Αν δεν είμαστε ορατοί, είναι σαν να μην υπάρχουμε

 στις 10 Απριλίου 2013.


Ηθοποιός, ακτιβιστής, πρώην βουλευτής. Και γκέι. Ο Τάσος Σταφυλίδης δέχεται θανατικές απειλές από τα 15 του επειδή είναι γκέι, αλλά ποτέ δεν έπαθε τίποτα. Μέχρι που ήρθε διακοπές στην Ελλάδα.

συνέντευξη στον Λύο Καλοβυρνά

Είσαι ο πρώτος ανοιχτά γκέι πολιτικός που εξελέγη βουλευτής στο σουηδικό κοινοβούλιο το 1998. Αντιμετώπισες ομοφοβία;

Άρχισα ν’ ασχολούμαι με ζητήματα ειρήνης και περιβάλλοντος απ’ όταν ήμουν έντεκα χρονών. Προφανώς ήδη από τότε με διακατείχε ένα πάθος για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δικαιοσύνη.

Στα 13 μου θέλησα να βρεθώ στο χώρο όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις. Έτσι γράφτηκα σε μια πολιτική νεολαία και στα 18 μου εξελέγην για πρώτη φορά σε πολιτική θέση. Στα είκοσί μου εξελέγην ο νεότερος δημοτικός σύμβουλος του Δήμου του Χέλσινμποργ. Εργαζόμουν ως πολιτικός στον ελεύθερο χρόνο μου και στο θέατρο με πλήρη απασχόληση. Επτά χρόνια αργότερα, το 1998, εξελέγην στο Σουηδικό Κοινοβούλιο.

Ήθελα να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και τους ψηφοφόρους και κατέβηκα ως ανοιχτά γκέι υποψήφιος. Δεν συνάντησα καμία αντίσταση στο Κοινοβούλιο, εκτός από όσους αντιτίθενται σε κάθε μεταρρύθμιση στον τομέα των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων.

Δέχτηκα την πρώτη απειλή θανάτου από Νεοναζί στα 15 μου, όταν άρχισα το αντιρατσιστικό κίνημα «Κάτω τα χέρια απ’ τον φίλο μου!» στη Σουηδία. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής μου θητείας στο Δήμο λάμβανα γράμματα μίσους και απειλές από ρατσιστές. Με το που μπήκα στο Κοινοβούλιο, έπαψα να λαμβάνω πολλές απειλές από Νεοναζί, άρχισα όμως να δέχομαι επιστολές μίσους και απειλές από χριστιανούς φονταμενταλιστές, οι οποίοι συνήθως συμπεριλάμβαναν και αποσπάσματα από τις Γραφές. Παρ’ όλες τις απειλές που δέχτηκα το διάστημα που ήμουν πολιτικός, ποτέ δεν υπέστην σωματική βία. Η πρώτη φορά ήταν την 1η Απριλίου στην Αθήνα.
 
Το 2006 το κόμμα σου δεν σε συμπεριέλαβε στην εκλογική λίστα του. Λόγω του ότι είσαι γκέι;

Οι λόγοι ήταν καθαρά πολιτικοί και δεν είχαν καμία σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό μου. Μεταξύ άλλων, υπήρξαν εσωτερικές συγκρούσεις στο κόμμα επειδή ήμουν επικριτικός προς το συντηρητικό τμήμα του κόμματος που αυτοαποκαλούνταν κομμουνιστές και δεν είχαν ρεαλιστική προσέγγιση στις πολιτικές λύσεις. Το 2006 θέλησα να επιστρέψω στο θέατρο. Είχα δηλώσει πολλές φορές στο παρελθόν ότι δύο θητείες, δηλαδή οχτώ χρόνια, είναι υπεραρκετά για ένα άτομο στο Κοινοβούλιο. Δημοκρατία σημαίνει να υπάρχουν πολλοί που συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων και απαιτείται αλλαγή προσώπων.

Υπάρχει ομοφοβία και ρατσισμός στη Σουηδία; Στην Ελλάδα έχουμε την εντύπωση ότι η Σουηδία είναι κάτι σαν παράδεισος για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Σουηδία είναι ένας παράδεισος με πολλές έννοιες, αλλά ακόμη και εδώ υπάρχουν προβλήματα. Ωστόσο δεν μπορούν να συγκριθούν με τα προβλήματα στην Ελλάδα. Υπάρχει δομικός ρατσισμός στη Σουηδία και στο Κοινοβούλιο υπάρχει κόμμα με ξενοφοβικές τάσεις. Αντιθέτως, δεν έχουμε νόμους που να κάνουν διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. Έχουμε αρκετά καλή νομοθεσία κατά των διακρίσεων. Επίσης το σύνταγμά μας απαγορεύει την υποκίνηση μίσους εναντίον ατόμων ή ομάδων λόγω εθνικότητας, σεξουαλικού προσανατολισμού κλπ. Η Χρυσή Αυγή θα διωκόταν με ευκολία στη Σουηδία, αν υποκινούσε βία σε βάρος των ομοφυλόφιλων και των μεταναστών.

