Η Κύπρος είπε το μεγάλο «ναι» στο Σύμφωνο Συμβίωσης / Unioni civili anche a Cipro

Με 39 ψήφους υπέρ, 12 κατά (3 αποχές) το σύμφωνο συμβίωσης αποτελεί πλέον πραγματικότητα για την Κύπρο.

Το νομοσχέδιο (πολιτική συμβίωση) που γνώρισε κάμποσες αναβολές το τελευταίο καιρό ψηφίστηκε τελικά από το κοινοβούλιο της χώρας, αναγνωρίζοντας στα ομόφυλα ζευγάρια τη δυνατότητα να συνάπτουν σύμφωνο συμβίωσης!

Μιλώντας στο Antivirus o προέδρος της Accept – LGBT Cyprus, Κώστας Γαβριηλίδης, δήλωσε:

Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι για αυτό το μεγάλο βήμα που έγινε σήμερα στην Κύπρο. Οι βουλευτές μας αναγνώρισαν τη σημασία του συμφώνου συμβίωσης. Θεωρούμε ότι πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη όχι μόνο για τη ΛΟΑΤΙ κοινότητα, άλλα και για όλες τις περιθωριοποιημένες ομάδες!

Οι «κατά»… του συμφώνου

Κατά ψήφισαν οι Βουλευτές του ΔΗΣΥ Ανδρέας Θεμιστοκλέους, Αριστοτέλης Μισός, Ευθύμιος Δίπλαρος, Ανδρέας Κυπριανού, Ευγένιος Χαμπουλάς, Γεώργιος Τάσου.

Από το ΔΗΚΟ ψήφισαν κατά οι Προκοπίου Γεώργιος, Αντώνης Αντωνίου και Σοφοκλής Φυττής.

Από το ΑΚΕΛ ψήφισε κατά ο Πανίκκος Σταυριανός ενώ κατά ψήφισαν ο Βουλευτής της Συμμαχίας Πολιτών Νίκος Κουτσού και ο Ζαχαρίας Κουλίας.

Αποχή τήρησαν οι Άγγελος Βότσης, Φύτος Κωνσταντίνου και Μάριος Καρογιάν.

Τι περιλαμβάνει…

Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών, Σωκράτη Χάσικο, «με το νομοσχέδιο ρυθμίζονται όλοι οι όροι και τα έννομα αποτελέσματα της συμβίωσής τους, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τη λήξη της».

«Στόχος του νομοσχεδίου, είναι η ανταπόκριση στην αναγκαιότητα ρύθμισης, εκ μέρους της Πολιτείας, των υπαρκτών κοινωνικών και άλλων συνεπειών που επιφέρουν άλλης μορφής συμβιωτικές σχέσεις, οι οποίες συνθέτουν τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα και την εντεινόμενη διαφορετικότητά της. Το νομοσχέδιο περιέχει διατάξεις που ρυθμίζουν τις προϋποθέσεις σύναψης Συμφώνου Συμβίωσης, καθορίζει τη διαδικασία σύναψης, προβλέπει την έκδοση Πιστοποιητικού Συμφώνου και δημιουργεί Ειδικό Μητρώο για την καταχώρησή τους. Ρυθμίζει, επίσης, ζητήματα διατροφής, τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων, τις διαδικασίες λύσης του Συμφώνου, καθώς επίσης και τις περιπτώσεις των άκυρων, ακυρώσιμων και ανυπόστατων Συμφώνων…»

Σχετικά με τις αντριδράσεις που ενδέχεται να προκληθούν, ανέφερε:

«Η κοινωνία είναι αρκετά ώριμη για να το αποδεχθεί. Το Σύμφωνο Συμβίωσης αποτελεί αίτημα της κοινωνίας…. Η εκκλησία έχει κάθε δικαίωμα να έχει τις δικές της αντιρρήσεις ή διαφωνίες.»

English text below

With 39 votes in favour, 12 against (3 absentees) the Civil Union Pact is now a reality for Cyprus.

The Bill (civil union) which has recently postponed several times, was finally passed by the Parliament of the country, recognizing for same-sex couples the right to enter in a Civil Union pact.

In his statement to Antivirus, the president of Accept – LGBT Cyprus, Costas Gavrielides said:

We are extremely happy for this great big step that took place today in Cyprus.  Our MPs recognized the importance of the civil union pact. We believe this is a very important development not only for the LGBT community but for all the marginalized communities too.

