Πρακτικά βήματα για όταν οι γονείς μας κακοποιούν /Ψυχολογική κακοποίηση: υπάρχουν λύσεις

Δεν θέλουν πάντα όλοι οι γονείς το καλό μας - ή το «καλό» που μας θέλουν μερικές φορές εμάς μας διαλύει ψυχικά.

του Λύο Καλοβυρνά

Τι είναι η συναισθηματική κακοποίηση;

Είναι η συμπεριφορά, λεκτική ή πρακτική, που θέτει τη ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού σε κίνδυνο. Παραδείγματα συναισθηματικής κακοποίησης είναι:

• Οι φωνές και οι κραυγές.
• Οι μειωτικοί χαρακτηρισμοί «είσαι ηλίθιος», «είσαι κακό παιδί», «είσαι άχρηστος/η».
• Η σύγκριση των παιδιών με άλλα παιδιά σε βάρος τους: «δεν αξίζεις τίποτε», «ο ξάδελφος σου πάει καλύτερα από σένα» κλπ.
• Η δημιουργία ενοχών «θα με κάνεις να πεθάνω», «εσύ φταις για όλα».
• Η ταπείνωση του παιδιού «είσαι για πέταμα», «τι ήθελα και έκανα ένα παιδί σαν και σένα», «είσαι ανώμαλος», «μακάρι να πέθαινες στη γέννα αντί να μου βγεις ανώμαλος» κ.λ.π.
• Οι απειλές εγκατάλειψης ή βίας «θα φύγω και θα σε παρατήσω», «θα σε κλείσω σε ίδρυμα», «θα σου σπάσω τα κόκαλα» κλπ.
• Οι ακραίες μορφές τιμωρίας π.χ. στέρηση φαγητού, νερού, κλείδωμα σε σκοτεινούς χώρους, δέσιμο κλπ.

Όταν οι γονείς ασκούν ψυχολογική βία

Αν οι γονείς σου σού ασκήσουν βία ψυχολογική επειδή είσαι γκέι (μόνιμη γκρίνια, βρισιές, απειλές, εξευτελισμούς, συναισθηματικούς εκβιασμούς κτλ) πρώτα δώσε τους λίγο χρόνο μπας και τους περάσει. Πολλοί γονείς αντιδρούν δραματικά στην αρχή, ειδικά αν το έμαθαν ξαφνικά, αλλά σιγά σιγά συνηθίζουν ή έστω παύουν να αντιδρούν τόσο άσχημα. Τις περισσότερες φορές κάνουν σαν να μη συνέβη ποτέ. Το delete της πληροφορίας είναι από τις πιο κοινές στάσεις στις ελληνικές οικογένειες. Όσο προσπαθούν να το χωνέψουν μην τους προκαλείς πολύ αλλά ούτε και να τους χαρίζεσαι υποχωρώντας (π.χ. λέγοντας ότι είπες ψέματα, ότι ήταν μια φάση που πέρασε κτλ). Κάτι τέτοιο απλώς θα μεταθέσει το πρόβλημα στο μέλλον.

Με το ίδιο νόμισμα

Αν οι γονείς σου συνεχίσουν τις απειλές, τον πόλεμο νεύρων, τους συναισθηματικούς εκβιασμούς, κάνε το ίδιο. «Θα με στείλεις στον τάφο!» απειλεί η μαμά; «Έτσι που μου φέρεσαι θα με ρίξεις στα ναρκωτικά» απείλησε εσύ. «Θα πέσω να πεθάνω μ' αυτό που μου 'κανες» κλαψουρίζει ο μπαμπάς; «Αν εσείς που είστε γονείς μου δεν μ' αγαπάτε επειδή είμαι γκέι, θα πάω να σκοτωθώ» κλαψούρισε εσύ. «Φύγε, δεν είσαι πια παιδί μου» αυτοί; «Τι θέλετε, να σηκωθώ να φύγω και να μη με ξαναδείτε ποτέ; Να κοιμάμαι στα παγκάκια επειδή δεν δέχεστε το ποια είμαι;» εσύ. Το παιχνίδι των συναισθηματικών εκβιασμών παίζεται από πολλούς παίκτες και είναι εξίσου αποτελεσματικό και προς τις δύο κατευθύνσεις. Δυσκολεύεσαι να το κάνεις; Θυμήσου ότι το κάνεις (και) για το δικό τους καλό!

Οι περισσότεροι γονείς ηρεμούν με τον καιρό. Παρόλ' αυτά, αν οι δικοί σου συνεχίζουν να σου ασκούν βία αμείωτα, οργάνωσε το να φύγεις. Όχι κινήσεις παρορμητικές, γιατί μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ. Στο κάτω κάτω, μετά την ενηλικίωσή σου οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να σε δεχτούν όπως είσαι. Μπορεί όντως να τους νοιάζει περισσότερο να έχουν στρέιτ παιδί παρά το να χάσουν το γκέι παιδί τους. Δεν μπορείς να τους πιέσεις να σε αποδεχτούν. Παρομοίως ούτε εσύ είσαι υποχρεωμένη/ος να τους αποδεχτείς.

Οργάνωσε το πώς θα μπορέσεις να μετακομίσεις αλλού - σε φίλους, με συγκάτοικο, με σύντροφο. Οργάνωσεαπό πριν το πώς θα βγάζεις λεφτά για να ζήσεις. Πάνω απ' όλα μην κάνεις παρορμητικές κινήσεις, π.χ. να σηκωθείς να φύγεις χωρίς να έχεις οργανώσει που θα είσαι σε πέντε μήνες από τώρα.

Γιατί είναι σημαντικό να φύγεις;

«Τι πειράζει που μου τη λένε και μου γκρινιάζουνε συνέχεια;», «Πού να σηκωθώ να φύγω, πώς θα τα βγάλω πέρα μόνη μου;»

Εύλογοι ενδοιασμοί, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι συνεχής ψυχολογική βία μπορεί να μη σπάει κόκαλα, αλλά σπάει ψυχές. Σιγά σιγά καταλήγουμε να βλέπουμε τα πράγματα -κι εμάς τους ίδιους- με τα δικά τους, διεστραμμένα, βρωμισμένα μάτια. Σκέψου το σαν προπαγάνδα. Λίγο λίγο μάς δηλητηριάζει, μας εμποδίζει να αναπτυχθούμε και να γίνουμε όλα όσα μπορούμε να γίνουμε σ' ένα πιο θετικό, στηρικτικό περιβάλλον.

Σε ακραίες περιπτώσεις λοιπόν, ενδείκνυται να φύγεις, πρώτον για να γλιτώσεις από τη βία και δεύτερον γιατί σε αρκετές περιπτώσεις παιδιών που σηκώθηκαν κι έφυγαν, κλείνοντας την πόρτα στη μούρη των γονιών τους εξαιτίας της απαίσιας συμπεριφοράς τους, μετά από μήνες οι γονείς μαλάκωσαν και άρχισαν εκείνοι να κάνουν συμφιλιωτικά βήματα.

Πρώτον: Μην υποτιμάς το πρόβλημα. Βία δεν είναι μόνο το ξύλο, είναι οι συνεχείς βρισιές, ο εξευτελισμός, η υποτίμηση. Το κακό είναι ότι η ψυχολογική /ψυχική βία δεν αποδεικνύεται. Δεν αφήνει μελανιές και σπασμένα κόκαλα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ασήμαντη. Σε καταστρέφει πιο μόνιμα και πιο σοβαρά! Γι' αυτό μην επιτρέπεις ούτε στους γονείς σου να σου φέρονται άσχημα!