Μεγάλωσες στο Χέλσινμποργ. Πώς ήταν να είσαι γκέι με ξένη καταγωγή σε μια μικρή πόλη;

Το Χέλσινμποργ είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας με σχεδόν 133.000 κατοίκους, άρα δεν τη λες μικρή πόλη. J Για μένα ήταν πολύ πιο εύκολο, επειδή ήμουν δημόσιο πρόσωπο. Για άλλους είναι πιο δύσκολο. Πολλοί που έχουν οι γονείς από άλλες χώρες μάλλον ζουν όπως στην Ελλάδα, δηλαδή κάνουν διπλή ζωή, με τον κίνδυνο και τον φόβο της αποκάλυψης από την οικογένεια ή τους φίλους.

Γεννήθηκες στη Σουηδία από έλληνες γονείς. Νιώθεις περισσότερο Έλληνας ή Σουηδός; Ή και τα δύο;

Και οι δύο γονείς μου γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Η μαμά ήταν 18 και ο μπαμπάς 24 όταν ήρθαν στη Σουηδία. Συνήθως λέω ότι έχω σουηδική καρδιά που αντλεί ελληνικό αίμα μου στις φλέβες μου. Οι ελληνικές ρίζες μου έχουν μεγάλη σημασία για μένα και αποτελούν μια κληρονομιά που πάντοτε κουβαλάω. Το ίδιο ισχύει και για τις ποντιακές ρίζες μου. Από την άλλη, δεν είμαι ξανθός με γαλανά μάτια, αλλά ούτε έχω ζήσει ποτέ στην Ελλάδα και ούτε έχω ονειρευτεί να ζήσω εκεί.

Πότε έκανες κάμινγκ άουτ;

Ήμουν 22 χρονών όταν το ομολόγησα στον εαυτό μου και γνώρισα το πρώτο μου αγόρι. Προηγουμένως ήμουν αρραβωνιασμένος με κοπέλα. Στους γονείς μου και τους άλλους συγγενείς το είπα μετά από 3-4 χρόνια, ενώ στη συνέχεια μέσω των ΜΜΕ το έμαθε όλη η Σουηδία.
 


Έχουν αποδεχτεί οι γονείς σου ότι είσαι γκέι;

Οι γονείς μου είναι καταπληκτικοί και μ’ αγαπούν. Στην αρχή δυσκολεύτηκαν. Έγιναν ατέλειωτες κουβέντες και πήρε έξι μήνες για τη μαμά μου και πάνω από ένα χρόνο για τον μπαμπά μου, ο οποίος στην αρχή πίστευε ότι ήμουν άρρωστος και χρειαζόμουν γιατρό. Η συνήθης ελληνική αντίδραση. Τελικά συνειδητοποίησαν ότι παρέμενα ο ίδιος άνθρωπος, ο γιος τους. Και οι περισσότεροι από τους συγγενείς μου το έχουν πάρει καλά και είναι απίστευτα ωραίο να ξέρεις πώς το γνωρίζουν όλοι. Το έχω πει και σ’ ένα θείο από τη μεριά της μάνας μου στην Ελλάδα, ο οποίος είναι ιερέας και ανέκαθεν μου δείχνει μεγάλο σεβασμό. Θα έπρεπε να γίνει ο επόμενος αρχιεπίσκοπος της Ελλάδας ;-).

Γιατί άρχισες ν’ ασχολείσαι με τον ακτιβισμό και τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ;

Άρχισα πραγματικά να ασχολούμαι με ΛΟΑΤ ζητήματα όταν έγινα βουλευτής. Είδα την τεράστια ανάγκη για νομοθετικές αλλαγές και συμμετείχα στη διαμόρφωση των μεγάλων μεταρρυθμίσεων που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1998 και 2006.

Είσαι επικεφαλής του γκέι πράιντ του Γέτεμποργ. Υπάρχει ακόμη ανάγκη για τέτοια φεστιβάλ ή έχουν γίνει σκέτες γιορτές και τσίρκα;

Είμαι ο επικεφαλής της διοργάνωσης του Δυτικού Πράιντ - ΛΟΑΤ φεστιβάλ του Γέτεμποργ. Πρόκειται για ένα πολιτιστικό φεστιβάλ, το οποίο θίγει διάφορα ζητήματα που απασχολούν τους ΛΟΑΤ μέσω σεμιναρίων και τέχνης. Το φεστιβάλ δεν είναι τσίρκο. Η παρέλαση είναι σημαντική για την ορατότητά μας και μέσα σε τρία χρόνια έχει αυξηθεί από 5000 συμμετέχοντες σε πάνω από 10000 πέρυσι. Παρελαύνουμε με σημαίες του ουράνιου τόξου σε όλη την πόλη για δύο εβδομάδες και όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς της πόλης κυκλοφορούν με σημαίες ουράνιου τόξου.