The “Against” votes to the union:

From DHSI, Andreas Themistokleous, Aristotelis Misos, Efthimios Diplaros, Andreas Kyprianou, Evgenios Champoulas and Georgios Tasou casted an against vote.

From DHKO, George Prokopiou, Antonis Antoniou and Sofoklis Fittis also voted against the pact.

On the side of AKEL, the only against vote was  casted by Panikkos Stavrianos. The ministers of the Coallition of Civilians Nikos Koutsou and Zacharias Koulias also voted against the pact.

Absentees were Aggelos Votsis, Fytos Konstantinou and Marios Karogian.

http://www.pinknews.co.uk/2015/11/27/cyprus-passes-civil-partnerships-for-same-sex-couples/?utm_source=PNFB&utm_medium=socialFB&utm_campaign=PNFacebook

Unioni civili anche a Cipro: nella UE rimaniamo solo in otto Venerdì 27 Novembre 2015

Approvate dal parlamento cipriota le unioni civili: Italia sempre più isolata.

A Cipro sono state adottate le unioni civili. La legge che permette alle coppie omosessuali ed eterosessuali di avere diritti simili a quelli previsti dal matrimonio è stata infatti approvata dal Parlamento giovedì scorso, nonostante abbia provocato forti spaccature all'interno di molti dei partiti della Repubblica Cipriota. Questa settimana Nicos Anastasiades, presidente della Repubblica che conta poco più di un milione di abitanti, dovrebbe firmare la legge e renderla così esecutiva.

Il disegno di legge ha ottenuto una maggioranza di 39 voti a favore, 12 contrari e 3 astensioni. Le commissioni congiunte degli Interni e degli Affari Legali del Parlamento ci hanno messo alcuni mesi per finalizzare il disegno di legge nel tentativo di conciliare il diritto legale di chi sceglie le unioni civili da una parte e la forte opposizione per quanto riguarda il diritto all'adozione dei bambini ed al matrimonio gay, dall'altro.

Nel precedente disegno di legge l'istituto si chiamava 'società civile': alla fine il Parlamento ha scelto quello di "unioni civili" per riflettere meglio il fatto che due persone che formano una unione civile lo fanno per essere tutelate dalla legge come coppia e non solo per tutelare reciprocamente i propri interessi.

La legge adottata non prevede tuttavia alcuna forma di 'stepchild adoption', anche a causa della forte opposizione della Chiesa Ortodossa.

Soddisfazione per la legge è stata espressa daILGA (International Lesbian and Gay Association). L'omosessualità a Cipro è statadepenalizzata solo nel 1998. Tuttavia, nel 2004, per poter diventare membro dell'Unione Europea, Cipro ha posto in essere diverse modifiche legislative sui diritti delle persone LGBT. La capitale di Cipro, Nicosia, ha ospitato il suo primo Gay Pride nel maggio dello scorso anno.

All'interno dell'Unione Europea, quindi, a non fornire alcuna tutela alle coppie del medesimo sesso rimangono insieme all'Italia solo altri otto stati: la Grecia (dove è in discussione un progetto simile a quello italiano), la Lituania, laLettonia, la Polonia, la Slovacchia, laBulgaria e la Romania. Nell’Unione europea sono 14 gli stati che hanno legiferato per riconoscere il matrimonio per le coppie gay. L’ultimo a dire sì ai matrimoni tra omosessuali è stata la cattolicissima Irlanda con un referendum. Le sole unioni civili sono riconosciute in Svizzera, Austria, Germania, Ungheria, Croazia ed ora anche a Cipro che si aggiunge quindi alla cartina a fianco che è del giugno 2015. L’Italia è l’unica delle 6 nazioni fondatrici dell’Unione Europea a non riconoscere né le unioni civili né i matrimoni per gli omosessuali.

Lesbiche e sesso sicuro: una chiacchierata con la Dott.ssa Marina Cortese

Quando si parla di sesso tra donne, spesso si tende a sottovalutare il fattore rischio. Come se, la mancanza di un pisello, riparasse noi principesse dal beccarci qualcosa di brutto.

Io stessa, lo ammetto con un certo imbrarazzo, ho sempre preso la faccenda alla leggera, cosa che non ho mai fatto nei rapporti con gli uomini. E così mi sono chiesta e ho chiesto il perché.

