Συνέντευξη δύο βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για τα δικαιώματα των LGBT

Συνέντευξη στην Αυγή και στον Σπύρο Βαρβέρη (μέλος της HOMOphonia και της Σύμπραξης για το Κοινωνικό Φύλο) έδωσαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστος Καραγιαννίδης και Τάσος Κουράκης, με θέμα τα lgbt δικαιώματα:

Η εξάλειψη της έμφυλης ανισότητας, καθώς και η άρση των διακρίσεων σεξουαλικού προσανατολισμού, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του αγώνα για ανατροπή των κυρίαρχων κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων. Η κοινοβουλευτική συζήτηση για την κατοχύρωση της ισότητας απέναντι στον νόμο, καθώς και για την άρση των θεσμικών διακρίσεων σε βάρος πολιτών με ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό, ανοίγει δρόμους για την αλλαγή κυρίαρχων αντιλήψεων και στο κοινωνικό πεδίο. Οι βουλευτές Χρήστος Καραγιαννίδης και Τάσος Κουράκης συζητούν για τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ σ’ αυτή την υπόθεση.

Συνέντευξη στον Σπύρο Βαρβέρη

* Ήσασταν ένας εκ των 19 βουλευτών που συνυπογράψατε ερώτηση προς τον υπουργό Δικαιοσύνης και Εσωτερικών για την αλλαγή των εγγράφων των διεμφυλικών/τρανς ατόμων, χωρίς ιατρικές ή άλλες προϋποθέσεις. Θα ήθελα να μου σχολιάσετε τις απαντήσεις των αρμόδιων υπουργών. Είσαστε ικανοποιημένος; Και εάν όχι, τι πρωτοβουλίες προτίθεσθε να αναλάβετε περαιτέρω;
 
Χρήστος Κραγιαννίδης: Ως προς το τυπικό επίπεδο, οι αρμόδιοι υπουργοί μάς απάντησαν ότι η πολιτεία αφενός δεσμεύεται από το Σύνταγμα, από τη γενική αρχή απαγόρευσης των διακρίσεων, η οποία εφαρμόζεται και στο επίπεδο των σχέσεων μεταξύ ιδιωτών και επομένως καλύπτει και ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού, αφετέρου ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης συμμετέχει ενεργά σε συζητήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο σε μια κατεύθυνση ενσωμάτωσης των ενδεδειγμένων πολιτικών για την εξασφάλιση της ισότιμης μεταχείρισης των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων. Ωστόσο, ευθέως δεν απαντήθηκε τελικά πότε προβλέπεται να αποτυπωθεί στα δημόσια έγγραφα η ταυτότητα φύλου ούτε αποσαφηνίστηκε σε ποιο βαθμό αυτή η διαδικασία θα είναι αποδεσμευμένη από ιατρικές προϋποθέσεις. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει ότι τα δικαιωματικά ζητήματα όχι μόνο δεν αποτελούν προτεραιότητα για την κυβέρνηση, αλλά ότι, ενώ σε άλλες περιπτώσεις επιδεικνύεται υπερβάλλων ζήλος από την πλευρά των στελεχών της κυβέρνησης για την τήρηση του γράμματος του νόμου, στην περίπτωση των θεμάτων που άπτονται των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων η στάση που υιοθετείται είναι αντίθετη προς το πνεύμα του σύγχρονου νομικού πολιτισμού. Από την πλευρά μας, προωθούμε τη ρητή απαγόρευση των διακρίσεων για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού, καθώς και την ενσωμάτωση του όρου “ταυτότητα φύλου” σε όλα τα δημόσια έγγραφα, δηλαδή της αναγνώρισης της προσωπικής αίσθησης του σώματος και του φύλου, η οποία δεν εδράζεται σε ιατρικά κριτήρια.

Σε κάθε περίπτωση, εκτιμούμε ότι η δημόσια αναγνώριση της “έκφρασης του φύλου” θα συμβάλει καταλυτικά στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής ειδικότερα των τρανς ατόμων, τόσο στο επίπεδο της δημόσιας παρουσίας τους όσο και συγκεκριμένα στους χώρους εργασίας. Να μην ξεχνάμε ότι τα τρανς άτομα βιώνουν καθημερινά τις οδυνηρές συνέπειες του σκληρού και ανυπέρβλητου αποκλεισμού τους από την εργασία. Αναμφίβολα λοιπόν, πέρα από τη διασφάλιση της θεσμικής ισότητας των τρανς, αλλά και συνολικά των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, για τη συνολική αναβάθμιση των όρων της ζωής τους και για την εξάλειψη των διακρίσεων σε βάρος τους, προϋποτίθεται αφενός η διαρκής σύγκρουση με τον κοινωνικό ρατσισμό και με τις αντιλήψεις που τον τρέφουν, αφετέρου η ανυποχώρητη στήριξη των αγώνων για ισότητα που τα άτομα αυτά διεξάγουν.

* Είσαστε μέλος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής και συντονιστής της αντίστοιχης Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ για ζητήματα Παιδείας. Δεν ξέρω αν έχετε υπόψη σας το γεγονός ότι πρόσφατα το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) δημοσιοποίησε καταγγελία τρανς μαθήτριας, την οποία ο διευθυντής προσπάθησε να διώξει από το σχολείο, ενώ υπήρξε θύμα εκφοβισμού. Εσείς, ως μέλος της Επιτροπής της Βουλής για θέματα Παιδείας, τι πρωτοβουλίες προτίθεσθε να αναλάβετε για τα κρούσματα εκφοβισμού και αποκλεισμού των τρανς από τον χώρο της παιδείας;

Τάσος Κουράκης: Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν το γνωρίζω. (Κακώς, αλλά είναι έτσι.) Τώρα θα ήθελα να μου κοινοποιηθεί το όλο ζήτημα με όλα τα στοιχεία και να προβούμε πάραυτα σε παράσταση ή ό,τι άλλο χρειαστεί, ώστε να πάψουν διά παντός οι διακρίσεις αυτές, που προσβάλλουν τους πάντες.

* Με την ευκαιρία της κατάθεσης Σχεδίου Νόμου (που κατατέθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2013) και περιέχει τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα στο Γ΄ Κεφάλαιο, άρθρο 48, προτείνεται η αλλαγή της νομοθεσίας για τα εγκλήματα μίσους. Στην προτεινόμενη νομοθεσία υπάρχει ο σεξουαλικός προσανατολισμός, ωστόσο απουσιάζει η ταυτότητα φύλου. Όπως ανέδειξε το ΣΥΔ (Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών), είναι καίριας σημασίας ζήτημα για τα τρανς άτομα να αναφέρεται σαφώς και με διακριτό τρόπο η ταυτότητα φύλου, ως επιπλέον επιβαρυντικός παράγοντας για τα εγκλήματα μίσους. Προτίθεσθε να καταθέσετε τροποποίηση, με τρόπο που να συμπεριλαμβάνεται και η ταυτότητα φύλου, ώστε να προστατεύονται τα τρανς άτομα, όπως άλλωστε επιτάσσει και η νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Τ.Κ.: Αυτό που θα πω δεν είναι υπεκφυγή, αλλά αυτό το ζήτημα ανήκει στην δικαιοδοσία της Επιτροπής Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, προσωπικά θα παρέμβω ώστε το Τμήμα Δικαιωμάτων ή/και της Δικαιοσύνης να κάνει όλες εκείνες τις ενέργειες (τροπολογίες ή ό,τι άλλο χρειαστεί) προκειμένου να προστατευτούν και οι τρανς συμπολίτες μας.