Στην Ελλάδα έχουμε πολλά εγκλήματα μίσους εναντίον των γκέι και των μεταναστών. Συμβαίνουν επιθέσεις στο δρόμο, ως και φόνοι. Τι πιστεύεις ότι θα έπρεπε να κάνει η ΛΟΑΤ κοινότητα; Υπάρχουν γκέι άτομα που λένε ότι δεν πρέπει να κάνουμε γκέι πράιντ, επειδή η κατάσταση επιδεινώνεται όταν γινόμαστε πιο ορατοί.
 
Μέχρι πριν από δύο εβδομάδες δεν ήμουν πολύ εξοικειωμένος με αυτές τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Η εκστρατεία κατά των ομοφυλοφίλων και των μεταναστών είναι ντροπή και αποτελεί επίθεση κατά της δημοκρατίας. Γι’ αυτό πρέπει όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις και οι δικαστικές αρχές να δράσουν γρήγορα και επιθετικά. Δεν μπορεί η βουλή και η κυβέρνηση να σιωπούν σε τέτοια ζητήματα. Δυστυχώς, υπάρχει τεράστια δειλία στην Ελλάδα. Επίσης η ισχυρή ορθόδοξη εκκλησία φέρει μεγάλες ευθύνες.

Η ορατότητα είναι το Α και Ω! Αν δεν είμαστε ορατοί, είναι σαν να μην υπάρχουμε. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει στην Ελλάδα, όπου πολλοί δεν τολμούν να είναι ανοιχτοί στις οικογένειές τους, με αποτέλεσμα πάρα πολλοί από εμάς να αρρωσταίνουν ψυχικά και σωματικά. Δυστυχώς, εμείς οι ίδιοι πρέπει πάντα να κάνουμε το πρώτο βήμα και να εκτεθούμε στους κινδύνους που ενέχονται. Διότι αν δεν το κάνουμε, κανείς άλλος δεν θα το κάνει για μας. Μόνο όταν οι πολιτικοί καταλάβουν ότι είμαστε μια σεβαστή δύναμη, ότι πραγματικά υπάρχουμε παντού και είμαστε πολλοί, θα συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να δράσουν. Θα πρέπει να μας δουν στους δρόμους και να κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί. Πρέπει να διεκδικήσουμε τη θέση που δικαιούμαστε. Είναι επίσης σημαντικό το ΛΟΑΤ κίνημα στην Ελλάδα να πάρει θέση κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Οι ρατσιστές και οι ομοφοβικοί πάνε χέρι-χέρι-χέρι
 
Έχεις επίσημη άδεια να παντρεύεις ανθρώπους. Τι σε έκανε να το διαλέξεις αυτό;

Το αποφάσισα το 1999 και έχω παντρέψει πάνω από 600 ζευγάρια μέχρι στιγμής. Περίπου το 30% είναι ζευγάρια ίδιου φύλου, ενώ τα υπόλοιπα είναι ετεροφυλόφιλα. Είμαι πολύ δημοφιλής και έχω κρατήσεις ως και την άνοιξη του 2014.



Είσαι παντρεμένος;

Όχι, είμαι μόνος τώρα, αλλά ήμουν παντρεμένος μ’ έναν άντρα για πέντε χρόνια.

Πιστεύεις ότι οι γκέι μπορούν να γίνουν γονείς;

Δεν το πιστεύω. Το ξέρω! Έχω πολλούς φίλους που έχουν παιδιά, είτε ως ομοφυλόφιλα ζευγάρια –γυναίκες και άντρες– είτε ως μονογονεϊκές οικογένειες. Τέσσερα παιδιά έχουν γεννηθεί μέχρι στιγμής με δικό μου σπέρμα, καθώς είμαι δωρητής σπέρματος και έχω βοηθήσει άτεκνα ζευγάρια, ετεροφυλόφιλα και ομοφυλόφιλα. Στη Σουηδία δεν υπάρχει καμία διαφορά λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού όσον αφορά την ανατροφή παιδιών από άποψη νομοθεσίας. Κάθε διάκριση που υπήρχε καταργήθηκε πριν από αρκετά χρόνια. Και είμαι πολύ περήφανος που συνέβαλα κι εγώ ως βουλευτής.

