Γιατί βυζάκια έξω λοιπόν;

στις 03 Απριλίου 2013.
apo to 10percent

Επειδή το γυναικείο σώμα μόνο στις γυναίκες δεν ανήκει.

της Nana Rheims (Νανά Ράιμς)

Η 19χρονη Amina Tyler θεωρείται η πρώτη Τυνήσια Femen η οποία πριν λίγες μέρες έγραψε στο στήθος της και δημοσίευσε «Το σώμα μου μου ανήκει». Το αποτέλεσμα: να δεχτεί απειλές για θανάτωση με λιθοβολισμό, να εξαφανιστεί για κάποιες μέρες και να κλειστεί από τους δικούς της σε ψυχιατρική κλινική, προκειμένου «να αποφύγει τον κίνδυνο».

Μετά από αυτά η οργάνωση Femen και όλοι όσοι ευαισθητοποιούνται στα ανθρώπινα δικαιώματα ξεκίνησαν μια εκστρατεία, η οποία θα κορυφωθεί κατά τα φαινόμενα την 4η Απριλίου, την οποία η ουκρανική φεμινιστική οργάνωση όρισε ως παγκόσμια ημέρα γυμνόστηθης τζιχάντ, καλώντας τις γυναίκες να προσέλθουν στις τυνησιακές πρεσβείες για να διαμαρτυρηθούν υπέρ της Αmina. H oργάνωση που σαν μότο της έχει το «Ο Θεός μας είναι γυναίκα, αποστολή μας η διαμαρτυρία, όπλο μας τα γυμνά μας στήθη» καλεί τις γυναίκες να γράψουν στο στήθος τους «Το σώμα μου κατά του Ισλαμισμού», να βγάλουν φωτογραφία τον εαυτό τους και να την κοινοποιήσουν στο προσωπικό τους λογαριασμό.

Και η ερώτηση σε μας τους «προοδευτικούς» Ευρωπαίους έρχεται αυτόματα. «Τι είδους όπλο είναι το στήθος;» και «Ποιανού είναι το στήθος αν όχι της ίδιας της γυναίκας;» Η απάντηση που γεννιέται αυθόρμητα «Μα φυσικά της γυναίκας» δεν είναι καθόλου αυτονόητη ακόμη και στο δικό μας τον δυτικό πολιτισμό.

Η σημειολογία του στήθους έχει πολύ βαθιά ιστορία, αν επιθυμεί κανείς να την εξετάσει. Και φυσικά βρέθηκε κάποια να το κάνει. Δεν είναι άλλη από τη σύζυγο του διάσημου ψυχιάτρου Irvin Yalom, Marilyn Yalom η οποία έγραψε το βιβλίο Η ιστορία του γυναικείου στήθους.

Στη μονογραφία αυτή η Yalom απαντάει στην ερώτησή μας εξηγώντας ότι η φαινομενικά απλή απάντηση ότι το στήθος ανήκει στις γυναίκες αποδεικνύεται ιδιαίτερα ανεπαρκής έως και απατηλή, γιατί τα γυναικεία στήθη έγιναν αντικείμενο μιας προσπάθειας σφετερισμού τους από τους αντρικούς κοινωνικούς θεσμούς στη διάρκεια της ιστορίας. Η λέξη «σφετερισμός» περιλαμβάνει έννοιες όπως καλλιτεχνική αξιοποίηση, οικονομική και σεξουαλική εκμετάλλευση, ιατρική χρήση και πολιτική κατάχρηση.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η διάκριση μεταξύ «καλού» και «κακού» στήθους ως ιδεολογικές, κοινωνικά και ψυχολογικά προσδιορισμένες, πατριαρχικές κατασκευές. Στην αντρική μάχη μεταξύ καλού και κακού για τη διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης, το «καλό» ―και κατά συνέπεια, ιερό― στήθος της θεοτρόφου Ίσιδας ή της θηλάζουσας Παναγίας έρχεται να υποστηρίξει την καθεστηκυία τάξη μέσα από τη μητρότητα ως γενεσιουργό δύναμη και την καταστολή της γυναικείας σεξουαλικότητας. Από την άλλη, το «κακό» ―και επομένως ανίερο― στήθος της πολεμόχαρης γυναίκας (είτε αυτή είναι η παρθένος Αμαζόνα Πενθεσίλεια ή η πολιτικά φιλόδοξη Λαίδη Μακμπέθ) διαταράσσει το αρρενωπό status quo μέσα από την άρνηση της μητρότητας και την αυτονόμηση της γυναικείας σεξουαλικότητας.

Εννοείται ότι αυτό το σχήμα δεν αποτελεί παρά μια επίπλαστη κατασκευή, η οποία ενσαρκώνει τους κοινωνικούς φόβους μιας πατριαρχικής κοινωνίας για τον εν δυνάμει «ανατρεπτικό» ή «επαναστατικό» ρόλο της γυναίκας. Όπως δήλωσε η Ελίζα Γκορόγια, η Ελληνίδα που πρόταξε και τα δικά της στήθη πριν λίγο καιρό σε αντιδιαδήλωση στην Αγγλία κατά του γάμου των ομοφυλόφιλων «Ως γνωστόν, οι μισαλλόδοξοι μισούν πολύ λίγα πράγματα περισσότερο από μία γυμνή γυναίκα με άποψη.» Είναι η δύναμη του θυληκού που συγκεντρώνεται στο γυναικείο στήθος εκείνη που φοβίζει.