Χρ. Κ.: Δεδομένου και του πολλαπλασιασμού των κρουσμάτων βίας σε βάρος τρανς ατόμων ή ατόμων με ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό, η προσθήκη της ταυτότητας φύλου όσο και η αναγνώριση του σεξισμού ως κινήτρου εγκλημάτων μίσους είναι απαραίτητες. Επιπλέον, η θεσμική απαγόρευση της διάκρισης με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό θα έχει κι έναν διαπαιδαγωγητικό ρόλο για το σύνολο της κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα θα δικαιώσει ηθικά τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα.

* Σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει τη λαϊκή εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, ποια στάση θα κρατήσει όσον αφορά τις διεκδικήσεις των ατόμων της ΛΟΑΤ κοινότητας; Πιο συγκεκριμένα, σε σχέση με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, τον σχολικό εκφοβισμό για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, την ποινικοποίηση της ρητορικής μίσους ή την άρση των γραφειοκρατικών εμπλοκών αναφορικά με τις οικογένειες «Ουράνιο Τόξο» (οικογένειες λεσβιών που επέλεξαν να έχουν παιδιά, οικογένειες λεσβιών που έχουν παιδιά από προηγούμενο ετερόφυλο γάμο και αρκετά ζευγάρια λεσβιών που επιθυμούν να αποκτήσουν παιδιά, αλλά δεν το επιτρέπουν οι συνθήκες την παρούσα στιγμή -οικονομικά προβλήματα κυρίως- ή ακόμα και οικογένειες όπου κάποιο παιδί τους είναι ομοφυλόφιλο);

Τ.Κ.: Είναι γνωστές οι θέσεις μας στα ζητήματα αυτά, που σε μεγάλο βαθμό ταυτίζονται με όσα καταθέτεις. Εκτιμώ ότι η ενδεχόμενη ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ θα ενισχύσει και δεν θα αποδυναμώσει τη θέλησή μας να διαγράψουμε από τον νομικό μας πολιτισμό όλες τις διακρίσεις που σχετίζονται με την ΛΟΑΤ κοινότητα. Προφανώς θα χρειαστεί πολύ κόπος, πέρα από τους νόμους, ώστε να αλλάξει η νοοτροπία και οι κατεστημένες αντιλήψεις στην κοινωνία γύρω από αυτά τα ζητήματα, που όμως είναι θεμελιακής σημασίας, όχι μόνον για τα άτομα που τα αφορούν, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας και τον πολιτισμό που επαγγελλόμαστε.

Χρ. Κ.: Σε ό,τι αφορά τον σχολικό εκφοβισμό και τη σωματική και ψυχολογική βία που υφίστανται ΛΟΑΤΚΙ μαθητές και μαθήτριες εκτός από τις θεσμικές πρωτοβουλίες για την απαγόρευση των διακρίσεων σεξουαλικού προσανατολισμού, καταλυτική θα είναι και η οργανωμένη παρέμβαση στον χώρο του σχολείου. Η εκπαιδευτική διαδικασία θα πρέπει να διαπνέεται από αντιρατσιστικές και αντισεξιστικές αξίες και από μέριμνα για την ισότιμη μεταχείριση όλων των μαθητών/τριών, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και σεξουαλικού προσανατολισμού. Όλα αυτά βέβαια, για να γίνουν πράξη προϋποθέτουν τη δέσμευση των δασκάλων, αλλά και την ευαισθητοποίηση των οικογενειών. Η θεσμική ισότητα είναι σημαντική και πρέπει να εξασφαλίζεται, ωστόσο, όπως έχουμε δει πολλές φορές να γίνεται, η θεσμική ισότητα μπορεί να συνυπάρχει με τεράστιες κοινωνικές ανισότητες. Για να πάψει λοιπόν το θεσμικό να είναι αναντίστοιχο του κοινωνικού, θα πρέπει να δώσουμε πολλούς αγώνες στο κοινωνικό πεδίο.

Από την άλλη, σε ό,τι αφορά τα θέματα του γάμου και του σύμφωνου συμβίωσης, είναι σαφές ότι από την πρώτη μέρα της συγκρότησής της μια αριστερή κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να αναγνωρίσει ισότιμα δικαιώματα σε όλους/ες τους/τις πολίτες και κατά συνέπεια να αναγνωρίσει το δικαίωμα σύναψης συμφώνου συμβίωσης σε όλα τα ομόφυλα ζευγάρια. Επιπροσθέτως, η αναγνώριση του δικαιώματος αυτού θα πάψει τον αποκλεισμό των ομόφυλων ζευγαριών από την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και από την κοινωνική ασφάλιση, ενώ θα επιλύσει και διάφορα άλλα πρακτικά προβλήματα που τυχόν αντιμετωπίζουν αναφορικά με ζητήματα προστατευόμενων μελών, μεταθέσεων ή χορήγησης αδειών από την εργασία όταν ο ένας/μία σύντροφος ασθενεί κ.ο.κ. Τέλος, θα πρέπει να αναμορφωθεί το θεσμικό πλαίσιο, έτσι ώστε να παύσουν όλων των ειδών οι νομικές εμπλοκές που αντιμετωπίζουν ομόφυλες οικογένειες στην Ελλάδα κι επιπλέον να αναγνωριστεί το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στην τεκνοθεσία με κριτήριο το συμφέρον του παιδιού.
 
Πηγή: Η Αυγή 4/4/2013

«Δείξτε αλληλεγγύη στην Ελλάδα» ζητάει το ίδρυμα του Σόρος

Αλληλεγγύη στην Ελλάδα ζητάει το Open Society Foundations που ίδρυσε ο Τζόρτζ Σόρος μέσω μιας μικρού μήκους (2 λεπτών για την ακρίβεια) ταινίας που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα www.solidaritynow.org/. Το βίντεο αυτό εντάσσεται στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης που ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2012 και ως διακηρυγμένο στόχο έχει τη βοήθεια προς  ανθρώπους που πλήττονται από την κρίση στη χώρα μας.


Τον Φεβρουάριο του 2013 το Open Society Foundations ανακοίνωσε την υλοποίηση προγράμματος παροχής θέρμανσης στην Ελλάδα διάρκειας ενός έτους. Το πρόγραμμα απευθύνεται στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και έχει στόχο τη βελτίωση των δυσμενέστατων συνεπειών της κρίσης.

Ως τώρα το Open Society Foundations έχει προσφέρει 700.000 ευρώ για το έργο, προμηθεύοντας πετρέλαιο θέρμανσης σε ιδιώτες και ιδρύματα καθ' όλη τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου των ετών 2013 και 2014.

Κέντρα αλληλεγγύης

Επόμενος στόχους της πρωτοβουλίας είναι μέσα στους επόμενους μήνες να δημιουργήσει «Κέντρα αλληλεγγύης» σε διάφορες πόλεις της χώρας. Τα κέντρα αυτά θα λειτουργήσουν ως κόμβοι για τοπικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις οι οποίες θα δραστηριοποιούνται στους χώρους τους, προσφέροντας ιατρική βοήθεια, προσπάθειες επαγγελματικής αποκατάστασης καθώς και νομική υποστήριξη σε άτομα που αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της έξωσης ή της χρεοκοπίας.


Παράλληλα με την πρωτοβουλία του βίντεο το Open Society Foundations προχώρησε πρόσφατα και στη διεξαγωγή μιας έρευνας σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία και Ηνωμένο Βασίλειο) με αντικείμενο ακριβώς την έννοια της αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης αλλά και κάποια ερωτήματα που αφορούν τη χώρα μας. Τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά όσον αφορά την - τουλάχιστον προφορική - δέσμευση των ευρωπαίων πολιτών στην ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης.


Τα 2/3 των ερωτηθέντων δηλώνουν πως οι χώρες της Ευρώπης πρέπει να επιδείξουν αλληλεγγύη και να εργαστούν από κοινού προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις σημερινές οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις. Αντιθέτως, το 1/3 πιστεύει πως κάθε κράτος πρέπει να δώσει προτεραιότητα στα δικά του συμφέροντα, χωρίς να θεωρεί δεδομένο ότι η συνεργασία είναι πάντα η καλύτερη λύση.