Δεύτερον: Τηλεφώνησε στη γραμμή SOS του «Χαμόγελου του Παιδιού», που λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο και είναι δωρεάν και ανώνυμη. Μπορείς να πάρεις όσες φορές θέλεις. Στο Χαμόγελο του Παιδιού δεν θεωρούν την ομοφυλοφιλία πρόβλημα προς λύση. Υπάρχει τηλέφωνο SOS 1056 αλλά και επιπλέον νούμερα περιφερειακά (Θεσσαλονίκη: 2310-250160, Πάτρα: 2610-332499 και Πύργος: 26210-81040).

Σε αυτή τη γραμμή μπορούν να πάρουν παιδιά, έφηβοι, κηδεμόνες και εκπαιδευτικοί να ενημερωθούν για θέματα που αφορούν:

• τη σχέση των παιδιών με την οικογένειά τους
• κακοποίηση (σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική)
• το σχολικό περιβάλλον
• τη σχέση με τους συνομήλικους

Όταν οι γονείς ασκούν σωματική βία

Αν οι γονείς σου σηκώνουν χέρι πάνω σου, μπορείς να κάνεις αρκετά πράγματα. Η σωματική κακοποίηση αποδεικνύεται πιο εύκολα από την ψυχολογική κακοποίηση. Τηλεφώνησε αμέσως στη γραμμή SOS του Χαμόγελου του παιδιού. Έχουν δομές και υπηρεσίες που μπορούν να σε στηρίξουν άμεσα.

Διάβασε το άρθρο που έγραψαν οι ψυχολόγοι του Χαμόγελου του Παιδιού.

Η ψυχολόγος της γραμμής θα προσπαθήσει να βρει λύσεις και να μιλήσει και με τους δικούς σου, όταν αυτό είναι εφικτό. Αν οι δικοί σου συνεργαστούν μπορεί να σας παραπέμψει στα κέντρα ψυχικής υγείας των δημόσιων φορέων, σε οικογενειακούς θεραπευτές, δωρεάν. Μερικές φορές αυτό δεν μπορεί να γίνει επειδή οι γονείς σου αρνούνται να συνεργαστούν, πιστεύοντας ότι το πρόβλημα το έχεις εσύ. Αν η κατάσταση που αντιμετωπίζεις συνεχίζει και είναι σοβαρή, η ψυχολόγος της γραμμής θα σου πει να απευθυνθείς στηνΕισαγγελέα Ανηλίκων.

Στον Εισαγγελέα Ανηλίκων θα εξηγήσεις τι συμβαίνει. Αν πρόκειται για λεκτική/ψυχολογική βία η Εισαγγελέας αρχικά θα κάνει συστάσεις στους δικούς σου. Μπορεί να νομίζεις ότι δεν θα βγει τίποτα, αλλά οι γονείς αρκετές φορές συμμορφώνονται.

Αν οι γονείς σου δεν διορθώσουν τη συμπεριφορά τους απέναντί σου, η/ο Εισαγγελέας θα τους υποχρεώσει, ανάλογα με τη σοβαρότητα, να ζητήσουν ψυχολογική στήριξη. Αλλιώς οι γονείς σου θα αντιμετωπίσουν τις κυρώσεις του νόμου.

Στον Εισαγγελέα μπορείς να πας και μόνος/η σου, χωρίς κάποιον ενήλικα. Αντίθετα, στα Κέντρα Ψυχικής Υγείας μπορείς να πας μόνο με τους γονείς σου ή άλλο συγγενικό πρόσωπο.

Δεν χρειάζεται ν' ανεχτείς αυτή τη βία. Το ότι είσαι γκέι είναι απόλυτα φυσιολογικό! Κανείς, μα κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου πει το αντίθετο, να σε ταπεινώσει και να σε χτυπήσει γι' αυτό.

Μην αφήνεις τους άλλους να σου κάνουν κακό. Το να αγαπάς ανθρώπους του ίδιου φύλου είναι φυσιολογικό. Είναι όμορφο.

Διάβασε τη συνέχεια του άρθρου: Όταν ένας γκέι αυτοκτονεί, Ψυχολογική κακοποίηση: υπάρχουν λύσεις

Σε βρίζουν ή σε χτυπάνε οι γονείς σου επειδή είσαι γκέι; Δεν χρειάζεται να το ανέχεσαι. Μάθε τι μπορείς να κάνεις.

των ψυχολόγων του «Χαμόγελου του Παιδιού»

Η ψυχολογική κακοποίηση, όπως και κάθε άλλη μορφή κακοποίησης προς τα παιδιά, απειλεί την ψυχική και σωματική τους υγεία. Ενώ η σωματική βία / κακοποίηση είναι εύκολο να διακριθεί, η ψυχολογική διάσταση της βίας μπορεί να παραμένει καλά «καλυμμένη» -ιδίως μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον- για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, ακόμη και για πάντα. Εντοπίζεται δύσκολα από τους επαγγελματίες και απαιτείται σχέση εμπιστοσύνης και ασφάλειας προκειμένου το παιδί να μοιραστεί τα ανάλογα γεγονότα. Όταν μιλούμε για το συγκεκριμένο είδος βίας αναφερόμαστε σε συμπεριφορές (λεκτικές και εξω-λεκτικές) που εμπεριέχουνσυστηματική υποτίμηση, απόρριψη, εκμετάλλευση, αποθάρρυνση, απομόνωση.

Ο Σύλλογος «Το Χαμόγελο του Παιδιού» αγωνίζεται καθημερινά για να υπερασπίσει τα δικαιώματα των ανήλικων παιδιών και εφήβων. Συγκεκριμένα, κάθε παιδί ή έφηβος που του ασκείται οποιαδήποτε μορφή βίας, μπορεί να καλέσει στην Εθνική Γραμμή SOS 1056, η οποία λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο, όλο το χρόνο και είναι δωρεάν και από κινητό τηλέφωνο, προκειμένου να μιλήσει με κάποιο ψυχολόγο ή κοινωνικό λειτουργό. Η παροχή ψυχολογικής υποστήριξης-Συμβουλευτικής γίνεται ανώνυμα και σε καμία περίπτωση δεν παραβιάζει το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων που ενδέχεται να αναφέρονται μέσω των τηλεφωνικών συνομιλιών.

Η γραμμή SOS 1056 λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο και είναι δωρεάν και από κινητό τηλέφωνο.

Εκτός από την αποφόρτιση και την παροχή συμβουλευτικής, μια πρόσθετη λειτουργία της τηλεφωνικής γραμμής SOS 1056 είναι η παροχή κατευθύνσεων από κοινωνικούς λειτουργούς σε σχέση με το πώς μπορεί ένα παιδί και ειδικά ένας έφηβος να απευθυνθεί σε αρμόδιους φορείς προκειμένου να υπερασπιστούν τα δικαιώματά του ενάντια στην κακοποίηση. Επιπλέον, ο Σύλλογος απευθύνεται και σε γονείς που επιθυμούν να συζητήσουν θέματα ενδοοικογενειακών σχέσεων.

Ψυχολογική κακοποίηση και ομοφυλοφιλία

Περιστατικά όπου ασκείται ψυχολογική κακοποίηση και ψυχολογικός εκβιασμός, είναι και εκείνα που αφορούν άτομα με ομοφυλοφιλικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Ο Σύλλογος «Το Χαμόγελο του Παιδιού» δεν δικαιολογεί καμία αιτία άσκησης σωματικής ή η ψυχολογικής βίας και θεωρεί πως κανένας ανήλικος δεν αξίζει αυτού του είδους τη διαπαιδαγώγηση, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού ή άλλων συμπεριφορών. Σε καμία περίπτωση ένας άγριος ξυλοδαρμός ή ένα χαστούκι δε θα προσφέρουν το παραμικρό σε έναν έφηβο, o οποίος βρίσκεται σε έναν κυκεώνα απειράριθμων συναισθηματικών εναλλαγών και καινούριων ρόλων (εφηβεία), ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να διαχειριστεί τη διαφορετικότητά του, την οποία τις περισσότερες φορές βιώνει με απομόνωση από τις παρέες των συνομηλίκων, με έντονα συναισθήματα ενοχών για μια φυσική του τάση, η οποία άλλωστε συχνά βρίσκεται υπό έντονη διαπραγμάτευση.