Μετά από φεμινιστικούς αγώνες και άλλα μέσα (όπως εκστρατείες για τον καρκίνο του στήθους) πλέον οι γυναίκες έφτασαν να συνειδητοποιούν ότι το στήθος τους μπορεί να αρέσει και να ελκύει, ότι οι γιατροί προσπαθούν να δώσουν την καλύτερη συμβουλή γι' αυτό, ότι τα μωρά τους το χρειάζονται για να τραφούν. Η τελική απόφαση όμως για το αν θα θηλάσει το μωρό της, αν θα δεχτεί την ιατρική συμβουλή ή αν θα έχει ένα στήθος για χάιδεμα ή για προβολή ανήκει στην ίδια. Εξάλλου ένα γυμνό γυναικείο στήθος με ένα κοινωνικό ή πολιτικό μήνυμα γραμμένο από την ίδια τη γυναίκα είναι ακριβώς ο συμβολισμός της γυναικείας πνευματικότητας που τόσο απειλεί τη φαλλοκρατία.

Η γυναίκα πλέον δεν «προσφέρει τη θηλυκότητα της για εξέταση» όπως γράφει ο John Berger, αλλά ανεξάρτητα και χωρίς να ενδιαφέρεται για το πώς κρίνεται από άλλους το στήθος της (μικρό, πεσμένο, μεγάλο, σαν μήλο, σαν αχλάδι) του αφαιρεί τις από τρίτους σημασιοδοτήσεις και το νοηματοδοτεί εκ νέου η ίδια, προσθέτοντας του το πολιτικό ή κοινωνικό μήνυμα και καθιστώντας το πολιτική και κοινωνική απειλή.

Κάπως έτσι λοιπόν εξηγείται η σημασία της παρουσίας των Femen και άλλων ανάλογων φεμινιστικών οργανώσεων, κάπως έτσι δικαιολογείται η «επιδημία» με τις γυμνόστηθες γυναίκες στο διαδίκτυο και κάπως έτσι αποδεικνύεται και πόσο άστοχες και χωρίς νόημα είναι ανάλογες κινήσεις αντι-ομοφυλόφιλων και αντι-φεμινιστικών οργανώσεων (βλ.τους γάλλους Hommen) που προτάσσουν και τα δικά τους γυμνά στήθη λες και το αντρικό γυμνό στήθος δεν έχει προ πολλού απεκδυθεί της βαρυσήμαντης σημειολογίας του.

Βυζάκια έξω λοιπόν στο πείσμα πατριαρχικών καιρών.

Βιβλιογραφία:

Η Ιστορία του γυναικείου στήθους, Marilyn Yalom, εκδ. Άγρα
Το σώμα, Ικεσία και Απειλη, Πέπη Ρηγοπούλου, εκδ. Πλέθρον
Η εικόνα και το βλέμμα, John Berger, εκδ. Οδυσσέας

Same sex parents judged more harshly

Researchers examined people’s responses to the actions of gay and straight parents, and found that gay parents were much more likely to be viewed negatively in identical situations involving poor parenting behaviours.

“We noted that when parents displayed favourable parenting behaviours like comforting an upset child, gay and straight parents were judged in a similar, positive manner,” Sean Massey, of the interdisciplinary research group for the study of sexuality and gender at Binghamton University, in New York, said in a university news release.

“However, if parents got frustrated – raised their voice or slapped their child on the hand – the gay parents were judged more negatively than the straight parents,” said Massey, a research associate professor.

The findings, published in the March issue of the Journal of GLBT Family Studies, are important because holding gay parents to a different standard adds additional stress to the already stressful job of being parents, Massey said.

This type of attitude may also harm same-sex couples’ chances of adopting or becoming foster parents, Massey said in the news release.

At a disadvantage

“We feel that it is very important for social workers and adoption counsellors to be made aware of the effects of modern anti-gay prejudices and they need to educate themselves and develop policies that help protect against these potential biases,” Massey said.

He noted that hundreds of thousands of children in the United States are waiting to find a foster or adopted family, but there is a shortage of people willing to take them into their homes. Gay parents can provide homes for these children, but this study suggests they may be at a disadvantage.

“Raising awareness of these attitudes is a critical step in being able to utilise a potentially valuable pool of prospective adoptive and foster parents, but it is also vital to improving the day-to-day lives of our families and our children,” Massey said.

The American Academy of Pediatrics issued a policy statement Sunday supporting same-sex marriage and restating its support for the adoption of children by gay families.

