Η συζήτηση με την αντιφαστιστική πρωτοβουλία νέων Χαλανδρίου ΣΒΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!

Βρεθήκαμε χθες σε μια κουβέντα στο Χαλάνδρι με νέα παιδιά, μέλη του αντιρατσιστικού κινήματος που είχε μεγάλο ενδιαφέρον για όσα lgbtqi+ άτομα βρεθήκαμε εκεί αλλά είχε επίσης ενδιαφέρον και για τα ίδια τα παιδιά που το οργάνωσαν.
Στην κουβέντα συμμετείχαν οι: Δήμητρα Κυρίλλου, ο Αντώνης Σιγάλας και από εμάς η Στέλλα Μπελιά, Παρέμβαση έκανε και ο Νίκος Μυλωνάς.

Το κείμενο με το οποίο συμμετείχε στις αρχικές τοποθετήσεις η Στέλλα Μπελιά μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:

Πριν από λίγο καιρό ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης και έτσι έγινε μια πραγματικότητα για αρκετά ζευγάρια του ιδίου φύλου σε ολόκληρη τη χώρα.  Χθες διάβαζα δημοσιεύματα που πανηγύριζαν την υπογραφή ενός συμφώνου συμβίωσης στην πόλη της Καλαμάτας. Μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό το μότο μιας παλιάς διαφήμιση μιας φίρμας αντρικών ρούχων που έλεγαν :«Σαράφης στα Τρίκαλα, Σαράφης στην  Αθήνα, Σαράφης στο Παρίσι, τώρα και Σαράφης στην Λάρισα»  Είναι τόσο σημαντικό το σύμφωνο συμβίωσης που πρέπει να πανηγυρίζουμε γι’ αυτό;

Έχουμε πει πολλές φορές ως ομάδα πόσο σημαντικό θεωρούμε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο και γιατί το θεωρούμε σημαντικό .  Έχουμε μιλήσει επίσης πολλές φορές για τις διεκδικήσεις μας ως ομάδα . Σήμερα προσωπικά θα ήθελα να σταθώ σε κάποια ζητήματα που έχουν περισσότερο σχέση με τον τρόπο που διεκδικούμε και τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα.

 Παρά λοιπόν την δυνατότητα σύναψης συμφώνων, LGBTOI  άνθρωποι θα εξακολουθούν να απολύονται  από τις δουλειές τους γιατί  είναι αυτοί που είναι,  η LGBTOI  νεολαία θα συνεχίσει να βιώνει την απόρριψη από τις οικογένειές της και να έχουμε μεγάλα ποσοστά άστεγων και άνεργων νέων στο δρόμο , οι τρανς άνθρωποι θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν εξαιρετικά υψηλά ποσοστά  βίας και κακοποίησης . Ακόμη και αν η ισότητα στο γάμο κάποια στιγμή  όντως γίνει πραγματικότητα, τα ζητήματα του ρατσισμού, του σεξισμού, του ηλικιακού ρατσισμού, της ομοφοβίας ,  της τρανσβοβίας  θα συνεχίσουν να περιθωριοποιούν ανθρώπους και ομάδες ανθρώπων.

Οι μέρες που ζούμε σε αυτή τη χώρα δείχνουν ότι όλο και περισσότερο η κρίση, οι μνημονιακές πολιτικές , η κατάσταση με το προσφυγικό δημιουργούν έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από τους ανθρώπους  και τις ζωές τους. 

Πολλές και πολλοί θέλουν να πιστεύουν ότι  η κρίση μας χτυπά όλες και όλους το ίδιο. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν είναι αλήθεια καθώς υπάρχει  ένα σαφές ταξικό υπόβαθρο στον τρόπο που αυτή η κρίση γίνεται αντιληπτή και επιδρά πάνω μας  στην καθημερινότητά μας και συνολικά. 

Ένα σημαντικό ζήτημα εδώ και αρκετό καιρό είναι η ανεργία και η δυσκολία να βρεθούν θέσεις εργασίας ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Θα σας παραθέσω δύο κείμενα το πρώτο είναι από ένα γράμμα μιας γυναίκας  Ρομά της Φανής  όπως δημοσιεύτηκε από τα «καμένα σουτιέν» Το δεύτερο είναι από κείμενο μιας τρανς αναρτημένο στο facebook

«…, γιατί να μην έχω το δικαίωμα να με προσλάβουν σε μια δουλειά με τις τσιγγάνικες φούστες μου, χωρίς να πρέπει να τις αλλάξω; Είναι σα να υπάρχει ένας κρυφός εκβιασμός: «σε δέχομαι μόνο αν καταφέρεις να μου μοιάσεις». Μπροστά σε αυτό, νομίζω ότι εμείς έχουμε μόνο δύο επιλογές: ή να «κλειστούμε στον εαυτό μας» για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας ή να αντιγράψουμε κάποιες ξένες για μας συμπεριφορές. Το πρώτο σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε στο περιθώριο και το δεύτερο ότι θα εξαφανιστεί η κουλτούρα μας.»

«Γι αυτό και δεν θεωρώ ότι η κατάσταση (και αυτό  το πιστεύω γενικά όπως πολλ@ πιστεύουν ότι η φτώχεια μπορεί να αντιμετωπιστεί  με δωρεές η αγαθοεργίες ) θα βελτιωθεί  με υποστήριξη όταν ένα άτομο φτάσει στην "κόκκινη γραμμή" )

Και αν , όπως έχω ακούσει στο παρελθόν μου πουν, "ε! καλά και εσύ , "ντύσου" ως άντρας για κάποιες ώρες την ήμερα , τί θα πάθεις , θα τους πω ότι απλά δεν έχετε καταλάβει την τρανς κατάσταση .»

Βλέπεται τις ομοιότητες; Μια ομάδα ανθρώπων που δέχεται απίστευτο αποκλεισμό οι Ρομά και μια άλλη ομάδα ανθρώπων που επίσης δέχεται απίστευτο αποκλεισμό οι τρανς άνθρωποι. 

Ελάτε τώρα μαζί να δούμε ποια από τις δύο αυτές ομάδες θα μπορούσε να κερδίσει το Χρυσό Μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες Αποκλεισμού και Καταπίεσης αν υπήρχε τέτοιο μετάλλιο και αντίστοιχα αν υπήρχαν τέτοιοι αγώνες.

Έχει νόημα να κάνουμε συγκρίσεις και να μιλάμε για το πόσο πιο πολύ είναι καταπιεσμένη ή αποκλεισμένη η μια ομάδα από την άλλη; Με τις δύο αυτές ομάδες να αντιμετωπίζουν προκαταλήψεις, διακρίσεις και βία σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας μέχρι σήμερα τι διαφορά θα κάνει αν μια ομάδα αντιμετωπίζει «περισσότερη» καταπίεση ή την αντιμετωπίζει για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα; Θα ήταν αδύνατον να μετρηθεί πια ομάδα κερδίζει την πρώτη θέση .