La risposta più gettonata è che ci si fida. Ci si fida della faccina pulita della partner, ci si fida del suo sorriso, ci si fida del suo non saperci di zoccolona. Come se le malattie sessualmente trasmissibili andassero a colpire solo quelle con la facce da porca. E soprattutto, è bene aver chiaro che nessuno è esente dal rischio. Mai. Solo nella castità. Ehm…

In più, se di preservativo, almeno in linea teorica, si parla spesso, sugli aggeggi da usare tra donne vige un fitto mistero. Molte ne ignorano l’esistenza e anche chi li conosce non li utilizza.

E così ho chiesto all’amica Marina Cortese – Ginecologa e Ostetrica, esperta in Sessuologia e malattie sessualmente trasmesse – d’illuminarmi meglio sulla questione.

Marina, a quali infezioni ci riferiamo quando parliamo di MTS?

Papillomavirus (il 75% delle donne nel mondo prima o poi lo incontra, magari senza accorgersene).  Ne esistono svariati ceppi; alcuni di questi possono portare alla formazione dei condilomi, delle piccole escrescenze a cavolfiore sui genitali esterni e nella regione anale. Lo sfregamento dei genitali esterni, i rapporti orali, i rapporti manuali, possono portare alla loro trasmissione.

Altri ceppi di papillomavirus sono più cattivelli: non danno sintomi, ma possono causare il  tumore del collo dell’utero.

Clamidia: batterio (riguarda il 3% della popolazione femminile in Italia, che per una MTS è tantino). Non dà sintomi in molti casi, ma può portare ad infezioni pelviche anche gravi e sterilità. La trasmissione è prevalentemente attraverso rapporti con penetrazione, ma anche rapporti orali, mano-genitali, sfregamento dei genitali esterni con contatto tra mucose.

Altre infezioni come l’HIV, l’epatite B, il trichomonas, sono meno diffuse nella popolazione lesbica esclusiva ma ovviamente presenti, specie nelle donne con attività sessuale promiscua.

Perché se ne sa così poco?

In letteratura esistono pochissimi articoli relativi alla trasmissione delle MTS nei rapporti sessuali donna-donna. I pochi studi presenti concordano due due punti:

1. Le donne bisessuali sono maggiormente a rischio rispetto alle donne da sempre esclusivamente lesbiche
2. Manca totalmente la percezione che anche tra donne esiste la concreta possibilità di contagio
3. In quasi tutte le popolazioni studiate – e parliamo di studi su casistiche anche ampie in USA, Russia, Italia, Germania, Canada – la maggior parte delle donne avevano avuto nella vita rapporti sessuali con uomini.

Detto questo: risulta fortunatamente bassa l’incidenza di alcune patologie come la gonorrea, la sifilide, il trichomonas. Più diffusi invece herpes, papillomavirus e clamidia.

Quindi, al di la’ dei rapporti protetti se occasionali, le armi sono tre:

1. Sottoporsi regolarmente a pap test e visita ginecologica. Se si hanno infezioni, è opportuno informare il ginecologo delle vostre abitudini sessuali. E’ utile anche se, per esempio, non desiderate ricevere un’esplorazione vaginale. Basta dirlo: sarete accontentate.
2. Sottoporsi al vaccino per il papillomavirus, gratuito a 12 anni ed eseguibile a qualunque età
3. Rivolgersi ai centri MTS. Sono centri pubblici, gratuiti, anonimi diffusi ovunque, che consentono alle donne di sottoporsi ad esami del sangue e tamponi mirati. Andarci insieme prima di iniziare ad avere rapporti non protetti è segno di amore e rispetto verso la compagna.

Ok, Marina. Ora parliamo di pratiche sessuali e regole

Rapporti dita-vagina: mani pulite, unghie corte. Possibilità di trasmissione di epatite ed HIV se le dita sono ferite o lesionate e le mucose vaginali infette.

precauzioni: guanti in lattice o vinile lubrificati con lubrificante acquoso

Scissoring: possibilità di trasmissione di papillomavirus, herpesvirus se le lesioni sono attive. Inoltre il contatto mucosa-mucosa può portare alla trasmissione di tutte le note MTS.

precauzioni: dental dam

Rapporti orali (cunnilingus, anilingus): possibilità di trasmissione di papillomavirus, clamidia, HIV/epatite, herpesvirus

precauzioni: dental dam 

Rapporti con penetrazione anale-vaginale: Una regola: prima davanti, poi dietro. O si cambia preservativo o guanto. Possibilità di trasmissione di tutte le MTS.

precauzioni: preservativo femminile: dotato di due anelli, di cui uno esterno per posizionarlo, può essere indossato molto prima del rapporto per non creare interruzioni.