More information

The US Health and Human Services Administration has more about gay and lesbian adoptive parents.


http://www.pink-parenting.com/same-sex-parents-judged-more-harshly-2/

Η ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΖΕΣ ΓΙΑ ΟΥΖΟ, ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ

 
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ

 • 11:00π.μ.-12:00μ.μ.

 Ζωγραφική-ελεύθερο παιχνίδι- face painting

• 12:00μ.μ. 

Δραματοποιημένη αφήγηση παραμυθιού : «Ο Ασπρούλης και η Καφετούλα» από την ομάδα «Αυγατηγανιστάν»

 • 12:30μ.μ.

 Κυνήγι θησαυρού

 • 13:00μ.μ.

 Αλλοπρόσαλλοι Αγώνες Δρόμου (αυγοδρομίες, τσουβαλοδρομίες, κουβαδοδρομίες και γενικά …δρομίες) 

• 14:00μ.μ.

 Ώρα για φαγητό, πικ-νικ στο πάρκο με ότι καλούδια κουβαλήσετε μαζί σας στο καλαθάκι σας ή ότι σας κάνει κλικ από τα πεντανόστιμα φαγητά του «Εναλλακτικού Καφενείου»

 • 15:00μ.μ.

 Κόβουμε την τούρτα μας και σβήνουμε κεράκι

 • 15:30μ.μ. 

Εικαστική δράση : «Αυγά για υιοθεσία»

 • 16:00μ.μ.

 Φτιάχνουμε τα δικά μας τραγούδια με το «αλάνθαστο ζάρι» και τα τραγουδάμε

 • 17:00μ.μ. 

«Πήγαινε δεν ξέρω που, να φέρεις δεν ξέρω τι» μια διαδραστική ιστορία με τον ηθοποιό Γιάννη Πολιτάκη

 • 18:00μ.μ. Λήξη της γιορτής

 

 

 

Τι είναι η γιορτή των οικογενειών;

Μια μέρα που όλοι μαζί θα παίξουμε, θα κάνουμε ένα μεγάλο πικνίκ, θα διασκεδάσουμε και θα χαρούμε: μια μέρα γεμάτη από τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Η γιορτή των οικογενειών είναι μια γιορτή για όλες τις οικογένειες γιατί δεν υπάρχει μια οικογένεια σωστή και μια λάθος. Η ποικιλία είναι η ομορφιά των οικογενειών. Οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι οικογένειες χωρίς γάμο και χωρίς σύμφωνο συμβίωσης, οι οικογένειες που έχουν υιοθετήσει παιδιά, οι ανάδοχες, οικογένειες ανοιχτές με θειους θείες γιαγιάδες παππούδες νονές ,νονούς, φίλους κα φίλες, οικογένειες που προέρχονται από άλλους πολιτισμούς, ομογονεϊκές οικογένειες, οικογένειες με τραντζέντερ γονείς, οικογένειες με ή χωρίς παιδιά. Με μια λέξη ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ
Είναι μια μέρα για να χαρούμε κα θέλουμε να μοιραστούμε αυτή τη χαρά και με άλλους γι’ αυτό διοργανώνουμε τη γιορτή μας σε ένα δημόσιο πάρκο ώστε να είναι ανοιχτή σε όλους και μικροί -μεγάλοι μπορούν να ενωθούν μαζί μας και να απολαύσουν δράσεις παιχνίδια δραστηριότητες γέλιο και χαρά.
Είναι μια μέρα ορατότητας. Υπάρχουμε και θέλουμε να μιλήσουμε για τα δικαιώματα των οικογενειών μας που το επίσημο κράτος μας αρνείται , για τα δικαιώματα που δεν έχουν τα παιδιά μας.
Έτσι προσκαλούμε, όλες τις ΛΟΑΤ οργανώσεις, οργανώσεις άλλων οικογενειών και οργανώσεις εκπαιδευτικών να μας γνωρίσετε, να μας μιλήσετε, να δείτε πως είναι οι ζωές μας για να ενώσετε τις φωνές σας μαζί με τις δικές μας ενάντια σε κοινωνικές και νομικές διακρίσεις και τις προκαταλήψεις .
Είναι μια μέρα ενημέρωσης, έτσι θα έχουμε ένα τραπεζάκι με βιβλιαράκια , φυλλάδια gadgets και πολύ όρεξη για συζήτηση για να λύσουμε όλες τις απορίες.
Είναι μια γιορτή βασισμένη σε ένα παγκόσμιο project : International Family Equality Day 2013, Celebrating the Rainbow of families in our World!

ΠΟΤΕ; Στις 28 Απρίλη 2013 από τις 11:00π.μ. ΠΟΥ; Στο Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα (απέναντι από το εναλλακτικό καφενείο) ΓΙΑΤΙ; Η ποικιλία δεν είναι μόνο μεζές για ούζα, είναι η ομορφιά της οικογένειας.