Σε αυτή τη δύσκολη φάση που μπορεί να χαρακτηρίζει την εφηβική ηλικία, οι έφηβοι έχουν ανάγκη τους γονείς τους, να είναι δίπλα τους, να είναι βοηθητικοί, ενημερωτικοί και υποστηρικτικοί για το σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Η βία οδηγεί σε βία

Συνέπειες όλων των μορφών και ειδών βίας που ασκούνται στα παιδιά είναι να γίνονται εσωστρεφή και να «μοιράζονται» δύσκολα τα συναισθήματά τους, να υιοθετούν αντίστοιχες συμπεριφορές βίας με συνομηλίκους, αναπαράγοντας στο κοινωνικό σύνολο τα ίδια πρότυπα που έχουν βιώσει μέσα στην οικία τους. Έτσι, την «επόμενη μέρα» βγάζουμε στην κοινωνία άτομα που εκφράζουν το θυμό τους μέσω επιθετικών συμπεριφορών και που πολλές φορές έχουν δυσκολίες κοινωνικής ένταξης και προσαρμογής.

Η ψυχολογική υποστήριξη συμβουλευτικής γίνεται ανώνυμα.

Σε καμία περίπτωση το παιδί «δε θα διαβάσει περισσότερο», «δε θα φέρει καλύτερους βαθμούς» και δε θα κατορθώσει να ανταπεξέλθει στις -κρυφές πολλές φορές- προσδοκίες των γονέων, αν αντιμετωπιστεί με βία ή εκτίθεται συστηματικά σε διάφορες μορφές εκβιασμών, ακόμη και αν δεν υπόκειται σε σωματικές κακώσεις. Ο διάλογος και οι σχέσεις ασφάλειας και εμπιστοσύνης στην οικογένεια ενισχύουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού και το ωθούν στο να δημιουργεί και να απολαμβάνει, και μαζί με αυτό και όλη η οικογένεια.

Ο Σύλλογος «Το Χαμόγελο του Παιδιού» στηρίζει τα δικαιώματα των παιδιών και των εφήβων, και ένα από αυτά τα δικαιώματα συνίσταται στην ποινή όσων τα κακομεταχειρίζονται και τους στερούν τις βασικές τους ελευθερίες, όπως τη δυνατότητα να παίζουν και να εκφράζονται ελεύθερα, ξεδιπλώνοντας τις ικανότητες και δεξιότητές τους, μέσα σε ένα περιβάλλον αγάπης, αποδοχής, στήριξης και κατανόησης.

Parents nearly burn teen son to death after they find out he is gay

An 18-year-old from Azerbaijan has escaped with his life after his parents doused him with gasoline and threatened to murder him

12 AUGUST 2014 | BY JOE MORGAN

A teenager has escaped with his life after his family found out he was gay.

An 18-year-old from Azerbaijan, who we will call Malik to protect his identity, has been victim of blackmail for the past few months.

An anonymous person on Facebook threatened to out him to his family on 23 July, sending a picture of him marching in a Pride to his parents.

‘[Malik’s] parents attempted to burn him with gasoline,’ the LGBT Azerbaijan Alliance reports, adding they punched and kicked him.

‘Even though [Malik] ran away from home, a lot of his personal belongings and documents were taken away by his family….meaning he has no chance to leave the country.’

‘[Malik] is in a safe place right now. However, a threat to his life continues.’

While it is not illegal to be gay in Azerbaijan, the strong Muslim culture makes it very difficult to be out and live openly.

Isa Shakhmarli, a leader of a gay rights group in the capital Baku, died in an apparent suicide earlier this year.

He was discovered dead after reportedly hanging himself using the rainbow-colored flag.

Prior to his death, Shakhmarli said in an interview that LGBT Azerbaijan people struggle because it is a homophobic country and many cannot find a job. This means 90% are forced to remain closeted.

‘Though psychologists explained it to my family, they still call it an illness.’ Shakhmarli said.

‘I wish our society was not biased. Before hating, read about homosexuality on the internet, learn about it. Then you can be free to hate after it.

‘I want LGBTs to be brave. I live separately from my family in my own house, I have my own job, I can do everything myself.

‘If you want, you can achieve.’

- See more at: http://www.gaystarnews.com/article/parents-nearly-burn-teen-son-death-after-they-find-out-he-gay120814#sthash.9nL1EYR6.CQWvndQy.dpuf

Trans Dads Talk

SAM
My wife and I have five children. I actually had the first two, who are 16 and 14. Both girls. My wife had the second two pregnancies — a boy who is nine and twins — a boy and girl — who are six. We used an anonymous donor.

I don't really use the term "trans dad." I accept that I am trans, and not in any kind of denial about it, but, I just consider myself a Dad — or really a PARENT. That's what I am. The name is just a name — kind of like a pronoun.

Mom = Female Parent and Dad = Male Parent. I am well adjusted in my transition and have not looked back in any way; I have no regrets. I love my wife and children, and although we are a very busy family, I am very fortunate and lucky to have the incredible support of my family and friends.

SIMON
I am a full-time single parent and every aspect of my life is shaped by our little family. I gave birth to both of my kids, ages 3 and 8, after transitioning. I am glad I had the opportunity to carry, birth, and feed my kids. I was trying to explain it to a stranger the other day and I finally just said, "I won the uterus lottery." It's a unique connection to have with my kids and a beautiful part of our family's story.

Are there advantages to being a trans dad?
Being a transgender parent is lovely because in learning about my own most-comfortable gender I gained an appreciation for gender freedom and I intentionally make space for my children to do their own genders. It takes a certain bravery to transition, and a very similar bravery to parent. In both cases it can feel like the world is ready to tell me just how wrong I am doing things.

Being trans, I get a lot of chances to practice disregarding unwelcome judgment and comments. Parents receive a lot of criticism and I'm glad I already had practice doing what I think is right and not giving negative people much thought.

Do you face any unique issues as a trans dad?
I regularly encounter the need for gender-neutral bathrooms. Potty training is hard enough, but having to track down a gender-neutral toilet when a toddler is doing their best to keep it together can be a disaster. Allies can help by taking kids to the bathroom and advocating for gender-neutral bathrooms.

WILLY WILKINSON
I have a son who just turned 8, a 4.5 yr old daughter, and a son who will turn 2 in July. My wife Georgia Kolias gave birth to our three kids. We went through ups and downs — difficulty conceiving, miscarriages — but also experienced miracles. It is an indescribable experience to be near a little person as they gestate, and experience their birth into the world.

Do you face any unique issues as a trans dad?
Some parents of my kids’ friends don’t know my trans status, and then it’s a question of when or if to disclose. Sometimes it seems very weird not to disclose, and other times it just seems unnecessary. Parenthood throws you into social situations with people you would not necessarily hang out with, except that your kids are friends.

I was a visibly gender nonconforming parent for years before I medically transitioned. There were moments that were challenging — being misgendered, having people freak out about me in front of my kids, using the restroom. Though I have to say that having kids got me into the women’s room more easily. I found that having kids made people be nicer to me. People who might have snarled at me when I was alone, smiled instead when they saw me with kids. I write about these experiences in my forthcoming memoir Born on the Edge of Race and Gender.