LES INVISIBLES / ΟΙ ΑΟΡΑΤΕΣ

PANORAMA DU CINÉMA FRANCOPHONE / ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

France / Γαλλία, 2011

Σκηνοθεσία / Réalisation : Sébastien Lifshitz. Φωτογραφία / Photographie: Antoine Parouty. Mοντάζ / Montage : Tina Baz Le Gal, Pauline Gaillard. Παραγωγή / Production : Zadig Films. Παγκόσμια εκμετάλλευση / Distribution Internationale: Doc & Film International. Έγχρωμο / Couleur, 35 mm, 115΄.



Résumé / ΥΠΟΘΕΣΗ
 Άνδρες και γυναίκες, γεννημένοι στην περίοδο του μεσοπολέμου, χωρίς κανένα κοινό σημείο εκτός του ότι ήταν ομοφυλόφιλοι και επέλεξαν να το ζήσουν φανερά, σε μια εποχή που η κοινωνία τους απέρριπτε. Αγάπησαν, αγωνίστηκαν, πόθησαν, έκαναν έρωτα. Σήμερα, εξιστορούν αυτή την ανυπότακτη ζωή...

Des hommes et des femmes, nés dans l’entre-deux-guerres; ils n’ont aucun point commun sinon d’être homosexuels et d’avoir choisi de le vivre au grand jour, à une époque où la société les rejetait. Ils ont aimé, lutté, désiré, fait l’amour. Aujourd’hui, ils racontent ce que fut cette vie insoumise…


Filmographie / ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
Sébastien Lifshitz
• Bambi 2013
• Les invisibles  2012
• Plein sud  2009
• Wild Side  2004
• La traversée  2001
• Presque rien 2000
• Les terres froides1999
• Les corps ouverts  1998
• Il faut que je l'aime 1996


BIOGRAPHIE / ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Sébastien Lifshitz

Φοιτητής της Ιστορίας της Τέχνης στη Σχολή του Λούβρου και στη συνέχεια στη Σορβόννη, ο Sébastien Lifshitz αρχίζει την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως βοηθός στο Κέντρο Georges-Pompidou. Το 1994, κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως σκηνοθέτης με την ταινία Il faut que je l'aime, της οποίας υπογράφει και το σενάριο. Το 1996, σκηνοθετεί το ντοκιμαντέρ Claire Denis la Vagabonde και το 1997, γράφει το σενάριο της ταινίας μικρού μήκους Les Corps Ouverts. Το 1999, υπογράφει για την τηλεόραση Arte το σενάριο της τηλεταινίας Les Terres Froides. Το 2000, ενδιαφέρεται για μια ακόμη φορά για το ζήτημα της ταυτότητας των νέων εφήβων ομοφυλοφίλων με την ταινία Presque rien και το 2001, σκηνοθετεί το ντοκιμαντέρ La Traversée. Το 2004, ξαναβρίσκει το αγαπημένο του θέμα με την ταινία Wild Side, μια ταινία που αφηγείται την καθημερινότητα μιας νεαρής που έχει υποστεί αλλαγή φύλου. Το 2009, σκηνοθετεί την ταινία Plein Sud, με τους Léa Seydoux, Nicole Garcia και Micheline Presle. Το 2012, με την ταινία Les Invisibles, ξαναβρίσκει το θέμα που τον αγγίζει περισσότερο : η καθημερινότητα των ομοφυλοφίλων στην κοινωνία μας και κερδίζει το 2013 τον Καίσαρα για το καλύτερο ντοκιμαντέρ.

Etudiant en histoire de l'art à l'Ecole du Louvre puis à la Sorbonne, Sébastien Lifshitz commence sa carrière professionnelle en tant qu'assistant au Centre Georges-Pompidou. En 1994, il se lance dans la réalisation avec Il faut que je l'aime, dont il signe également le scénario. En 1996, il réalise le documentaire Claire Denis la Vagabonde et en 1997, il écrit le court métrage Les Corps Ouverts. En 1999 il signe pour Arte télévision le téléfilm Les Terres Froides. En 2000 il s’intéresse une nouvelle fois aux questions identitaires de jeunes adolescents homosexuels avec Presque rien et en 2001, il réalise le documentaire La Traversée. En 2004, il retrouve son sujet de prédilection avec Wild Side, un film qui raconte le quotidien d’une jeune transsexuelle. En 2009, il réalise Plein Sud, interprété par Léa Seydoux, Nicola Garcia et Micheline Presle. En 2012, avec Les Invisibles, il retrouve le sujet qui lui tient le plus à cœur : le quotidien des homosexuels dans notre société et remporte en 2013 le César du Meilleur documentaire.

Gay couple marry in South African town’s first same-sex union

DURBAN, South Africa — Two men married on Saturday in a rare South African gay wedding in KwaDukuza on Saturday, in what has been described as the town’s first same-sex union.


