Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

How do I tell my parents ?

A guide for family and friends



What do you do when your child comes out to you as gay, lesbian, bisexual or transgender?

Whether your child has come out to you, or if you found out unintentionally that your son or daughter is gay, lesbian, bisexual or transgender, your child needs you now. Every child's worst fear is that by coming out their parents will reject them. No matter what your beliefs, fears or prejudices, you need to let your child know that you love them.
Your child is the same person he/she was before coming out of the closet. Remember, someone's sexual orientation is just one part of who they are. Your child who loved pro wrestling and The Beatles is still the same kid you've loved since birth. Nothing about him/her has changed. You just have more knowledge about his/her life. Take this opportunity to connect as you did before you knew he/she was gay. Was there a meal you liked to cook together, a favorite TV show you watched? Make sure you continue to do the things you did as a family.




Show an Interest in Your Child's life

Talk to your son or daughter. If you feel comfortable asking questions about his/her sexual orientation, do so. But you don't need to focus on sexual orientation. Talk to him/her about school, work, other activities and interests. Studies show that children whose parents take an interest in their lives are less likely to engage in risky behavior.

What You May Be Going Through

You may blame yourself for your child’s homosexuality. Don’t. It’s not your fault. Most scientists and psychologists agree, people are born LGBT. It is not something that you could have influenced.
You may feel depressed and isolated, like you have no one you can talk to. Find yourself a supportive counselor if you need it.
Things will be different now than perhaps you hoped for you child. Most parents believe their children will grow up to be heterosexual, get married and have children. Letting go of that dream for your child can be hard. Remember though, that was YOUR dream. Your child may still choose to spend their life with one partner and have children.  Even though your child did not choose to be gay, they may make some life choices you do not agree with. Although this may be hard for you, remember, it's their life and they have the right to live it as their own.




What Your Child is Going Through

When people come out, they often question their place in society. They wonder how they will fit in with the family. Will they still have a family? Get married, have children? How will their church or faith community accept them? Will their friends accept or reject them?
You have a choice. You can help your child feel accepted and loved, or you can add to their feelings of isolation. Make sure your child knows they still have a place in the family, no matter what the outside world tells them.
You can help your child connect with a supportive community. Many cities have support groups for gay and lesbian youth. First check the group out. Offer to drive your child to a meeting.There are many support groups on Facebook and elsewhere on the internet that you can join and contact parents in your area. Wipe Out Homophobia is just one of them.
Support your child if someone makes a disparaging remark against gays. If she is a victim of harassment or homophobia, stand by his/her side.



Who Can I Tell?

Who to come out to is ultimately your child's choice. Who you tell can have a consequence on his/her life. On the other hand, you might need to talk to someone and don't want to keep such important information to yourself. It's important that you be able to get the support that you need. Check in with your son or daughter before you tell anyone about their sexual orientation. Let them know you need to be able to talk to people to get support for yourself. REMEMBER you can always talk to support groups online, many anonymously.


If Your Religion Says Homosexuality is a Sin




Some religions call homosexuality a sin. Others are more open and accepting of gays and lesbians. The debate is still out on this topic and probably will be for a long time. If your child was raised in the same religion as you he/she is probably having lots of conflicting feelings. Take a look at the work of some Biblical scholars who have a different interpretation of the Bible. 




 

Παγκόσμια Ημέρα Coming Out - Βγες απ' τη Ντουλάπα!‏








Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012

Gay Dads

http://www.azcentral.com/video/1777172107001

 Steven and Roger Ham and their 12 adopted kids.