What is the Families Feast?
 The Families Feast is one day where all of us can play together, go on a great picnic, have fun and be happy: a day full of rainbow colors.
 The Families Feast is a celebration for all kinds of families because there is not such a thing like good or bad families. Variety is the beauty of all families. Single parent families, families outside marriage and cohabitation or civil partnership, families with adopted children, adoptive families, open families with grandmothers and grandparents, aunts and uncles, godmothers and godfathers or friends and families with members from different cultures, families with same-sex parents, families with transgender parents or families with or without children. FAMILIES, in other words.
 It's a day of joy and we want to share this joy with other people, that is why we organize our celebration in a public park in order to make it open to young and old ones who can join us and participate in lots of joyful games, activities and lots of funny and happy things.
 It is a day of visibility. We exist and we want to talk about the rights of our families, rights denied by the Greek State, right that our children do not have.
 So we invite all LGBT organizations, other family groups and educational organizations to come and meet us, to talk to us, to see how we live our lives and to join your voices with our voices against any social and legal discrimination and prejudice.
 It is a day of information, so we will have a table with booklets, brochures, gadgets and eagerness to discuss and answer all your questions.
 It is a festival based on a global project: International Family Equality Day 2013, Celebrating the Rainbow of families in our World!
 WHEN? On April 28, 2013 from 11:00 am. WHERE? At Plato’s Academy Park (across the alternative cafe)

WHY? Because variety is not just tidbits for ouzo, is the beauty of a family.

 Fête des familles 2013

Qu’est-ce que la fête des familles ?
C’est une journée où nous allons jouer tous ensembles, faire un grand pique-nique, s’amuser, et être heureux : une journée pleine des couleurs de l’arc-en-ciel.
La fête des familles, c’est une fête pour toutes les familles car il n’y a pas de « bonne » famille ou de « mauvaise » famille. La diversité est la beauté des familles. Les familles monoparentales, les familles hors mariage, les couples pactisés, les familles qui ont adoptés des enfants, les familles d’accueil, familles ouvertes avec oncles, tantes, grand-père, grand-mère, parrains, marraines et amis, familles issues de différentes cultures, familles homoparentales , familles de parents transgenres, familles avec ou sans enfants. En un mot : FAMILLES.

C’est une journée pour nous amuser et nous voulons partager cette joie avec d’autres. C’est pour cela que nous organisons notre fête dans un parc public ouvert à tout le monde et que tous, petits et grands se joignent à nous en partageant activités, jeux, joies et rires.

C’est un jour de visibilité. Nous existons et nous voulons parler des droits de nos familles que l’Etat Officiel grec nous refuse, des droits que nos enfants n’ont pas. Alors, nous invitons toutes les organisations L.G.B.T., organisations d’autres familles et organisations de responsables de l’Education de venir pour nous connaître,  nous parler,  voir comment sont nos vies et  joindre vos voix aux nôtres contre les discriminations et préjudices sociaux et juridiques.
Comme c’est une journée d’informations, nous aurons un stand avec de petits livres, brochures, gadgets, des occasions de parler, discuter et de répondre à toutes vos questions.
C ’est un festival basé sur le project global  International family equality day 2013, Celebreting the Rainbow of families in our World.
QUAND? Le 28 avril 2013 à partir de 11 H.
Où ? Au parc de l’Académie de Platon (en face du café »Alternative »).
POURQUOI ? Parce que la diversité est la beauté des familles.

Portraits of Greece in Crisis

http://roarmag.org/2013/03/portraits-of-greece-in-crisis-documentary/

Το σύνθημα και η αφίσα του Athens Pride 2013

Η μαχητική και μαχόμενη θεά της Σοφίας είναι το ίδιο το πνεύμα της πόλης μας. Ο Παρθενώνας, ναός προς τιμή της, το παγκόσμιο σύμβολό της. Φέτος ενστερνιζόμαστε αυτό το σύμβολο στο διπλό και διφορούμενο σύνθημά μας, το εμπλουτίζουμε και το διεκδικούμε: Εμείς, οι λεσβίες, οι γκέι άνδρες, οι τρανς γυναίκες και άντρες, οι αμφισεξουαλικές γυναίκες και άντρες (οι LGBT) αυτής της πόλης είμαστε το ίδιο αναπόσπαστο κομμάτι της Αθήνας, όσο και τα σύμβολά της. Κι αντίστροφα, η πόλη αυτή, μαζί με τα σύμβολά της, μάς ανήκει όσο ανήκει σε καθένα και καθεμία που τιμά τη θεά της μαχόμενης Δημοκρατίας.



Με τη Σοφία της νομοδότριας θεάς της πόλης στο πλάι μας μαχόμαστε για την ισότητα, διεκδικούμε το δημόσιο χώρο, συμβολικά με την Παρέλαση του Athens Pride και πραγματικά όλο το χρόνο. Πολεμούμε μαζί της για την ειρηνική συνύπαρξη όλων όσων αγαπούν την ειρήνη και τον άνθρωπο στην πόλη μας.

Η θεά Αθηνά δεν ταιριάζει στα στεγανά ούτε των φύλων ούτε των εποχών. Η πιο σοφά μαχητική εκ των θεών ντύνεται πολεμιστής. 

Η Αθηνά είναι δικιά μας. Η Αθήνα είναι δική μας.