Tshepo Modisane and Thoba Sithole, both 27, walked down the aisle in front of 200 guests at the Stanger Siva Sungam community hall, reported the Independent Online.


Thoba, a Joburg-based IT specialist, is from Shakaville, KwaDukuza and Tshepo an audit manager at PwC. They have known each other for years and dated on and off, before stabilizing their relationship.

Now that they are wedded, they will take on the double-barrelled surname of Sithole-Modisane.

The couple appeared to enjoy the support from the community, family and friends.


The couple are reportedly planning to have children through a surrogate.

“Family is important to us and that is the number one reason why we want to have children,” said Thoba.

The couple was profiled in February by Mamba Online, and acknowledged there is a lack of openly gay role models in South Africa, especially among people of color.

“People are still ashamed because the vast majority of the black community is not accepting of being a homosexual. They see it as largely being a ‘Western trend’ that is in fashion lately,” said Tshepo.


“If our action of getting married and being bold and proud about it is emulated by more members of the LGBTI community who are black, then so be it. If people are inspired by our love and actions and want to do the same to follow in our footsteps then we don’t mind being labelled as ‘role models’ in the LGBTI community.”

South Africa outlaws discrimination based on sexual orientation, and in December 2006, South Africa became the fifth country in the world, and the first in Africa, to legalize same-sex marriage.

Οι γυναίκες του λεωφορείου 678

"OI ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ 678" aka Cairo 678 \ Απο 18 Απριλίου στους κινηματογραφους / Η ταινία εξιστορεί μια σκληρή πλευρά της Αιγύπτου που δεν είναι ευδιάκριτη στους περαστικούς επισκέπτες. Πρόκειται για την πραγματικότητα τριών γυναικών από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις στο Κάιρο, που ενώνονται προκειμένου να αντιμετωπίσουν την σεξουαλική παρενόχληση που βιώνουν καθημερινά.

 Η ταινία Οι γυναίκες του λεωφορείου 678 εξιστορεί μια σκληρή πλευρά της Αιγύπτου που δεν είναι ευδιάκριτη στους περαστικούς επισκέπτες. Πρόκειται για την πραγματικότητα τριών γυναικών από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις στο Κάιρο που ενώνονται προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη σεξουαλική παρενόχληση που βιώνουν καθημερινά. Ενώ η Φάιζα (Μπούσρα), μια συντηρητική μητέρα δύο παιδιών, προσπαθεί να βρει το δίκιο της, στην άλλη πλευρά της πόλης η Σέμπα (Nέλι Καρίμ), πλούσια σχεδιάστρια κοσμημάτων, θύμα η ίδια άγριας επίθεσης από ομάδα νέων ανδρών, δίνει διαλέξεις σε γυναίκες για το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης, προσπαθώντας να τις πείσει να μιλήσουν για το πρόβλημά τους. Παράλληλα, η Νέλλη (Nahed El Sebai), ερασιτέχνης κωμικός, είναι η πρώτη γυναίκα στην Αίγυπτο που θα κινηθεί δικαστικά για τη βίαιη σεξουαλική παρενόχληση που δέχτηκε. Μία από τις γυναίκες θα αποφασίσει να πάρει την υπόθεση στα χέρια της και όταν οι άντρες επιχειρούν να την παρενοχλήσουν μέσα στο λεωφορείο, αυτή τους τραυματίζει με μαχαίρι στα σεξουαλικά τους όργανα. Αυτή της η ενέργεια την ενώνει με τις άλλες δύο πρωταγωνίστριες, οι οποίες την εξιδανικεύουν, ενώ ο Έσσαμ (Maged El Kedwany), o ανακριτής της Αστυνομίας που ερευνά την υπόθεση, φτάνει στα ίχνη τους. Ανάμεσα στο παλιότερο καλλιτεχνικό σινεμά του Γιουσέφ Σαχίν και του επιγόνου του, και αγαπημένου στα φεστιβάλ, Γιούσρι Νασραλά, και της τηλεόρασης, ο τοπικός κινηματογράφος στην Αίγυπτο κάνει τα δικά του, μικρά βήματα για να αποτυπώσει μια κοινωνία που στριμώχνεται στα πεινασμένα χνότα της ανέχειας και μιας δυτικότροπης, φιλελεύθερης μπουρζουαζίας που ανέρχεται, αλλά μοιάζει περιθωριακή – αντικείμενο φθόνου, απροσάρμοστη μέσα στα κατάλοιπα του ήπιου μωαμεθανισμού και στις ριζωμένες νοοτροπίες του. Είδαμε πριν από μερικά χρόνια το Μέγαρο Γιακουμπιάν, ένα σαφές ψηφιδωτό με θεατρική δομή. Οι Γυναίκες του Λεωφορείου καταγγέλουν τη σεξουαλική παρενόχληση και την αδυναμία της κοινωνίας να την αποδεχτεί ως σοβαρό φαινόμενο, και το κάνουν με δεδομένη τη σεξιστική νοοτροπία και τη σχηματική λύση, φανερώνοντας πως το σινεμά της χώρας, που διάγει φάση μετάβασης ή ενηλικίωσης, πρέπει να περάσει από τα στάδια της παιδικής ασθένειας πριν βάλει βαθύτερα το νυστέρι στα προβλήματα και μιλήσει με αποχρώσεις. Πηγή: www.lifo.gr

Ομοφοβία ενάντια στην ομοφοβία, σημειώσατε Χ.