Έφερα αυτό το παράδειγμα για να μπορέσω να κάνω σαφές ότι οι συγκρίσεις και οι αξιολογικές κρίσεις μέσα στα κινήματα για το ποιο κίνημα είναι περισσότερο αναγκαίο σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή  δημιουργεί κενά ανάμεσα στα κινήματα που δεν αφήνουν τους ανθρώπους που δρουν και παλεύουν εντός τους να δουν την μεγάλη εικόνα. Ότι δηλαδή δεν υπάρχουν προτεραιότητες κι ότι στον δρόμο προς τα εμπρός δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν πίσω. 

Από την άλλη τόσο κατά τη διάρκεια ψήφισης του συμφώνου αλλά και στη συνέχεια τα ΜΜΕ έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν έμφαση στο σημείο εκείνο των δικαιωμάτων της LGBTOI κοινότητας που αφορούν τον γάμο και την παιδοθεσία. 

Η επικέντρωση των διεκδικήσεων στο γεγονός ότι οι gay και οι λεσβίες θα πρέπει να μπορούν να παντρεύονται και να μεγαλώνουν παιδιά είναι  ταυτόχρονα αναγκαία αλλά και επικίνδυνη, και το λέω  αυτό έχοντας απόλυτη επίγνωση τόσο της θέσης μου στις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» όσο και στην πραγματική ανάγκη των ανθρώπων να καθορίζουν τις ζωές τους με τον τρόπο που οι ίδιοι επιθυμούν. 

Από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας αυτής της ομάδας προσπαθήσαμε να μην πέσουμε στην παγίδα της ομοκανονικότητας με ότι αυτό συνεπάγεται. Και όταν λέμε ομοκανονικότητα μιλάμε για την πολιτική του νεοφιλελευθεριμού, εμφανή  και μέσα στα δικά μας κινήματα,  μια πολιτική που δεν αμφισβητεί την κυρίαρχη ετεροκανονιστική κατάσταση αλλά αντίθετα προσπαθεί να την επιβάλει ως κανόνα και νόρμα και για τις δικές μας οικογενειακές δομές. Δεν θέλουμε να παλεύουμε για να είμαστε «ίδιες και ίδιοι» με τις ετεροκανονικές πυρηνικές οικογένειες, θέλουμε να παλεύουμε για να μπορεί ο καθένας και η κάθε μία από εμάς να ορίζει τη ζωή του/της με τον τρόπο που επιθυμεί.

Δεν θέλουμε να είμαστε η ομογονεϊκή αντανάκλαση της ετεροκανονικής πυρηνικής οικογένειας , η κατ’ εικόνα και ομοίωση  εκδοχή της εντός της κοινότητας γαντζωμένοι στην «οικογενειακή ζωή» και στην κατανάλωση.

Οι καμπάνιες στο εξωτερικό δείχνουν συχνά τις εικόνες της ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής, κάτι σαν τις διαφημίσεις του ΒΙΤΑΜ την ώρα του πρωινού μόνο που την θέση του στρέιτ ζευγαριού παίρνει ένα ζευγάρι λεσβιών ή ένα ζευγάρι gay ανδρών με τα παιδιά τους. 

Ναι στην καθημερινότητά μας δεν διαφέρουμε και πολύ από αυτές τις στρέιτ οικογένειες, αλλά δεν διεκδικούμε το να γίνουμε ίδιες με αυτές, διεκδικούμε το δικαίωμα μας να είμαστε ο εαυτός μας  και εάν οι στρέιτ άνθρωποι έχουν το προνόμιο να μπορούν να ορίσουν την ζωή τους και μέσα από έναν γάμο θέλουμε όποιες και όποιοι από εμάς το επιθυμούν να μπορούν εξίσου να το κάνουν γιατί μιλάμε για ίσα πολιτικά δικαιώματα.  Από την άλλη δεν θεωρούμε πρόβλημα να υπάρχουν  LGBTOI άνθρωποι που δεν θέλουν να ορίσουν έτσι τις ζωές τους.

Ας έρθουμε τώρα στο ζήτημα των συμμάχων και των συμμαχιών:

Ως άνθρωποι έχουμε πολλαπλές ταυτότητες  και συχνά δεχόμαστε διακρίσεις ανάλογα με το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο οι ταυτότητες αυτές  γίνονται αντιληπτές από τους άλλους ανθρώπους γύρω μας. Για παράδειγμα ένας Ρομά gay άντρας θα βιώσει τη διάκριση τόσο μέσα στη φυλή του γιατί είναι gay όσο και μέσα στην LGBTOI κοινότητα γιατί είναι Ρομά. 

Πως πρέπει να δούμε λοιπόν το ζήτημα του αποκλεισμού, αποσπασματικά ή σφαιρικά;  Είναι μια μεγάλη κουβέντα που πρέπει να γίνει εντός και εκτός της κοινότητας για το ποιες  μπορούν να είναι οι συμμαχίες μας και πως εμείς μπορούμε να είμαστε σύμμαχοι σε άλλα κινήματα.  

Είναι επίσης σαφές ότι πρέπει να αναζητούμε συμμάχους ώστε να μπορούμε να διεκδικήσουμε πιο αποτελεσματικά  αλλά τι είδους συμμάχους πρέπει να ψάχνουμε εντός και εκτός κοινότητας;

Θα μπορούμε να αναζητήσουμε συμμάχους μέσα σε ένα π.χ. αντιρατσιστικό κίνημα που αναπαράγει  ταυτόχρονα σεξισμό, ομοφοβία ή τρανσφοβία; Ή θα μπορούσαμε να αναζητούμε συμμάχους στη δική μας κοινότητα που αρνούνται να συμπεριλάβουν άλλους  στην πολιτική τους; Πώς μπορούμε να σταθούμε αλληλέγγυοι μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο και να επιλύσουμε το πολύ πραγματικό ζήτημα του αποκλεισμού;

Λέγοντας τα παραπάνω δεν θέλω με κανένα τρόπο να σκεφτεί κάποιος ότι είμαι ενάντια στην ισότητα στο γάμο και στην παιδοθεσία, αντίθετα είμαι υπέρ όλων αυτών των διεκδικήσεων απλώς δεν θέλω αυτή η «ισότητα» να σταματήσει στο γάμο και στην παιδοθεσία.

 Υπάρχουν πολλές περισσότερες ανισότητες που πρέπει να αντιμετωπιστούν και να εξεταστούν περαιτέρω και οφείλουμε να τις δούμε και να παλέψουμε ώστε να πάψουν να υπάρχουν.

 Προκειμένου μια πραγματική αλλαγή να συμβεί στον πραγματικό κόσμο, ένας μεγαλύτερος και διαφορετικός ακτιβισμός πρέπει να γεννηθεί: Χρειαζόμαστε έναν συλλογικό ακτιβισμό που να ενώνει τα κινήματα και να βρίσκει τα σημεία επαφής, τα σημεία που τέμνονται.  Να μπορούμε να διεκδικούμε χωρίς να βάζουμε ανθρώπους και ομάδες στο περιθώριο. Νομίζω ότι η μεγάλη εικόνα θα πρέπει να είναι η αντίσταση στην κανονικότητα  την όποια κανονικότητα.

Ταυτόχρονα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε την κατάσταση της αμφιθυμίας που θα βιώσουμε. Πώς θα είμαστε σε θέση να αμφισβητούμε συνεχώς την σύμπλεξη των συστημάτων  καταπίεσης, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζουμε  τον  γάμο για όλους , τα δικαιώματα των LGBTOI στην δημιουργία οικογένειας και την παιδοθεσία, τα δικαιώματα των trans * ανθρώπων. 