Η ΑΘΗΝΑ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ


Οργανωτική Επιτροπή 2013

Ταυτότητα φύλου: από τις προκαταλήψεις στην ενσωμάτωση

Ημερομηνία δημοσίευσης: 31/03/2013

της Μαρίνας Γαλανού
«Η πρώτη ερώτηση που συνήθως τίθεται σε νέους γονείς είναι: Κορίτσι ή αγόρι;Υπάρχει μια θαυμάσια απάντηση που μπορούμε να δώσουμε: Δεν ξέρουμε· δεν μας το είπε ακόμη» (Kate Bornstein, Gender Outlaws, 1994)
Συνήθως τα απλά ερωτήματα έχουν απλές, προφανείς απαντήσεις. Στην εποχή μας, που η μάχη των αριθμών απέναντι στον άνθρωπο δείχνει να κορυφώνεται, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι το μέτρο που μπορεί να δείξει και να αντιπαρατάξει τις αντιστάσεις της κοινωνίας μας. Η Κέιτ Μπορνστάιν, συγγραφέας και περφόρμερ, ακούραστη τρανς ακτιβίστρια, θέτει με ευφυή τρόπο την κοινωνική διάσταση του φύλου, πέρα από την έννοια του βιολογικού φύλου: την ταυτότητα φύλου.
Ο όρος ταυτότητα φύλου μας προσφέρει τη δυνατότητα να καταλάβουμε ότι το φύλο με το οποίο καταγράφεται ένα νήπιο στη γέννησή του ενδέχεται να μην αντιστοιχεί με την κοινωνική έκφραση του φύλου του όταν αυτό μεγαλώνει. Αναφέρεται δηλαδή στην ατομική και εσωτερική εμπειρία του φύλου, η οποία μπορεί να μη βρίσκεται σε ευθεία αντιστοιχία με το φύλο με το οποίο γεννιέται· εσωκλείει την προσωπική αίσθηση του σώματος και του φύλου, και τούτο μπορεί να εκφραστεί στο ντύσιμο, τον τρόπο ομιλίας, τους τρόπους συμπεριφοράς.
Όπως περιγράφει άριστα ο πρώην Επίτροπος του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Τόμας Χάμαρμπεργκ: «Η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των διεμφυλικών ατόμων σε μεγάλο βαθμό περιφρονείται, δεν επιδεικνύεται ενδιαφέρον, παρόλο που τα προβλήματά τους είναι πολύ σοβαρά και συναντώνται μόνο σ’ αυτή την ομάδα. Τα διεμφυλικά άτομα αντιμετωπίζουν στο μέγιστο διακρίσεις, μισαλλοδοξία και απερίφραστη βία. Τα βασικά τους ανθρώπινα δικαιώματα καταστρατηγούνται, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στη ζωή, του δικαιώματος στη φυσική τους ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, του δικαιώματος στην υγεία».
«Gender Outlaws» τιτλοφορεί το βιβλίο της η Μπορνσρτάιν. Και, τουλάχιστον για τη χώρα μας, ο τίτλος περιγράφει με σαφή και συνεκτικό τρόπο την κατάσταση των τρανς ατόμων, καθώς στην Ελλάδα τα τρανς άτομα είναι ανύπαρκτα στο δικαιικό σύστημα. Ή μάλλον, για να είμαστε ακριβείς, μετά την πρόσφατη ψήφιση σχετικού άρθρου που αφορά τις πράξεις μίσους, κάτι δείχνει να αλλάζει.
«Η τέλεση πράξης από μίσος εθνοτικό, φυλετικό, θρησκευτικό ή μίσος λόγω διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου κατά του παθόντος συνιστά επιβαρυντική περίσταση και η ποινή δεν αναστέλλεται».
Πρόκειται για το άρθρο 66 του νόμου «Περί εξαρτησιογόνων ουσιών και άλλες διατάξεις». Στο Κεφάλαιο Γ΄, τροποποιείται το άρθρο 79 του Ποινικού Κώδικα (δεύτερο εδάφιο της περίπτωσης δ΄, παρ. 3) που αφορά τα εγκλήματα μίσους. Το άρθρο ψηφίστηκε στις 6 Μαρτίου, με τη σημαντική συνδρομή των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Αφροδίτης Σταμπουλή και Βασιλικής Κατριβάνου, που έθεσαν το ζήτημα της προσθήκης της ταυτότητας φύλου σε όλες τις συνεδριάσεις της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής και στην Ολομέλεια, αλλά και της βουλευτού της Δημοκρατικής Αριστεράς Μαρίας Ρεπούση, που κατέθεσε σχετική τροπολογία.
Παρότι, όπως ορθά επεσήμανε κατ’ επανάληψη η Β. Κατριβάνου, το βήμα παραμένει δειλό, καθώς λείπει από το νομοθέτημα διάταξη για την προστασία των θυμάτων εγκληματικών πράξεων και παρότι αφαιρέθηκε από την αρχική πρόταση το αμετάκλητο της ποινής, το άρθρο σηματοδοτεί μια ιστορική ημέρα για την τρανς κοινότητα στην χώρα μας, αφού είναι η πρώτη φορά που ενσωματώνεται η ταυτότητα φύλου στο ελληνικό δικαιικό σύστημα. Επόμενοι σταθμοί, η νομοθεσία για τη ρητορική μίσους, κατά των διακρίσεων και --κυρίως-- η δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των διεμφυλικών ατόμων χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις.
Αποτελεί όμως ένα πρώτο βήμα, μια πρώτη μικρή νίκη, και το τρανς κίνημα οφείλει να κτίσει πάνω σ’ αυτή, στον δρόμο για την κατάκτηση της πλήρους ενσωμάτωσης και ισονομίας για τα τρανς άτομα, υπερνικώντας τις προκαταλήψεις και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
«Τα τρανς δικαιώματα αποτελούν το κατεξοχήν θέμα των κοινωνικών δικαιωμάτων της εποχής μας», είπε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, λίγους μήνες πριν, συμμετέχοντας σε εκδήλωση της lgbt κοινότητας. Είναι όμως μια μάχη που η τρανς κοινότητα πρέπει δώσει όχι μόνο στο επίπεδο νομοθεσίας, αλλά και στο επίπεδο της κοινωνίας.

