευνα για το πόσο οι γυναίκες έχουν εκ προοιμίου ενεργοποιημένο το «μητρικό» δίκτυο στον εγκέφαλό τους ή είναι κάτι που αναπτύσσεται επειδή ήδη από τα παιδικά τους χρόνια ενθαρρύνονται να προετοιμαστούν ενεργά για το ρόλο της μητέρας, φροντίζοντας κούκλες, ενώ στα αγόρια τέτοιες συμπεριφορές αποθαρρύνονται (για να μην πούμε τίποτα πιο χοντρό). Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον θα είχε να γίνει σύγκριση ανάμεσα σε γυναίκες που γέννησαν το παιδί τους και σε γυναίκες που το υιοθέτησαν, ώστε να διαφωτιστεί κατά πόσο τελικά καλός γονιός γίνεσαι φροντίζοντας ένα παιδί ή παίζει αποφασιστικό ρόλο η εγκυμοσύνη και/ή ο τοκετός.

Κι η φύση; Πού την πάμε τη φύση, η οποία προστάζει ότι μόνο η μάνα μπορεί να γεννήσει και να θηλάσει; Κανείς δεν αμφισβητεί αυτό το γεγονός, όμως αν θέλετε να παίξουμε το χαρτί της Φύσης, με φι κεφαλαίο, τότε εξίσου φυσικό είναι μόλις έχουμε σεξουαλικές ορμές να τις εκφράζουμε χωρίς κανέναν ηθικό (διάβαζε πολιτισμικό) φραγμό. Όμως ο άνθρωπος βιώνει, εκφράζει και περιορίζει τη σεξουαλικότητά του με βάση τις εκάστοτε πολιτισμικές αξίες του, ενίοτε μάλιστα αναστέλλοντάς την πλήρως, κάτι που πάει τελείως ενάντια στη Φύση που τόσο βολικά επικαλούνται κάπ οιοι όποτε τους συμφέρει. Το ίδιο μη «φυσική» είναι και η μητρότητα, αλλά με αυτή θα καταπιαστούμε σε επόμενο άρθρο.

* Erik Gustafsson, Florence Levréro, David Reby & Nicolas Mathevon, Fathers are just as good as -mothers at recognizing the cries of their baby, Nature Communications 4, Article number: 1698, 16 April 2013.
** Robert L Burgess, Robert G. Burgess, Kevin MacDonald, Evolutionary Perspectives on Human Development, SAGE Publications, 2005.
*** Father’s brain is sensitive to childcare experiences. Abraham E, et al. PNAS May 27, 2014. doi: 10.1073/pnas.1402569111.

11. Dads know that the job sucks sometimes.

12. Dads know a genetic bond isn't required to have a strong bond with their kids.

13. Dads will comfort their kids, even when it's uncomfortable to do so.

14. Dads help with potty training.

15. Dads transform their bodies into the best playground ever made.

16. Dads know how to make their kids smile.

17. Dads have excellent game faces.

18. Dads will let their kids paint their nails.

19. Dads know that tiny humans will be very excited for them to come home.

20. Dads don't take a moment they have with their kids for granted.

21. Dads aren't afraid to say, "I love you."

http://www.huffingtonpost.com/doyin-richards/21-photos-that-depict-true-modern-fatherhood_b_5718727.html