JESSE
My wife Hannah and I have two sons, Asher and Zak. They each have different donors, both of whom we have known for many years. We have distant relationships with both donors at this point in our lives. Asher’s donor offered for us to use his sperm if we ever needed it when Hannah and I first started to get serious. She has known him for more than 20 years.

When I was having freak outs about transitioning and parenting, Asher's donor was one of the people who could best understand how I felt. This was especially true when I had significant depression because we needed a donor to begin with!
We have had a distant relationship with Zak’s donor since the early to mid-2000s. We don't see him much but he met our "donor criteria": smart, same basic ancestry as me, somewhat laid back, healthy, married with children of his own.

We have started talking to the kids about their donors. Asher knows who his donor is and why we needed one.
He is friends with his donor's kids and seems pretty well adjusted over all.

What’s been a highlight of being a trans dad?
As someone who has spent much of my life, both teenage and adult years, in the queer community, I have some wonderful conversations with our kids about creating safe spaces, about queer issues, bodies, and politics that I'm not sure that I would have if I hadn't transitioned.

Our older son has a very good understanding of issues facing trans folks, at least for an 8 year-old, and I've enjoyed some
of the questions that he has posed — even though sometimes the questions can be a little awkward to answer.

Do you face any unique issues as a trans dad?
One of the issues that our family will face at some point is the issue of disclosing my trans status with Asher's friends. He
hasn't felt the need to do that so far but occassionally we try to bring up the issue. Normally he just looks at me like "why would they need to know?," which is a good sign in my mind because it means he just sees me as his dad. That said, at some point it might come up and sometimes those kinds of issues can be challenging.

http://www.advocate.com/politics/transgender/2014/06/15/trans-dads-talk-about-fathers-day

Oμοφοβικό συμβάν σε 15χρονο στη Θεσσαλονίκη

:Κάπου 1-2 η ώρα το πρωί, 3/8/14 ήταν όταν εγώ και δυο φίλοι μου βρεθήκαμε αντιμέτωποι με ένα εξεφτελιστικό ομοφοβικό συμβάν στην περιοχή Λαδάδικα, σε γνωστό lgbt club στη Θεσσαλονίκη.

Καθώς εγώ και ο ένας από τους δυο φίλους μου μπήκαμε μέσα, ενώ ο άλλος ήθελε να κάτσει για λίγο έξω να κάνει ένα τσιγάρο, έρχονται δυο τύποι και τον ρωτάνε αν έχει σχέση με αυτό το μαγαζί και αν κάθεται εκεί; Το παιδί (το οποίο είναι εδώ και χρόνια κάτοικος της Αμερική και όσο να πεις νιώθει πιο ανασφαλής σε "ξένη" χώρα) απάντησε φοβισμένος "όχι έξω κάθομαι" οι τύποι το συνέχισαν πιέζοντας τον επίμονα να ορκιστεί λέγοντας του "ορκίσου τώρα ότι δεν έχεις σχέση με τις λούγγρες" κλπ κλπ το παιδί δεν ήθελε να ορκιστεί κάτι που δεν ισχύει και στη συνέχεια τον χαστούκισαν τον απομάκρυναν από τον εξωτερικό χώρο του μαγαζιού περίπου 5-6 μέτρα και κάτι άρχισαν να του λένε αλλά το παιδί από την ένταση και το άγχος, σε συνδιασμό ότι δεν ξέρει και άπταιστα ελληνικά, δε συγκράτησε τίποτα απ'όσα άκουσε ή απλά ντράπηκε να μας πει τις προσβολές και τα αίσχη που μπορεί να άκουσε. Φεύγοντας τα φασιστόσκυλα του τράβηξαν και του έβγαλαν ένα σκουλαρίκι που είχε στο αυτί.

Εγώ και το παλικάρι ακούσαμε το συμβάν από το ίδιο το παιδί λίγα λεπτά μετά όταν βγήκαμε από το μαγαζί και φυσικά δεν είχαμε καταλάβει ότι γινόταν κάτι. Απ'ότι καταλάβαμε ο γύρω κόσμος (π.χ περιπτεράς και ένα μαγαζί με τρόφιμα) δεν ενεπλάκησαν καθόλου παραμόνο όταν τελείωσε όλη η φάση, η γυναίκα που δούλευε στο μαγαζί έδωσε ένα ποτήρι νερό στο παιδί και τον βοήθησε να ηρεμήσει και ο περιπτεράς απλά ρώτησε αν είναι καλά. Εμείς οργιστήκαμε με τους τύπους και πήγαμε να πάρουμε πληροφορίες από τον περιπτερά μήπως βρούμε τους βρούμε αλλά αυτός μας είπε ελάχιστα και άχρηστα στοιχεία και τον προορισμό τους ότι πήγαιναν προς Βαλαωρίτου.

Αυτά τα κωλόπαιδα εκείνη τη μέρα έπρεπε να τις φάνε για τα καλά, να νιώσουν μειονεκτικά και ντροπιασμένα που φέρθηκαν με απάνθρωπη συμπεριφορά σε ένα μικρό παιδί. Οκ η βία δεν είναι η σωστή τακτική λύσης για την ομοφοβία και κάθε είδους διάκρισης αλλά όταν σημειώνονται τέτοια και άλλα πολύ χειρότερα περιστάτικα, όλοι οι τρόποι, όλες οι μέθοδοι μας είναι χρήσιμοι.

LGBT RIGHTS NOW.

http://www.kar.org.gr/2014/08/05/%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD-15%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CF%8C/

Plight of the only gay in the Greek village : Έρχονται έξω από το σπίτι και φωνάζουν “Βάλτε φωτιά στο σπίτι του πούστη»,

Ανέβηκε στις 1 Απρ 2008

Greece's Justice Ministry has promised to examine the possibility of giving gay couples the same rights as heterosexuals.
The government is coming under pressure from the country's national commission for human rights,which is concerned about levels of discrimination against homosexuals in Greece.
A gay man in a Southern Greek village claims he has been unable to leave his home for the past four years because of violence, threats and prejudice.
Malcolm Brabant has been to meet him.

Ο Άκης ζει στο χωριό Λάππα, μία ώρα απόσταση από την Πάτρα. Τον πρωτοείδα στο youtube, σε ένα βίντεο με τίτλο «Plight of the only gay in the Greek village» από το worldfocus.org, να μιλάει για την ζωή του και για όλα αυτά που έχει περάσει. Μια Κυριακή πρωί ξεκινήσαμε για να τον συναντήσουμε με το Γιώργο Στριφτάρη στο σπίτι του και μας μίλησε για την ζωή του.

Άκη, όλη σου την ζωή την έχεις περάσει εδώ στο Λάππα;

Ναι, από την μέρα που έχω γεννηθεί ως τώρα που είμαι 35 χρονών, ζω εδώ στην επαρχία.

Πώς είναι η ζωή σου εδώ;

Κόλαση. Για έναν ομοφυλόφιλο η ζωή στο χωριό είναι πάρα πολύ άσχημη, γιατί δέχεται τα βέλη του μίσους και της κακίας του κόσμου. Οι αντιλήψεις τους είναι πάρα πολύ στενές για το θέμα και δεν υπάρχει αποδοχή, ειδικά αν είναι εμφανής η ομοφυλοφιλία, χωρίς να είναι απαραίτητα προκλητική.

Καμιά φορά όταν το αποδέχεσαι και είσαι ο εαυτός σου, ο κόσμος δεν μπορεί να το δεχτεί αυτό, γιατί δε μπορεί να δεχτεί και άλλες ιδιαιτερότητες. Λειτουργώ για το χωριό σαν καθρέφτης, στον οποίο ο καθένας βλέπει μέσα βαθιά τις δικές του επιθυμίες.