Η Ελλάδα στα δικαστήρια για παραβίαση των γκέι δικαιωμάτων



Συνέντευξη στον Λύο Καλοβυρνά
Το ότι το σύμφωνο συμβίωσης που ψήφισε η ελληνική κυβέρνηση το 2008 ήταν άδικο και ρατσιστικό το ξέρουν κι οι πέτρες. Ως και η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αλλά και η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής το επισήμαναν. Παρ' όλ' αυτά, η ελληνική κυβέρνηση απαξίωσε άλλη μια φορά τα δικαιώματα των γκέι γυναικών και αντρών της χώρας μας. Γι' αυτό τώρα σύρεται στα δικαστήρια.
Την άνοιξη του 2009, κατατέθηκαν ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δύο προσφυγές κατά του νόμου 3719/2008 για το σύμφωνο συμβίωσης. Οι προσφεύγοντες ήταν αφενός μεν ομόφυλα ζευγάρια (2 αντρικά, 2 γυναικεία), αφετέρου δε ΜΚΟ (η «Σύνθεση» και το «Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι»).
Το 10% ζήτησε μια ανάλυση της υπόθεσης από τον δικηγόρο και διδάκτορα νομικής κ. Βαγγέλη Μάλλιο – ο οποίος μαζί με τον καθηγητή συνταγματικού δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Νίκο Αλιβιζάτο, εκπροσωπούν τη Σύνθεση και τρία από τα τέσσερα ζευγάρια.


Ποιο είναι το ιστορικό της υπόθεσης;




Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι η εξαίρεση των ομόφυλων ζευγαριών από το πεδίο εφαρμογής του νόμου αυτού είναι αντίθετη με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρα 8 και 14). Και τούτο, διότι έρχεται σε αντίθεση με το δικαίωμά τους να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους και να διαμορφώσουν αυτόνομα τη ζωή τους, επιλέγοντας ελεύθερα το σύντροφό τους. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι ο νόμος αυτός (ο οποίος μάλιστα αποτελεί το –μοναδικό παγκοσμίως– σύμφωνο συμβίωσης που δεν περιλαμβάνει τα ομόφυλα ζευγάρια) συνιστά διάκριση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και δημιουργεί πολίτες δύο ταχυτήτων: αυτούς που μπορούν να συνάψουν τόσο γάμο όσο και σύμφωνο συμβίωσης (ετερόφυλα ζευγάρια) και αυτούς που αναγκάζονται να βρίσκονται στο περιθώριο (ομόφυλα ζευγάρια). Κατά συνέπεια, επιτείνει ακόμα περισσότερο τα στερεότυπα, την αδικία και τις διακρίσεις τις οποίες υφίστανται.

Ποιες είναι οι σημαντικές στιγμές σ' αυτή την υπόθεση;

Το πρώτο σημαντικό χρονικό σημείο ήταν τον Φεβρουάριο του 2011, όταν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μετά από προκαταρκτική εξέταση, αποφάσισε να κρατήσει την υπόθεση και να την εξετάσει επί της ουσίας.
Το δεύτερο σημαντικό χρονικό σημείο συνέβη το καλοκαίρι που μας πέρασε: το αρμόδιο Τμήμα έκρινε ότι η συγκεκριμένη υπόθεση θα πρέπει, λόγω σπουδαιότητας, να εκδικαστεί από την Ολομέλεια του Δικαστηρίου του Στρασβούργου.
Εντέλει, μόλις λίγες ημέρες πριν πληροφορηθήκαμε ότι στις 16 Ιανουαρίου 2013 θα υπάρξει, για την υπόθεση, ακροαματική διαδικασία ενώπιον της Ολομέλειας του Δικαστηρίου.

Τι είναι το δικαστήριο του Στρασβούργου;


Οι δύο βασικοί θεσμοί της Ευρώπης είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Το τελευταίο εδρεύει στο Στρασβούργο και έχει ως βασικό σκοπό την εδραίωση και προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοκρατικών αρχών. Θεμελιώδες και καταστατικό κείμενο του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και κύριο όργανο για την τήρηση της Σύμβασης αυτής είναι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Λόγω της έδρας του, το Δικαστήριο είναι γνωστό και ως Δικαστήριο του Στρασβούργου.

Ποιος μπορεί να προσφύγει στο Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου;

Μπορεί να προσφύγει κάποιος και να παραπονεθεί για παραβίαση των δικαιωμάτων του, αφού εξαντλήσει τα ένδικα μέσα της χώρας στην οποία διαμένει. Με άλλα λόγια, σε αυτό προσφεύγει κανείς όταν πιστεύει ότι παραβιάστηκε ένα θεμελιώδες δικαίωμά του και δεν βρήκε το δίκιο του στη χώρα του.