Rapporti con sex toys: Possibilità di trasmissione di tutte le MTS.

precauzioni: preservativo femminile, condom sul sex toy, non scambiarsi i sex toys. Usare sempre lubrificanti acquosi per non rompere i dispositivi di protezione.

Quindi, Marina?

Quindi nessuno è indenne dal rischio, salvo coppie monogame esclusive, blindate lesbiche da sempre.

E quindi, amiche care, non abbiate timore di sottoporvi a un test HIV e a controlli regolari per le MTS e usate le precauzioni.

Solo un dubbio mi resta. Chissà se le farmacie di BuhoDiHulo sono attrezzate e fornite. Credo che farò un esperimento.

«Εγκλήματα μίσους και τρανσφοβία» / Διεθνής Ημέρα Τρανς Μνήμης στη Θεσσαλονίκη

Δημοσιεύθηκε στις 24 Νοεμβρίου, 2015 16:05 στην Κατηγορία: Karfitsomata

Μέγεθος κειμένου:α+α-

Του Σταύρου Μπουφίδη*

Κάθε χρόνο καταγράφονται περισσότερες από δύο δολοφονίες μίσους και κάθε τρεις ημέρες σε κάποια γωνιά του πλανήτη . Πέρυσι δολοφονηθήκαν 226 τρανς άνθρωποι και φέτος ο αριθμός αυξήθηκε στους 272 τρανς ανθρώπους . Ο αριθμός θεωρείται ενδεικτικός καθώς σε πολλές χώρες δεν γίνονται καθόλου καταγραφές , ενώ σε άλλες οι τρανς άνθρωποι δεν καταγράφονται σύμφωνα με την ταυτότητα φύλλου τους . Στην χώρα μας σύμφωνα με την επίσημη έκθεση του Δικτύου Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας τον τελευταίο χρόνο καταγράφηκαν 81 περιστατικά ρατσιστικής βίας, τα 10 ήταν κατά τρανς ανθρώπων και τα 4 ήταν στην Θεσσαλονίκη.

Τα εγκλήματα μίσους δεν στοχοποιούν μόνο ένα συγκεκριμένο θύμα , στόχος τους είναι μια ολόκληρη ομάδα με σκοπό την πρόκληση φόβου . Μ’ αυτό τον τρόπο δείχνουν το φόβο και τη μη ανεκτικότητα τους απέναντι στην διαφορετικότητα.

Οι δράστες εγκληματών βίας κατά των τρανς ανθρώπων νιώθουν μίσος , θυμό δυσαρέσκεια και μνησικακία λόγω των πεποιθήσεων και στερεοτύπων τους , που πολλές φορές ενισχύεται από τη ρητορική μίσους . Η χρήση της ρητορικής μίσους και μάλιστα όταν προέρχεται από σημαίνουσες προσωπικότητες ( πολιτικοί , ιερείς κ.τ.λ ) μαζί με την ταυτόχρονη προβολή και διάδοση της από τα Μ.Μ.Ε χωρίς αντίλογο μπορεί να οδηγήσει σε διακρίσεις , πράξεις βίας και σ’ εγκλήματα μίσους. Το πλήγμα είναι σοβαρό όχι μόνο για το θύμα αλλά εξίσου για την ομάδα , την κοινότητα, την κοινωνία και τέλος για το σύγχρονο κράτος που επιθυμεί το σεβασμό και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το φάσμα της έκφρασης εχθρικών, φοβικών εκφράσεων δυσφορίας , αποστροφής , μισαλλοδοξίας ή και μίσους κατά των διεμφυλικών ανθρώπων λόγω της ταυτότητας η της έκφρασης του φύλου τους θα μπορούσε να οριστεί ως τρανσφοβία .Η τρανσοφοβία προκαλεί εγκλήματα μίσους και εκδηλώνεται με διάφορες μορφές όπως απειλές , ανεπιθύμητα σχόλια , λεκτικές επιθέσεις , ενδοοικογενειακή βία , κλοπές , παρατσούκλια , παρενόχληση ,σωματική βία , δολοφονίες . Τα εγκλήματα μίσους δεν εμπεριέχουν πάντα το στοιχείο της σωματικής βίας .