Πότε ξεκίνησε η λεκτική και σωματική βία απέναντι σου; Από το σχολείο;

Για να πω την αλήθεια, στο σχολείο δεν είχα πρόβλημα, δηλαδή ως τα 14, γιατί ήμασταν παιδιά τότε. Εγώ ένιωθα διαφορετικά, αλλά με είχε πιάσει φόβος και προσπαθούσα να το κρύβω, γιατί πίστευα πως, αν αποκαλυφθεί, θα έχω προβλήματα. Τα οποία προβλήματα ξεκίνησαν από τα 14, μετά το θάνατο του πατέρα μου, ο οποίος είχε πάει ένα βράδυ μια βόλτα και έπεσε από ένα βράχο και σκοτώθηκε. Μετέπειτα άρχισαν να με κατηγορούν για το θάνατο του, ότι αυτοκτόνησε γιατί είμαι ομοφυλόφιλος, κάτι που δεν ισχύει σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση που λέει ότι ήταν ατύχημα ο θάνατος του.

Έπεσε από το βράχο με το αυτοκίνητο; Πώς έγινε;

Όχι, με τα πόδια ήταν, έκανε βόλτα στην παραλία και έπεσε από έναν βράχο.

Ήξεραν τότε οι δικοί σου και οι χωριανοί σου ότι είσαι ομοφυλόφιλος;

Κοιτά, φαινότανε από την κίνηση, τον τρόπο που μιλούσα και συμπεριφερόμουνα, αλλά λόγω ηλικίας υπήρχε και μια αθωότητα, και δεν ήταν τότε και πονηρεμένοι στο χωριό, σε βαθμό που να το καταλάβουν, να ασχοληθούν ή να με κράξουν.

Γιατί σου χρεώσανε την ευθύνη για τον θάνατο του πατέρα σου;

Γιατί εκείνη την περίοδο μετά το θάνατο του πατέρα μου άρχισα να νιώθω πιο έντονα ποιος

είμαι, τι θέλω, την έλξη μου προς το ίδιο φύλο. Κάποια στιγμή άρχισε να μη με ενδιαφέρει και να

μη με νοιάζει τι θα πουν. Ήταν η ζωή μου και ήθελα να την ζήσω όπως είναι, δε μπορούσα να υποκρίνομαι. Με τρελαίνει αυτό, ένιωθα ένα πνίξιμο να πρέπει να είμαι κάποιος άλλος. Δεν ήθελα να είμαι κάποιος άλλος, θέλω να είμαι ο εαυτός μου.

Πού είπες πρώτη φορά για αυτό που ένιωθες;

Το είπα στη μητέρα μου μετά το θάνατο του πατέρα μου. Εφόσον λοιπόν άρχισαν τα σχόλια και άρχισαν και με ενοχλούσαν, αυτό μου έκανε κακό στην ψυχοσύνθεση μου και άρχισα και εγώ υποσυνείδητα κάποια στιγμή να το σκέφτομαι και να το δέχομαι, ότι μπορεί να είναι έτσι. Όχι ότι υπήρχε λόγος, γιατί με τον πατέρα μου κάναμε μια συζήτηση πριν πεθάνει και μου είπε: "Κάνε ό,τι θέλεις, αρκεί να είσαι ευτυχισμένος, αλλά μακριά από εδώ από το χωριό". Ίσως ήξερε τι πρόβλημα θα αντιμετώπιζα μετέπειτα. Το θέμα είναι ότι είναι δύσκολο να αποδεχτούν και η κοινωνία και οι γονείς ότι το παιδί τους είναι ομοφυλόφιλο. Κανείς δεν θέλει το παιδί του να γεννιέται ομοφυλόφιλο.

Η μάνα σου πώς το πήρε;

Στην αρχή στεναχωρήθηκε, ενοχλήθηκε και δεν το αποδέχτηκε, αλλά με την πάροδο του χρόνου και αφού είδε το πόσο πολύ έχω κυνηγηθεί, βασανιστεί και στιγματιστεί, είναι πάντα στο πλευρό μου, δεν έχω παράπονο.

Αδέλφια έχεις; Γνωρίζουν;

Έχω δυο αδελφές. Ναι, γνωρίζουν, αλλά δε θα έλεγα ότι έχω ιδιαίτερο πρόβλημα, έχουμε καλές σχέσεις. Δεν ξέρω βέβαια αν μέσα τους το έχουν αποδεχτεί ή όχι ή αν μου δείχνουν κάτι άλλο, αλλά ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει αυτό. Μ' ενδιαφέρει να είμαι εγώ καλά με τον εαυτό μου.

Οι συγγενείς σου πώς το πήραν;

Άσχημα, πολύ άσχημα. Σε ένα συγγενικό τραπέζι θυμάμαι ότι κάποιος είπε: «Σιχαίνομαι να φάω και από τα κουτάλια που τρώνε αυτοί οι άνθρωποι». Μάλιστα είχαν πει στην μάνα μου να μη με κρατήσει και να με διώξει από το σπίτι. Έχω βιώσει δηλαδή το ρατσισμό στο πετσί μου.

Φίλους έχεις;

Έχω γνωστούς πολλούς, φίλους δεν ξέρω…

Νιώθεις ότι κάποιος από το χωριό μπορεί να είναι φίλος σου;

Όχι, δεν πιστεύω ότι κάποιος από το χωριό μπορεί να με αισθανθεί και να με καταλάβει.

Φίλους γκέι δεν έχεις; Εδώ δεν υπάρχουν άλλοι γκέι ;

Όχι, δεν έχω φίλους γκέι, αν και υπάρχουν πολλοί, αλλά είναι κρυφοί. Δεν υπάρχει κανείς φανερός

όπως εγώ, που επέλεξα να εκτεθώ και να εκδηλωθώ. Πώς θα μπορούσε κάποιος να μου κάνει παρέα; Θα φοβότανε μήπως πούνε ότι αφού είναι με τον Άκη είναι και αυτός πούστης, άρα η σεξουαλική του ταυτότητα θα είχε αποκαλυφθεί.

Με ποιόν έκανες πρώτη φορά σεξ;

Με έναν Αμερικάνο σε μια παραλία σε διακοπές στα 17 μου χρόνια .

Ήξερες δηλαδή ότι είσαι γκέι στα 14 και μετά έκανες σεξ;

Ναι, μα έβλεπα τις κινήσεις μου, τη φωνή μου, τη συμπεριφορά μου, αλλά δεν ήθελα να αποδεχτώ αυτό που πραγματικά είμαι σε εκείνη την ηλικία, είχα το συναίσθημα της ενοχής, γι' αυτό και ενώ ήξερα, σεξ δεν είχα κάνει. Αισθανόμουν ενοχή από την κοινωνία και την εκκλησία. Μας λέγανε για τα μικρά παιδιά: "Μην γίνει κλέφτης, ναρκομανής και πούστης" και τα θεωρούσανε το ίδιο άσχημα.

Εδώ στο χωριό, με κάποιον από τους χωριανούς πήγες;

Όχι, ποτέ δεν πήγα με κανέναν από εδώ. Μετά τα 17 άρχισα να δουλεύω σε drag show στην Μύκονο, στην Αθήνα, στην Πάτρα, παντού. Και σε εκπομπές έβγαινα και το βλέπανε στο χωριό. Στα 22 είχα δική μου εκπομπή σε τοπικό κανάλι της Πάτρας. Δεν είχα ανάγκη να πάω με κάποιον από εδώ. Και πιστεύω ότι και η στάση μου και ο χαρακτήρας μου τους απωθεί.