Την ίδια στιγμή το 93% όσων συμμετείχαν στην έρευνα πιστεύει πως οι πολιτικοί σε όλη την Ευρώπη έχουν χάσει την επαφή τους με τον πόνο των απλών ανθρώπων και τις συνέπειες που αυτοί έχουν υποστεί λόγω της οικονομικής κρίσης.


Ειδικότερα σε σχέση με την Ελλάδα, σχεδόν τα τρία τέταρτα (74%) των ευρωπαίων πολιτών που συμμετείχαν στην έρευνα συμφωνούν με την άποψη ότι οι απλοί άνθρωποι σε χώρες όπως η Ελλάδα υποφέρουν άδικα από τις συνέπειες μιας κρίσης την οποία δεν δημιούργησαν οι ίδιοι. Και βέβαια μεγαλύτερος φόβος των ευρωπαίων πολιτών (σε ποσοστό 70%) είναι η φτώχεια ως αποτέλεσμα της αύξησης των τιμών και της πτώσης των μισθών.

«Η κρίση έβλαψε την ευρωπαϊκή ενότητα»


Παρά την πρόθεση των ευρωπαίων πολιτών να δείξουν στην πλειονότητά τους τουλάχιστον αλληλεγγύη προς τους πιο αδύνατους κρίκους της Ευρώπης, είτε αυτοί είναι έθνη είτε κοινωνικές ομάδες, η αλληλεγγύη αυτή δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη. «Η έρευνα δείχνει επίσης ότι το 85% των Ευρωπαίων που ερωτήθηκαν αισθάνεται ότι η ευρωπαϊκή ενότητα και η αλληλεγγύη έχει υποστεί σοβαρή ή μόνιμη βλάβη από την οικονομική κρίση» λέει ο κ. Ζόρντι Βακέρ, διευθυντής του Open Society Initiative για την Ευρώπη και δημοσιογράφος της ισπανικής εφημερίδας «Εl Pais».


«Η αλληλεγγύη μεταξύ των απλών ανθρώπων στην Ευρώπη βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο» σχολίασε ο κ. Βακέρ.

«Η συνεχής απαίτηση από τους ευρωπαίους πολίτες να πληρώνουν ένα τόσο υψηλό τίμημα προκειμένου να βγούμε από την κρίση αποδυναμώνει την ευρωπαϊκή ενότητα αντί να τη διασφαλίζει» συμπληρώνει και καταλήγει: «Πρέπει να επαναφέρουμε την αίσθηση της αλληλεγγύης ανάμεσα στους ανθρώπους στην Ευρώπη· αυτό προσπαθεί να κάνει η μικρού μήκους ταινίας μας. Η έρευνα μας δείχνει πως υπάρχουν πρακτικές ανάγκες στην Ελλάδα - και προσπαθούμε να βοηθήσουμε σε αυτό -, την ίδια στιγμή όμως δεν μπορούμε να αφήσουμε να εξαπλώνονται ο φόβος, η οργή και η απογοήτευση. Το μήνυμα της ταινίας είναι ότι έχουμε μια κοινή βάση στην Ευρώπη, κάτι βαθύτερο από την οικονομία. Είμαστε όλοι Ευρωπαίοι και πρέπει αυτό να το υπενθυμίσουμε στους ηγέτες μας και να βγούμε από την κρίση όλοι μαζί».

Αφιέρωμα στο παιδικό αντιρατσιστικό βιβλίο

2 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου – 

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου η Κίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό” σας προτείνει μια σειρά από βιβλία για παιδιά -και όχι μόνο- με θέμα τις διακρίσεις και τον ρατσισμό…καλή ανάγνωση !
Η χώρα με τους παράξενους ανθρώπους
Για παιδιά 6+ ετών
Συγγραφέας: Νικόλας Ανδρικόπουλος
Εικονογράφηση: Νικόλας Ανδρικόπουλος
Εκδόσεις: Καλέντη – Διεθνής Αμνηστία
Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε σε μια χώρα που την έλεγαν Ασπρική και τους κατοίκους της Ασπρικανούς ένας καλός και φιλήσυχος ανθρωπάκος που ήταν κόκκινος και τον έλεγαν Πορφύριο Ξεχωριστό. Ξαφνικά άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν όλοι εχθρικά και έτσι αναγκάστηκε να φύγει, εγκαταλείποντας τη χώρα του. Το ένα πρόβλημα όμως διαδεχόταν το άλλο. Μετά από μεγάλη περιπέτεια, βρέθηκε στο Κοκκινιστάν, μια χώρα όπου όλοι ήταν κόκκινοι σαν κι αυτόν. Κι εκεί όμως αντιμετώπισε εχθρότητα, όχι γιατί ήταν διαφορετικός αφού ήταν κι αυτός κόκκινος αλλά γιατί ήταν ξένος.
Το βιβλίο περιγράφει, με την βοήθεια ζωηρόχρωμης εικονογράφησης, τις περιπέτειες ενός πρόσφυγα στο μεγάλο ταξίδι του σε αναζήτηση αποδοχής και μιας καλύτερης ζωής. Όπως σε αρκετά βιβλία τέτοιας θεματολογίας, η λύτρωση έρχεται όταν ο ήρωας κάνει κάτι ιδιαίτερα ηρωικό και τότε επιτέλους αποδέχονται όλοι τη διαφορετικότητα του. Το βιβλίο είναι σε μεγάλο βαθμό διδακτικό, παρουσιάζοντας απλώς τις επιθυμητές αξίες χωρίς να τις «χτίζει» μέσα από την πλοκή αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην τάξη σαν ερέθισμα για συζήτηση.
 
H Σαββίνα, η Mοένια και τα χρώματα
Εκδόσεις Ακρίτας
Βησσαρία Ζορμπά Ραμμοπούλου
εικονογράφηση: Δημήτρης Καρατζαφέρης
Tο βιβλίο των εκδόσεων “Ακρίτας” θίγει το θέμα των αποκλεισμών και του ρατσισμού στους χώρους της εκπαίδευσης.
Με τρόπο ανάλαφρο αλλά όχι επιπόλαιο, το βιβλίο θίγει το θέμα των αποκλεισμών και του ρατσισμού στους χώρους της εκπαίδευσης, ένα θέμα το οποίο, στο κόσμο μας που μεταβάλλεται διαρκώς όχι μόνο παίρνει τρομακτικές διαστάσεις αλλά έχει πια περάσει και το κατώφλι της χώρας μας.
Δώσε την αγάπη
Για παιδιά 6+ ετών
Συγγραφέας: Αγγελική Βαρελά
Εικονογράφηση: Μάρω Αλεξάνδρου
Εκδόσεις: Πατάκη
Με έντονη και εκφραστική εικονογράφηση και με απλά κείμενα διαβάζουμε ότι ο Μάνος εκδηλώνει την δυσαρέσκειά του, επειδή στο σχολείο τον χωρίζει ένα θρανίο από τον καλύτερό του φίλο, τον Στάθη. Θα πρέπει πλέον οι δυο τους να κάθονται ο ένας με ένα αγόρι από την Πολωνία και ο άλλος με ένα κορίτσι από την Αλβανία. Η δασκάλα τους, η κυρία Μάρθα, έλεγε ότι το σχολείο τους ήταν σχολείο «υποδοχής», κι όταν της το ζητούσαν τα παιδιά πήγαινε στον παγκόσμιο χάρτη και τους έδειχνε με το δάχτυλό της που βρισκόταν η χώρα του νέου τους συμμαθητή. Τα παιδιά, παρά την πρώτη τους αμφισβήτηση για τον Άλλο, τον ξένο, σιγά-σιγά οδηγήθηκαν, όπως ο Μάνος «να αγκαλιάσουν τον συμμαθητή τους και να του πουν τραγουδιστά: Δώσε την αγάπη όπως δίνεις ένα μήλο… Έτσι απλά…».
Η τελευταία μαύρη γάτα