Τα εγκλήματα μίσους τελούνται είτε από μεμονωμένα άτομα είτε από ομάδες (ομάδες μίσους).Στα σχολεία παρατηρείται συχνά το φαινόμενο της δημιουργίας ομάδας μίσους όπου το ενοποιητικό στοιχείο είναι το νταηλίκι και η επιβολή του δυνατότερου , οι σχολικές ομάδες μίσους διαλύονται εύκολα λόγω των χαλαρών δεσμών μεταξύ των μελών της .

Σε αντίθεση, τα μέλη των ακροδεξιών οργανώσεων που τελούν εγκλήματα μίσους,έχουν ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους , εσωτερική αυστηρή ιεραρχία , συντονισμένη δράση κατά των θυμάτων, ενώ το ενοποιητικό στοιχείο είναι πολιτικής και ιδεολογικής υφής .

Οι τρανς άνθρωποι συχνά υφίσταται διαφόρων μορφών βίας και ασχέτως του αν αντιλαμβάνονται σε μια πρώτη φάση ότι αυτό που υφίσταται είναι εγκληματική πράξη η όχι , μπαίνουν στην διαδικασία να « κανονικοποιούν» (normalizing) τη βία που δέχονται , προκειμένου να πάνε παρακάτω με την ζωή τους . Οι τρανς άνθρωποι ζουν σε αποκλεισμό, χωρίς το δικαίωμα στην πρόσβαση στην εκπαίδευση, υγεία και στην εργασία.

Είναι γνωστό ότι η έλλειψη κατανόησης του διαφορετικού είναι αυτή που δημιουργεί τον στιγματισμό και ταυτόχρονα την ερμηνεία του διαφορετικού ως διαταραχή .  Η ιατρικοποίηση – ψυχιατρικοποίηση της τρανς κατάστασης στιγματίζει κοινωνικά τους τρανς ανθρώπους και τους καθιστά αντικείμενα έρευνας της ιατρικής κοινότητας. Οι τρανς άνθρωποι δεν είναι ψυχικά άρρωστοι.
Η αποπαθολογικοποίηση και η αποκατηγοριοποίηση της διεμφυλικότητας δεν σημαίνει απαραίτητα και τη μη θεμελίωση του δικαιώματος σε επαναπροσδιορισμό φύλου διαμέσου κρατικού υγειονομικού φορέα, αφού σύμφωνα με τα άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος,το κράτος θα πρέπει να εκφράζει κοινωνική πολιτική στο πλαίσιο της διασφάλισης της κοινωνικής αυτονομίας του ανθρώπου . Η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου προστατεύει από τις διακρίσεις, προλαμβάνει τα εγκλήματα μίσους , καταπολεμά την τρανσφοβία και προστατεύει την ιδιωτική ζωή των τρανς ανθρώπων, Η διεθνής ημέρα τρανς μνήμης μας υπενθυμίζει το δικαίωμα των τρανς ανθρώπων για μία αξιοπρεπή ζωή σε μία κοινωνία που δυσκολεύεται ν΄ αποδεχθεί την ποικιλομορφία του κοινωνικού φύλου και τη σημαντικότητα του διαφορετικού.

Αύριο Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015 και ώρα 17:00 – 21:00 μμ θα γίνει η εκδήλωση για την Διεθνή Ημέρα Τρανς Μνήμης η οποία θα πραγματοποιηθεί για τρίτη συνεχή χρονιά στη Θεσσαλονίκη, στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης, από το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ).

Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν με ομιλίες, πολιτικοί, δικηγόροι, ακαδημαϊκοί, καθώς και εκπρόσωποι οργανώσεων, ενώ στο τέλος θα ακολουθήσει πορεία από το Δημαρχείο Θεσσαλονίκης με προορισμό το Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης.
Σας καλούμε όλους και όλες, να τιμήσουμε μαζί τους τρανς ανθρώπους που έπεσαν θύματα λόγω της ταυτότητας φύλου τους, αλλά και να δώσουμε μία σημαντική παρουσία ενάντια στη βία, στο ρατσισμό και στην τρανσφοβία.