Αμέσως μετά την εκπομπή άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα, δηλαδή να με κράζουν πολύ άσχημα, να μη μπορώ να βγω έξω, να με χλευάζουν. Πιστεύω ότι όσο ήμουν ο πούστης που χωριού που έβγαινα έξω και με ξεφτελίζανε όποτε θέλανε, δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Όταν όμως άρχισα και αποκτούσα δημοσιότητα εκτός χωριού στην Πάτρα και σε άλλα τοπικά μέρη, άρχισαν τα προβλήματα της βίας.

Εσύ με ποιον τρόπο τους ενοχλούσες; Μ' αυτά που έκανες, με τη συμπεριφορά σου;

Δεν προκαλούσα με την έννοια της πρόκλησης, το άφηνα όμως να φανεί με το περπάτημα μου, την ομιλία μου. Δεν προκαλούσα με το ντύσιμο δηλαδή ή μ' αυτά που τους έλεγα, τους ενοχλούσε απλώς αυτό που είμαι.

Όταν κατάλαβες ότι θα ήταν δύσκολη η ζωή σου και ξεκίνησαν όλα αυτά τα άσχημα να σου συμβαίνουν, δεν σκέφτηκες να φύγεις;

Θα ήταν σαν να παρέδιδα τα όπλα. Γιατί να φύγω από το σπίτι μου, από εδώ που έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει; Εδώ πήγα σχολείο, εδω έθαψα τον πατέρα μου, από εδώ ξεκίνησα να κάνω κάποια πράγματα επαγγελματικά. Γιατί να τους παραδώσω τη ζωή μου και τα όνειρα μου; Αυτό ήταν άλλωστε γι' αυτούς το ζητούμενο. Τους ενοχλεί η παρουσία μου, θέλουν να φύγω από εδώ, επειδή τους βρωμίζω το χωριό, όπως λένε.

Για πες μου τι σου λένε;

"Βρωμόπουστα", "Φύγε από το χωριό μας, μας ντροπιάζεις". Ο άλλος πήρε το αυτοκίνητο του και το πέρασε από πάνω μου για να φύγω, αλλά δεν του έκανα τη χάρη.

Πως έγινε το περιστατικό αυτό;

Χρόνια πριν είχα βγει έξω, αυτός με έκραζε και κάποια στιγμή μου είπε "θα σε πατήσω". Του λέω “αν έχεις τα αρχίδια πάτα με” και αυτός πάτησε το γκάζι, με χτύπησε και έσκασα στο πεζοδρόμιο. Υπάρχουν μαρτυρίες και ιατροδικαστικές εκθέσεις γι' αυτό. Έφτασα στο σημείο να κινδυνέψει η σωματική μου ακεραιότητα ή να πεθάνω. Δηλαδή τι θα συνέβαινε αν με σκότωνε ή αν με άφηνε ανάπηρο; Θα γινόμουν στρέιτ; Δεν καταλαβαίνω. Πρέπει δηλαδή άτομα που δεν είναι στρέιτ να τα εξοστρακίζουν και να ζουν στην εξορία; Αυτό πρέπει να κάνω δηλαδή, να φύγω και να να εξοριστώ;

Πήρε διάσταση το θέμα; Έγινε κάτι μετά από αυτό το περιστατικό;

Ναι, πήρε διάσταση στα τοπικά κανάλια και όχι μόνο, αλλά δεν έγινε κάτι, γιατί δεν υπάρχουν νόμοι που να προστατεύουν τους ομοφυλόφιλους από την βία. Έφτασα ως τα δικαστήρια μ' αυτόν και επειδή πήρε πάρα πολύ μεγάλη διάσταση και δημοσιότητα το θέμα, ζήτησε γραπτώς συγνώμη και έληξε το θέμα. Όχι όμως και ότι σταμάτησε να με ενοχλεί, γιατί μέσα του είναι βαθιά ριζωμένη η ομοφοβία.

Αυτός ειδικά γιατί;

Δεν ξέρω, δεν μπορώ να καταλάβω.

Τι άλλο σου έχουν κάνει;

Πάρα πολλά, με έχουν δείρει αρκετές φορές. Με έχουν πάει σε ένα δάσος, μου έχουν πάρει τα ρούχα και μ' έχουν αφήσει γυμνό. Αρχίσανε να με φτύνουνε και να με κλωτσάνε, για να γελάσουνε. Έρχονται έξω από το σπίτι και φωνάζουν “Βάλτε φωτιά στο σπίτι του πούστη», μου έχουν κάνει πάρα πολλά. Και το χειρότερο είναι ότι η μητέρα μου αυτή τη στιγμή είναι άρρωστη με μια πολύ σοβαρή αρρώστια και δε σέβονται το γεγονός ότι θέλω να την βγάλω έξω μια βόλτα και με κράζουνε μπροστά της. Δε σέβονται ούτε το γεγονός της αρρώστιας της μητέρας μου, που είναι πάρα πολύ σοβαρό. Αυτό τα λέει όλα. Αυτό το κάνανε, πάντοτε αλλά πίστευα ότι τώρα που αρρώστησε η μητέρα μου θα σταματούσαν και θα δείχνανε λίγη ευαισθησία, αλλά έχω κάνει λάθος.

Ένα τελευταίο γεγονός, για να μη λέω τα παλιά, έγινε πέρσι που βγήκα, γιατί δε βγαίνω, σπάνια βγαίνω. Κάποιοι με είδαν λοιπόν και άρχισαν να με κράζουνε, εγώ μέσα στα νεύρα μου τους απάντησα και άρχισαν να με κυνηγάνε και κρύφτηκα στο νεκροταφείο. Πήρα την αστυνομία για να έρθει να με βγάλει. Το 2010 συμβαίνει αυτό.

Η αστυνομία πώς σου φέρεται;

Τώρα, μετά τη δημοσιότητα και τις πιέσεις από το μέρος μου, όταν λέω το όνομα μου και τους καλώ, έρχονται. Παλιά, όσες φορές και να έπαιρνα, δεν ερχότανε το περιπολικό. Έπρεπε να γίνουν τα χειρότερα, για να ασχοληθούν.

Δουλεύεις κάπου;

Όχι, δεν εργάζομαι. Όταν φαίνεται ότι είσαι ομοφυλόφιλος, είναι λίγο δύσκολο να εργαστείς στην Ελλάδα. Έβγαλα μια σχολή επαγγελματικού μακιγιάζ, έκανα τα σόου και την εκπομπή με το μακιγιάζ, μια είχα δουλειά, μια όχι. Έχω αρκετά χρόνια να δουλέψω.

Αν σου έδιναν ένα σπίτι σε μια μεγάλη πόλη θα έφευγες;

Τώρα και μετά από όλα αυτά; Ναι βεβαίως, θα ήμουν τρελός να μην πάω. Ποιος τυφλός δε θέλει το φως του;

Μετά λοιπόν από όλα αυτά που τράβηξες γιατί δεν το κάνεις;

Τώρα πια λόγω οικονομικής στενότητας. Αν είχα την οικονομική ευκαιρία, θα έφευγα.

Πώς ζεις τώρα, πως τη βγάζεις οικονομικά;

Από τη μητέρα μου, που παίρνει μια σύνταξη του πατέρα μου.

Είχες ποτέ κάποιο δεσμό εδώ;

Όχι, δεν είχα ποτέ δεσμό εδώ και δε βρήκα κάποιον να με αγαπήσει. Εδώ δεν θέλουν να με δουν, θα είχα και δεσμό; Που να κυκλοφορήσω;

Πώς περνάς τη μέρα σου;

Κλεισμένος στο σπίτι. Βλέποντας τηλεόραση, ακούγοντας ραδιόφωνο.