Πως μπορεί π.χ. μια λεσβία φεμινίστρια να παλέψει για την ισότητα στο γάμο και την παιδοθεσία όταν έχει αποδομήσει τόσο θεωρητικά όσο και σαν επιλογή για τον εαυτό της  την ιδέα του γάμου και της μητρότητας;  Μπορεί μόνο μέσα σε ένα πλαίσιο που δηλώνει  ότι τόσο η επιθυμία για δημιουργία οικογένειας και η μητρότητα όσο και η μη επιθυμία για τα παραπάνω είναι εξίσου θεμιτά και αποδεκτά για το κίνημα μέσα στο οποίο κινείται και παλεύει.

Ο μεγάλος αγώνας θα πρέπει να δοθεί μάλλον ενάντια στην κανονικότητα και ότι αυτή συνεπάγεται καθώς τα όριά της είναι τόσο στενά ώστε νομίζω ότι κανένας καμία σήμερα εδώ μέσα σήμερα δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν μέσα σε αυτά για πολλούς και ποικίλους λόγους."

Μετά τις πρώτες τοποθετήσεις άρχισε μια κουβέντα που θα μπορούσε να συνεχιστεί για μέρες καθώς όλα αυτά τα νέα παιδιά με ειλικρίνεια και αμεσότητα μίλησαν, τοποθετήθηκαν, ρώτησαν και μάλλον έφυγαν κουρασμένα αλλά εξίσου ικανοποιημένα από τη βραδιά.

Εκδήλωση-συζήτηση για το LGBTQ(+) κίνημα και το σύμφωνο συμβίωσης

Η αντιφαστιστική πρωτοβουλία νέων Χαλανδρίου ΣΒΗΣΤΕ ΤΟΥΣ! κάνει αυτό το Σάββατο 9 Απριλίου εκδήλωση συζήτηση για το  LGBTQ(+) κίνημα και το σύμφωνο συμβίωσης.

Το κείμενο του καλέσματος :
"Από τη στιγμή που γεννιόμαστε μαθαίνουμε να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους μέσα από πολύ συγκεκριμένα σχήματα που μας προσφέρει ο κοινωνικός μας περίγυρος. Τα στερεότυπα της κοινωνίας για ζητήματα όπως είναι το φύλο, η σεξουαλικότητα και η μορφή της οικογένειας, επιβάλλονται από πολύ μικρή ηλικία μέσα από τη δική μας οικογένεια, σχολείο, κτλ. Η απουσία αναπαραστάσεων από κάθε εναλλακτική μορφή και προτίμηση έχει ως αποτέλεσμα να ενοχοποιεί, να περιθωριοποιεί και να καταδικάζει. Οι άνθρωποι που έχουν διαφορετική σεξουαλική προτίμηση ή αντίληψη του φύλου τους από αυτή που αναμένεται να έχουν σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα, καταπιέζονται σε όλους τους τομείς της ζωής τους. Όχι απλώς δεν γίνεται κανείς εύκολα αποδεκτός στη γειτονιά, στο σχολείο, στη δουλειά, αλλά δεν μπορεί να έχει και τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους.

Η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα επιδιώκει την ισότιμη ύπαρξή της μέσα στην κοινωνία και παλεύει για την αναγνώρισή της. Το κίνημα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας άσκησε σοβαρές πιέσεις και έφερε στο προσκήνιο της ύπαρξη της διαφορετικότητας μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Τελευταία, πέρασε από τη Βουλή το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης που αφορά και τα ομόφυλα ζευγάρια. Είναι σαφώς και αδιαπραγμάτευτα μία νίκη του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, ένα βήμα για την επίσημη αναγνώριση της διαφορετικότητας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ένα προχώρημα που δεν μας χαρίστηκε, αλλά επιτεύχθηκε μετά από σκληρούς αγώνες και μάχες του κινήματος.
Ωστόσο παρά τις έντονες αντιδράσεις που αυτό προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία, επί της ουσίας δεν επιφέρει καμία πραγματική αλλαγή στην καθημερινή ζωή των ομόφυλων ζευγαριών και αν μη τι άλλο αφήνει απ’ έξω βασικές διεκδικήσεις, όπως είναι η από κοινού φορολογική δήλωση των ζευγαριών, η υιοθεσία, και η δυνατότητα να αναγνωρίζεται η κηδεμονία στο παιδί του ενός από τους δύο. Εκτός αυτού, προφανώς δεν υπάρχει καμία ρύθμιση που να περιλαμβάνει και την υπόλοιπη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα είναι και αυτό της εργασιακής ισότητας, καθώς είναι προφανές πως στην αγορά εργασίας, αυτό που συμβαίνει είναι είτε ότι δεν προσλαμβάνεσαι είτε απολύεσαι είτε ακόμα χειρότερα θεωρείσαι απευθείας ανίκανος για “σοβαρή δουλειά”.

            ( Φωτογραφία Βασίλης Τομαρόπουλος)
Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε όμως, πως τα στερεότυπα που έχουν επικρατήσει σε σχέση με το φύλο και τη σεξουαλικότητα έχουν πολύ συγκεκριμένο ρόλο, καθώς αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία σχετικά με τη μορφή της οικογένειας και τα πρότυπα των κοινωνικών φύλων. Το κίνημα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας πρέπει στο σήμερα να βρει τους συμμάχους του στο δρόμο, γιατί μία αντίληψη αποκομμένης δράσης μόνο βήματα πίσω μπορεί να μετρήσει.

(Φωτογραφία Βασίλης Τομαρόπουλος)

 Τα κινήματα στέκονται αλληλέγγυα μεταξύ τους και δεν πέφτουν στην παγίδα του συστήματος που προσπαθεί να τα φέρει αντιμέτωπα. Στα πλαίσια αυτού, μια αριστερή ριζοσπαστική τοποθέτηση οφείλει να εμπεριέχει και να εκφράζει τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας σε κάθε μάχη που δίνει, σε κάθε στιγμή και συμπεριφορά την καθημερινής μας ζωής, εμπνέοντας έτσι απ’ το σήμερα, για τη δυνατότητα ενός καλύτερου αύριο !"

Για μας στις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο είναι σαφές ότι τα κινήματα πρέπει να βρουν τα σημεία εκείνα που τέμνονται, να βρουν τα σημεία επαφής και να συνομιλήσουν ώστε κάθε νίκη να είναι μια νίκη για όλες και για όλους. Η διαθεματική  προσέγγιση των κινημάτων  θα μπορούσε να λειτουργήσει  με βάση την αρχή της συμπληρωματικότητας , σύμφωνα με την οποία οι οπτικές γωνίες από τις οποίες κάθε κίνημα βλέπει το ίδιο σύστημα καταπίεσης  δεν είναι εξολοκλήρου ούτε ανεξάρτητες ούτε συμβατές H εφαρμογή και η αποτελεσματικότητα της διαθεματικής προσέγγισης  των κινημάτων μεταξύ τους  μας δίνει την δυνατότητα να ανακαλύψουμε μαζί περισσότερες αλήθειες για το σύστημα καταπίεσης απ’ ότι θα ανακάλυπτε το κάθε κίνημα χωριστά.  Και επίσης με βάση την αρχή της συμπληρωματικότητας η διαθεματική προσέγγιση των κινημάτων μπορεί να μας δώσει την δυνατότητα να χτυπήσουμε το σύστημα καταπίεσης με πολλά και διαφορετικά όπλα που το κάθε κίνημα από μόνο του δεν θα διέθετε στο οπλοστάσιό του.
  Στο δρόμο προς τα εμπρός να μην αφήσουμε κανέναν πίσω.
     Η αλληλεγγύη πρέπει να είναι και είναι  το όπλο μας. 