Ο κ Σταύρος Μπουφίδης είναι ψυχίατρος , υπεύθυνος θεμάτων υγείας/πρόνοιας ΣΥΔ

Διεθνής Ημέρα Τρανς Μνήμης. Της Δήμητρας Κογκίδου

3

24 November 2015 - 1:17 pm

Η  Διεθνής Ημέρα Τρανς Μνήμης είναι  ημέρα θλιβερού  απολογισμού, αλλά  και τιμής και  μνήμης  όσων ατόμων υπήρξαν θύματα ανθρωποκτονίας εξαιτίας τρανσφοβικού μίσους, σε κάποιο σημείο στον πλανήτη. Φέτος θρηνούμε ακόμη 271 τρανς άτομα σύμφωνα με το ‘’Πρόγραμμα παρακολούθησης τρανς δολοφονιών’’http://transrespect.org/en/transgender-day-of-remembrance-15-tmmupdate/ τηςTransgender Europe.  http://tgeu.org/Προφανώς και τα στοιχεία αυτά δείχνουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου των ανθρωποκτονιών των τρανς ανθρώπων.

Η  Διεθνής Ημέρα Τρανς Μνήμης πέρα από την καταδίκη των εγκλημάτων μίσους και  την τιμή όσων  τρανς ανθρώπων έχασαν τη ζωή τους γιατί ήθελαν να είναι ο εαυτός τους, αποτελεί αφορμή για να αναδείξουμε τις διακρίσεις και τον πολυδιάστατο αποκλεισμό που υφίστανται οι τρανς άνθρωποι. Ταυτόχρονα μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να διασφαλίσουμε ότι όλα τα άτομα θα ζουν σε συνθήκες ασφάλειας, ελεύθερα και με αξιοπρέπεια, χωρίς αποκλεισμούς και θεσμικό ρατσισμό –ανεξάρτητα από το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου τους.

Η  Διεθνής Ημέρα Τρανς Μνήμης είναι μια ημέρα που μας πονά όλους και όλους και όχι  μόνον την τρανς κοινότητα.  Το να  είσαι τρανς άνθρωπος, ακόμα και το 2015,  ενδεχόμενα αυτό σε φέρνει  πιο κοντά στο θάνατο καθώς σύμφωνα με τα δεδομένα είναι πιο πιθανόν να υπάρξει απόπειρα αυτοκτονίας ή ανθρωποκτονία. Για όσο καιρό, λοιπόν, τα LGBTQIδικαιώματα δεν διασφαλίζονται ως πλήρη δικαιώματα και ίδια με κάθε πολίτη,  για όσο καιρό δεν υπάρχει νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου μέσω του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό, αλλά ετικέτες παθολογικοποίησης των τρανς ανθρώπων, για όσο καιρό δεν κερδίζεται η μάχη κατά των διακρίσεων που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι, τότε για όλο αυτό το διάστημα η απόσταση μεταξύ ζωής και θανάτου για ορισμένα άτομα θα παραμένει μικρή.

Η  Διεθνής Ημέρα Τρανς Μνήμης είναι μια ημέρα που μας αφορά όλους και όλες και όχι  μόνον την τρανς κοινότητα.  Όταν τα  βασικά τους ανθρώπινα δικαιώματά καταστρατηγούνται, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στη ζωή,  στη φυσική ακεραιότητα, στην αξιοπρέπεια και στην υγεία,  τότε αυτό  προσβάλει την  αξιοπρέπεια όλων μας γιατί τα  δικαιώματά τους  δεν είναι ειδικά, διαφορετικά ή ξεχωριστά. Είναι απλά ανθρώπινα δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οικουμενικά και δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Το ελπιδοφόρο στοιχείο είναι ότι διεθνώς στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπάρχει μια αυξανόμενη αναγνώριση ότι η ταυτότητα φύλου συνιστά ένα ξεχωριστό πεδίο διακρίσεων.

Οφείλουμε να παραδεχθούμε –αλλά όχι να αποδεχθούμε – ότι ζούμε σε μια κοινωνία, όπου οι διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα  φύλου -τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε θεσμικό επίπεδο- αποτελούν καθημερινότητα. Ξαναείδαμε τελευταία  με αφορμή τη διαβούλευση για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια τις ομοφοβικές αντιδράσεις που υπάρχουν σε τμήμα της κοινωνίας μας και τη ρητορική μίσους που καταγράφηκε στη διαδικτυακή διαβούλευση.