Η Μαρίνα Γαλανού είναι πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), αναγνωρισμένης συλλογικότητας για τα τρανς δικαιώματα και ιδιοκτήτρια των εκδόσεων Πολύχρωμος Πλανήτης (LGBT εκδόσεις-βιβλιοπωλείο).

Η τρανς Aριστερά – και η ανάγκη της
Ριζοσπαστική πολιτική, φύλο και σεξουαλικότητα

του Δημήτρη Παπανικολάου



 Η πρώτη αντίδρασή μου, όταν άκουσα την προηγούμενη εβδομάδα τον Πάνο Σκουρλέτη να αναφέρεται σε τρανσέξουαλ αριστερούς μιλώντας για τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ, ήταν να σκεφτώ ότι μάλλον ο εκπρόσωπος Tύπου του ΣΥΡΙΖΑ δεν γνωρίζει την ανθρωπογεωγραφία του ίδιου του πολιτικού χώρου τον οποίο εκπροσωπεί. Μου φάνηκε, δηλαδή, περίεργο να μην ξέρει ότι και βέβαια υπάρχουν «τρανσέξουαλ» αριστεροί και αριστερές, και ότι οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται πολύ κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχοντας στον πολύ δημιουργικό διάλογο που κάνουν οι ομάδες φύλου/σεξουαλικότητας και δικαιωμάτων εντός του κόμματος και των συνιστωσών του. Να μου πεις, μια άστοχη παρομοίωση έκανε ο άνθρωπος, διευκρινίζοντας μάλιστα ότι είπε τη φράση «πολιτικά μιλώντας». Περί αυτού παρακάτω.

Η δεύτερή μου σκέψη, μόλις άκουσα για τρανσέξουαλ αριστερούς, ήταν ο χαμός που θα επακολουθούσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – παρόμοιος μ’ αυτόν που είχε προκληθεί για προηγούμενες αντίστοιχες δηλώσεις στελεχών ή συνεργαζόμενων με τον ΣΥΡΙΖΑ. Με το που γίνονται τέτοιες δηλώσεις, τα αντανακλαστικά των χρονικογράφων του διαδικτύου είναι να βγουν να καταγγείλουν συλλήβδην το κόμμα για κοινωνικό αρχαϊσμό. Άντε τώρα να πείσεις ότι δεν είσαι (ομοφοβικός ή τρανσφοβικός) ελέφαντας… Ή, τέλος πάντων, να δεις κατά πόσο μπορεί να είσαι λιγάκι, και να κάτσεις, πολιτικά, να το αντιμετωπίσεις.

Αν γυρνώ και (συ)ζητώ τα ρέστα από εκείνη τη φράση, δεν είναι μόνο γιατί πιστεύω ότι η Αριστερά που θέλει να εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο χώρος όπου όταν κάνεις ένα τέτοιο λεκτικό παραστράτημα βγαίνεις και λες κι ένα δημόσιο συγγνώμη. Είναι γιατί πιστεύω ότι, με την αφορμή αυτή, μπορούμε  και πρέπει να συζητήσουμε τρία καίρια και αλληλένδετα ζητήματα που αναδύονται: πολιτικοκοινωνικής στόχευσης, πολιτικού λόγου και πολιτικής γενεαλογίας. Τα παίρνω με τη σειρά.