Nosotros Η άνοιξη, ο κούκος και οι διεκδικήσεις της κοινότητας

Έγινε σήμερα στο Nosotros μια ενδιαφέρουσα κουβέντα για το τι έχουμε κατακτήσει ως τώρα σαν κοινότητα, ποιες θα είναι ή οφείλουν να είναι οι μελλοντικές διεκδικήσεις διεκδικήσεις μας, πως θα γίνουν αυτές οι διεκδικήσεις κατακτήσεις και άλλα πολλά.
Ακούστηκαν πολλές και ενδιαφέρουσες απόψεις, μερικές φορές ακούστηκαν και προβληματικές ιδέες αλλά όλα συγκλίνουν στην σκέψη ότι πρέπει να ανταμώνουμε και να μιλάμε.

 Στην εκδήλωση τις "Οικογένειες Ουράνιο Τόξο" εκπροσώπησε ο Πρόδρομος Εμανουηλλίδης με το παρακάτω κείμενο:

   «Καλησπέρα, είμαι ο Πρόδρομος Εμμανουηλίδης και δραστηριοποιούμε στις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο . Η συμμετοχή μου στην ομάδα έχει σαν βασικό στόχος  να διεκδικήσω το δικαίωμα και τη δυνατότητα να μπορώ εάν και εφόσον το θελήσω με τον σύντροφό μου να μπορούμε να γίνουμε γονείς.
Όταν ξεκίνησε η διαδικασία συζήτησης για το σύμφωνο συμβίωσης νιώσαμε ότι υπήρχε η ελπίδα και η δυνατότητα να μπορέσουν τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε ομογονεϊκές οικογένειες να αποκτήσουν έννομη σχέση και με τον δεύτερο γονέα τους. Η πρόταση του συνηγόρου του Πολίτη αλλά και η τροπολογία που κατέθεσε το Ποτάμι και την στήριξαν η Δημοκρατική Συμπαράταξη αλλά και βουλευτές  του Σύριζα (λίγες και λίγοι αλλά υπαρκτοί)  έδιναν πραγματική υπόσταση σε αυτή την ελπίδα.
 Ήταν μεγάλη η απογοήτευση μέσα στην ομάδα καθώς σ το νομοσχέδιο αυτό τελικά στο δρόμο προς τα εμπρός άφησαν τα παιδιά των ομογονεϊκών οικογενειών  πίσω.
Μέχρι την τελευταία στιγμή πιστεύαμε ότι τόσο ο νομοθέτης όσο και βουλευτές θα φρόντιζαν να προστατεύσουν την ομάδα εκείνη των πολιτών που έχει ανάγκη περισσότερο από όλες και όλους για προστασία: τα ανήλικα παιδιά. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε.
Από την άλλη αυτός ο νόμος έδωσε τον απαραίτητο ζωτικό χώρο ώστε πολλές και πολλοί  να μιλήσουν επιτέλους ανοιχτά για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, να οργανώσουν την ζωή τους σε άλλη βάση και να λύσουν πολλά και καθημερινά προβλήματα.

 Βλέπουμε καθημερινά να υπογράφονται και να κατατίθενται σύμφωνα σε διάφορες πόλεις της χώρας και διαπιστώνουμε πολλές και ουσιαστικές αλλαγές .  Αλλάζει η ο τρόπος που σκέφτονται οι άνθρωποι, ο τρόπος που ζουν, ο τρόπος που οι ίδιοι οργανώνουμε τη δημόσια εικόνα για τους  lgbtqi+ ανθρώπους.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι μιλάμε όχι για υποθετικά πρόσωπα αλλά για πραγματικούς ανθρώπους που υπάρχουν και ζουν δίπλα μας. Που έχουν ανάγκη να ορίσουν τα κληρονομικά τους, την πρόσβαση του συντρόφου τους κοντά τους στις δύσκολες στιγμές της ζωής τους όπως π.χ. μέσα σε ένα νοσοκομείο, που θέλουν αφού επιτέλους το επιτρέπει ο νόμος να ορίζονται ως «οικογένεια»
Είδαμε σε εκδηλώσεις ανθρώπους μεγάλης ηλικίας να δηλώνουν για πρώτη φορά δημόσια τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό και αυτό είναι μια μεγάλη αλλαγή. Είναι τουλάχιστον συγκινητικό να ακούς έναν άνθρωπο να ομολογεί ότι για 60 χρόνια ήταν στην ντουλάπα και δεν είχε ποτέ αρθρώσει λόγο σε όσες συλλογικότητες και αν βρέθηκε για το ποιος είναι πραγματικά.
Νομίζω ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αν και δεν θα οδηγήσει ορδές ανθρώπων στα συμβολαιογραφία και στα ληξιαρχεία  παρόλα αυτά κάπως θα εκπαιδεύσει την κοινωνία σε μια πραγματικότητα που ή ήταν κρυμμένη από μόνη της ή δεν ήθελαν κάποιοι να την δουν.
Ταυτόχρονα το συγκεκριμένο νομοσχέδιο έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς γονείς που αυτοπροσδιορίζονται ως  lgbtqi+ να αρχίσουν να βγαίνουν απ’ την ντουλάπα, να έρχονται σε επαφή με την ομάδα και να δηλώνουν την πρόθεση τους να εμπλακούν περισσότερο στις δράσεις και τις διεκδικήσεις μας.
Στην προηγούμενη συνάντηση γονέων του Μάρτη ήρθαν δύο μπάμπάδες που οι δίδυμες κόρες τους είναι ήδη 8 χρονών.  Αυτό σημαίνει ότι αυτή η οικογένεια υπήρχε ήδη  8 χρόνια τώρα αλλά μέχρι τη γέννηση του τρίτου τους παιδιού που είναι μόλις 4 μηνών δεν ξέραμε ούτε κι εμείς ότι υπάρχουν.
Συνεχώς πολλά ζευγάρια έρχονται στην ομάδα για να δηλώσουν την επιθυμία τους να γίνουν γονείς , γυναίκες ήδη έγκυες , ζευγάρια με νεογέννητα μωρά.  Το 2014 που η ομάδα απέκτησε νομική μορφή μιλούσαμε για ομογονεϊκές οικογένειες στην Ελλάδα και όλοι έλεγαν απλά «δεν υπάρχουν»
Σήμερα όλο και περισσότεροι lgbtqi+  γονείς διεκδικούν εκτός από νομοθετικές ρυθμίσεις άλλη αντιμετώπιση των οικογενειών τους από το σχολικό θεσμό,  τους δασκάλους  και τους άλλους γονείς , από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα του ανοίγματος και της ορατότητας δημιουργήθηκε και η πρώτη ομάδα γονέων με παιδιά που αυτοπροσδιορίζονται ως lgbtqi+
Άλλη μια συγκινητική αλλαγή  καθώς  μέσα σε αυτή την ομάδα  βλέπεις γονείς που θέλουν να στηρίξουν τα παιδιά τους και να διεκδικήσουν μαζί τους ίσα δικαιώματα. Άνθρωποι που μέχρι τώρα ζούσαν στη σιωπή άρχισαν  να μιλούν για την εμπειρία τους και κάτι τέτοιο στα δικά μου μάτια πριν μερικά χρόνια ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Όλοι αυτοί οι γονείς που θεωρούσαν κατά τα δικά τους λεγόμενα ότι τα παιδιά τους δεν θα μπορέσουν να κάνουν ποτέ τη δική τους οικογένεια εξαιτίας του σεξουαλικού τους προσανατολισμού και της ταυτότητας φύλου τους  άρχισαν ήδη να ονειρεύονται εγγόνια βλέποντας τις οικογένειες που ήδη υπάρχουν.
Το σύμφωνο συμβίωσης δεν έλυσε όλα τα ζητήματα της κοινότητας αλλά μας έδειξε πως μπορούμε να κινηθούμε για να τα λύσουμε.
Η σύσταση της επιτροπής για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου είναι ένα ακόμα χαρμόσυνο νέο.
Ελπίζουμε σύντομα να δούμε και την αντίστοιχη επιτροπή για την αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου που θα μας επιτρέπει να ορίζουμε τις οικογένειές μας όπως εμείς θέλουμε και να έχουμε έννομη σχέση με τα παιδιά μας.
Το σύμφωνο συμβίωσης είναι μόνο η αρχή. Η αρχή για να γίνουν αλλαγές που δεν θα μας οδηγήσουν στην ομοκανονικότητα να γίνουμε δηλαδή αντίγραφα κατ’ εικόνα και ομοίωση των ετεροκανονικών ζευγαριών και των οικογενειών τους αλλά θα μας οδηγήσουν να ορίζουμε τις οικογένειές μας όπως ακριβώς εμείς θέλουμε.
Σας ευχαριστώ "
Στην εκδήλωση μίλησαν ακόμα η Ελιάνα Καναβέλη από το Nosotros, ο Γιώργος Κουρόγιωργας από την Colour Youth, και η Χαρά από την ΛΟΑ (Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας)
Τη συζήτηση συντόνισε ο Κώστας Παπαντωνίου από το 3pointmagazine και σύντομα θα την δούμε καθώς βιντεοσκοπήθηκε για το 3pointmagazine.gr