Είναι καιρός πια η ελληνική πολιτεία να προστατέψει το δικαίωμα της κοινωνικής αυτής ομάδας να ζει ελεύθερα και ισότιμα, χωρίς να βιώνει συστηματικές διακρίσεις,  απαξίωση, εκφοβισμό, βίαιες επιθέσεις και δολοφονίες. Σημειωτέον ότι πολλά από τα παραπάνω περιστατικά δεν αξιολογούνται και δεν καταγράφονται ως τρανσφοβικά αδικήματα, ή άλλοτε  υποτιμάται η σοβαρότητά τους, ή αποσιωπούνται.

Είναι πολύ θετικό ότι περνάμε ως κοινωνία –έστω και με δειλά βήματα -από την αποσιώπηση στη δράση κατά της ομοφοβίας και τρανσφοβίας. Απαιτείται πολυεπίπεδη και συστηματική δουλειά για να αποδομηθούν οι κυρίαρχοι Λόγοι περί ετεροσεξουαλικότητας, ομοφοβίας και τρανσφοβίας που βρίσκονται στη δημόσια σφαίρα της μαζικής κουλτούρας, της πολιτικής και της πολιτείας. Σε αυτό το πεδίο πολύ σημαντικός είναι και ο ρόλος της εκπαίδευσης -αν και το είδος της εκπαίδευσης που παρέχουμε στα παιδιά δεν είναι ανεξάρτητο από τα παραπάνω.

Δυστυχώς το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν φαίνεται εξοικειωμένο με τις σύγχρονες αντιλήψεις σε θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτοτήτων  φύλου.

Σύμφωνα με τη Σύσταση της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης τo Μάρτιο του 2010, τα κράτη μέλη οφείλουν να λάβουν επαρκή νομοθετικά και άλλα μέτρα ώστε να διασφαλίσουν ότι το δικαίωμα στην εκπαίδευση μπορεί να απολαμβάνεται χωρίς διάκριση στη βάση του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας του φύλου.  Η απόλαυση αυτού του δικαιώματος συνεπάγεται τη δυνατότητα εκπαίδευσης σε ένα ασφαλές περιβάλλον, χωρίς βία, εκφοβισμό, κοινωνικό αποκλεισμό ή οποιαδήποτε άλλη μορφή διακριτικής ή εξευτελιστικής μεταχείρισης που να σχετίζεται με το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου. Συγχρόνως, πρέπει να ληφθούν κατάλληλα μέτρα σε όλα τα επίπεδα με σκοπό την προώθηση της αμοιβαίας ανεκτικότητας και σεβασμού στα σχολεία. Τέτοια μέτρα πρέπει να περιλαμβάνουν την παροχή αντικειμενικών πληροφοριών σχετικά με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου στα αναλυτικά προγράμματα και στο εκπαιδευτικό υλικό αλλά και την παροχή στους μαθητές και στις μαθήτριες των απαραίτητων πληροφοριών, προστασίας και στήριξης ώστε να τους/τις διευκολύνουν να ζήσουν σε αρμονία με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου τους. Επιπρόσθετα, τα κράτη μέλη μπορούν να εφαρμόσουν πολιτικές ισότητας και ασφάλειας στα σχολεία και να διασφαλίσουν πρόσβαση σε κατάλληλη επιμόρφωση σε θέματα διακρίσεων.

Το σχολείο οφείλει να διασφαλίζει τα παραπάνω. Οι εμπειρίες όμως των διεμφυλικών ατόμων  αποδεικνύουν ότι το δικαίωμα αυτό δεν έχει διασφαλιστεί, ο κοινωνικός στιγματισμός είναι ορισμένες φορές τόσο ακραίος που έχει σοβαρές επιπτώσεις στους νέους ανθρώπους καθώς μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη ψυχική υγεία τους, να υπονομεύσει την εκπαιδευτική επιτυχία και τις ευκαιρίες μάθησης, να οδηγήσει σε μειωμένη  σχολική φοίτηση και πρόωρη εγκατάλειψη του σχολείου. Οι διεμφυλικοί μαθητές και μαθήτριες συναντούν ιδιαίτερες δυσκολίες πρόσβασης στο σχολείο και εξαιτίας της πολιτικής του σχολείου σχετικά με το ντύσιμο, τις εγκαταστάσεις υγιεινής που είναι για αγόρια ή για κορίτσια και το πώς θα τους/τις αποκαλούν.