Πώς ασχολήθηκαν τα κανάλια με σένα;

Στην αρχή τα τοπικά κανάλια από το αστυνομικό δελτίο, όταν έγινε γνωστή η υπόθεση, με κάλεσαν να μιλήσω και βγήκα και μίλησα. Ήθελα να πω για την ζωή του γκέι στην επαρχία, που είναι κόλαση. Έχω ακούσει και για άλλες περιπτώσεις, μου έχει πει και ένα άλλο παιδί ότι του πετούσαν γιαούρτια και ότι δεν μπορούσε να βγει έξω από το σπίτι του, έπαιρνε ταξί για να βγαίνει. Σε ένα άλλο χωριό παρακάτω, που είναι ένας ομοφυλόφιλος, τον έχουν κάψει και με τσιγάρα. Κανείς δε μιλάει γι' αυτά.

Τι πιστεύεις ότι πρέπει να γίνει για να αλλάξει η κατάσταση στην Ελλάδα;

Να θεσπιστούν νόμοι που να λένε ότι όποιος δέχεται λεκτική και σωματική βία πρέπει να προστατεύεται και ο νόμος να τιμωρεί το δράστη. Δεν έχω δει να τιμωρείται κανείς στην Ελλάδα. Να υπάρχει σεβασμός. Και οι δικαστικές και αστυνομικές αρχές να βλέπουν τον άνθρωπο σαν άνθρωπο και όχι τις σεξουαλικές του προτιμήσεις και να επηρεάζονται από αυτές.

Σεξ κάνεις;

Σαν όλους τους άλλους ανθρώπους κάνω και εγώ, αν πάω διακοπές, αν πάω στην Αθήνα ή στην Πάτρα. Υπάρχει και η γκέι παραλία Καλόγρια κοντά στην Πάτρα και, όταν πηγαίνω, έχει άτομα από άλλα μέρη της Ελλάδας και το εξωτερικό και κάνω εκεί σεξ.

Οι χωριανοί σου δεν πάνε με γκέι πιστεύεις;

Από άλλα άτομα που έχουν έρθει στο χωριό και έχω ακούσει, ναι έχει γίνει.

Αν μπορούσες να πεις κάτι στους χωριανούς σου τι θα τους έλεγες;

Ντροπή και αίσχος.

Τους μισείς; Θα τους συγχωρούσες;

Mεγάλη κουβέντα το μίσος. Tους απεχθάνομαι γιατί μου έχουν κάνει τη ζωή κόλαση. Όχι δεν συγχωρώ. Aν και ο Θεός έχει διδάξει την συγχώρεση, δεν ξέρω, ίσως.

Πιστεύεις στο Θεό, πας εκκλησία;

Ναι πιστεύω, αλλά δεν πάω εδώ εκκλησία, απαγορεύεται. Πάσχα πάω σε άλλα μέρη να κάνω. Δεν μπορώ να πάω εκείνη τη μέρα, να με ενοχλούνε και να με κράζουν και να μη μπορώ να προσκυνήσω.

Σε προστάτεψε ποτέ κάποιος, σε υπερασπίστηκε;

Η μητέρα μου. Πήγαινε, τσακωνότανε με τον κόσμο, την σπρώχνανε, έτρωγε ξύλο, το τραπέζι στο κεφάλι. Δέχθηκε και η μάνα μου βία, γιατί δε δεχότανε να πληγώνουν το παιδί της και να μιλάνε γι' αυτό. Καμιά μάνα δε θα το ήθελε.

Όταν ήρθαμε με το λεωφορείο μας κατεύθυνες μέχρι ένα σημείο και μας περίμενες στη γωνία. Ούτε μέχρι το κεντρικό δρόμο δεν βγαίνεις;

Όχι, το βρίσκεις υπερβολικό; Δεν το κάνω, γιατί μ' ενοχλούν τα σχόλια και με ταράζουν, μου χαλάνε τη διάθεση και αυτό μου τη σπάει.

Τώρα αν βγούμε δηλαδή τι θα γίνει;

Δε βγαίνω έξω.

Δεν θα κάνουμε δηλαδή μια βόλτα;

Όχι.

Ευτυχισμένος είσαι;

Όχι δεν είμαι ευτυχισμένος. Θέλω να βγαίνω, να κυκλοφορώ, να κάνω μια σχέση, να μη στερούμαι πράγματα, να έχω μια φυσιολογική ζωή. Για εσάς ακούγεται περίεργο, αλλά έμενα αυτή είναι η καθημερινότητα μου.

Αν σου έλεγα ότι είσαι ελεύθερος τώρα να κάνεις ό,τι θέλεις, τι θα έκανες;

Ό,τι κάνει και ο κάθε άνθρωπος καθημερινά, να πιεί τον καφέ του, να διαβάσει την εφημερίδα του, να πάει μια βόλτα, να μπορεί να δουλέψει.

Όνειρα έχεις;

Μια αυτοκτονία... Θα γλίτωνα από όλους και από όλα. Τι όνειρα να έχω; Να πάω να ζήσω σε ένα άλλο μέρος, ακόμα και εκτός Ελλάδος.

Πιστεύεις ότι θα μείνεις θα γεράσεις και θα πεθάνεις εδώ;

Δεν ξέρω, αυτό το φοβάμαι. H ζωή είναι πολύ απρόβλεπτη και έχει πολλές εναλλαγές, δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον.

Αν γυρνούσες στο παρελθόν θα έκανες τα ίδια;

Ναι, δεν έχω βλάψει κανέναν, δεν έχω κάνει κάτι κακό, θα έκανα ακριβώς τα ίδια. Ίσως απέφευγα κάποια πράγματα, για να αποφύγω όλην αυτή την ταλαιπωρία.

Συνέντευξη στον Γιώργο Τσιτιρίδη. Φωτογραφίες: Γιώργος Στριφτάρης.

Πηγή: SCREW

Πόσο "δικός μας" είναι ένας ομοφυλόφιλος‏;

Για πολλούς δεν είμαι ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, αλλά είμαι "ο γκέι, ο ομοφυλόφιλος, η αδερφή, ο πούστης".

sigalas.jpg

Πριν από λίγες μέρες με ρώτησαν αν γνωρίζω κάποιον. Απάντησα αρνητικά παρά το γεγονός ότι το όνομα κάτι μου έλεγε αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ ποιος είναι. Το πρόσωπο που με ρώτησε επέμεινε: "Μα, είναι πολύ καλός στη δουλειά του, πολύ γνωστός στο χώρο του και... είναι και δικός σας (!)". Ρώτησα τι εννοεί "δικός μας" και η απάντηση ήταν "Να, μωρέ είναι... ομοφυλόφιλος!"

Ένιωσα έκπληξη για πολλούς λόγους: Κατ' αρχάς το πρόσωπο με το οποίο συνδιαλεγόμουν είναι μορφωμένο και με ένα αγωνιστικό παρελθόν. Από την άλλη η αδυναμία ακόμα και να εκφράσει κανείς τη λέξη ομοφυλόφιλος, σα να ξορκίζει με έναν τρόπο το κακό, όπως γίνεται πολύ συχνά με έννοιες που προκαλούν εξ ορισμού αρνητικά συναισθήματα όπως ο διάβολος (ο εξαποδώ), ή ο καρκίνος (η επάρατη νόσος ή η κακιά αρρώστια), σημαίνει ότι είναι βαθιά ομοφοβικός. Το να αρνείται όμως να εκστομίσει τη λέξη ακόμα και μπροστά σε κάποιον ο οποίος δηλώνει ομοφυλόφιλος, σημαίνει ότι ο φόβος απέναντι στο "κακό", είναι κάτι που τον ξεπερνάει.