Attachment & Ομογονεϊκότητα

Άρθρο:
Γιώργος Μπρεκουλάκης,
Ψυχολόγος, M.Sc. Παντείου Πανεπιστημίου
Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas
www.brekoulakis.gr
www.attachment-parenting.gr

Μαρία Παπαφιλίππου,
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, M.Sc. King’s College London- Institute of Psychiatry
Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, Ιδρύτρια Attachment Parenting Hellas
www.attachment-parenting.gr

Στέλλα Μπελιά,
Νηπιαγωγός, M.d. Θέατρο στην Εκπαίδευση, Πρόεδρος ΜΚΟ Οικογένειες Ουράνιο Τόξο
http://ouraniotoksofamilies.blogspot.gr/

Η Ομόφυλη Γονεϊκότητα στην Ελλάδα και Διεθνώς
Η Στέλλα Μπελιά, πρόεδρος της ΜΚΟ «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο», νηπιαγωγός , μητέρα δύο μικρών αγοριών και συγγραφέας των παιδικών βιβλίων «τα δύο μικρά αυγά» (εικονογράφηση: Σμαράγδα Μάγκου, Αθήνα 2014) και «η Αλίκη κοιτάζει τον καθρέφτη» (εικονογράφηση: Ιωάννης Αλεξιάδης, Αθήνα 2016)  με θέμα  την πολυμορφία των οικογενειών  αναφέρει ότι στην Ελλάδα έχουμε καταγεγραμμένες περίπου 200 οικογένειες με lgbt γονείς (lesbian, gay, bisexual, trans). Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο,  η Ισπανία, η Σουηδία, η Νορβηγία, η Ολλανδία, η Ισλανδία , το Βέλγιο, η Ιρλανδία, η Μάλτα, η Πορτογαλία ( ο κατάλογος μεγαλώνει συνεχώς)  αποδέχονται νομικά την παιδοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια ανδρών ή γυναικών. Παρά το γεγονός της ύπαρξης ομογονεϊκών οικογενειών στην Ελλάδα και διεθνώς, οι  lgbt άνθρωποι που έχουν γονεϊκό ρόλο υφίστανται  κοινωνική προκατάληψη και ρατσισμό με αποτέλεσμα τις νομικές απαγορεύσεις ενάντια στο δικαίωμά τους για από κοινού παιδοθεσία (ACLU Lesbian and Gay Rights Project, 2002; Appell, 2003; Patterson, Fulcher, & Wainright, 2002). Μερικές φορές το ρατσιστικό μίσος απέναντι στην ομογονεϊκότητα εκφράζεται και από «επαγγελματίες ψυχικής υγείας» (Crawford, McLeod, Zamboni, & Jordan, 1999). Η κοινωνική προκατάληψη και το ρατσιστικό, ομοφοβικό, μίσος δεν βασίζονται σε προσωπικές εμπειρίες με ομόφυλους γονείς αλλά αποτελούν την έκφραση μιας κοινωνικής ομάδας που στρέφεται εναντίον μιας άλλης όπως συμβαίνει και με άλλες ομάδες που στιγματίζονται πολιτισμικά (Herek, 1995; Gillis, 1998). Τα επιχειρήματα όσων συντηρούν την παραπάνω κοινωνική προκατάληψη στηρίζονται σε όρους κανονικότητας και «φυσιολογικότητας» στους οποίους η επιστημονική κοινότητα έχει απαντήσει εδώ και καιρό με έρευνες και μελέτες διεθνώς. Στην Ελλάδα π.χ. μεγάλος αριθμός παιδιών έχει μεγαλώσει σε οικογένειες που οι ενήλικοι  με γονεϊκό ρόλο ήταν μόνο γυναίκες  (μητέρα και κόρη,  δύο αδελφές , γυναίκες  με κάποιο είδος βιολογικής ή εξ αγχιστείας συγγένειας κ.ά.) επειδή ο πατέρας ήταν ναυτικός ή λόγω χηρείας της μητέρας κλπ αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αναρωτήθηκε κανείς αν «λείπει το ανδρικό πρότυπο»  γιατί δεν υπήρχε συσχέτιση με «ζευγάρι» και «ερωτική σχέση». Εξάλλου όλες οι μονογονεϊκές οικογένειες θα μπορούσαν εν δυνάμει να κατηγορηθούν για έλλειμμα στο πρότυπο του φύλου που απουσιάζει από τη δομή τους. Είναι σαφές ότι μια οικογένεια μπορεί να είναι λειτουργική ή δυσλειτουργική ανεξάρτητα από τη δομή της.