Από ποιους δικαστές αποτελείται;

Στο Συμβούλιο της Ευρώπης έχουν σταδιακά προσχωρήσει όλα τα ευρωπαϊκά κράτη. Έτσι, σήμερα αποτελείται από 47 κράτη. Αντίστοιχα, και το Δικαστήριο του Στρασβούργου αποτελείται από 47 δικαστές, προερχόμενους από όλα τα κράτη-μέλη. Στη συγκεκριμένη υπόθεση, η Ολομέλεια του Δικαστηρίου θα συγκροτηθεί από 20 δικαστές.

Τι θα συμβεί τώρα στο δικαστήριο;
Στις 16 Ιανουαρίου, οι δύο πλευρές (δηλαδή, οι προσφεύγοντες και η ελληνική κυβέρνηση) έχουν κληθεί να αναπτύξουν προφορικά τα επιχειρήματα τα οποία έχουν ήδη αναλύσει αφενός μεν με την προσφυγή τους, αφετέρου δε με τα γραπτά υπομνήματά τους. Στην ακροαματική διαδικασία, η κάθε πλευρά θα έχει στη διάθεσή της 30 λεπτά προφορικής ανάπτυξης. Εν συνεχεία, θα έχει άλλα 10 λεπτά για να δευτερολογία και για να απαντήσει σε ερωτήσεις που, ενδεχομένως, θα της θέσουν οι δικαστές. Τα ζευγάρια δεν είναι απαραίτητο να είναι παρόντα στο Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου δικαιούνται να λάβουν το λόγο και να αγορεύσουν μόνον οι δικηγόροι των δύο πλευρών.

Τι σημαίνει ότι θα εκδικαστεί η υπόθεσή μας στο δικαστήριο του Στρασβούργου;
Λόγω της θέσης και του κύρους του Δικαστηρίου αλλά και της ουσίας της υπόθεσης, νομίζω ότι –σε δικαστικό επίπεδο– πρόκειται για μια από τις πλέον σημαντικές στιγμές για το ελληνικό LGBT κίνημα.

Ουσιαστικά δικάζεται η ελληνική κυβέρνηση;
Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο οι υποθέσεις στρέφονται κατά ενός κράτους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η προσφυγή στέφεται κατά της Ελλάδας. Αυτό το οποίο ουσιαστικά κρίνεται ένας νόμος που η ελληνική Βουλή ψήφισε.

Η ελληνική κυβέρνηση από ποιον θα εκπροσωπηθεί;
Από δικηγόρους που υπηρετούν στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους.

Πόσο πιθανό είναι να κερδίσουμε;
Πρέπει να γίνει σαφές ότι δεν είναι καθόλου εύκολο και απλό να γίνει δεκτή και επί της ουσίας μια προσφυγή από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Υπολογίζεται ότι το τελευταίο διαπιστώνει παραβίαση ενός δικαιώματος σε λιγότερες από το 10% των υποθέσεων που δικάζει. Έτσι, για παράδειγμα, όπως προκύπτει από τα επίσημα στατιστικά του Δικαστηρίου για τη χώρα μας, ενώ το 2010 έγιναν 585 προσφυγές κατά της Ελλάδος ενώπιόν του, το Δικαστήριο του Στρασβούργου έκρινε ότι μόνο σε 53 υποθέσεις υπήρξε πράγματι παραβίαση ενός δικαιώματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ελπίζουμε ότι θα είμαστε εντός αυτού του ποσοστού 10% των υποθέσεων και ότι εντέλει θα δικαιωθούμε.

Πότε θα βγει η απόφαση;

Το Δικαστήριο δεν πρόκειται να αποφασίσει αμέσως. Αντίθετα, θα επιφυλαχθεί να αποφασίσει στο μέλλον. Πιστεύω ότι η απόφαση θα δημοσιευθεί έως το τέλος του 2013.