08/04/2013

Με τα φώτα νυσταγμένα και… στραβά μας βρήκε η περασμένη εβδομάδα. Βλέπεις η περασμένη εβδομάδα είχε απ’ όλα. Ομοφοβικές διαφημίσεις, υγιέστατες αντιδράσεις, τρελαμένους ακτιβιστές και ακτιβίστριες εκτός εαυτού με αυτά που είδαμε στις τηλεοράσεις μας, LGBT κόσμο να χλευάζει τις ακτιβίστριες, γιατί λέει είναι υπερβολικές και στο τέλος έρχεται η αποκορύφωση:  

ο κος Απόστολος Κενανίδης, πρόεδρος της ΟΦΑΕ, να δηλώνει σε δημοσιογράφο “ποιος πούστης έβγαλε αυτή τη διαφήμιση να πάμε να του κατεβάσουμε τα σώβρακα και να τον γαμήσουμε” και ότι “εμείς δεν είμαστε ομοφυλόφιλοι, είμαστε άνθρωποι βιοπαλαιστές”…

Ναι αγάπη μου, καλά κατάλαβες, ο νταλικέρης είναι βιοπαλαιστής, ενώ εσύ είσαι απλά ανώμαλη. Αλλά ας τα πάρουμε όλα με μια σειρά.
 


Αγαπητέ κε Κενανίδη,

θέλω να σας ενημερώσω ότι υπάρχουν και νταλικέρηδες που είναι αδελφές, προϊσταμένες, πουστάρες, που θα έλεγε και η Μαρκορά. Και αν θέλετε ζητήστε τα στοιχεία μου από το περιοδικό να μου στείλετε και εμένα εξώδικο. Δεν ξέρω αν είναι πολλοί ή λίγοι, αλλά σίγουρα υπάρχουν και μπορώ να σας το υπογράψω κιόλας. Αυτό όμως αγαπητέ δε πάει να πει κάτι. Κάνει καλά τη δουλειά του κάποιος ή κάποια; Ε τότε δε σου πέφτει λόγος για τη σεξουαλική του ταυτότητα και τη ταυτότητα φύλου του. Και στο κάτω κάτω, ένας gay μπορεί να είναι πολύ πιο αποδοτικός στην εργασία του και περήφανος, ενώ εσένα να μη σου πέφτει λόγος και πάλι.


Το να θίγεται κάποιος επειδή τον είπαν αδερφή είναι θέμα στερεότυπου και μίσους προς ότι χαλάει την εικόνα του πανίσχυρου αρσενικού. Μίσος και ενδόμυχος αντιφεμινισμός. Και το συναντάμε σε όλα τα ταξικά και μορφωτικά επίπεδα. Α, και για να μη το ξεχάσω, εκεί που αναφέρεις ότι οι νταλικέρηδες θέλουν να κατεβάσουν τα σώβρακα από τους πούστηδες και να τους γαμήσουν, αυτό δε τους κάνει επ’ ουδενή στρέιτ. Πούστης είναι και αυτός που γαμιέται και αυτός που γαμάει, το ‘πιασες;

Γιατί όμως βρε πουλάκι μου όλος αυτός ο φόβος και το μίσος;

Πολύ απλά γιατί έτσι μας μάθανε. Και εσένα και εμένα. Βλέπεις στην ίδια κοινωνία μεγαλώσαμε. Τα ίδια σκατά βλέπαμε στην κάργα ομοφοβική ελληνική τηλεόραση. Τα ίδια στερεότυπα μας γαλούχησαν. Η διαφορά μας είναι ότι εσύ τα αναπαράγεις κε Κενανίδη και είσαι ομοφοβικός όσο δε πάει. Σκέψου απλά ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν νέοι και νέες που δεν έχουν καταλάβει καλά καλά ποιοι και ποιες είναι και νιώθουν ότι είναι ανώμαλοι και ανώμαλες ακούγοντας τις δηλώσεις σας. Και σε αυτό βοηθάνε τα σχολεία, οι “χιουμοριστικές” διαφημίσεις και τα φαλλοκρατικά και ομοφοβικά θρησκευτικά δόγματα.