Γενικά στο εκπαιδευτικό μας σύστημα το τοπίο της σεξουαλικότητας οργανώνεται μέσα στο πλαίσιο ενός ετεροσεξουαλικού αυτονόητου μέσα στο οποίο  διαπραγματεύονται καθημερινά και ενεργά τις ταυτότητές τους οι μαθητές και οι μαθήτριες. Οι ετεροσεξουαλικές προσδοκίες φέρνουν μαθητές και μαθήτριες που είναι αβέβαιοι, ή που έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, ή ταυτότητα φύλου σε εξαιρετικά δυσχερή θέση -παρά, τη συνήθη ρητορική για ελεύθερη και ολόπλευρη ανάπτυξη της υποκειμενικότητας των μαθητών/τριών.

Ο επίσημος σχολικός θεσμός φαίνεται να ‘’αγνοεί’’ το Λόγο περί σεξουαλικότητας καθώς δεν υπάρχει η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και έτσι οι νέοι/ες δεν έχουν την ευκαιρία να διερευνήσουν εναλλακτικούς τρόπους ενεργού εμπλοκής στις διαδικασίες κατασκευής σεξουαλικών νοημάτων και ταυτοτήτων. Επιπλέον, υπάρχει αναγκαιότητα  να ανοίξει ένας γόνιμος διάλογος για το  θέμα της ομοφοβίας και της τρανφοβίας στην εκπαίδευση έτσι ώστε να συμπεριληφθεί στη συζήτηση και στις πολιτικές καταπολέμησης του εκφοβισμού στην εκπαίδευση και αυτή που προέρχεται από το φερόμενο σεξουαλικό προσανατολισμό και την  ταυτότητα/έκφραση φύλου. Είναι ένα εκπαιδευτικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί γιατί έχει επίδραση στα άτομα που τον υφίστανται, στα άτομα που το διαπράττουν, στους παρατηρητές /τριες και συνολικά το σχολείο,  παρεμποδίζει το δικαίωμα στην εκπαίδευση  για Όλα τα Παιδιά, είναι μια μορφή διάκρισης και αποκλεισμού και παραβιάζει την αρχή για ασφαλή σχολεία. Τέλος, κρίνεται απαραίτητο να συμπεριληφθούν τα ζητήματα των έμφυλων ταυτοτήτων και της σεξουαλικότητας στην κατάρτιση και  επιμόρφωση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων και να ενημερωθούν υπεύθυνα οι Σύλλογοι Γονέων.

Συμπερασματικά

Είναι καιρός πια η ελληνική πολιτεία να αναγνωρίσει την ύπαρξη των διεμφυλικών ατόμων στη δημόσια σφαίρα. Να τους/τις αντιμετωπίσει ως ισότιμους πολίτες, με πλήρη δικαιώματα που θα ζουν στο φως, θα είναι ορατοί και ορατές, θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση χωρίς να κινδυνεύουν από εκφοβισμό,  θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην περίθαλψη και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.

Θα πρέπει να συστρατευθούμε όλοι και όλες για να καταργηθεί κάθε αναχρονιστική νομοθετική διάταξη που συμβάλλει σε διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου.

Θα πρέπει να συστρατευθούμε όλοι και όλες για να υλοποιηθεί άμεσα το κύριο αίτημα της Νομικής Αναγνώρισης της Ταυτότητας Φύλου, δηλ η εισαγωγή ενός θεσμικού πλαισίου που θα θέτει γρήγορες και διαφανείς διοικητικές διαδικασίες μέσω των οποίων τα διεμφυλικά άτομα θα έχουν τη δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων τους στη βάση του  αυτοπροσδιορισμού και  χωρίς την προϋπόθεση της επέμβασης. Δηλ χωρίς  στείρωση και άλλες ιατρικές διαδικασίες, ψυχιατρικές διαγνώσεις,  ακύρωση τυχόν γάμου  και μόνον εφόσον το επιθυμούν, να έχουν πλήρη πρόσβαση στη διαδικασία επαναπροσδιορισμού φύλου.

Η Δήμητρα Κογκίδου είναι Καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, ΑΠΘ

http://www.thanhniennews.com/society/vietnam-recognizes-transgender-rights-in-breakthrough-vote-54121.html