Τι θα συμβεί αν κερδίσουμε; Θα υποχρεωθεί η Ελλάδα να κάνει κάτι;

Πέραν της αποζημίωσης που ενδέχεται να επιδικασθεί στα ομόφυλα ζευγάρια, το ελληνικό κράτος θα πρέπει να συμμορφωθεί και επί της ουσίας προς την απόφαση. Δηλαδή, θα πρέπει να τροποποιήσει τη σχετική διάταξη της εθνικής νομοθεσίας, προκειμένου να συμπεριλάβει και τα ομόφυλα ζευγάρια.

Τι θα συμβεί αν χάσουμε; Θα υπάρξουν συνέπειες;

Αν, αντιθέτως, χάσουμε δεν πρόκειται να υπάρξει κάποια αρνητική συνέπεια. Εκτός βέβαια από το ότι, δυστυχώς, για την επίμαχη τροποποίηση του συμφώνου συμβίωσης δεν θα υπάρχει έξωθεν πίεση και ότι η συμπερίληψη των ομόφυλων ζευγαριών θα επαφίεται πλέον στην «καλή προαίρεση» της ελληνικής κυβέρνησης και Βουλής.

Ποιοι εκπροσωπούν τα ζευγάρια;
Όπως προείπα, πρόκειται για δύο ξεχωριστές προσφυγές, οι οποίες εκείνη την ημέρα θα συνεκδικαστούν. Στην πρώτη εξ αυτών προσέφυγε το Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι, ενώ στη δεύτερη περίπτωση την προσφυγή υπογράφουν ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκος Αλιβιζάτος και ο Διδάκτωρ Νομικής Βαγγέλης Μάλλιος.

find your understanding...

Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012

ΑΘΕΑΤΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

   
Ανέκαθεν υπήρχαν λεσβίες μητέρες, λεσβίες που ταλανίστηκαν μέχρι να πάρουν την απόφασή τους ν'αποκτήσουν παιδί, που έμειναν έγκυες παρά την θέληση τους, που αποφάσισαν να υιοθετήσουν ή να γίνουν ανάδοχος γονέας.
Λεσβίες που μεγάλωσαν παιδιά των συγγενών τους, που έχασαν τα παιδιά τους ή που αναγκάστηκαν να παραιτηθούν κάθε γονεϊκού δικαιώματος μετά από δικαστικό αγώνα - βλέπετε η αίθουσα ενός δικαστηρίου αντικατοπτρίζει την ομοφοβία, τον ρατσισμό και τον σεξισμό της εκάστοτε κοινωνίας. Λεσβίες που δεν έκρυψαν την σεξουαλική τους ταυτότητα και άλλες που προσπάθησαν να κρατήσουν την ζωή τους κρυφή, ακόμα και από τα παιδιά τους. Όπως και να είναι, συνεχώς αυξάνει ο αριθμός των λεσβιών που επιλέγουν να γίνουν μητέρες και να παλεύουν για την αναγνώριση της οικογένειας που έχουν δημιουργήσει.
Μέσα απ' όλη αυτή την διαδικασία έρχονται αντιμέτωπες με διλήμματα και προβληματισμούς, με βασικότερο το δίλημμα της ταυτότητας. Η εικόνα της ανεξάρτητης λεσβίας έρχεται σε αντίφαση με την εικόνα της μητέρας. Θα μπορούσε μια τόσο πολυμορφική ομάδα γυναικών να διαμορφώσει άλλες νόρμες που θα διεύρυναν τα όρια της παραδοσιακής, πυρηνικής οικογένειας; Πέρα από τον ορισμό της οικογένειας και τον γνωστό προβληματισμό αν τα ζευγάρια του ίδιου φύλου μπορούν να αποκαλούνται «οικογένεια», υπάρχει και η «αθέατη» πραγματικότητα: των λεσβιών που είτε μόνες ή με την σχέση τους αποφασίζουν να γεννήσουν και να μεγαλώσουν ένα παιδί. Η δομή μιας τέτοιας οικογένειας ξεφεύγει από τον παραδοσιακό προσδιορισμό που θέλει την οικογένεια να αποτελείται από έναν άντρα και μια γυναίκα που μεγαλώνουν παιδιά κάτω από τα πλαίσια ενός γάμου.