Οι ισχυρισμοί σας και το εξώδικό σας ξέρετε ότι δε στέκει λογικά. Και ξέρετε ότι κανένα δικαστήριο δε θα σας δικαίωνε. Να ξέρετε όμως ότι gay νταλικέρηδες υπάρχουν και θα υπάρχουν. Και επίσης να ξέρετε ότι και αυτοί είναι σκληρά εργαζόμενοι και βιοπαλαιστές. Ακόμα πιο σκληρά από εσάς, γιατί έχουν να αντιμετωπίσουν και όλον αυτό τον ακραίο ρατσισμό από τον κλάδο τους και το σύνολο της κοινωνίας μας.

Τέλης Ράπτης

FA è l'associazione di tutti i genitori omosessuali

    RIVENDICAZIONI POLITICHE:

- L’accesso all’adozione per tutte e tutti, single o coppie, senza discriminazione sulla base dell’orientamento sessuale o dell’identità di genere.

- La tutela di tutte le genitorialità preesistenti senza che sia operata alcuna discriminazione basata sull’orientamento sessuale o identità di genere, in particolare nelle cause di separazione o divorzio che coinvolgono persone omosessuali e transessuali.

- L’iscrizione sul certificato di nascita dei due genitori dello stesso sesso, attori del progetto genitoriale.

- L’adozione del figlio nato precedentemente da un genitore single da parte di chi viene a condividere doveri e responsabilità dell’educazione. Con l’accordo preliminare e irrevocabile del genitore legale.

- Il riconoscimento della realtà affettiva e delle esigenze organizzative delle famiglie allargate, attraverso l'estensione di una forma di responsabilità genitoriale ai nuovi partner dei genitori separati che si assumono quotidianamente l'impegno della cura e dell'educazione dei figli.

- La condivisione della responsabilità genitoriale con i genitori non legali quando i bambini sono nati in un progetto di coparenting (più di 2 genitori).

- Rivendichiamo pari diritti e dignità e perciò l’accesso al matrimonio civile per le coppie gay e lesbiche e le persone transessuali.

Μεγαλώνοντας ευτυχισμένα παιδιά

Καταχωρήθηκε στις 6 Απριλίου 2013 από τον/την ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Η ευτυχία που οφείλουμε να προσφέρουμε στο παιδί μας δε χτίζεται μόνο με τα ωραία δώρα, τα ταξίδια, τις βόλτες Η ευτυχία ίσως να κρύβεται στο χρόνο που περνάμε με το παιδί μας, τις αγκαλιές, τα παιχνίδια μαζί του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το να μεγαλώνεις ένα παιδί αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για κάθε γονιό. Πρόκειται για μια δυνατή εμπειρία ζωής, τόσο μοναδική όσο το χαμόγελο ενός ευτυχισμένου παιδιού.

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν είναι πάντοτε εύκολο. Το να μεγαλώνεις ένα ευτυχισμένο παιδί είναι ακόμη δυσκολότερο.

Για έναν νέο γονιό η μεγαλύτερη πρόκληση είναι “πώς να κάνω το παιδί μου ευτυχισμένο”. Κάθε γονιός θέλει να κάνει το καλύτερο και περισσότερο δυνατό για το παιδί του, φιλοδοξώντας να γίνει ο “τέλειος γονιός”.

Μπορούμε να πάψουμε να ανησυχούμε γι’ αυτό: τα καλά νέα είναι ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τέλειος γονιός!

Ο τέλειος γονιός υπάρχει μόνο στις αμερικάνικες ταινίες!

Η ανησυχία μας ωστόσο, για το αν μεγαλώνουμε ένα ευτυχισμένο παιδί, παραμένει. Επιθυμούμε να μεγαλώσουμε ένα παιδί γεμάτο ζωή, αυτοπεποίθηση, ασφάλεια, ένα παιδί που θα ζει σε ένα ισορροπημένο περιβάλλον. Όλες μας οι προσπάθειες επικεντρώνονται σ’ αυτόν τον στόχο.

Πώς όμως θα τον κατακτήσουμε; Πώς θα μεγαλώσουμε ευτυχισμένα το παιδί μας;

Το πλέον αυτονόητο, αλλά και συνάμα το πιο σημαντικό, είναι να εξασφαλίσουμε ώστε το παιδί μας να τρέφεται σωστά, να κοιμάται αρκετά, να ασκείται συχνά, να παίζει πολύ. Τα παιδιά που έχουν καλύψει επαρκώς τις βασικές αυτές ανάγκες είναι περισσότερο υγιή και ήρεμα.

Αναλογιστείτε πόσο σημαντικό είναι να νιώθει το παιδί μας επιθυμητό κάθε φορά που περνάει το κατώφλι του σπιτιού! Ένα ζεστό χαμόγελο, ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη και τρυφερότητα είναι τόσο σπουδαίο και και μεγάλο, μεγαλύτερο ακόμη και από το άκουσμα της λέξης “σ’ αγαπώ”.