Σε ένα μακρινό νησί τα μέλη μιας μυστικής αδελφότητας προληπτικών πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά και αποφασίζουν να τις εξολοθρεύσουν με δηλητήρια, παγίδες και χίλιους δύο απάνθρωπους τρόπους. Σε λίγο έχουν σχεδόν επιτύχει τον σκοπό τους. Μόνο μια μαύρη γάτα έχει απομείνει ζωντανή. Τα μέλη της αδελφότητας είναι αποφασισμένα να τη βρουν και να την εξοντώσουν. Αλλά και η γάτα είναι αποφασισμένη να επιζήσει. Αυτή είναι η ιστορία ενός ανελέητου διωγμού, ενός απελπισμένου έρωτα, μιας πικρής προδοσίας – αυτή είναι η ιστορία της τελευταίας μαύρης γάτας.
Η Tελευταία μαύρη γάτα: ένα μυθιστόρημα από τον «ποιητή παραμυθιών» Ευγένιο Τριβιζά, που κερδίζει από την πρώτη σελίδα και κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μια συναρπαστική περιπέτεια που συνδυάζει τον λυρισμό με το χιούμορ, τη συγκίνηση με το μυστήριο, την απόγνωση με την ελπίδα, ένα δριμύ «κατηγορώ» κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της δεισιδαιμονίας.
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Ένας υποβλητικός μύθος που διερευνά την κάθοδο ενός έθνους στα βάθη του δολοφονικού φανατισμού. Μια ιστορία που θερμαίνει τις καρδιές…
Elaine Williams, Times Educational Supplement
Η δυναμική του ρατσισμού και το ηθικό καθήκον της αντίστασης εναντίον του σπάνια έχουν αποδοθεί με τόσο ελκυστικό τρόπο. Η Τελευταία μαύρη γάτα θυμίζει αλληγορία του Αλμπέρ Καμί για ένα νεότερο κοινό.
Boyd Tonkin, Literary editor, The Independent
 
Η λευκή και η μαύρη σοκολάτα
Συγγραφέας: ΧΡΗΣΤΙΔΗ, ΛΕΝΑ
Γέλια τραγούδια και φωνές ξεσήκωσαν τη γειτονιά. Η μουσική ξεχείνονταν από τα ανοιχτά παράθυρα.Το πάτρυ είχε ξεκινήσει και οι μικρές σοκολάτες διασκεδαζαν με την καρδιά τους.Όταν όμως χτυπάει το κουδούνι και κάνει την εμφάνισή της μια μικρή χαριτωμένη λευκή σοκολατίτσα,όλοι μένουν άφωνοι…..
Μιά όμορφη ιστορία που θίγει με ευαισθησία και τρυφερότητα το μεγάλο πρόβλημα του κοινωνικού ρατσισμού και τη σημασία του να ζητάμε “ΣΥΓΝΩΜΗ”.
 
Ο Πολικός και η Μελένια
Συγγραφέας: Μάρρα, Ειρήνη
Εκδοτικός Οίκος: ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Η Μελένια ,η καφετιά αρκούδα με τα μεγάλα μελιά μάτια, και ο Πολικός, ο δυνατός αρκούδος της χώρας των πάγων, χαμογελάνε γλυκά και πάλι, όταν τα τέσσερα μικρά αρκουδάκια τους βρίσκουν το θαλασσοβότανο….
Ένα βιβλίο που εκτός απο πολύ ωραία προσέγγιση στη συνύπαρξη διαφορετικών κόσμων, δίνει στα παιδία τη δυνατότητα να ζωγραφίσουνε τα ίδια τις εικόνες του βιβλίου και να αλλάξουνε το τέλος της ιστορίας δίνοντας τη δική τους εκδοχή.
 
Ερυθρούλης, το κόκκινο αστέρι – Ενα παραμύθι για τη διαφορετικότητα
Συγγραφέας:Μαρία Καραγιάννη
Εικονογράφος: Μαρία Πεπονά
Ο Ερυθρούλης, είναι το μόνο κόκκινο αστέρι ανάμεσα στα χιλιάδες χρυσά αστέρια του ουρανού.
Αυτήν την ιδιαιτερότητα του όμως την βιώνει τραυματικά. Μέχρι να καταλάβει πως θα πρέπει να υπερασπιστεί το δικαίωμα του στη διαφορά θα περάσει πολλά και όταν θα μάθει να υπερασπίζεται αυτό που είναι, η ζωή του θα αλλάξει και αυτόματα θα ενταχθεί στην αστροπαρέα.
Ένα πολύ τρυφερό παραμύθι που μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να ξεκινήσει μια κουβέντα γύρω από θέματα διαφορετικότητας –ξενοφοβία, ρατσισμός, άτομα με ειδικές ανάγκες, κ.λπ.- και που με τις πανέμορφες εικόνες της Μαρίας Πεπόνα μπορεί να μας ταξιδέψει και μας στη μαγικό κόσμο του ουρανού και των αστεριών
Στο τέλος το βιβλίο αυτό περιέχει και δραστηριότητες

 
Γκασμέντ, ο φυγάς με τη φλογέρα
Για παιδιά 9+ ετών
Συγγραφέας: Κατερίνα Μουρίκη
Εικονογράφηση: Σπύρος Γούσης
Εκδόσεις: Εκδόσεις Παπαδόπουλος
Ο Γκασμέντ, ένα νεαρό Αλβανόπουλο ψάχνει για μια καλύτερη τύχη και αναγκάζεται να ξεριζωθεί από την πατρίδα του. Γίνεται πρόσφυγας σε ένα αφιλόξενο τόπο όπου η προκατάληψη κυριαρχεί. Τον αντιμετωπίζουν με δυσπιστία, φόβο και απόρριψη. Γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από αδίστακτους δουλεμπόρους. Όμως, παρότι ζει σ’ ένα άσχημο κόσμο και βιώνει την απόγνωση, νιώθει “μια γλύκα να κατεβαίνει μέχρι τα βάθη της ψυχής του” και δίνει μαθήματα ανθρωπιάς και αγάπης στους συνανθρώπους του. Παίζοντας μαγικά τη φλογέρα του, δραπετεύει και ξυπνά συναισθήματα Η φιλία αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο στην ιστορία του Γκασμέντ και αποδεικνύεται πόσο αυτή μπορεί να βελτιώσει τις ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα από την περιγραφή μιας σκληρής καθημερινότητας για τον μικρό ήρωα θριαμβεύει η ομόνοια και η αγάπη.
Ο «Γκασμέντ» αποτελεί μια έκκληση για περισσότερη πολιτισμική ευαισθησία, ειρηνική συνύπαρξη, συναδέλφωση και σεβασμό προς τους άλλους ανθρώπους και κυρίως απέναντι στα παιδιά.
 
Ιβάν Και Πρίγκιπας
Συγγραφέας: Λούφα – Τζοάννου Θεοδώρα
Εκδότης: Άγκυρα
Ο Ιβάν, ένα παιδί της προσφυγιάς, φτάνει στη νέα πατρίδα με μοναδικό σύντροφο ένα σκύλο, τον Πρίγκιπα, δώρο του παππού του, που έμεινε πίσω.
Οι πρώτες εντυπώσεις τον πληγώνουν, τον απογοητεύουν, αλλά γρήγορα συνειδητοποιεί ότι δεν είναι όλα μαύρα, χάρη στην ευαισθησία των νέων του φίλων, που τον περιβάλλουν με τη στοργή και την αγάπη που χρειάζεται για να ξαναρριζώσει.
Και τότε μέσα από απρόσμενες περιπέτειες που μοιράζεται με τον πιστό του Πρίγκιπα, η υπέροχη παιδική ψυχή του, δίνει μαθήματα απαράμιλλου αλτρουισμού, αγάπης, ανωτερότητας και εμπιστοσύνης που συγκλονίζουν, οδηγημένη από τη σοφία του παππού του που του δίδαξε ότι “Ο κόσμος μας χωράει όλους αρκεί να χωρούν και οι καρδιές μας την αγάπη που χρειάζεται για να συνυπάρχουμε αρμονικά”.
 
O Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΝΟΣ
Εκδόσεις Κέδρος
Εικονογράφηση: ΑΝΝΑ – ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Από 9 +ετών
Στο σχολείο του Άλκη ήρθε ένας καινούριος μαθητής που δεν κατάγεται από την Ελλάδα. Λέγεται Ναβίντ και έφτασε εδώ με τη μητέρα του, έπειτα από ένα μεγάλο και επικίνδυνο ταξίδι.Τι ήρθε όμως να κάνει στην Ελλάδα και πού βρίσκεται ο μπαμπάς του; Σίγουρα δεν ήρθε για διακοπές, γιατί, αν ήταν έτσι, δε θα γραφόταν στο σχολείο, θα πήγαινε στα νησιά. Άλλωστε, δεν έχουν σχολεία στη χώρα του;Και, καλά, το σχολείο δεν είναι και τόσο ωραίο πράγμα. Δεν έχουν όμως όλα τα άλλα ωραία που έχουμε κι εδώ, όπως τηλεόραση, μπάλα, μπαμπάδες, ίντερνετ, παγωτά; Και, αν τα έχουν, γιατί έφυγε ο Ναβίντ;
Μέσα από τις σχολικές του εκθέσεις ο Άλκης θα προσπαθήσει να βρει απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα και θα ανακαλύψει ότι η χώρα του φίλου του, του Ναβίντ, έχει όλα τα παραπάνω, αλλά και πολλά διαφορετικά από την Ελλάδα. Είναι μια χώρα μαγική, ωστόσο βασανίζεται από ένα μεγάλο πρόβλημα…
Ένα βιβλίο για το ρατσισμό και την ξενοφοβία, ένα βιβλίο για όλους τους Ναβίντ που ζουν δίπλα μας.
Ο συγγραφέας έχει παραχωρήσει όλα τα δικαιώματα από την πώληση του βιβλίου στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες. Αγοράζοντάς το, συμβάλλετε στην ενίσχυση και προστασία των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα.

 
Ο ρατσισμός όπως τον εξήγησα στην κόρη μου
Συγγραφέας: Ben Jelloun Tahar
Εκδότης: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
“Tα παιδιά είναι περίεργα. Kάνουν πολλές ερωτήσεις και περιμένουν συγκεκριμένες και πειστικές απαντήσεις. Δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει από τις ερωτήσεις ενός παιδιού. H κόρη μου μου έκανε ερωτήσεις για το ρατσισμό, όταν με συνόδεψε σε μια διαδήλωση εναντίον ενός νομοσχεδίου για τη μετανάστευση. Tα παιδιά έχουν περισσότερο απ οποιονδήποτε άλλο τη δυνατότητα να καταλάβουν ότι δε γεννιέται κάποιος ρατσιστής, αλλά γίνεται. Mερικές φορές. Tούτο το βιβλίο, που προσπαθεί ν απαντήσει στις ερωτήσεις της κόρης μου, απευθύνεται στα παιδιά, που δεν έχουν ακόμα προκαταλήψεις και θέλουν να καταλάβουν. Όσο για τους μεγάλους που θα το διαβάσουν, ελπίζω ότι θα τους βοηθήσει να απαντήσουν στις ερωτήσεις των δικών τους παιδιών, οι οποίες μπορεί να είναι περισσότερο ενοχλητικές απ ό,τι πιστεύει κανείς”.



 
Χωρίς φτερά στο γελαστό πλανήτη
Συγγραφέας: Βασίλης Ραΐσης
εικονογράφηση: Λευτέρης Κιουρτσόγλου
Εκδόσεις: Διάπλαση
Στον πλανήτη Παβάν, οι φτερωτοί κάτοικοι του είναι πάντα χαρούμενοι και γελαστοί. Εκτός από έναν ποτιστή μαρουλιών, τον Κριλόν που είναι λυπημένος. Το Μέγα Γελαστό Συμβούλιο στέλνει την καλύτερη γελάστριά του, την Κεριλίν, να τον κάνει ξανά χαρούμενο.
Η Κεριλίν, προσπαθώντας να κάνει τον Κριλόν να γελάσει, ανακαλύπτει το μυστικό της λύπης του. Ένα μυστικό που ο Κριλόν έκρυβε καλά στο σπίτι του.
Τα Δικαιώματα του παιδιού: Ο έμπορος της φιλίας
Συγγραφέας: Αλίξ Καμπρέρα
Εικονογράφηση: Ρόζα Μ. Κούρτο
Ο Σαλίγκαρος είναι ένας γυρολόγος που ταξιδεύει συνεχώς κουβαλώντας όχι μόνο το σπιτάκι του, αλλά και αντικείμενα που συλλέγει από διάφορους τόπους. Επισκέπτεται μέρη στα οποία η διαφορετικότητα εμποδίζει τους ανθρώπους να επικοινωνήσουν. Χωρίς να το καταλάβει, βοηθάει κάποια παιδιά να λύσουν τα προβλήματά τους, χαρίζοντας τους τα αντικείμενα που έχει συλλέξει από άλλους πολιτισμούς.
Η ιστορία αυτή βασίζεται στη Δέκατη Αρχή της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Παιδιού, σύμφωνα με την οποία κάθε παιδί πρέπει να προστατεύεται από φυλετικές, θρησκευτικές ή όποιας άλλης μορφής διακρίσεις.
Σε κάθε βιβλίο της σειράς παρουσιάζεται μία από τις αρχές της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Μέσα από μια απλή και ενδιαφέρουσα ιστορία, ο αναγνώστης μπορεί να κατανοήσει το βαθύτερο νόημα της κάθε αρχής.
Όλοι διαφορετικοί όλοι ίσοι – Ρατσιστής δεν γεννιέσαι … γίνεσαι (!)
ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ…

Si cresce bene anche con genitori gay

Lo dice l'American academy of pediatrics: crescere con genitori gay non danneggia la salute psicologica del bambino. Conta l'amore. E allora non parliamo di "etero" e "omo", ma di "genitori"

Ecco i risultati di 30 anni di ricerche
di Vittorio Lingiardi*

Chi guarda senza pregiudizi, magari con meraviglia o persino con fiducia due persone dello stesso sesso che decidono di avere un bambino non sta delirando: sa che per fare un bambino ci vogliono l’ovocita e lo spermatozoo, la femmina e il maschio. Sa anche che ovocita e spermatozoo possono incontrarsi in modi altri che non sono il rapporto sessuale. Che si può diventare genitori di figli nati da precedenti relazioni del partner. Che esistono genitori adottivi, i quali a lungo concepiscono nei loro affetti e pensieri un figlio concepito biologicamente, ma poi rifiutato, da altri genitori.

E sa che i figli di genitori omosessuali, nati da forme alternative di concepimento, sono invece a lungo desiderati e perseguiti, come è anche per le coppie eterosessuali che si rivolgono alla fecondazione assistita. Insomma ci sono modi diversi di diventare genitori. Se la sessualità non sempre coincide con la procreazione, non sempre il concepimento coincide con la genitorialità.

Qual è il «vero genitore»? Quello che mette a disposizione la propria biologia o quello che cresce il figlio fornendogli cure e sicurezza? A volte infatti le due opzioni non coincidono, vuoi perché molti genitori biologici non sono capaci di fornire cure e sicurezza, vuoi perché genitori non biologici (o coppie di genitori di cui uno solo è biologico) lo sono.