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη πλευρά της κοινωνίας που ζούμε και που αποτελείται από μονογονεϊκές οικογένειες, διαζευγμένες ή ανύπανδρες μητέρες και ζευγάρια του ίδιου φύλου, πέρα από τις παραδοσιακές οικογένειες. Από εδώ και πέρα οι διαφορές διαμορφώνονται ανάλογα με την οπτική γωνία που βλέπουμε το θέμα. Ένα ανοικτό μυαλό δέχεται εύκολα τις διαφορετικές εναλλακτικές, ενώ ένα συντηρητικό δύσκολα θα μπορούσε να περιλάβει στον όρο οικογένεια και ζευγάρια του ίδιου φύλου. Ακόμα χειρότερα όταν ο όρος «λεσβία μητέρα» θεωρείται οξύμωρος εφόσον συνδέει την αναπαραγωγική ταυτότητα (μητέρα) με την σεξουαλική (λεσβία) και εδώ είναι που εντοπίζεται η ουσία του προβλήματος: ο ρόλος της μητέρας είναι αδιανόητο να ταυτίζεται με τον λεσβιασμό για μια συντηρητική (ακόμα) κοινωνία όπως είναι αυτή της Ελλάδας. Δεν είναι, μάλιστα, λίγες οι λεσβίες που υιοθετούν την συγκεκριμένη άποψη και πείθονται πως είναι ανίκανες όχι μόνο να κάνουν ένα παιδί, αλλά και να το αναθρέψουν σωστά.


Μένουν οι λίγες, οι γενναίες, που αποφασίζουν να προχωρήσουν ένα βήμα μπροστά προσδιορίζοντας πλέον την οικογένεια από τα μέλη και την σχέση που αναπτύσσεται συναισθηματικά και όχι από μια άδεια γάμου. Η ελληνική πραγματικότητα αρνείται να αναγνωρίσει αυτού του είδους την οικογένεια γιατί δεν ταιριάζει με το παραδοσιακό μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας, γιατί θεωρείται ξένο σώμα και με αυτό τον τρόπο αρνείται να δεχτεί την απτή πραγματικότητα, αποκλείοντας μια μερίδα γυναικών από το δικαίωμα στην μητρότητα.
Ένα γύρισμα του χρόνου μερικές δεκαετίες πριν μας αφήνει να δούμε παραδόσεις και νόρμες που ήταν θεσμοί και σήμερα απλώς ξεπερασμένες ιδέες. Κάποτε η ανύπανδρη κόρη είχε χρέος να φροντίζει τους γονείς, ένας γάμος σήμαινε το τέλος μιας καριέρας ώστε να αφοσιωθεί η γυναίκα στον σύζυγο και την οικογένεια που θα αποκτούσε μαζί του, ακόμα και το δικαίωμα ψήφου (1954). Κάποτε η ανύπανδρη μητέρα βαφτιζόταν πόρνη και το παιδί της νόθο, ρετσινιά που το ακολουθούσε στην ζωή του. Κάποτε ήταν αδιανόητο να διαλυθεί ένας γάμος, σήμερα τα διαζύγια κοντεύουν να ξεπεράσουν σε αριθμό τις άδειες γάμου. Τα πρώτα παιδιά του σωλήνα είχαν σπείρει τον τρόμο σε διάφορες κοινωνίες γιατί κανένας δεν πίστευε πως θα μπορούσαν να είναι υγιή, σήμερα δεν έχει καμία σημασία. Βλέπετε πόσα ταμπού είναι σήμερα παλιομοδίτικες ιδέες; Οπότε επιβάλλεται να δούμε την έννοια της οικογένειας με διαφορετικό πρίσμα ώστε να περιλαμβάνει εναλλακτικές που να αντικατοπτρίζουν την ισχύουσα πραγματικότητα.