Η επιστημονική έρευνα για την ανατροφή των παιδιών από ομόφυλους γονείς
Συστηματική επιστημονική έρευνα για τα παιδιά των ομόφυλων γονέων ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Διεθνούς εμβέλειας, αναγνωρισμένοι, οργανισμοί όπως ο Αμερικανικός Ψυχιατρικός Σύλλογος (1997, 2002), ο Αμερικανικός Ψυχολογικός Σύλλογος (2004), η Αμερικανική Παιδιατρική Εταιρεία (2002) καθώς και άλλοι φορείς υποστηρίζουν την ομογονεϊκότητα. Σύμφωνα με την δημοσιευμένη έκθεση του Αμερικανικού Ψυχολογικού Συλλόγου (1999) οι πεποιθήσεις ότι οι λεσβίες και οι gay ενήλικες δεν είναι κατάλληλοι για γονείς δεν έχουν ερευνητική τεκμηρίωση (Anderssen, Amlie, & Ytteroy, 2002; Brewaeys & van Hall, 1997; Parks, 1998; Patterson, 2000; Patterson & Chan, 1996; Perrin, 2002; Stacey & Biblarz, 2001; Tasker, 1999; Victor & Fish, 1995). Έρευνες δείχνουν ότι οι λεσβίες δεν διαφέρουν από τις ετερόφυλες γυναίκες ψυχικά ως προς το μεγάλωμα των παιδιών (Bos et al., 2004; Kweskin & Cook, 1982; Lyons, 1983; Miller, Jacobsen, & Bigner, 1981; Mucklow & Phelan, 1979; Pagelow, 1980; Parks, 1998; Patterson, 2001; Rand, Graham, & Rawlings, 1982; Siegenthaler & Bigner, 2000; Thompson, McCandless, & Strickland, 1971). Η έρευνα στους ομόφυλους μπαμπάδες δείχνει ότι μοιράζουν τις υποχρεώσεις τους αναφορικά με το μεγάλωμα του παιδιού ισότιμα και ότι είναι ευτυχισμένοι με τις σχέσεις ζευγαριού που αναπτύσσουν (Johnson & O’Connor, 2002; McPherson, 1993). Μια άλλη έρευνα (Johnson & O’Connor, 2002) έδειξε ότι σε αντίθεση με την πλειοψηφία των ετερόφυλων γονέων του δείγματος, λίγα ζευγάρια ομόφυλων αντρών και γυναικών, ως γονείς, χρησιμοποιούσαν το ξύλο ως μέθοδο διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους ενώ χρησιμοποιούσαν περισσότερο την ανάπτυξη επιχειρηματολογίας ως προς την επίλυση συγκρούσεων με τα παιδιά τους. Αναφορικά με την ταυτότητα του φύλου των παιδιών που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες σύμφωνα με τις επιστημονικές έρευνες δεν φαίνεται να παρουσιάζεται κάποια διαταραχή ως προς την διαμόρφωση της ταυτότητας φύλου των παιδιών (Green, 1978; Green, Mandel, Hotvedt, Gray, & Smith, 1986; Kirkpatrick, Smith & Roy, 1981) και στις περιπτώσεις των ομόφυλων μαμάδων αλλά και στις περιπτώσεις των ομόφυλων μπαμπάδων. Στην περίπτωση της διαμόρφωσης της σεξουαλικής ταυτότητας οι επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι έφηβοι που έχουν μεγαλώσει με ομόφυλους μπαμπάδες ή ομόφυλες μαμάδες αναπτύσσουν ετερόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό συνεπώς δεν παίζει ρόλο ο σεξουαλικός προσανατολισμός του γονέα (Bailey, Bobrow, Wolfe, & Mickach, 1995; Bozett, 1980, 1987, 1989; Gottman, 1990; Golombok & Tasker, 1996; Green, 1978; Huggins, 1989; Miller, 1979; Paul, 1986; Rees, 1979; Tasker & Golombok, 1997). Αντίστοιχα, ο σεξουαλικός προσανατολισμός των straight γονέων δεν επηρεάζει τον σεξουαλικό προσανατολισμό των παιδιών, καθώς έφηβοι που είναι gay και λεσβίες μεγαλώνουν με straight γονείς.
                             