Η χρήση των λέξεων έχει στόχο να περιγράψει καταστάσεις, σκέψεις, έννοιες και συναισθήματα. Όσο δεν χρησιμοποιώ αυτές τις λέξεις για να περιγράψω αυτό που νιώθω, τόσο αυτό παραμένει στο μυαλό μου σαν κάτι άυλο. Όταν το περιγράφω τότε αποκτάει σάρκα και οστά, αποκτάει νόημα. "Μόλις το πω γίνεται αλήθεια", όπως μου είπε κάποτε και ένας τύπος από την Αμερική που γνώρισα σε μια παρέα. "Once you speak it, it becomes true..." Στο μυαλό αυτού που μου μίλησε, η σεξουαλικότητά μου είναι κάτι που δεν πρέπει να λέγεται δημόσια. Κάτι που αποτελεί ντροπή, που προκαλεί αποστροφή, που στιγματίζει.
Είμαι σίγουρος ότι πολλοί άνθρωποι αισθάνονται όπως ο παραπάνω συνομιλητής μου. Πολλοί από αυτούς που με πλησιάζουν και θέλουν να μου μιλήσουν πολλές φορές αισθάνονται αμήχανα, δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν. Γι αυτούς δεν είμαι ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, αλλά είμαι "ο γκέι, ο ομοφυλόφιλος, η αδερφή, ο πούστης".

Το να μιλάω ανοιχτά γι αυτό είναι ένας τρόπος να σπάσω το φόβο. Δεν είναι μόνο για να δείξω ότι δεν έχω τίποτα διαφορετικό από τους άλλους παρά μόνο ότι θέλω έναν άνδρα στο κρεβάτι μου. Αλλά είναι και το ότι η ορατότητα σημαίνει διεκδίκηση. Δεν είμαι ετεροφυλόφιλος, είμαι ομοφυλόφιλος, υπάρχω, είμαι εδώ και διεκδικώ το χώρο μου δίπλα σε όλους τους άλλους.

Είμαι πεπεισμένος ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Οι κοινωνικές προκαταλήψεις, ειδικά αν είναι βαθιά ριζωμένες αιώνες επί αιώνων, δεν αλλάζουν εύκολα, χρειάζονται πολύ χρόνο και προσπάθεια. Όμως αλλάζουν καθημερινά λίγο-λίγο. Τόσο λίγο που δε μπορεί να ανιχνευθεί, αλλά που μετά από ένα χρονικό διάστημα όταν κοιτάξει κανείς πίσω ανακαλύπτει ότι έχει διανύσει ένα μεγάλο διάστημα από εκεί που ξεκίνησε. Απλά πρέπει να το διεκδικήσουμε. Τίποτα δε θα μας χαριστεί. Εμείς θα το πάρουμε.

- See more at: http://left.gr/news/poso-dikos-mas-einai-enas-omofylofilos#sthash.rvlgBWSl.dpuf

Ομοφοβική επίθεση από αστυνομικούς “Homophobic attack by police officers at the centre of Athens”.

http://www.pinknews.co.uk/2014/07/29/athens-10-police-officers-attack-men-for-holding-hands/

Ξεκινώντας από χλευαστικά σχόλια, συνέχισαν με επιθετική συμπεριφορά, ύβρεις και απειλές, ενώ ζήτησαν και έλεγχο ταυτοτήτων. Καταγγέλλουν ότι το «100» αρνήθηκε να παρέμβει, παραπέμποντας στη ΓΑΔΑ.

        

Της Διαλεκτής Αγγελή

Θύματα ομοφοβικής επίθεσης από αστυνομικούς έπεσαν το βράδυ της περασμένης Παρασκευής δύο νεαροί που έκαναν βόλτα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, επειδή περπατούσαν χέρι χέρι. Το συμβάν κατήγγειλαν στην «Εφ.Συν.» ο Γιώργος Κουνάνης και ο Χάρης Βασιλάκης, ενώ το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι το κατέγραψε στο πλαίσιο του Δικτύου Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας.

Λεκτική πρόκληση

«Την Παρασκευή γύρω στις 22.40 περπατούσαμε με τον Χάρη στη συμβολή των οδών Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Μακρυγιάννη πιασμένοι χέρι χέρι, όταν ακούσαμε κάποιον από μία σταθμευμένη διμοιρία αστυνομικών με δίκυκλα να σχολιάζει χλευαστικά “ζευγάρι είναι;” και “ποιος είναι ο άντρας;”», καταγγέλλει στην «Εφ.Συν.» ο Γιώργος Κουνάνης, ένας από τους 324 προσφεύγοντες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για την άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να καταργήσει τον αποκλεισμό των ομόφυλων ζευγαριών από το σύμφωνο συμβίωσης, ακτιβιστής στις οργανώσεις PoustiRiot, E.R.G.O., Equal Rights Greece Org. και εθελοντής στο Athens Pride.

«Αντιδράσαμε αμέσως καλώντας οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στον χώρο προκειμένου να αναφέρουμε το περιστατικό, αλλά και προσπαθώντας να δείξουμε ότι ακούσαμε το σχόλιο και ότι δεν θα το αφήναμε έτσι.

Μας πλησίασαν τέσσερις από τους περίπου δέκα αστυνομικούς που ήταν συγκεντρωμένοι στο σημείο και ζήτησαν να κάνουν έλεγχο στις τσάντες μας. Μας προκαλούσαν λεκτικά σε έντονα υβριστικό τόνο, λέγοντας μεταξύ άλλων: “Τι; Ομοφοβία; Ομοφυλόφιλη βία; Τι είναι ομοφοβία;”, “δεν προστατεύονται αυτά από τον νόμο, λες μαλακίες”, “έχεις γραφτεί στον δικηγορικό σύλλογο και τα λες αυτά;”, “μας λέτε αυτά και μας κάνετε μαγκιές, εμείς ξέρουμε καλύτερα πλέον”, ενώ σε εριστικό ύφος ο ένας από αυτούς επέμενε να ρωτά ποιος είναι τελικά ο άντρας και ένας άλλος έλεγε ότι “τα έχουμε ισοπεδώσει όλα” και ότι προκαλούμε.

»Στο μεταξύ, ο -καθώς φαίνεται- επικεφαλής της ομάδας συνέχιζε να μιλάει με επιθετικό ύφος αμφισβητώντας το γεγονός ότι υποστήκαμε οποιουδήποτε είδους βία. Ωστόσο, δεν έμεινε μόνο στα λόγια, αλλά προσπάθησε να μου δείξει πώς θα ήταν η “πραγματική” βία, αρπάζοντάς με από το χέρι και κολλώντας με με δύναμη στον τοίχο. Επαθα σοκ και του έλεγα ότι από αυτούς περιμένουμε να μας προστατεύουν και όχι να μας ασκούν οποιασδήποτε μορφής βία, ενώ ο Χάρης τούς τόνιζε το απαράδεκτο της συμπεριφοράς τους εν ώρα υπηρεσίας».

Αφού ηρέμησαν κάπως τα πνεύματα, έγινε έλεγχος ταυτοτήτων και η ομάδα αποχώρησε. «Στη στολή του ενός διέκρινα τη βασιλική σημαία, ενώ δεν είδα πουθενά τον αριθμό του για να μπορέσει να γίνει συγκεκριμένη καταγγελία. Καλέσαμε το 100 απ’ όπου μας είπαν ότι θα ήταν καλύτερα να πάμε από τη ΓΑΔΑ και όχι σε κάποιο κοντινό αστυνομικό τμήμα». «Το 100 έπρεπε να στείλει αμέσως περιπολικό ή να ζητήσει από τη Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων να παρέμβει άμεσα η ίδια για να συλλάβει τους αστυνομικούς και να προχωρήσει στη διερεύνηση της καταγγελίας στο πλαίσιο του Αυτόφωρου», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Παναγιώτης Δημητράς, εκπρόσωπος του ΕΠΣΕ.

«Απροστάτευτοι»