Το κακό είναι πως δεν έχουμε ακόμα ξεπεράσει μύθους και ταμπού που συνδέονται αιώνες τώρα με την όποια σεξουαλικότητα και συμπεριφορά διαφέρει από κοινά αποδεκτές νόρμες. Ένας τέτοιος μύθος θέλει σώνει και καλά τον άντρα ομοφυλόφιλο εκμαυλιστή παιδιών, αν και όλα τα αποδεικτικά στοιχεία δείχνουν πως το 98% των παιδεραστών είναι ετεροφυλόφιλοι. Μια άλλη εκδοχή, πιο πρόσφατη, αναφέρεται στο δυσβάστακτο οικονομικό κόστος και την επιβάρυνση της κοινωνικής πρόνοιας και του ασφαλιστικού συστήματος από τις παροχές που θα έπρεπε να δοθούν σε εναλλακτικές οικογένειες. Ακόμα και στην περίπτωση που ισχύει κάτι τέτοιο, είναι ανήθικο να αρνηθούμε δικαιώματα, αναγνώριση και παροχές με βάση ένα στυγνό κοστολόγιο. Κατά μια άλλη, τρίτη, εκδοχή η εξέλιξη μιας κοινωνίας επιβάλλει την αναγνώριση εναλλακτικών δομών. Οπότε αν πάψει να μας απασχολεί η μορφή που θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να έχει μια οικογένεια, είναι πολύ πιο εύκολο να δούμε την πραγματικότητα που βιώνουμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα και που θεωρείται αναγνωρισμένος θεσμός για κοινωνίες άλλων χωρών: πως όλο και περισσότερες λεσβίες πραγματοποιούν μια βαθύτερη επιθυμία τους, να αποκτήσουν ένα παιδί είτε σαν μονογονεϊκή οικογένεια ή σαν οικογένεια ατόμων του ίδιου φύλου. Αυτό που φαίνεται να απασχολεί, σε σημείο προβληματισμού και από τις ίδιες τις λεσβίες λόγω του αδόκιμου, είναι το είδος των επιδράσεων που δέχεται ένα παιδί όταν μεγαλώνει με δύο λεσβίες όπου η μια είναι φυσική του μητέρα. Ας μην ξεχνάμε πως η ελληνική πραγματικότητα αναγκάζει ακόμα την λεσβία ή τον ομοφυλόφιλο γονέα στην σιωπή και δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις όπου η σιωπή αυτή μετατρέπεται σε σαρκοβόρο έτοιμο να εξαφανίσει την όποια αλήθεια γύρω από το παιδί.


Αυτός ακριβώς ο φόβος της λεσβίας μητέρας γίνεται ακόμα πιο έντονος όταν το παιδί πάει σχολείο και αρχίσει να έρχεται σε επαφή με άλλα συνομήλικα παιδιά που έχουν δύο γονείς διαφορετικού φύλου. Τι θα πει; Πώς θα το αντιμετωπίσουν; Μήπως γίνει κοινωνός του ίδιου ρατσισμού και περιθωριοποίησης που η ίδια αντιμετώπισε ή δεν θέλησε ποτέ να αντιμετωπίσει; Ποια η αντίδρασή του και πόσο ένας στιγματισμός αφήνει ανέπαφο τον ψυχισμό του και τις αξίες που η ίδια του μαθαίνει; Η αλήθεια είναι πως το παιδί θα μεγαλώσει σε περιβάλλον όπου οι κοινωνικοί θεσμοί, στο μεγαλύτερο μέρος τους, δέχονται την ετεροφυλοφιλία σαν αποδεκτή νόρμα οπότε δύσκολα μπορεί να δει την δική του ζωή - την δική του πραγματικότητα - να αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο ενός συνομήλικου του. Πάνω σε αυτή την νόρμα βασίζονται οι πολέμιοι των ίσων δικαιωμάτων και ευκαιριών για τις λεσβίες και τους ομοφυλόφιλους, όπως και την ίδια νόρμα θα επικαλεστούν με το ερώτημα: «Πώς είναι δυνατόν ένας γονέας να επιφορτίσει το παιδί του με το στίγμα πως έχει λεσβίες ή ομοφυλόφιλους γονείς;» Ανάλογο δεν ήταν και το επιχείρημα που είχε χρησιμοποιηθεί κατά περιστάσεις στο παρελθόν για όποιο ζευγάρι ήθελε να αποκτήσει παιδιά χωρίς να πληροί τις προδιαγραφές μιας «μυθικής» τάσης που κυριαρχούσε την συγκεκριμένη εποχή;