Συναισθηματικοί Δεσμοί στα Ομόφυλα Ζευγάρια (Same- Sex Attachment)
Είναι ξεκάθαρο στις έρευνες για την τυπολογία συναισθηματικού δεσμού (ασφάλεια, ανασφάλεια- αποφυγή, ανασφάλεια- εμμονή) ότι  οι δεσμοί που αναπτύσσουν οι ομόφυλοι δεν διαφέρουν από την τυπολογία των δεσμών των ετερόφυλων (Kurdek, 2005). Ο ασφαλής συναισθηματικός δεσμός που αφορά στην διαχείριση των αρνητικών συναισθημάτων βρέθηκε και στα ομόφυλα ζευγάρια. Ο ανασφαλής- εμμονικός δεσμός αναφέρθηκε στα ομόφυλα ζευγάρια με μια ιστορία έντονης αγάπης και υπερενεργοποίησης των συναισθημάτων. Ο ανασφαλής- αποφευκτικός δεσμός σχετίζεται περισσότερο με την καταστολή των αρνητικών συναισθημάτων όπως φάνηκε και στην έρευνα των ετερόφυλων. Επίσης, βρέθηκε ότι οι ομόφυλοι με ανασφαλή- αμφιθυμικό τύπο δεσμού εμπλέκονται περισσότερο με ομόφυλους ανασφαλούς- αποφευκτικού τύπου δεσμού γιατί οι αποφευκτικοί δίνουν ένα περισσότερο αποστασιοποιημένο περίγραμμα στους αμφιθυμικούς που επιδιώκουν μεγαλύτερη εγγύτητα (Collins & Read, 1990).
Στα ομόφυλα ζευγάρια βρέθηκε ότι τα άτομα που είναι ικανά να εγκαθιδρύσουν εγγύτητα με τους συντρόφους τους και να έχουν εμπιστοσύνη στην διαθεσιμότητα των συντρόφων τους τείνουν να είναι πιο ικανοποιημένα με τις σχέσεις τους και να αναφέρουν περισσότερο θετικά επικοινωνιακά μοτίβα. Το σύστημα συναισθηματικού δεσμού προσφέρει στα ομόφυλα άτομα την ικανότητα να απολαμβάνουν μεγαλύτερη ασφάλεια μέσα από τους στενούς δεσμούς και γι’ αυτό να αυξάνουν τις πιθανότητές τους να ζουν μέχρι μεγάλη ηλικία και να συνεισφέρουν στις ζωές των άλλων. Πολλοί ομόφυλοι άνθρωποι έχουν παιδιά και το σύστημα συναισθηματικού δεσμού αυξάνει τις πιθανότητες για τους ομόφυλους ανθρώπους να παρέχουν σταθερότητα, συναισθηματική επάρκεια και ασφάλεια στα παιδιά τους όπως συμβαίνει αντίστοιχα και στα ετερόφυλα ζευγάρια (Weis, 1982). Οι γονεϊκές δεξιότητες δεν εξαρτώνται από το φύλο και τον σεξουαλικό προσανατολισμό. 30.000 επιστημονικές έρευνες σχετικά με τους Συναισθηματικούς Δεσμούς (Attachment) που αναπτύσσουν τα παιδιά με τους ενήλικες υποστηρίζουν ότι τα παιδιά χρειάζονται τουλάχιστον έναν ενήλικα που μπορεί να τους παρέχει ανακούφιση και συναισθηματική υποστήριξη σε συνθήκες στρες, λειτουργώντας ως ασφαλής βάση από την οποία τα παιδιά μπορούν να εξερευνήσουν τον κόσμο.
Την ίδια στιγμή που κανένας straight γονέας δεν κρίνεται για την καταλληλότητα του να φέρει στον κόσμο και να αναθρέψει ένα παιδί, οι ομόφυλοι γονείς κρίνονται (και κατακρίνονται) αυστηρά, και ταυτόχρονα δεν προστατεύονται τα δικαιώματα των ίδιων και των παιδιών τους.
Οι βασικές εσωτερικές ανάγκες ενός παιδιού είναι η κοντινότητα, η προστασία, η προβλεψιμότητα και το παιχνίδι (Parker&Nicholson, 2013), ποιότητες και δεξιότητες που δεν έχουν σχέση με το φύλο και το σεξουαλικό προσανατολισμό των γονέων.
Τόσα παιδιά που έχουν εγκαταλειφθεί (από ετερόφυλους γονείς) σε ιδρύματα, θα μπορούσαν να μεγαλώνουν μέσα σε οικογένειες με Αγάπη, αποκαθιστώντας τον τραυματισμένο συναισθηματικό δεσμό τους.
Η οικογένεια έρχεται σε πολλές μορφές, μα πάνω απ’ όλα χρειάζεται να είναι μία μεγάλη αγκαλιά, μία ασφαλής βάση για όλα τα μέλη της. Όπως ήταν και ο τίτλος του τελευταίου συνεδρίου των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο… «η Αγάπη δημιουργεί οικογένειες».
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Anderssen, N., Amlie, C. & Ytteroy, E. A. (2002). Outcomes for children with lesbian or gay parents. A review of studies from 1978 to 2000. Scandinavian Journal of Psychology 43: 335-351.
Farr, H. R., Forssell, L. S. & Patterson, J. C. (2010). Gay, Lesbian, and Heterosexual Adoptive Parents: Couple and Relationship Issues. Journal of GLBT Family Studies, 6: 199–213.
Fedewa, L. A., Black, W. W. & Ahn, S. (2015). Children and Adolescents with Same-Gender Parents: A Meta-Analytic Approach in Assessing Outcomes. Journal of GLBT Family Studies, 11: 1–34.
Fitzgerald, B. (1999). Children of lesbian and gay parents: A review of the literature. Marriage & Family Review, 29(1):57-75
Massey, G. S,  Merriwether M. A. & Garcia. R. J. (2013).  Modern Prejudice and Same-Sex Parenting: Shifting Judgments in Positive and Negative Parenting Situations. Journal of GLBT Family Studies, 9: 129–151.
Mohr, J. J. (2008). Same-sex romantic attachment. In J. Cassidy & P. R. Shaver (Eds.), Handbook of attachment theory and research (2nd ed., pp. 482-502). New York: Guilford.
Patterson, C. J. (1992). Children of lesbian and gay parents. Child Development 63 (5): 1025-42.
Tasker, F. (2005). Lesbian mothers, gay fathers, and their children: A review. Journal of Developmental and Behavioral Pediatrics 26 (3):224-240.
πηγή: http://attachment-parenting.gr

Nosotros 5 Απριλίου 19:00: 'Ένας κούκος μπορεί να φέρει την άνοιξη;

Όταν ήρθε η πρόσκληση στην ομάδα να συμμετέχουμε στη συζήτηση αυτή στο Nosotros αναλογιστήκαμε τι έχει αλλάξει στις ζωές μας τρεις μήνες μετά την ημέρα που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης.

Τι άλλαξε στις στάσεις και τις απόψεις των ανθρώπων μέσα και έξω από την κοινότητα; Τι άλλαξε στις συζητήσεις μεταξύ μας , στην επιθυμία για περισσότερη ορατότητα, πόσο άλλαξε η στάση της ευρύτερης κοινωνίας;

 

Αν υποθέσουμε ότι μεταφορικά ο κούκος που θα φέρει την άνοιξη είναι το σύμφωνο συμβίωσης και η άνοιξη είναι η ισότητα για τους lgbtqi+ ανθρώπους, τότε πραγματικά έχουμε πολύ δρόμο να κάνουμε μέχρι την "άνοιξη" 

Το θετικό είναι ότι έρχεται να προστεθεί ένας δεύτερος "κούκος" μέσα από την επιτροπή για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου.

Περιμένουμε να ανοίξει και η συζήτηση για το οικογενειακό δίκαιο καθώς τα παιδιά μας εξακολουθούν να είναι μετέωρα στις σχέσεις τους με τους γονείς τους. 

Τις απόψεις της ομάδας θα μεταφέρει στην εκδήλωση  ο Πρόδρομος Εμανουηλλίδης και στην συζήτηση που θα ακολουθήσει θα παρέμβουν και άλλα μέλη της ομάδας που θα βρίσκονται εκεί. Συνολικά οι ομιλητές είναι :

Ελιάνα Καναβέλη, Υπ.Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας - ΕΚΧ Nosotros

Γιωργος Κουρόγιωργας, Υπεύθυνος θεσμικών διεκδικήσεων Colour Youth Κοινότητα LGBTQ νέων Αθήνας

Πρόδρομος Εμμανουηλίδης, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

Μέλος από τη Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας Λοα

Συντονίζει ο δημοσιογράφος Κώστας Παπαντωνίου (3pointmagazine.gr)

 Αργά έχει προγραμματιστεί after hours party με την DJ Alice (aka D.Farazi) στα decks ! 

Σας περιμένουμε όλες και όλους 

  

Οικογένειες Ουράνιο Τόξο: Ομάδα γονέων με lgbtqi+παιδιά

Πριν από δύο χρόνια και κάτι μήνες , τον Φλεβάρη του  2014 όταν κάναμε την πρώτη ημερίδα μας «η αγάπη δημιουργεί οικογένειες» ήρθε και μας βρήκε η κυρία Αλεξάνδρα με την ευχή και την επιθυμία να γίνει μια ομάδα για γονείς με παιδιά που αυτόπροσδιορίζονται ως lgbtqi. Από τότε μέχρι σήμερα ήρθαν κι άλλες μητέρες και άλλοι γονείς .
 Σε κάθε δημόσια εκδήλωσή μας ήταν ένας –δύο που αναρωτιόντουσαν  «πότε θα γίνει μια ομάδα» Άλλοτε το αίτημα έρχονταν  από γονείς , άλλοτε από παιδιά που ήθελαν να βοηθήσουν τους γονείς τους να τα καταλάβουν καλύτερα.
Ήρθαμε σε επαφή με την οργάνωση AGEDO της Ιταλίας (http://www.agedonazionale.org/ ) . Μας είπαν για τις δράσεις τους , Βλέπαμε τους γονείς στην πρώτη γραμμή στα pride σε διάφορες πόλεις της γειτονικής χώρας και περιμέναμε.