Il 20 marzo 2013 l’American Academy of Pediatrics (Aap) ha pubblicato un importante documento in cui, oltre a ribadire le conclusioni di una ricerca pubblicata nel 2006 («adulti coscienziosi e capaci di fornire cure, siano essi uomini o donne, etero o omosessuali, possono essere ottimi genitori»), afferma che, «nonostante le disparità di trattamento economico e legale e la stigmatizzazione sociale», trent’anni di ricerche documentano che l’essere cresciuti da genitori lesbiche e gay non danneggia la salute psicologica dei figli e che «il benessere dei bambini è influenzato dalla qualità delle relazioni con i genitori, dal senso di sicurezza e competenza di questi e dalla presenza di un sostegno sociale ed economico alle famiglie».

Motivo di più, conclude l’Aap, per sostenere definitivamente la legalizzazione del matrimonio tra persone dello stesso sesso. Love makes a family è il titolo di una pubblicazione dell’American Psychological Association. La copertina mostra una coppia di donne con le loro figlie. A chi obietta «ma i bambini hanno bisogno di una madre e di un padre!» ricordo l’importanza di considerare i risultati raggiunti da una mole vastissima di ricerche e le posizioni assunte dalle maggiori associazioni internazionali dei professionisti della salute mentale.

È infatti importante che le donne e gli uomini di scienza si esprimano sulla base di ipotesi condivise e possibilmente verificate empiricamente. Il tema della genitorialità omosessuale è di solito affidato a ideologie o visceralità di politici il più delle volte impreparati. Questo giornale ha il merito di avere finalmente chiesto agli psicoanalisti italiani, sospettosamente silenziosi sull’argomento, di esprimersi. Alcuni, come Antonino Ferro, lo hanno fatto con parole di psicoanalitica umanità («i figli li faccia chi ha voglia di accudirli con amore»), altri, come Silvia Vegetti Finzi, hanno usato, a mio avviso in modo idiosincratico, le parole della tradizione.

Davvero, mi chiede una studentessa, molti psicoanalisti contemporanei sono schierati contro la genitorialità omosessuale? No, è vero il contrario.

Ecco cosa risponde l’American Psychoanalytic Association a chi sostiene che avere genitori omosessuali è «contro l’interesse del bambino»: «È nell’interesse del bambino sviluppare un attaccamento verso genitori coinvolti, competenti, capaci di cure e di responsabilità educative. La valutazione di queste qualità genitoriali dovrebbe essere determinata senza pregiudizi rispetto all’orientamento sessuale». I soliti americani pragmatici e semplicistici? In Francia, cinquecento psicoanalisti hanno da poco firmato una petizione a favore del «matrimonio per tutti» e della possibilità di adozione per le persone omosessuali.

Posizioni analoghe sono sostenute dalle maggiori associazioni dei professionisti della salute mentale: dall’American Psychiatric Association alla British Psychological Society, dall’Academy of Pediatrics all’Associazione Italiana di Psicologia. Quest’ultima ricorda che «la ricerca psicologica ha messo in evidenza che ciò che è importante per il benessere dei bambini è la qualità dell’ambiente familiare», indipendentemente dal fatto che i genitori siano «conviventi, separati, risposati, single, dello stesso sesso».

Parole chiare, soprattutto se pensiamo a come viene esaltata aprioristicamente la genitorialità eterosessuale, dimenticando che può essere teatro di orrori (si pensi all’elevatissimo numero di abusi fisici e sessuali consumati nelle famiglie). Per essere buoni genitori non basta essere eterosessuali, così come essere omosessuali non significa essere cattivi genitori.
 
Togliamo gli aggettivi «etero» e «omo» e parliamo di genitorialità. Che in entrambi i casi può essere buona o cattiva.

Facing Mirrors

Από το FRAMELINE (Σαν Φρανσίσκο Lgbt φεστιβάλ) η 4 φορές βραβευμένη ταινία “Facing Mirrors” από το Ιράν προσέλκυσε χιλιάδες θεατές αφού αποτελεί την μοναδική Ιρανική ταινία που για πρώτη φορά φιλοξενεί για κεντρικό ήρωα έναν female to male, trans χαρακτήρα σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το Outview Film Festival “Ημέρες Queer Κινηματογράφου” επιστρέφει ακόμα πιο δυνατά και όπως το επιβάλει η ταραγμένη περίοδος της κρίσης που διανύουμε. Έντεκα ημέρες γεμάτες ιδανικό κινηματογράφο που απαντάει μέσα από 63 ταινίες σε όλες τις παράλογες προκλήσεις των ημερών , 5 events, απονομή βραβείων, παρουσίες σκηνοθετών, πρεμιέρες, ομιλίες και… kookoobadi, αφού για φέτος το official trailer του Outview ηχητικά κοσμείται από την μεγάλη επιτυχία της Μαριέττας Φαφούτη: kookoobadi και έρχεται να δέσει με το φετινό σύνθημα μας ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΦΤΕΙ ΠΟΤΕ ή αλλιώς «δεν πτοούμαστε»!

Είμαστε στην πολύ ευχάριστη θέση παρόλες τις αντίξοες συνθήκες να ανακοινώσουμε για φέτος, ίσως το πιο κινηματογραφικά δυνατό πρόγραμμα μέσα στα 7 χρόνια ύπαρξης του Outview. Μια μεγάλη συλλογή πολυβραβευμένων ταινιών που έχουν φιλοξενηθεί στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά lgbt και μη φεστιβάλ του κόσμου, με κύρια έμφαση φέτος στο είδος του κινηματογράφου που λέγεται ντοκιμαντέρ και αυτό σαν απόφαση έρχεται για έναν και μοναδικό λόγο: «ας ζήσουμε από κοντά τον κόσμο που είναι μακριά μας, ας ακούσουμε τις ιστορίες του και ας γίνουμε κομμάτι του για να νικήσουμε κάθε απαισιόδοξη διάθεση που δημιουργείτε από την εσωστρέφεια».

Από την στιγμή που δεν μπορούμε όλοι μας να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα στα πολυπληθή lgbt παγκόσμια φεστιβάλ, το Outview Film Festival συλλέγει και προβάλει τις καλύτερες ταινίες τους σε 11 εκρηκτικές μέρες στο κέντρο της Αθήνας!


 www.outview.gr
 info@outview.gr

 

oikogeneies....

Πόσο ομοφοβική (δεν) είναι η Σώτη Τριανταφύλλου;

Με αφορμή τον σάλο που ξεσήκωσε ένα αιρετικό κείμενό της για τον γκέι γάμο στο περιοδικό «Γυναίκα» ο Θοδωρής Αντωνόπουλος περνά από «εξεταστική» τη γνωστή συγγραφέα, που όμως δεν... μασάει.


– Τι σας παρακίνησε να ασχοληθείτε με τον γκέι γάμο; Τι απαντάτε σε όσους σας προσάπτουν ότι όντας «απέξω», δεν κατανοείτε το ζήτημα και άρα «δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε»;

Όπως θα ξέρετε, αγαπητέ, εδώ στη Γαλλία εκτυλίσσεται διαμάχη γύρω από τον λεγόμενο «γάμο για όλους». Μέχρι πρότινος, όταν ήμουν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας, βρισκόμουν στη μειονότητα: η συντριπτική πλειονότητα των Σοσιαλιστών είναι υπέρ του γάμου για όλους – έτσι πέρασε ο σχετικός νόμος. Εγώ, πάλι, δεν συμφωνώ. Και εκφράζομαι ως πολίτης και ως δημοσιογράφος. Όσο για τον γάμο γενικά, πρόκειται για θεσμό που αντέχει στον χρόνο και στις αναταράξεις, άρα οι άνθρωποι τον χρειάζονται και, προφανώς, παίζει τον ρόλο του στην κοινωνική σταθερότητα. Πράγματι, η σημασία του έχει αλλάξει, η διάρκειά του έχει συντομευτεί, ο βαρυσήμαντος χαρακτήρας του έχει ξεπεραστεί. Αλλά υπάρχει. Οι άνθρωποι που παντρεύονται πιστεύουν ότι θα τα καταφέρουν σε κάτι στο οποίο οι άλλοι έχουν αποτύχει. Μερικοί τα καταφέρνουν, οι περισσότεροι όχι.