 1.Ας αποδείξουμε στο παιδί μας ότι είναι σημαντικότερο από τη δουλειά μας. Τα παιδιά μας χρειάζονται παρόντες στη ζωή τους, κι όχι κάπου εκεί γύρω. Ας αφήσουμε τα e-mails και τα επαγγελματικά τηλεφωνήματα κι ας παίξουμε με το παιδί μας. Ας επιδιώξουμε την επαφή μαζί του, ας περάσουμε χρόνο ρωτώντας το τι του αρέσει να κάνει, ας ακούσουμε τις απαντήσεις που έχει να μας δώσει, ας το μάθουμε καλύτερα, ουσιαστικότερα.

 2.Ας φτιάξουμε τους κανόνες της οικογενειακή μας ζωής μαζί με το παιδί μας. Είναι πολύ σημαντικό να νιώθει το παιδί μας ότι έχει ενεργό ρόλο στη δυναμική της οικογένειας και οι ιδέες του ακούγονται με σεβασμό. Στα παιδιά αρέσει να συμμετέχουν ενεργά στην οικογενειακή ζωή φτιάχνοντας μικρούς κανονισμούς που εμείς ως γονείς ακολουθούμε. Τα συναισθήματα της αυτοεκτίμησης και της υπευθυνότητας ενισχύονται.

 3.Ας “διδάξουμε” στο παιδί μας καινούργια πράγματα. Η μάθηση είναι η πιο σημαντική δουλειά που οφείλουμε ως γονείς να κάνουμε με τα παιδιά μας. Όσο καλή και να είναι η εκπαίδευση που λαμβάνει το παιδί μας (καλός εκπαιδευτικός, ιδιωτικά μαθήματα, κλπ), η γνώση που προσφέρει ο γονέας στο παιδί του είναι πολύτιμη. Ο χρόνος με το παιδί μας μπορεί να αποβεί πραγματικό σχολείο, ένα ταξίδι γεμάτο καινούργιες εμπειρίες, συναισθήματα, πληροφορίες. Ας μαγειρέψουμε, ας πούμε ιστορίες, τραγούδια, ας παίξουμε μαζί, ας πάμε για ψώνια. Έχουμε ποτέ αναλογιστεί πόση καινούργια γνώση είναι κρυμμένη σε απλές και καθημερινές δραστηριότητες;

 4.Ας βοηθήσουμε το παιδί μας να μάθει να επιλύει μόνο του τα προβλήματα. Κάθε νέο εμπόδιο, όσο μικρό και ασήμαντο να φαντάζει στα μάτια μας ως γονείς, είναι πηγή αναστάτωσης, άγχους, απογοήτευσης για τα περισσότερα παιδιά. Τα παιδιά γκρινιάζουν και παραπονιούνται όταν δεν γνωρίζουν τι να κάνουν. Ας ενισχύσουμε το παιδί μας ώστε να μην εγκαταλείπει τις προσπάθειές του, να δοκιμάζει νέες λύσεις, και να μην περιμένει από εμάς να το σώσουμε! Άλλωστε, εμείς δεν θα είμαστε για πάντα κοντά του!

 5.Ας μάθουμε το παιδί μας να ρισκάρει και να ακολουθεί τα όνειρά του. Κάθε παιδί δικαιούται να κάνει όνειρα για αυτά που θέλει να αποκτήσει, να ζήσει, να γίνει. Το πιο σημαντικό είναι να δυναμώσουμε το παιδί μας να προσπαθεί και να μάχεται γι’ αυτά, να τα διεκδικεί με όποια προσπάθεια και κόστος.

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν είναι πάντοτε εύκολο. Το να μεγαλώνεις ένα ευτυχισμένο παιδί είναι ακόμη δυσκολότερο.

Η ευτυχία που οφείλουμε να προσφέρουμε στο παιδί μας δε χτίζεται μόνο με τα ωραία δώρα, τα ταξίδια, τις βόλτες.

Η ευτυχία ίσως να κρύβεται στο χρόνο που περνάμε με το παιδί μας, τις αγκαλιές, τα παιχνίδια μαζί του.

Είναι η αφοσίωση που του δίνουμε, η εμπιστοσύνη που του δείχνουμε, η τρυφερότητα στο βλέμμα μας, η δυνατότητα που του προσφέρουμε να αναπτύξει τις δεξιότητές του ώστε να είναι κάθε στιγμή χαρούμενο, όταν είναι κοντά μας και όταν θα χρειαστεί να μην είναι πια.

growinghappykids psychologytoday.com zenhabits.net

via hamomilaki.blogspot.gr