 Αργότερα η  Colour Youth έφτιαξε μια διαδικτυακή πλατφόρμα επικοινωνίας που  όμως δεν προχώρησε με τα βήματα που ελπίζαμε να προχωρήσει.
Κάναμε πολύ δρόμο από τότε.
  Στην πρώτη ανοιχτή εκδήλωση του ΑΜΟQA με τίτλο  love affairs, στις 13/03/16 είδαμε την ταινία « my child” και ακούσαμε να μιλά η Sema Yakar (@listag@mychild), στην ταινιοθήκη της Ελλάδας  μαζί με μερικούς άλλους γονείς. Μιλήσαμε με άλλες δύο μητέρες μαζί της και είπαμε να είμαστε σε επαφή ώστε να μας βοηθήσουν με πληροφορίες και τεχνογνωσία όταν θα έχει ήδη δημιουργηθεί κ εδώ η δική μας  ομάδα γονέων.

Είχε ήδη γίνει η αρχή, η ομάδα ήταν ήδη εκεί και το μόνο που έμενε ήταν να πούμε ότι δημιουργήθηκε. Την επόμενη κι όλας μέρα μαζί με την Έύα Σπίνου (η ψυχολόγος που συντονίζει την ομάδα) δώσαμε ένα πιο συγκεκριμένο σχήμα στο σχεδόν αυτοδημιούργητο σχέδιο και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας που να μπορεί να βρει κανείς κάποιον να μιλήσει , κάποιον να τον ακούσει και κάποιον να του δείξει την αρχή του δρόμου.

Στις 27 Μαρτίου έγινε μια  συγκινητική εκδήλωση της οργάνωσης  Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου
Μοιράστηκαν τις προσωπικές τους ιστορίες με το κοινό, ένας πατέρας και δύο μητέρες ομοφυλόφιλων, ενήλικων τώρα, παιδιών, σφραγίζοντας με τη δύναμή τους μια καμπή στην πορεία της ΛΟΑΤΙ κοινότητας στο νησί - See more at: http://www.sigmalive.com/simerini/news/318797/to-paidi-mou-einai-omofylofilo#sthash.KXCDALwd.dpuf

Αμέσως μετά ήρθε σε επαφή μαζί μας η συντονίστρια της ομάδας της Κύπρου Ελιάνα Αφανιώτου για να μας δηλώσει τη συμπαράστασή της και την πρόθεση να υπάρχει επαφή και επικοινωνία ανάμεσα στις ομάδες.
Η νοητή αρχή ενός τόξου Μεσογειακού είχε γίνει ήδη: Τουρκία, Κύπρος, Ελλάδα, Ιταλία…
Την Παρασκευή 1η Απριλίου έγινε η πρώτη συνάντηση στο ΚΟΛΑΖ.

Η αμηχανία της αρχής έδωσε τη θέση της σε συναισθήματα χαράς και  ενθουσιασμού.
Όλες και όλοι νιώσαμε πόσο σημαντικό είναι να είμαστε εκεί, όλες και όλοι έβγαλαν ένα μικρό κομμάτι από την ψυχή τους στην κουβέντα.
Η ομάδα αποφάσισε να κάνει συναντήσεις κάθε 15 μέρες. Η επόμενη συνάντηση ορίστηκε για τις 15 Απριλίου και αφού ήδη είμαστε πολλές και πολλοί  θα αναζητήσουμε χώρο που να μας επιτρέπει να κάνουμε αυτές τις συναντήσεις πιο αποτελεσματικές.

Η βραδιά έκλεισε με θερμές αγκαλιές, ζεστά βλέμματα, σφηνάκια μαστίχας και φοβερές ατάκες  με φοβερότερη όλων την ατάκα μαμάς Μαρίας, μητέρας τρανς αγοριού για την απάντηση που δίνει όταν της λένε να πει χαιρετισμούς «στην κόρη της»
«Χμ… νομίζεις ότι έχω κόρη… (χαμόγελο) κι εγώ έτσι νόμιζα!»

Λίγες ώρες αργότερα στο facebook ο Γιώργος έγραψε αυτό
στην Colour Youth Κοινότητα LGBTQ νέων Αθήνας
"Πολύχρωμα πλάσματά μου!
Δεν ξέρω πως να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου!
Σήμερα η μαμά μου με έκανε απίστευτα υπερήφανο πηγαίνοντας στη συνάντηση γονέων με παιδιά που αυτοπροσδιορίζονται ως LGBTQ+ που διοργάνωσαν οι Οικογένειες Ουράνιο Τόξο.
Θα λάβει πολύ ενεργό ρόλο και μάλιστα ζήτησε κι ο μπαμπάς μου να είναι στην ομάδα.
Πραγματικά δεν ξέρω πως να πρωτοεκφραστώ!
Τα συναισθήματα πληρότητας, συγκίνησης κι υπερηφάνειας με κατακλύζουν ασύλληπτα πολύ!
Εύχομαι το ίδιο και με τ@ς δικ@ς σας γονείς και οικογένεια/-ες.
Η Θετική Αλλαγή είναι εδώ.
Τη νιώθετε;"

 Εμείς στις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» νιώθουμε μεγάλη χαρά που είμαστε ένα μικρό κομματάκι αυτής της στιγμής της ιστορίας του lgbtqi+ κινήματος της χώρας.

Volunteers Party

Σας περιμένουμε  όλες και όλους στο Volunteers Party μας.

 

Κάθε ομάδα στηρίζεται κυρίως στα μέλη της αλλά και στους φίλους της . Οι «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» στηρίζονται πάρα πολύ στους φίλους και στους εθελοντές που κάθε φορά με μεράκι και αγάπη κάνουν όλη τη σκληρή δουλειά.

Αυτό δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από καμία και κανέναν μας.

 Έτσι σκεφτήκαμε να κάνουμε μια βραδιά που θα είναι αφιερωμένη σε όλες και όλους εσάς που με την συμμετοχή σας, με την βοήθειά σας, με το χαμόγελο στα χείλη και με την αγάπη σας στηρίξατε και στηρίζεται το έργο μας και τις προσπάθειές μας  να γίνουν όλες οι οικογένειες ίσες. 

Επειδή μας αρέσουν τα πάρτι, οι γιορτές και η χαρά είπαμε αυτή η εκδήλωση να είναι διασκεδαστική  και  χαρούμενη με λίγα λόγια αλλά με πολλά τραγούδια, show, χορό και εκπλήξεις .

Σας περιμένουμε λοιπόν την Τρίτη 26 Απριλίου- εμάς δεν μας ενοχλεί  που είναι μεγάλη Τρίτη και ελπίζουμε να μην έχετε ήδη πάρει τα βουνά και λαγκάδια για τις διακοπές του Πάσχα-  από τις 9:00μ.μ στον φιλόξενο χώρο του  Booze Cooperativa   Κολοκοτρώνη 57 Αθήνα σε μια γιορτή του εθελοντισμού.

Σε μια γιορτή που θα τιμήσουμε εσάς που μας τιμάτε με την αγάπη, την στήριξη και τη βοήθειά σας από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε αυτή τη ομάδα.