Όπως άλλαξαν όλα αυτά έτσι μπορεί να αλλάξει και η δική μας ματιά στην οικογένεια και στο πώς μπορεί να είναι δομημένη. Μια τέτοια αλλαγή προϋποθέτει πως εμείς είμαστε διατεθειμένες να κάνουμε αλλαγές ξεκινώντας από την ίδια μας την ζωή. Στο πλευρό μας έχουμε μελέτες ψυχιάτρων και παιδοψυχολόγων που δεν εντόπισαν την παραμικρή διαφορά ανάμεσα στην ψυχολογία και συμπεριφορά παιδιών με ετεροφυλόφιλους γονείς και παιδιών με λεσβίες ή ομοφυλόφιλους γονείς, δεν εντόπισαν διαταραχές φύλου στα περισσότερα παιδιά gay γονέων, όπως δεν είχαν gay γονείς τα περισσότερα παιδιά που εμφάνισαν διαταραχή φύλου.
Το παιδί μιας λεσβίας μπορεί να είναι ομοφυλόφιλο, αλλά μπορεί και να μην είναι, στο ίδιο ποσοστό που εμείς είμαστε λεσβίες και ας μεγαλώσαμε μέσα σε ετεροφυλόφιλο περιβάλλον.
Ο σεξουαλικός προσανατολισμός του γονέα δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο στην σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού, επίσης ένα παιδί που μεγαλώνει με δύο λεσβίες (άσχετα αν η μια το έχει γεννήσει και η άλλη το αγαπά σαν δικό της παιδί) εκφράζει πολύ πιο εύκολα τα συναισθήματα του και δείχνει ευτυχισμένο γιατί μεγαλώνει μέσα με μια οικογένεια με αγάπη, μέσα σε μια οικογένεια που αισθάνεται ασφάλεια.
Επομένως, δεν παίζει ρόλο αν έχει δύο διαφορετικούς ή δύο ίδιους γονείς. Μέσα απ' όλες αυτές τις διαδικασίες θα βοηθήσουμε να γκρεμιστεί ο μύθος που θέλει τις λεσβίες να γίνονται εμπόδιο στην συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών τους. Οπότε τα αίτια, στην περίπτωση που κάτι πάει στραβά, θα αναζητούνται αλλού και όχι στο λεσβιακό περιβάλλον. Που σημαίνει πως το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να μην δώσει παροχές ή να μην βοηθήσει την κάθε λεσβία που θέλει να γίνει μητέρα. Που σημαίνει πως η αιώνια "τσίχλα" που αναμασούν τα τελευταία χρόνια οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας περί δήθεν υπογεννητικότητας στην Ελλάδα - ρίχνοντας έντεχνα το μπαλάκι στους κακούς ομοφυλόφιλους - δεν έχει ούτε υπόσταση, αλλά και καμία ισχύ. Που σημαίνει πως μια δημοκρατική χώρα - η οποία υπερασπίζεται δικαιώματα άλλων πληθυσμιακών ομάδων - οφείλει να σκύψει και πάνω στην πλέον παραμελημένη ομάδα φορολογούμενων πολιτών: τις λεσβίες μητέρες ή μέλλουσες μητέρες.



Πηγή: http://homotopia.pblogs.gr/2009/11/536320.html

Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν πρέπει να είμαστε πολύ ορατοί.








 Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν πρέπει να είμαστε πολύ ορατοί. Η ορατότητα αυξάνει τις ομοφοβικές επιθέσεις.
Αυτή η λογική είναι σαν να κατηγορούμε το θύμα για τις πράξεις του εγκληματία. Αν ήσουν μαύρος στην Αμερική πριν από 60 ή 70 χρόνια, θα μπορούσες να κρυφτείς; Όχι! Οι άνθρωποι τότε αντιτάχθηκαν και πάλεψαν για τα δικαιώματά τους. Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Το να κρυβόμαστε δεν είναι ποτέ λύση για τίποτα.
Contact Us

Name *
Email *
Subject *
Message *
Powered byEMF Web Forms Builder
Report Abuse