Υπάρχει κόσμος που περιμένει από τη νέα Αριστερά να παραγάγει όχι απλώς μια ρητορική ανοχής, αλλά πραγματικά ριζοσπαστική πολιτική στα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας. Πολύς επίσης κόσμος πιστεύει ότι, την εποχή της Κρίσης, όταν οι έμφυλες ιεραρχίες σκληραίνουν, η επιμονή της Αριστεράς σε αυτά τα ζητήματα επιβεβαιώνει παραδειγματικά τη ριζοσπαστικότητα και την πολιτική της βούληση. Το να έχει όλο και πιο προοδευτικές και ενημερωμένες πολιτικές φύλου και σεξουαλικότητας, δεν είναι για την Αριστερά μόνο δείγμα του γενικότερου πολιτικού πολιτισμού της· σήμερα, γίνεται και μια απολύτως αναγκαία ένδειξη ότι δεν είναι διατεθειμένη να συστραφεί, εν καιρώ μνημονίων, σε κοινωνικοπολιτικές ατζέντες εθνοπαραδοσιακές, κοινωνικοπατριαρχικές, και βιοπολιτικά κανονιστικές.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο μάτσο πολιτικός λόγος φαίνεται ακόμα πιο προβληματικός τώρα. Αν παλιότερα έβλεπες δυο πρώην συντρόφους να βρίζονται στα παράθυρα, ο ένας να αποκαλεί τον άλλον «ψεκασμένο», και  ο άλλος, υπό πίεση, να τον λέει «τρανσέξουαλ αριστερό»,  μάλλον θα μειδιούσες. Τ’ αγόρια τσακωθήκανε και το παράθυρο έγινε καφενείο. Σήμερα όμως, στη σκηνή αυτή, το χαμόγελο παγώνει. Αφενός γιατί στο νου, όσο κι αν δεν το θες, έρχονται άλλες, πολύ πιο βίαιες πρόσφατες σκηνές, όπου η μάτσο έμφυλη ρητορική ήλθε να συνδαυλίσει ρατσιστικά, εθνεγερτικά και ετεροφοβικά ουρλιαχτά· αν ο φασίστας είναι μάτσο, πρέπει να κάτσεις να σκεφτείς γιατί εσύ δεν πρέπει να είσαι. Αφετέρου, ίσως είναι και καιρός να αναλύσουμε τη λογική κάποιων μεταφορών που μας φαίνονται αθώες. Από πού κι ως πού, από ποιον και γιατί, για παράδειγμα, η εικόνα του διεμφυλικού, του/της τρανς, ταυτίζεται με το ψέμα ; Ή, επίσης, πώς και γιατί η ιδέα της Αριστεράς ταυτίζεται με κάτι που είναι «φυσικά» ριζωμένο (όπως ίσως κάποιοι θεωρούν ότι είναι το βιολογικό φύλο); Ποιος ταυτίζει την Αριστερά με κάτι που δεν πρέπει να εξελίσσεται και να αλλάζει στη βάση αρχών που εμπεριέχουν την επιλογή, την τόλμη, την επιθυμία και τον ενσώματο αναστοχασμό; Στο μυαλό μου η τρανς Αριστερά είναι αδιανόητο να χρησιμοποιείται ως βρισιά, ακριβώς γιατί θεωρώ ότι είναι μια εικόνα που θα έπρεπε, αντίθετα, να μας εμπνεύσει.

Κι έρχομαι, έτσι, στο τελευταίο ζήτημα, αυτό της πολιτικής γενεαλογίας: αν θεωρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτήν τη στιγμή ο πολιτικός φορέας που βρίσκεται κοντά στα κινήματα, τότε ας σκεφτούμε πραγματικά τι σημαίνει «το προσωπικό είναι πολιτικό». Πρόκειται, άλλωστε, για τη βασική συνθήκη προβληματισμού των κινημάτων σήμερα, την πιο ουσιαστική τεχνολογία παραγωγής των νέων ιδεών τους. Οι νεοφιλελεύθεροι που εύκολα παιανίζουν το τραγούδι της «αναγνώρισης δικαιωμάτων», αποκρύπτουν μονίμως το παρελθόν, τους κοινωνικούς αγώνες και το ριζοσπαστικό λόγο αυτής της δύσκολης εξίσωσης, «προσωπικό/πολιτικό». Όχι, ελπίζω, η Αριστερά – η οποία αυτήν ακριβώς την κινηματική γενεαλογία, που είναι κοινοτική, συλλογική, ιστορικά διεκδικητική (και όχι ατομική), θέλει να αναθερμάνει. Έτσι νοείται η πολιτική γενεαλόγηση: ένα διαφορετικό πλάγιασμα της πολιτικής, που αναστοχάζεται διαρκώς τους όρους, την ιστορικότητα, και το δύσκολο παρελθόν των διεκδικήσεών της.

Αν κάποιοι προσβλήθηκαν με τη φράση «τρανσέξουαλ αριστεροί»,  τίποτα δεν λύνεται με το να τους ζητήσουμε προσωπικά συγγνώμη. Γιατί δεν είναι μόνο δικό τους θέμα. Το θέμα είναι όλων μας, κι αγγίζει αυτά τα νήματα που, σε τόσο δύστροπο καιρό, ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος προσπαθεί με αγωνία να ξαναπιάσει.