– Το κείμενό σας κατηγορήθηκε από νεοσυντηρητικό μέχρι κραυγαλέα ομοφοβικό. Ορισμένες διατυπώσεις θεωρήθηκαν υπερβολικά τραβηγμένες, αστήρικτες, κινδυνολογικές. Θα αλλάζατε κάτι;

Όχι, τίποτα. Και δεν δίνω δεκάρα για τα σχόλια. Ο καθένας μπορεί να διατυπώνει τη γνώμη του: «ό,τι λες για μένα δίνει πληροφορίες για σένα». Εδώ έχουμε γίνει όλοι οικονομολόγοι, ειδήμονες, πανεπιστήμονες, δεν μπορούμε να τοποθετηθούμε σε ένα ζήτημα όπως ο γκέι γάμος; Είμαι, επίσης, εναντίον των υπερήλικων μητέρων, αν έχει κάποια σημασία δηλαδή. Όσο για τη «βιομηχανία μωρών», σημαίνει ότι πολλές γυναίκες θα γίνουν μηχανές που θα κατασκευάζουν παιδιά για άλλους. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά.


– Χιλιάδες ομοφυλόφιλοι έχουν ήδη παντρευτεί, πολλοί έχουν κιόλας αποκτήσει παιδιά, χιλιάδες άλλοι επιθυμούν να πράξουν το ίδιο. Μιλάμε δηλαδή για μια νέα κοινωνική πραγματικότητα. Δεν θα έπρεπε να αναγνωριστεί θεσμικά; Αρκεί, πιστεύετε, ένα σύμφωνο συμβίωσης για να την καλύψει;

Ναι. Ένα σύμφωνο συμβίωσης που να καλύπτει όλα αυτά τα ζητήματα είναι αρκετό, απαραίτητο κι έχει αργήσει καμιά τριανταριά χρόνια στην Ελλάδα. Εξυπακούεται ότι πρέπει να αφορά όλα τα ζευγάρια, ομοφυλόφιλα κι ετεροφυλόφιλα. Αν στη συνέχεια οι ομοφυλόφιλοι επιμένουν να παντρευτούν, ας παντρευτούν – δεν πρόκειται να κατέβω στον δρόμο να διαδηλώσω εναντίον τους.  Έτσι κι αλλιώς, δεν κατεβαίνω στον δρόμο. Δεν τίθεται ζήτημα ετεροφυλόφιλου φονταμενταλισμού. Δεν είμαι ζηλωτής, ούτε θρησκευόμενη.


– Ισότητα και ισονομία δεν ταυτίζονται, λέτε;

Ισονομία σημαίνει να μην προβλέπεται διαφορετική μεταχείριση λόγω καταγωγής, θρησκεύματος, κοινωνικής και ταξικής θέσης ή φύλου. Αλλά, αν επεκτείνουμε την έννοια σε ζητήματα της φύσης, όπως η τεκνοποιία, φοβάμαι ότι θα βρεθούμε σε πολλαπλά αδιέξοδα. Για παράδειγμα, η ηλικία διαφοροποιεί τον νόμο: ο ανήλικος δικάζεται διαφορετικά από τον ενήλικο. Ο ανήλικος κάτω των 16 δεν έχει δικαίωμα να κάνει σεξ – και σωστά, παρότι θα μπορούσαμε να συζητήσουμε το όριο της σεξουαλικής ενηλικίωσης. Πάντως, όταν ένας ενήλικος κάνει σεξ με άτομο κάτω των 16, παρανομεί. Και τα λοιπά και τα λοιπά... Καταλαβαίνεις τι λέω;


– Κάπου 15 χώρες έχουν αναγνωρίσει τον γκέι γάμο, υπέρμαχοι του οποίου είναι ο Γάλλος Πρόεδρος Ολάντ όσο και ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα. Επίσης, διεθνείς οργανισμοί, προσωπικότητες από τον χώρο του θεάματος κ.λπ. Δεν πράττουν ορθά όλοι αυτοί; Αγρεύουν ψήφους και δημοσιότητα; Λαϊκίζουν;

Εννοείται ότι οι δηλώσεις και οι θέσεις περί γκέι γάμου και υιοθεσιών είναι ψηφοθηρικές. Επίσης, υπάρχει σύμπλεγμα: μην τυχόν μας χαρακτηρίσουν συντηρητικούς, ομοφοβικούς και τα τοιαύτα... Οι ηγεσίες ανταγωνίζονται η μία την άλλη σε δήθεν επαναστατικότητα, πράγμα αυτόχρημα γελοίο. Σε ό,τι με αφορά, επαναλαμβάνω ότι δεν με ενδιαφέρουν αυτοί οι χαρακτηρισμοί. Αν νομίζετε ότι είμαι συντηρητική και ομοφοβική, χάρισμά σας.


– Και καλά οι ομοφυλόφιλοι-ες που θέλουν να παντρευτούν. Οι άλλοι που κατεβαίνουν σε αντιδιαδηλώσεις, καλλιεργώντας μίσος και αντιπαλότητα, τι τους κόφτει; Γιατί δεν γράψατε κάτι γι ΄αυτούς;

Όσοι κατεβαίνουν σε αντιδιαδηλώσεις είναι επίσης φανατικοί. Εξάλλου, ο χρόνος θα δείξει: πιστεύω ότι μετά το ξέσπασμα του γάμου για όλους, όλο και λιγότεροι ομοφυλόφιλοι θα θέλουν να παντρευτούν και να αποκτήσουν παιδιά. Θα ατονήσει το κίνημα... Αλλά μπορεί και όχι.


– Υπάρχουν γκέι –όχι απαραίτητα συντηρητικοί– που επίσης αμφισβητούν τον γάμο. Μιλούν για αποπροσανατολιστική εμμονή και αγχωμένη προσπάθεια εξαγοράς της αποδοχής που δημιουργεί μια κοινότητα δύο ταχυτήτων και δύο ηθικών μέτρων και σταθμών, οδηγώντας εντέλει σε νέες διακρίσεις.

Βρίσκω πολύ σωστή αυτή την κριτική. Η μισαλλοδοξία, βλέπεις, δεν γνωρίζει φύλα, ηλικίες και ιδεολογίες. Εξάλλου, για να επανέλθω στο παράδειγμα της Γαλλίας, ενώ η κρίση απειλεί να εκθεμελιώσει την οικονομία, κυβέρνηση και πολίτες ξεμαλλιάζονται για τον γκέι γάμο, δηλαδή για ένα ζήτημα του εποικοδομήματος. Αυτό κι αν είναι αποπροσανατολισμός και ψευτοδιχασμός.


– Αν, ωστόσο, διακρίνετε πράγματι μια προσπάθεια τιθάσευσης της ομοφυλοφιλικής σεξουαλικότητας με κομφορμιστικές, μικροαστικές, ισοπεδωτικές πρακτικές, ποιος πιστεύετε ότι τις προωθεί/καλλιεργεί και γιατί; Το σύστημα; Η στρέιτ ηθική πλειονότητα; Οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι;

Όλοι μαζί θέλουν να γίνουμε ίδιοι – κατοικίδια ζώα! Η διαφορά εκλαμβάνεται ως ανησυχητική. Και η ισότητα έχει παρεξηγηθεί – να μην επαναλαμβάνομαι... Για να γίνει ένας κόσμος χρειάζεται ποικιλία – σε μορφές σεξουαλικότητας, τρόπους συμπεριφοράς, θεσμούς, τρόπους του σχετίζεσθαι... Δείτε την τελευταία ταινία του Αλμοδόβαρ: χαριτωμένοι γκέι άνθρωποι, όχι αντίγραφα των στρέιτ. Μη μου πείτε ότι ο Αλμοδόβαρ είναι ομοφοβικός, διότι θα μπλέξουμε σε σφάλματα της λογικής.


– Αλλά γιατί, άραγε, είναι κακό να επιθυμούμε τα πάντα; Δεν ανήκετε κι εσείς στη γενιά του «τα θέλουμε όλα»; Κι αν αρχίσουμε να κάνουμε εκπτώσεις σε όσα ζητάμε, μήπως εντέλει τα στερηθούμε όλα;

Κι εγώ θέλω να γίνω τραγουδίστρια της όπερας. Το τι μπορώ να θέλω δεν περιγράφεται. Αλλά, στην ουσία, I don't want what I haven't got. Και δεν ανήκω σε καμιά γενιά – είμαι απλώς ένας άνθρωπος 55 ετών.


 
– Έχετε γκέι φίλους; Τι λένε, άραγε, εκείνοι για όλα αυτά;

Χα, χα, χα – αστεία ερώτηση. Δεν ρωτάτε καλύτερα αν έχω στρέιτ φίλους; Μόνο γκέι φίλους έχω! Τι λένε; Δεν συμφωνούμε σε όλα, ούτε διαφωνούμε σε όλα. Δεν συμφωνούν ούτε μεταξύ τους σε όλα: υπάρχουν αμφισεξουαλικοί, υπάρχουν γκέι άνδρες με ψηλοτάκουνες γόβες. Είμαστε φίλοι, δεν χρειάζεται να ταυτιζόμαστε. Γελάμε μαζί, κλαίμε μαζί, φλυαρούμε μαζί, αυτό είναι όλο.


– Αν βρω ένα καλό παιδί κι αποφασίσω να το στεφανωθώ, να σας καλέσω στον γάμο μου;

Κάλεσέ με και πες μου τι σου λείπει από τη λίστα γάμου να σου το πάρω.

ItaloDisko 3.4.2013 | 18:49 .
Νομίζω πως οι συλλογισμοί της Σώτης είναι εκτός τόπου και χρόνου. Όλα αυτά που λέει θα είχαν νόημα να τα συζητήσουμε εφόσον ο γάμος μεταξύ ομόφυλων ατόμων όντως επιτρεπόταν και ήταν κοινός τόπος για όλους μας. Τότε ναι, έχοντας ίσα δικαιώματα θα δεχόμουν βαρύγδουπες αναλύσεις ως προς το τι νόημα έχει η εξίσωσή μου με τους στρέιτ, τι νόημα έχει που αντιγράφω το μοντέλο ζωής τους, τι νόημα έχει να γίνω "κατοικίδιο" όπως λέει η ίδια. Και ίσως σε τελική ανάλυση να συμφωνούσαμε κιόλας, πως ναι, Σώτη έχεις δίκιο, τελικά γκέι γάμος=άσκοπη αναπαραγωγή του στρέιτ προτύπου.

Όμως επειδή τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει, νομίζω πως είναι τουλάχιστον αφελής όποιος δεν αντιλαμβάνεται πως αυτή τη στιγμή το ζήτημα του γκέι γάμου, εκτός από ψηφοθηρικό είναι στην πραγματικότητα το τελευταίο οχυρό στην πρόοδο των ατομικών δικαιωμάτων των δυτικών κοινωνιών, οπότε Σώτη μου, άσε το δέντρο (γκέι γάμος) και κοίτα το δάσος (ελευθερία, ισότητα, ισονομία) και τα ξαναλέμε σε μερικά χρόνια... τότε που αν όλα έχουν πάει κατ' ευχήν οι γκέι φίλοι σου θα έχουν πάρει διαζύγια, θα πληρώνουν διατροφές, τότε ναι, κούνα τους το δάχτυλο και πες "ορίστε τώρα, τι καταλάβατε; Σας τα έλεγα εγώ...", τώρα όμως σε παρακαλώ σταμάτα, με πληγώνεις...

Ästhet 3.4.2013 | 13:31 .

Ωχ θεε μου, μολις τωρα διαβασα το κειμενο της Σωτης και εχω μεινει με το στομα ανοιχτο. Οκ, ολες οι αποψεις ειναι σεβαστες, αλλα σιγουρα ξενιζει να βλεπει κανεις τη Σωτη να ξεσπαθωνει κατα οσων αρνουνται μια βιολογικα θεμελιωμενη διαφορα (η δυνατοτητα των ζευγαριων του ιδιου φυλου να υιοθετησουν ενα παιδι δεν εμφανιζεται στο συλλογισμο της Σωτης) και γκρινιαζουν αντι να ζησουν χαρουμενοι σε μια ελευθερη ενωση (λες και εχουν αλλη επιλογη). Το ζητημα ειναι απλο: υπαρχουν καποιοι που θελουν με τον συντροφο τους (που τυχαινει να ειναι του ιδιου φυλου) να μπορουν να εχουν ενα διαρκη νομικο δεσμο (ειτε λεγεται γαμος ειτε αλλιως) που θα τους δινει τα ιδια δικαιωματα με εκεινα των ζευγαριων διαφορετικου φυλου (συμπεριλαμβανομενου του δικαιωματος να μεγαλωσουν με κοινη ευθυνη ενα παιδι) -πραγματα για τα οποια το παρον νομικο καθεστως του γαλλικου συμφωνου συμβιωσης ειναι ανεπαρκες-. Υπαρχουν καποιοι που σε αυτην την προοπτικη βλεπουν το τελος του κοσμου και επιμενουν οτι θα πρεπει να εχουν λογο στο τι θα μπορουν οι πρωτοι να κανουν και τι οχι. Και υπαρχουν καποιοι αλλοι που ενω θα περιμενε κανεις οτι θα ειχαν μια καθαρη θεση, βρηκαν τωρα ευκαιρια να πουλησουν εξυπνακιστικο πνευμα και αντικομφορμισμο εκ του ασφαλους.

little blossom 3.4.2013 | 17:15 .
ο τσαμπουκάς της κυρίας Τριανταφύλλου μου φαίνεται λίγο μπανάλ (τα τελευταία 15 χρόνια που την παρακολουθώ). από'κει κι έπειτα η άποψη που διατυπώνει για το γάμο των ομοφυλοφίλων δεν είναι ούτε λάθος ούτε και ομοφοβική, νομίζω. απλώς πιστεύω πως κάνει το λάθος που κάναμε όλοι μας όταν ήμασταν 16 και επαναστατούσαμε εναντίον όλων χωρίς αιτία: θέλει με το ζόρι να επιβάλει τη διαφορετικότητα (όπως η ίδια την αντιλαμβάνεται) που η ίδια δείχνει να εκτιμά σε όλους μας, χωρίς να μας αναγνωρίζει το δικαίωμα να έχουμε άποψη σχετικά με το αν θέλουμε να διαφέρουμε και, αν ναι, κατά ποιον τρόπο. πολύ απλά, κι εγώ είμαι κατά του γάμου και των ψυχαναγκαστικών σχέσεων που δεσμεύουν το άτομο σε μια κατασκευασμένη και εξημερωμένη πραγματικότητα και γι'αυτό ζω τη ζωή μου με τον ανάλογο τρόπο. δεν απαγορεύω όμως σε κανέναν να το κάνει. ούτε και η συγγραφέας εδώ μπορεί να απαγορέψει σε κανέναν να το κάνει, καλό θα ήταν όμως, επειδή είναι δημόσιο πρόσωπο και η γνώμη της έχει κάποια βαρύτητα, να προσέχει όταν διατυπώνει τόσο απλουστευτικές και παιδιάστικες απόψεις.