Ο Δημήτρης Παπανικολάου διδάσκει νεοελληνική φιλολογία, θεωρία της λογοτεχνίας και σπουδές φύλου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Είναι φυσιολογικό τώρα να παντρεύονται δυο άντρες και να κάνουν παιδιά;

Ο ομόφυλος γάμος έρχεται

στις 23 Μαρτίου 2013.

Είναι φυσιολογικό τώρα να παντρεύονται δυο άντρες και να κάνουν παιδιά;

του Λύο Καλοβυρνά

Το εμβληματικό αμερικανικό περιοδικό ΤΙΜΕ δίνει την ευχή του για τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων, με αφορμή τη συζήτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ για την κατάργηση του νόμου που απαγορεύει τους γάμους μεταξύ ομόφυλων.

Στην αμερικανική έκδοσή του, το περιοδικό παίρνει σαφή θέση υπέρ των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων, κυκλοφορώντας με δύο εξώφυλλα που δείχνουν δύο ομοφυλόφιλα ζευγάρια ανδρών και γυναικών φιλιούνται με τίτλο: «Ο γκέι γάμος έχει ήδη νικήσει». Το ζευγάρι των αντρών συζεί στην Καλιφόρνια, ενώ αυτό των γυναικών έχει παντρευτεί και έχει υιοθετήσει ήδη δύο παιδάκια.

Το τελευταίο διάστημα, δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειονότητα του πληθυσμού των ΗΠΑ είναι υπέρ των γκέι γάμων, μια εξέλιξη που ήταν κάθε άλλο παρά αναμενόμενη πριν από μερικά χρόνια. Ας θυμηθούμε ότι στις ΗΠΑ θεσπίστηκαν νόμοι που ρητά έθεταν εμπόδια στους γκέι και χρειάστηκαν χρόνια μέχρι να καταργηθούν.

Τι συνέβαλε σε αυτή την αλλαγή; Υπάρχουν πολλές απόψεις. Μία από τις πιο κραταιές είναι ο ρόλος που έπαιξαν τα ΜΜΕ και ειδικά οι μυθοπλαστικές σειρές και ταινίες, οι οποίες λειτούργησαν σαν σχολείο για τον μέσο Αμερικανό τηλεθεατή. Σειρές όπως το Will & Grace, το Modern Family, το Elen, το Grey’s Anatomy και πολλές άλλες, σιγά αλλά σταθερά κατέρριψαν τα αρνητικά παρωχημένα στερεότυπα για τους γκέι που τους παρουσίαζαν ως άρρωστους, περιθωριακούς, προβληματικούς, καρικατούρες κοκ. Οι σειρές αυτές επανεκπαίδευσαν τον μέσο Αμερικανό, φέρνοντας μια νέα εικόνα της ομοφυλοφιλίας μέσα στα καθιστικά και τις κουζίνες των μεσοαστικών σπιτιών.

Ένας δεύτερος παράγοντας που συνέβαλε στην αλλαγή νοοτροπίας της κοινής γνώμης ήταν τα γκέι εμβληματικά δημόσια πρόσωπα που άρχισαν να βγαίνουν προς τα έξω όλο και περισσότερο. Άνθρωποι όπως η Έλεν ντε Τζένερες, ο Ζάκαρι Κουίντο, ο Άντερσον Κούπερ και πολλοί άλλοι άλλαξαν την εικόνα-καρικατούρα που είχαν οι περισσότεροι για τους γκέι άντρες και γυναίκες.

Το φαινόμενο αυτό παρατηρήθηκε και στο Ισραήλ. Η αλλαγή της κοινής γνώμης υπέρ των γκέι δικαιωμάτων οφείλεται κυρίως σε μια σαπουνόπερα που παρουσίαζε τους γκέι θετικά και το coming out του διάσημου τραγουδιστή Ίβρι Λίντερ.

Κι η Ελλάδα; Δυστυχώς το παλαιολιθικό, ρατσιστικό ΕΣΡ παραμένει τροχοπέδη σε αυτή την ανέξοδη, έμμεση πρόοδο, εξαιτίας της άμεσης και έμμεσης λογοκρισίας που ασκεί, παρά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που κατακεραύνωσε το ΕΣΡ για την ομοφοβική, αντιδημοκρατική στάση του.

Το ΕΣΡ κάποια στιγμή θα πάρει πόδι – ήδη είναι με το ένα πόδι στον τάφο και κυριολεκτικά και κοινωνικά. Η Ελλάδα μπορεί να παραμένει εκτός των κοσμογονικών εξελίξεων που συντελούνται σε άλλες περιοχές του πλανήτη, αλλά δε θ’ αργήσει η μέρα που και εδώ ένα ομόφυλο ζευγάρι αντρών ή γυναικών με παιδιά θα θεωρείται και θα είναι φυσιολογικό. Η ανθρωπότητα εξελίσσεται. Πριν από 150 χρόνια ήταν αδιανόητο και «αφύσικο» να μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, ισότητα των γυναικών, δικαίωμα στη ζωή καν. Ο κόσμος αλλάζει. Τον αλλάζουμε εμείς – ξεκινώντας από τον εαυτό μας.